ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်းကို ပစ်မှတ်ထားခြင်း

သေချာသည်မှာ၊ အကယ်၍ ကံတရားက သူ့အား အမှန်တကယ်ဆန့်ကျင်နေပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပါက၊ မြွေနဂါးခေါင်းစစ်သူကြီးကို ထည့်ပေါင်းထားလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူအတွက် နောက်ထပ်ဓားချက်တစ်ချက် ပိုသုံးလိုက်ရရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"သွားစမ်း"

ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို ကျောက်တိုင် အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နတ်ဆိုးမူလများတစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် လေး ရှိ နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်နှင့် အဆင့် သုံး ရှိ နတ်ဆိုးသုံးကောင်။ ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နိမ့်ပါးသော်လည်း၊ နတ်ဆိုးမူလများမှာတော့ နည်းပါးခြင်းမရှိဘဲ စုစုပေါင်း ၅၃ ခု ကုန်ကျခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်ခြောက်တုံးစလုံးကို အောင်မြင်စွာ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

[ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၁၄၉၀၀၀ နှစ်]

အမှန်တကယ်ပင် လွယ်လွယ်ရသလောက် လွယ်လွယ်ကုန်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်သို့ အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည်ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ရှန်းယီသည် အဆင့်တိုင်းတာသည့် ပေတံကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

မြွေနဂါးခေါင်းစစ်သူကြီးက သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ခဲ့ပေ... ၎င်းက အနည်းငယ်ဝန်လေးနေသော်လည်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ဒုတိယအဆင့်မျဉ်းအထက်တွင် ခိုင်မာစွာ တည်ရှိနေခဲ့၏။

ဤအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ကောင်းကင်နန်းတော်သည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စိတ်ချရသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော အရာများသည်လည်း ရှန်းယီ၏ ခန့်မှန်းချက်ကို အများအားဖြင့် အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။

တတိယအဆင့် နှစ်ခုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သုံး နတ်ဆိုးများထဲမှ နောက်ထပ် တတိယအဆင့် တစ်ခုကိုလည်း ကံကောင်းစွာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပြင်ဆင်မှုများအားလုံး အသင့်ဖြစ်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် တာအိုနန်းတော်ကို ရုတ်တရက်လှုံ့ဆော်လိုက်ပြီး၊ သွေးပင်လယ်ကြီးလှိုင်းထန်ကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း တစ်လျှောက် ပွင့်ဟလာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယခင်က တစ်ကြိမ် အောင်မြင်ခဲ့ဖူးသော နန်းတော်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း အခမ်းအနားကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။

ကျောက်တိုင် ခြောက်တိုင်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးအပေါ်ယံအလွှာများ ကွာကျသွားပြီး ခန့်ညားသောတိုင်လုံးကြီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သားရဲများနှင့် ငှက်များအစား၊ ပုံစံများမှာ အများအားဖြင့် ရေနေသတ္တဝါမျိုးနွယ်စုများ ဖြစ်ကြပြီး အတောက်ပဆုံးမှာ နဂါးတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

နှစ်ထပ်မြင့်သော အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်၏ အပေါ်ဘက်တွင်၊ခမ်းနားထည်ဝါသည့် ပုံရိပ်ယောင်ခန်းမဆောင် တစ်လွှာသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယခင်အကြိမ်က အဆင့်တက်ခြင်းသည် မိုးမြေကို ခေတ္တမျှတုံ့ဆိုင်းသွားစေခဲ့ပါက၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အနည်းငယ်မှနှောင့်နှေးနေခြင်း လုံးဝမရှိတော့ပေ။

ချက်ချင်းပင်၊မိုးကုတ်စက်ဝန်းအစွန်းရှိ ဝေးကွာသောတိမ်တိုက်များသည် တောက်ပသော ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကံကောင်းခြင်းနိမိတ်အငွေ့အသက်များသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ထူထပ်လှသည်။

ထို့ပြင်ဖျော့တော့သော နတ်ဘုရားတေးသံများကိုလည်း ကြားနေရ၏။

ထူထပ်သော ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်များသည် လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

၎င်းတို့သည် တတိယအလွှာရှိ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ သက်ဆင်းသွားကြပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပုလ္လင်ပေါ်ရှိ ကြက်သွေးရောင်ပုံရိပ်သည် ယပ်တောင်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်အောက်ရှိ အရာအားလုံးအတွက် အောင်ပွဲခံသည့် အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပေသည်။

သို့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်နန်းတော် တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ရနံ့ပါသောလေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ အနက်ရောင်မြူခိုးများနှင့် ရွှေရောင်ချည်မျှင်များကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

အစီအရင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်းပေါ်တွင် မည်သူမျှကျန်ရစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ရုတ်တရက်၊ ကျွန်းပတ်ပတ်လည်ရှိ ရေများသည် စတင်လှုပ်ရှားလာပြီး သတ္တုချင်းထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရေထဲမှ ဓားသွားများ တစ်လက်ပြီးတစ်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသော ငါးအကြေးခွံချပ်ဝတ်တန်ဆာများသည် စူးရှသော ငွေဖြူရောင်အလင်းများကို ထင်ဟပ်နေကြသည်။

၎င်းတို့သည် လှိုင်းလုံးများပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြပြီး ကျွန်းကို အခိုင်အမာဝိုင်းရံထားကြ၏။

အကြမ်းဖျင်း ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် အရေအတွက် အနည်းဆုံး သုံးရာခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့ထဲမှ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိသူပင်လျှင် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းနယ်ပယ်၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ဤနဂါးနန်းတော် စစ်သည်တော်များ အစုအဝေး နေရာယူပြီးသောအခါ...အလယ်ဗဟိုတွင် အနက်ရောင်ရေနဂါးတစ်ကောင်သည် ရုတ်တရက် ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်တက်လာ၏။ ၎င်း၏ ပါးစပ်တွင် မြင်းဇက်ကြိုးကဲ့သို့သော အေးစက်သည့် သံနက်ကို ကိုက်ထားပြီး၊ ဇက်ကြိုးကိုမူ သက်သောင့်သက်သာထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အနက်ရောင်ရေနဂါးများသည် များသောအားဖြင့် နဂါးနန်းတော်တွင် စစ်သူကြီးများအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြလေ၏။

အပြည့်အဝကြီးရင့်လာပါက ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အနည်းဆုံး ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ခြောက် သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုမြင့်မားသည်။

သို့သော် ဤအနက်ရောင်ရေနဂါးမှာမူ သိသာထင်ရှားသောအဆင့်အတန်းရှိသော်လည်း၊ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ်သာ အမှုထမ်းနေရရှာသည်။

၎င်း၏ ကျောပေါ်ရှိ လူမှာ ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး၊ ငွေဖြူရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ကာ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးကို ခြုံထားသည်။

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ခွဲခြားမရလောက်အောင်တူသောမျက်နှာရှိပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသော်လည်း၊ နဖူးပေါ်ရှိ အနုစိတ်ပုံဖော်ထားသော နဂါးဦးချို နှစ်ခုကြောင့်သာ ခွဲခြားနိုင်ပေသည်။

"အနောက်နန်းတော်က နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် ချီလောင်ကျို့က မိုးမြေကို လာရောက်အရိုအသေပေးပါတယ်"

"ဘယ်ဂိုဏ်းက တပည့်က ဒီမှာ အဆင့်တက်နေတာလဲ။ ထွက်လာပြီး စကားပြောစမ်းပါ။ ဒီသခင်မှာ ဆုလာဘ်တစ်ခု ရှိတယ်"

ချီလောင်ကျို့သည် ဇက်ကြိုးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သူ၏ညာဘက်ဒူးပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတင်ကာ အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ကျွန်းပေါ်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

တိတ်ဆိတ်မှု ကြာမြင့်သွားပြီးနောက် သူသည် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟက်... သတ္တိမရှိတဲ့ လူကြောက်တွေပဲ"

စကားအဆုံးတွင် ချီလောင်ကျို့သည် ဇက်ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်၏။ "တပ်ဆုတ်မယ်၊ နန်းတော်ကို ပြန်မယ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေသော ရေနေသတ္တဝါ စစ်သည်တော်များသည် ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက်ငုပ်လျှိုးသွားကြပြီး၊ အနက်ရောင်ရေနဂါးသည် အမြင့်သို့ ခုန်တက်ကာ ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်သော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ရေမှုန်ရေမွှားများ လွင့်စင်သွားသောအခါ အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ရတနာပန်းပွင့်ဂိုဏ်း၏ အတွင်းဆုံး အဆောင်ခန်းအတွင်း၌ဆံပင်အရှည်ကြီးနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကြေးမှုံပြင်၌ မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်ရင်း ဆံပင်ဖြီးနေသည်။

"မင်းကျောက်စိမ်းပြားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ကို မင်းသဘောနဲ့မင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်၊ အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

သူမ၏ အနောက်တွင်.ပန်းသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး၊ ခြေဗလာဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ အိန္ဒြေရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေပေ၏။

"အမှန်ပါပဲ"

စကားပြောပြီးနောက် ထိုမိန်းကလေးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အဘွားအိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ခြောက် ရှိသောပါရမီရှင် နတ်သမီးသည် အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ့ကို ဒူးထောက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ ပြောချင်တာက အဲဒါကအရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ နောက်တစ်ခါ အဲလိုမျိုး ထပ်မလုပ်နဲ့တော့"

"တပည့် နားလည်ပါပြီ" ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

"အဲဒါအပြင်၊ ငါ တခြားတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေတာ ရှိသေးတယ်" အဘွားအိုသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးချင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းက စိတ်မတည်ငြိမ်သေးလို့ပဲ။ အပြင်လောကမှာ မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေတာက နတ်ဆိုးတွေတင်မကဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မတတ်နိုင်တဲ့ တည်ရှိမှုတွေ ရှိနေသေးတယ်"

"နဂါးနန်းတော်ကို ပြောတာလား" ပေါင်ဟွားနတ်သမီး၏ နှလုံးသား တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

"ဟူး..." အဘွားအိုသည် သက်ပြင်းချကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။ "ငါက တိုက်ခိုက်တာတွေ ပြိုင်ဆိုင်တာတွေကို ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလောကမှာ အသက်ဆုံးရှုံးရတာထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိသေးတယ်။ မင်းသာ စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ အနာဂတ်မှာ ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပေါင်ဟွားနတ်သမီးမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိသည်။ "ဒါဆို ဆရာကရော စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီလား"

သူမ၏စကားကြောင့် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အဘွားအိုသည် ကြေးမှုံပြင်ရှိ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အတော်ကြာမှ နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့လိုက်သည်။

"အတင်းအဓမ္မ ခိုင်းစေခံရလို့ပေါ့"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း လုပ်နိုင်တာပေါ့" ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် သူမ၏ဆရာရှေ့တွင် ပြောလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဉာဏ်များသောအပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချောင်းနှစ်ချက် ခပ်မြန်မြန်ဆိုးလိုက်ကာ သူမ၏ ပြုံးချင်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ဆရာ့မှာ တခြားဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ တပည့် ကျင့်ကြံတဲ့နေရာကိုပဲ ပြန်သွားပါတော့မယ်" သူမ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာဖြစ်သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် သူမ၏ ဆရာ အတွေးလွန်နေပြန်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အခန်းထဲမှ ခြေဖျားထောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။ နဂါးနန်းတော်မှအပ၊ ဟုန်ကျယ်တွင် တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ရှိသူများပင် မတတ်နိုင်သော အခြားအရာက ဘာရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

အဆောင်ခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက် ပေါင်ဟွားနတ်သမီးသည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ကျော့ရှင်းပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသာ အနည်းငယ် အာရုံလွင့်နေ၏။ သူမသည် ပေါင်ဟွားဆေးလုံးများနှင့် မိုးမြေရတနာများကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ရှန်းယီသည် အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို လာရောက်မယူသေးသနည်း။

သူ မေ့သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။