သူ့အသက်က သူ့လက်ထဲမှာ မရှိတော့ဘူး

ချန်ဖေးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်းက လေးလံနေသော်လည်း ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး... ဦးတည်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားသလို ဖြစ်သွား၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤခံစားချက်သည် ခဏတာအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ချန်ဖေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ ရှိမနေပေ။ ယခင်က ချန်ဖေးနှင့် အတူရှိနေခဲ့သော ကောလင်းရှန်းမှာလည်း အနီးအနားတွင် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရချေ။

စိမ်းလန်းစိုပြေသော မြက်ခင်းများနှင့် ပန်းရနံ့များက သူ့ကို ဆီးကြိုနေကြသည်။ ချန်ဖေးသည် ပန်းရနံ့များသာမက ဆေးမြစ်ရနံ့များကိုပါ ရရှိလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူသည် ဝေဝါးစွာသာ ခွဲခြားနိုင်သေးသည်။ ဤဆေးမြစ်များသည် အနည်းဆုံး သက်တမ်း ဆယ်နှစ် ရှိပေပြီ။

ချန်ဖေး အံ့သြသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား၍ ကြည့်ရှုလိုက်၏။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ပုလင်းတစ်လုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသကဲ့သို့ တောင်ထိပ်တစ်ခုက သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားသွားသည်။

“ပုလင်းတောင်လား...”

ချန်ဖေးသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် အချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်ပြီး... သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ တောင်နှင့် ဆင်တူသော ဖော်ပြချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ မှတ်တမ်းများအရ ပုလင်းတောင်သည် အမြင့် မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ်သာ ရှိသင့်သော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ တောင်သည် မီတာ တစ်ရာကျော် မြင့်မားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ ပုလင်းတောင် သာမက... ချန်ဖေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းများ၊ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များ အားလုံးသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ ရှင်သန်ကြီးထွားနေပုံ ပေါ်သည်။

ချန်ဖေး လေထုကို ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားကာ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး... သူ့ရှေ့ရှိ ဆေးမြစ်တစ်ပင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ စောစောက ရရှိခဲ့သော ရနံ့သည် ဤဆေးမြစ်မှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီဆေးမြစ်က သက်တမ်း နှစ်သုံးဆယ်လောက် ရှိလောက်တယ်...”

အခြား အန္တရာယ်များကို အာရုံခံမိခြင်း မရှိသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ဆေးမြစ် အနားသို့ ဂရုတစိုက် တိုးကပ်သွားပြီး မြင့်မားသော ငါးညှီနံ့ ဆေးမြက်ပင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ၎င်း၏ သက်တမ်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ သာမန် ငါးညှီနံ့ ဆေးမြက်ပင်များထက် များစွာ ပို၍ ရှည်လျားကြီးထွားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“သူက သိုသိုသိပ်သိပ် ပေါက်ရောက်နေလို့ မတွေ့ရှိကြတာများလား...”

ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ဤဆေးမြက်ပင်ကို မတွေ့ဘဲ နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ဆေးမြစ်များ၏ ဆေးစွမ်းအာနိသင်ကို အလွယ်တကူ တိုးတက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် နှစ်သုံးဆယ် သက်တမ်းရှိ ဆေးစွမ်းအာနိသင်ကို ရရှိရန်အတွက် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့် ရှင်သန်ကြီးထွားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဤ ငါးညှီနံ့ ဆေးမြက်ပင်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ချန်ဖေးကို ထူးဆန်းသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ခဏတာ သတိထား စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မတွေ့ရသဖြင့် ချန်ဖေးသည် ဆေးမြစ် အနားသို့ ကပ်သွားပြီး ၎င်းကို ခူးယူလိုက်၏။ ဘေးဘီဝဲယာကို အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်နယ်မြေ ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။

“ထူးဆန်းတယ်...”

ချန်ဖေး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ သံလိုက်တုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဤသည်မှာ အမွှာကျောက်တုံး ဖြစ်ပြီး... ကျောက်တုံးနှစ်တုံး တစ်သားတည်း ဖြစ်ကာ အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်း တစ်တုံးနှင့် တစ်တုံး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ကောလင်းရှန်း တွင်လည်း တစ်တုံး ရှိနေပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ သူတို့ ပြန်လည် ဆုံတွေ့နိုင်ရန် ဤနည်းလမ်းကိုသာ အားကိုးရမည် ဖြစ်သည်။

ရေကန်တစ်ခု၏ ဘေးတွင်... ချန်ရွှေပြသာဒ်မှ တပည့်မ နှစ်ဦးသည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ နောက်ကွယ်၌ သတိထား ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ရေကန် အလယ်သို့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီး... ၎င်း၏ သင်းပျံ့သော ရနံ့သည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေကာ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

“အဲဒါ အိပ်မက်ကြာပန်း ပဲ... ကြာစေ့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကြာပွင့်ဖတ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် တိုက်ရိုက် စားသုံးလိုက်ရင် စိတ်စွမ်းအားကို တိုးတက်စေနိုင်တယ်...”

“ဒါပေမဲ့ စီနီယာ အစ်မ... ဒီနေရာက အရမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်... ရေကန်ကို စောင့်နေတဲ့ မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်ကောင်တော့ ရှိရမယ်...”

“ဒါပေါ့... မိစ္ဆာကောင် ရှိကို ရှိမှာ... ပြီးတော့ အဲဒီကောင်က အိပ်မက်ကြာပန်း အပြည့်အဝ ရင့်မှည့်လာမှာကို စောင့်ပြီးမှ စားမှာလေ... ငါတို့က စောင့်နေစရာ မလိုဘူး... ရတာနဲ့ ချက်ချင်း စားပစ်လိုက်မယ်...” စီနီယာ အစ်မ ဖြစ်သူက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ စီနီယာ အစ်မ... ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ...”

“ငါ ခဏနေရင် ရေကန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး မိစ္ဆာကောင်ကို မြှူခေါ်ထုတ်လိုက်မယ်... နင်က အခွင့်အရေး ယူပြီး အိပ်မက်ကြာပန်းကို မြန်မြန် ခူးလိုက်... မြန်မြန် လုပ်နော်... နားလည်လား...” စီနီယာ အစ်မက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

“နားလည်ပါပြီ စီနီယာ အစ်မ...”

ချန်ရွှေပြသာဒ်မှ တပည့်မ နှစ်ဦးသည် အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ဦးက အခြားတစ်ဖက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

ရေကန်ထဲမှ ရေများသည် မီတာများစွာ အမြင့်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး အသံအုပ်အုပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရုတ်တရက် ကလေးငယ် ငိုကြွေးသံနှင့် တူသော ဟိန်းသံကြီး တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး... ယခင်က ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထွက်ပြေးရန် ဟန်ပြင်နေသော စီနီယာ အစ်မ နှင့် ကျောက်တုံးနောက်မှ ထရပ်တော့မည့် ဂျူနီယာ ညီမ ဖြစ်သူ ချန်ရွှေပြသာဒ် တပည့်မ နှစ်ဦးစလုံး ရုတ်တရက် နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားကြသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး တပည့်မ နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရ၏။ ရေမျက်နှာပြင် ထက်တွင် ဖျော့တော့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး... သွေးစများက ရေကန်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထူထပ်သော တောအုပ် အတွင်း၌ လူရိပ်သုံးခုသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခု လိုက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့သည့်အလား နောက်သို့ မကြာခဏ လှည့်ကြည့်နေကြ၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် အနောက်ဘက်မှ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာတော့သဖြင့် သူတို့သုံးဦး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေဆဲပင်။

“ကံကောင်းလို့ မိစ္ဆာကောင်က သိပ်မဆာနေတာ... လူတစ်ယောက်ပဲ စားပြီး ငါတို့ကို ဆက်မလိုက်တော့ဘူး...”

“ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်းက တပည့်ကြောင့်ပေါ့... သူသာ ငါတို့အရင် မသေသွားရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်မှာ...”

“လူတစ်ယောက် သေသွားတာနဲ့ ငါတို့သုံးယောက် အသက်ရှင်ခွင့် ရလိုက်တာပဲ... အဲဒီ ယွမ်ချန် ဓားဂိုဏ်းသား သေရတာ တန်ပါတယ်...”

သူတို့သုံးဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ အခြားသူ တစ်ယောက် သေဆုံးသွားသရွေ့ သူတို့အတွက် ကံအကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့သုံးယောက်က ရေစက် ပါတယ် ထင်တယ်... ရှေ့ဆက်ပြီး အတူတူ စူးစမ်းကြရင် ဘယ်လိုလဲ...” တစ်ယောက်က အကြံပြုလိုက်၏။

“ငါလည်း ကောင်းမယ် ထင်တယ်... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ကောလာဟလတွေထက် ပိုအန္တရာယ်များတယ်... အုပ်စုလိုက် သွားတာ ပိုလုံခြုံလိမ့်မယ်... ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ငါတို့သုံးယောက် ဘယ်လို ခွဲဝေကြမလဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ...”

နှစ်ယောက်သား တတိယလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း တတိယလူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့ကို မျက်လုံး ပြူးကျယ်ကြီးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ တတိယလူ၏ ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးမြူခိုးများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ပျံ့လွင့်သွား၏။

ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူတို့ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားပြီး... သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

သွေးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သွေးခဲများပင် တဖြည်းဖြည်း ခြောက်သွေ့ကာ သစ်ပင်၊ မြက်ပင်များနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားလေသည်။

ချန်ဖေးသည် ပုလင်းတောင်ကို ကွင်းရှောင်သွားလိုက်ပြီး ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိပေ။

မှတ်တမ်းများအရ ပုလင်းတောင်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန် အကျိုးရှိသော ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ သာမက ဝိညာဉ်လက်နက် ထုလုပ်ရန် ပစ္စည်းများလည်း ပါရှိပြီး ရံဖန်ရံခါ ပေါ်ထွက်လာတတ်ကြောင်း ဆိုထားသော်လည်း... ချန်ဖေး လုံးဝ စိတ်မဝင်စားချေ။

ပုလင်းတောင်သည် သိသာထင်ရှားစွာပင် ပြောင်းလဲမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ မှတ်တမ်းများ အရပင်လျှင် ယခင်ကတည်းက အလွန် အန္တရာယ် များလှပြီး ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် လွဲချော်ရုံနှင့် သေဆုံးနိုင်ကြောင်း ဆိုထားသည်။

လက်ရှိ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လျှင် အတွင်းဘက်၌ မည်သို့သော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။

ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ ပိုမို များပြားနေနိုင်သော်လည်း အန္တရာယ်များမှာလည်း အဆမတန် တိုးပွားနေမည်မှာ သေချာသည်။ လောလောဆယ် ထိုနေရာကို ရှောင်ရှားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ချန်ဖေးသည် မိုင်အနည်းငယ်ခန့် လမ်းလျှောက်လာခဲ့သော်လည်း မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်နှင့်မျှ မတွေ့ရသကဲ့သို့ အခြားလူများကိုလည်း မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ဆေးမြစ် အနည်းငယ်ကိုမူ ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ သက်တမ်းမှာ ယခင် တွေ့ခဲ့သော ငါးညှီနံ့ ဆေးမြက်ပင် ကဲ့သို့ နှစ်သုံးဆယ်ထိ မရှိသော်လည်း ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင် ရှိသဖြင့် မဆိုးလှပေ။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွား၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများနှင့် ဆေးမြစ်များ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း မိုင်အနည်းငယ် လျှောက်ရုံနှင့် ဤနှုန်းထားအတိုင်း ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် မဟုတ်တန်ရာ။

တောင်ကြားတွင် ရှိစဉ်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၌ ပြောင်းလဲမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း ဖုန်းရှိုးဖူ ပြောခဲ့သည်ကို ချန်ဖေး ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ယခု အခြေအနေကို ကြည့်လျှင် တိကျသော ပြောင်းလဲမှုများကို မြင်တွေ့ရန် ခက်ခဲနေသေးပြီး ကောင်းမွန်သော ပြောင်းလဲမှုလား၊ ဆိုးရွားသော ပြောင်းလဲမှုလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသိရသေးပေ။ သို့သော် အကယ်၍ သူတို့ အဆုံးထိ ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခဲ့လျှင် လူတိုင်း၏ ရရှိမှုများမှာ နည်းပါးမည် မဟုတ်ချေ။

ချန်ဖေး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ လူရိပ်တစ်ခုသည် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားနေပြီး ၎င်း၏ နောက်မှ မျောက်ဝံနှင့် တူသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်က လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေသည်။

“ရှေ့က ဂျူနီယာ မောင်လေး... ဒီမိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ဖို့ ကူညီပါဦး... ပြီးရင် အစ်မ မောင်လေးကို ဆုချပါ့မယ်...” ဖန်းပေါက်ရွှယ်သည် ချန်ဖေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးက မိစ္ဆာကောင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းသော အော်ရာကို အာရုံခံမိလိုက်၏။ ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းအရ အဆင့် ၁ အထက်တန်းစား မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်သင့်သည်။ မှတ်တမ်းများအရ အဆင့် ၁ အထက်တန်းစား မိစ္ဆာကောင်သည် အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

အဆင့် ၁ အလယ်အလတ်တန်းစား မိစ္ဆာကောင်များသည် ခြင်ဆီ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ညီမျှပြီး... အဆင့် ၁ အောက်တန်းစား မိစ္ဆာကောင်များသည် အရိုး သန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ညီမျှသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုသို့ ခွဲခြားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိစ္ဆာကောင်၏ တိကျသော စွမ်းရည်များသည် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ခွန်အားအပေါ် မူတည်နေသေးသည်။ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင် အချင်းချင်း ခွန်အား ကွာခြားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှတ်တမ်းများတွင်... အတွင်းကလီစာ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိသူများပင် ယှဉ်ပြိုင်ရန် ခက်ခဲပြီး ဒွာရ သန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် နီးစပ်သော ခွန်အားရှိသည့် အဆင့် ၁ အထွတ်အထိပ် မိစ္ဆာကောင်များ ရှိကြောင်းပင် ဖော်ပြထားသည်။

ဖုန်းရှိုးဖူ ကဲ့သို့ ခွန်အား အပြည့်အဝ မပြန်ရသေးချိန်တွင် တောင်စိမ်းဓားကို ကိုင်ဆောင်မှသာ ထိုကောင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော်က အားနည်းပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်...”

ချန်ဖေး၏ ပုံရိပ်သည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ဖန်းပေါက်ရွှယ်နှင့် မီတာ တစ်ရာကျော် ကွာဝေးသွား၏။

“လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ငါတို့အချင်းချင်း ကူညီစောင့်ရှောက်သင့်တာပေါ့... ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ ဂျူနီယာ မောင်လေး...”

ချန်ဖေး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းပေါက်ရွှယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထား အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ချန်ဖေး ရှိရာသို့ တိုးဝင်လာခဲ့၏။

ဖန်းပေါက်ရွှယ်သည် လိုက်လာသော မိစ္ဆာကောင်ကို ကျောပေးထားသဖြင့် သူမ ထိုကောင်ထံမှ ဘာယူလာခဲ့သည်ကို မသိရချေ။ မိစ္ဆာကောင်သည် ဖန်းပေါက်ရွှယ် ဦးတည်ချက် ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါလာသည်။

ချန်ဖေးသည် ဖန်းပေါက်ရွှယ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ကျောပေါ်မှ လေးနှင့် မြှားကို တည်ငြိမ်စွာ ဖြုတ်ယူလိုက်၏။ လေးကြိုးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီး သူမကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဒေါသ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖန်းပေါက်ရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်လုံးများ အေးစက်သွား၏။ ဦးတည်ချက် မပြောင်းလဲဘဲ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ခုန်တက်လိုက်ရာ အရှိန်အဟုန် မထင်မှတ်ဘဲ မြင့်တက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း ချန်ဖေးနှင့် မီတာ ဒါဇင်အနည်းငယ် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ရွှစ်...”

ချန်ဖေး၏ လက်ထဲမှ မြှားတံသည် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖန်းပေါက်ရွှယ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွား၏။ ၎င်း၏ အရှိန်သည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် မြှားတံသည် ဖန်းပေါက်ရွှယ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဖန်းပေါက်ရွှယ်၏ မျက်နှာထား အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို အလိုအလျောက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အသံအုပ်အုပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြှားတံသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရှပ်ထိသွားပြီး သွေးစွန်းသွားစေ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ မှားသွားတယ်... ငါ အခုပဲ သွားတော့မယ်... ဒါက တောင်းပန်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ...”

ချန်ဖေးက မြှားသုံးချောင်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းပေါက်ရွှယ်သည် လက်အုပ်ချီလျက် ကျယ်လောင်စွာ တောင်းပန်လိုက်ပြီး... သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ဆေးမြစ်တစ်ပင်ကို လမ်းဘေးသို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်းပေါက်ရွှယ်သည် အခြားတစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားပြီး ချန်ဖေးထံသို့ တိုးဝင်လာရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ သူမ တကယ် ကြောက်ရွံ့သွားပုံ ပေါ်သည်။

ချန်ဖေး မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး လေးကြိုးကို ဆွဲကာ မြှားပစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်... ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟိန်းသံအချို့ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ချန်ဖေး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျောက်ဝံနှင့် တူသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းတို့အနက် အချို့သည် အဆင့် ၁ အထက်တန်းစား ခွန်အား အော်ရာကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး... အဆင့် ၁ အထွတ်အထိပ်သို့ နီးကပ်နေသော အော်ရာရှိသည့် ကောင်တစ်ကောင်ပင် ပါဝင်နေသည်။ ချန်ဖေးသည် ဖန်းပေါက်ရွှယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ကြား အကွာအဝေးမှာ အတော်လေး ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်ဖေးသည် လေးနှင့် မြှားကို အလျင်အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး... သူ၏ ပုံရိပ် လှုပ်ရှားသွားကာ အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဖန်းပေါက်ရွှယ် ပစ်ချထားခဲ့သော ဆေးမြစ်ကိုမူ ချန်ဖေး ကောက်ယူရန် စိတ်မကူးတော့ချေ။

ဖန်းပေါက်ရွှယ် ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးသည် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်ပုံ ပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်း ဟုတ်မဟုတ် ပြောရခက်လှသည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာကောင် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပြေးထွက်မလာခဲ့လျှင် ချန်ဖေးသည် ဖန်းပေါက်ရွှယ်ကို ဤနေရာ၌ပင် အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အတွက် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက် မှန်သမျှကို ခံစားသင့်ပေသည်။

ချန်ဖေး၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင် အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်း မီတာ ရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ မိစ္ဆာကောင်များနှင့် အတော်လေး ကွာဝေးသွားစေသည်။ ဤအချိန်တွင်မှ ချန်ဖေး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် အခွင့်အရေး ရလိုက်ပြီး... မျောက်ဝံနှင့် တူသော မိစ္ဆာကောင် အချို့သည် ဖန်းပေါက်ရွှယ် ပစ်ချထားခဲ့သော ဆေးမြစ်ဆီသို့ ပြေးသွားနေကြကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

“တကယ်ပဲ ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ...”

ချန်ဖေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အဝေးတွင် အစက်ကလေး တစ်စက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဖန်းပေါက်ရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့၏။