အခန်း (၁၉၁)

အခန်း။ ၁၉၁

သေခြင်းတရားကို မသိနားမလည်သည့်နှယ် သားရဲများသည် သူတို့၏ အဖော်အလောင်းများကို နင်းခြေကာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ရှေ့သို့သာ တိုး၍တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ကံကောင်းသော သားရဲအချို့မှာ မြို့ရိုးထိပ်သို့ပင် ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

“ရွှေရည်ပူတွေကို လောင်းချကြစမ်း”

သံချပ်ကာဝတ်ထားသော မြားသမားများသည် ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရွှေဝါရောင် အညစ်အကြေးရည်များ ပါဝင်သည့် သစ်သားပုံးများကို မကာ မြို့ရိုးတစ်လျှောက် အောက်သို့ မှောက်ချလိုက်ကြသည်။

“ဝေါင်း...”

သားရဲများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ယခင်ထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ထိုဆူပွက်နေသော ရွှေရည်ပူများ၏ တိုက်စားနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာသားရဲများ၏ အမွေးအမှင်များကို လောင်ကျွမ်းစေရုံသာမက အသားထဲအထိ ပုပ်သိုးသွားစေကာ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သော နာကျင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်းမသေလျှင်ပင် နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်သွားကာ ဘေးဘီဝဲယာရှိ အရာအားလုံးကို တိုက်ခိုက်မိတော့သည်။ ဤသည်က သားရဲအုပ်ကြီးအတွင်း ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားစေပြီး ကျောက်တုံးပစ်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုထိရောက်သော နည်းလမ်းဖြစ်လာသည်။

“ရွှေရည်ပူတွေကို ဆက်လောင်း တစ်စက္ကန့်တောင် မရပ်စေနဲ့”

ဗိုလ်မှူးကြီးကောင်းက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အမိန့်ပေးနေသည်။

မြို့ရိုးတစ်လျှောက် ဆက်တိုက်လောင်းချနေသော ရွှေရည်ပူများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သားရဲများ၏ တိုက်စစ်အရှိန်မှာ ပျက်ပြားသွားပြီး အချို့မှာ နောက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသော အဖော်များနှင့် တိုက်မိကာ ရှုပ်ထွေးကုန်ကြသည်။

“အူး... ဝေါင်း”

ထိုစဉ် သားရဲအုပ်ကြီးထဲမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိတ်လန့်နေသော သားရဲများသည် သူတို့၏မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မြို့ရိုးပေါ်သို့ ယခင်ထက် ပိုမိုရူးသွပ်စွာဖြင့် အတင်းတိုး၍ တက်လာကြတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျောက်တုံးများနှင့် ရွှေရည်ပူများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲအချို့မှာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုမှာ သာမန်သားရဲများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်နေသော ကျားသစ်နက်တစ်ကောင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသည့်နှယ် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဘယ်ညာခုန်လွှားရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြို့ရိုးထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းသည် အားရပါးရ ခုန်အုပ်လိုက်ကာ ဖူလင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့ မှ တပည့်တစ်ဦးကို လှဲသိပ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများဖြင့် လည်ပင်းကို ကုတ်ခြစ်ကာ ချက်ချင်းပင် အသက်နုတ်လိုက်တော့သည်။

“သားရဲတိရစ္ဆာန်”

ဖူလင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့မှ တာဝန်ကျနေသော ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် မျက်လုံးများ နီမြန်းလျက် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်စေကာ ကျားသစ်နက်ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်သော ထိုးချက်ဖြင့် အသေသတ်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ခုပြီးသွားလျှင် တစ်ခုရောက်လာမြဲပင်။ လူတစ်ရပ်ထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော မီးခိုးရောင် လင်းယုန်ကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာသည်။ ၎င်း၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်မှာ ပေ ၂၀ ကျော်ခန့် ကျယ်ပြန့်ပြီး သံမဏိဓားများကဲ့သို့ ထက်မြက်သော ခြေသည်းနှစ်ဖက်ဖြင့် စူးမိသားစုမှ လူငယ်တစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ကာ အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ဆွဲနုတ်သွားတော့သည်။

“အား...”

ထိုလူငယ်သည် သွေးများကို အလိပ်လိုက် အန်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်ရင်း သေအံ့မူးမူး ဖြစ်သွားရသည်။

“သေစမ်း”

စူးမိသားစုမှ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုလင်းယုန်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး အဖုအထစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆိပ်ရှိပုတ်သင်ညိုကြီး တစ်ကောင်သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တွားတက်လာပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်မှ အစိမ်းရောင်အဆိပ်ရည်များကို လူအုပ်ထဲသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွားသည်။ ကြွက်သားများဖြင့် ကျစ်လျစ်နေသော မျောက်ဝိညာဉ် တစ်ကောင်သည် ဘေးတစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ကျောက်ခဲများဖြင့် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နှောင့်ယှက်နေသည်။

တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင်သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လာပြီး သံဦးထုပ်ဆောင်းထားသော မြားသမားတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချကာ အမှုန့်လုပ်ပစ်လိုက်သည်။

“ငါ့အနားမှာပဲ နေကြ”

လုံယီသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ တပည့်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်မြင့် နက်မှောင်သော လျှို့ဝှက်သံရိုင်းပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သာမန်ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွယ်လင့်တကူ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်သားရဲများ တက်လာသည့်အရှိန်မှာ တစ်စထက်တစ်စ မြန်ဆန်လာသောကြောင့် သူသည် အခြားနေရာများကို ကူညီရန်ပင် ခဲယဉ်းလာသည်။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အနီးကပ်တိုက်ပွဲများ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားနေသဖြင့် ကျောက်တုံးပစ်ခြင်းနှင့် ရွှေရည်ပူလောင်းခြင်း လုပ်ငန်းများမှာလည်း ထိခိုက်နှောင့်နှေးကုန်သည်။ သေဆုံးသွားသော သားရဲအလောင်းများမှာ မြို့ရိုးခြေရင်းတွင် အထပ်ထပ် စုပုံလာသဖြင့် နောက်ထပ်တက်လာမည့် သားရဲများအတွက် မြို့ရိုးပေါ်တက်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေသည်။

သာမန်သိုင်းသမားများမှာ ထိုဝိညာဉ်သားရဲများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ အနည်းဆုံး ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်ရှိသူများမှသာ ၎င်းတို့ကို ခုခံတားဆီးနိုင်သည်။ ဤအခြေအနေကို သိရှိသွားသောအခါ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်၊ စူးမိသားစု အကြီးအကဲ၊ ကျန်းမိသားစုမှ ဆဋ္ဌမမြောက်ဦးလေး၊ ဟွမ်မိသားစုနှင့် ယွမ်မိသားစုမှ အိမ်ထောင်ဦးစီးများနှင့်အတူ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီး၊ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်အမြောက်အမြားသည် မြို့ကို ကူညီရန် အသည်းအသန် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ အဆင့်မြင့်ပညာရှင်များ ရောက်ရှိလာမှုကြောင့် သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားတော့သည်။

ထိုသူများထဲတွင် အာရုံအဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ သိုင်းပညာရှင်အဆင့်ရှိ ထိပ်သီးပညာရှင်ကြီးများပင်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ် လုံယီသည် သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်စေလျက် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုအလား မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ပုဆိန်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဝံပုလွေဝိညာဉ်ဖြစ်စေ၊ အခြားသားရဲဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြတ်တောက်သွားကြရတော့သည်။

ဖန်းမိသားစု၏ အိမ်ထောင်ဦးစီးမှာ အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး အလွန်ချောမောခန့်ညားလှသည်။ သူသည် လျှော်ဖွတ်ထားသဖြင့် စင်ကြယ်နေသော လပြည့်ဝန်းအရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးကို ထိုးထားသည်။ သူ၏ သွယ်လျသောဓားမှ အဖြူရောင် ဓားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး အလင်းတစ်ချက် လက်တိုင်း ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ရိတ်သိမ်းခြင်းခံရသော ဂျုံခင်းများနှယ် လဲကျကုန်ကြသည်။ သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း အနှိုင်းမဲ့ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လင်းမှာမူ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိပြီး နားထင်တွင် ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ် ရှိသည်။ သူသည် သေသပ်သော ပြာနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ထူးခြားသော ငွေရောင်လှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ လှံဖြင့် တစ်ချက်ထိုးလိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ လည်ပင်း သို့မဟုတ် နှလုံးသားများမှ သွေးများ ပန်းထွက်သွားရပြီး ဒုတိယတစ်ချက် ထပ်ထိုးရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။

သို့သော် အားလုံးထဲတွင် အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးမှာ ဆရာကြီးရွှီပင်။

ငွေရောင်ဆံပင်များ အပြည့်ရှိသော ထိုအဘိုးအိုသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်အထိကျနေသော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သေသပ်စွာ ပြုပြင်ထားသည်။ သူသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော သုံးပေရှည် လခြမ်းကွေးဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဓားမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်အစွမ်း ရှိနေပုံရသည်။

ရူးသွပ်စွာ တိုးဝှေ့လာကြသော ထိုဝိညာဉ်သားရဲများသည် ဆရာကြီးရွှီ၏အနားသို့ ရောက်

သည်နှင့် မိန်းမောသွားကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ဓားသွားပေါ်သို့ အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် အတင်းတိုး၍ အလှီးခံနေကြသကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရသည်

ဖောက်... ဖောက်... ဖောက် ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆရာကြီးရွှီ၏ ခြေရင်းတွင် လဲကျကုန်ကြသည်။ သူသည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ချက်မျှပင် မလှုပ်ရှားဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာအတတ်မျိုးလဲ”

တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သိုင်းပညာရှင်များ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသော်လည်း ဆရာကြီးရွှီ၏ လုပ်ရပ်မှာ သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်နေပြီး ရှင်းပြရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။

“အဲဒါ ဆရာကြီးရွှီ ကိုင်ထားတဲ့ ဓားကြောင့်ဖြစ်မယ်။ အဲဒါ နာမည်ကျော် ဝိညာဉ်ချေဖျက်ဓားပဲ။ အဲဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ရန်သူ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ထွေပြားသွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်”

စူးမိသားစုမှ ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ လူအုပ်ကြီးမှာ နားလည်သွားသည့် အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော် လုံယီကမူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အထင်သေးမိသည်။ ဤဝိညာဉ်သားရဲများကို စိတ်ရူးပေါက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလာအောင် ပြုလုပ်ခြင်းမှာ ထူးခြားသော လက်နက်တစ်ခုတည်းနှင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ဆရာကြီးရွှီသည် တစ်စုံတစ်ရာသော သိုင်းအနှစ်သာရကို နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီး ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အဆင့်နိမ့်သတ္တဝါများ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အလွယ်တကူ ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဆရာကြီးရွှီမှာ ထိုင်ဝမ်မြို့၏ နံပါတ်တစ်ပညာရှင်ဟု အမည်တွင်သည်နှင့်အညီ အမှန်တကယ်ပင် ရင်ဆိုင်ရခက်ခဲမည့်သူ ဖြစ်သည်။ လုံယီသည် ဆရာကြီးရွှီအား အန္တရာယ်အရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ် အဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု မသေချာချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လက်ရှိအခြေအနေအရ ထိုသူက သူ့ကို တိုက်ခိုက်လာမည့် အကြောင်းရင်းမရှိခြင်းပင်။ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်ကာ ခွန်အားကို အမြန်ဆုံးမြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုသို့တွေးရင်း လုံယီသည် မြို့ရိုးတစ်လျှောက် လှည့်လည်ကာ စွမ်းအင်အမှတ်များကို ဆက်လက်ရိတ်သိမ်းနေတော့သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းမှ တပည့်များ အန္တရာယ်မဖြစ်စေရန် မျက်စိဒေါက်ထောက်ကြည့်ပေးနေရသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝေယိုသောက်နှင့် အကြီးအကဲကျန်းတို့ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်လာခြင်းက လုံယီ၏ ဖိအားကို များစွာလျော့ပါးသွားစေသည်။

လုံယီ၏ စွမ်းအင်အမှတ်မှာ ၁၀၀၀ ကျော်သွားပြီးနောက်တွင်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်တိုးပွားနေသည်။ သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်၍ သားရဲအုပ်ကြီး ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားချိန်တွင် သူ၏စွမ်းအင်မှာ ၁၂၀၀ အမှတ် အထိ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသားစများ၊ အမွေးအမှင်များနှင့် အူကလီစာများ ပြန့်ကျဲနေပြီး လေထုထဲတွင် ပျို့အန်ချင်စဖွယ် အနံ့ဆိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အရမ်းပင်ပန်းတာပဲ”

“ပင်ပန်းလွန်းလို့ သေတော့မယ် အမြန်နားကြရအောင်”

ရက်ဆက်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသဖြင့် မိသားစုအသီးသီးမှ တပည့်များမှာ နုံးချိနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ချမ်းချမ်းသာသာ နေလာခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဒုက္ခဆင်းရဲကို ခံနိုင်ရည်မရှိကြချေ။

“တောက်... ဒီသားရဲဒီရေလှိုင်းကြီးက ဘယ်တော့မှ ပြီးမှာလဲ”

ကျန်းဝေတက ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူ့ဘေးရှိ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးရွှီယွမ်က ကျန်းဝေတ၏ လက်မောင်းကို အသာအယာ နှိပ်နယ်ပေးနေသည်။

“အရင်က မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် အကြာဆုံး သားရဲဒီရေလှိုင်းက ၃၂ ရက်အထိ ကြာခဲ့ဖူးတယ်”

ကျားဟုန်၏ ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။