အခန်း (၁၉၇)
Vol. 20 Ch. 197
အခန်း။ ၁၉၇
မုန့်ခုံဟွာသည် အရပ်ခြောက်ပေကျော် မြင့်မားပြီး သူ၏ ဆံနွယ်များမှာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ နက်မှောင်ကာ ကျောပြင်ထက်တွင် ဖြန့်ကျက်ကျဆင်းနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်း တစ်ခုမျှ မရှိသဖြင့် အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းအစုံကမူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အချိန်ကာလများ၏ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။
သူသည် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန် ဇာတ်နိမ့် သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် မခြားချေ။
သူသည် စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘဲ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို အသုံးပြုကာ ဝတ်ရုံစများ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေအောင်ပင် လေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ လှမ်းတက်သွားပြီး ကျားဖြူကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။
“ဝေါင်း...”
ကျားဖြူကြီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် သတိထားရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သားရဲဘုရင်၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ ဤလူသား မုန့်ခုံဟွာသည် လွယ်လွယ်ကူကူ ရင်ဆိုင်နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားပုံရသည်။ ၎င်းသည် သွေးဆာနေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်ပြီး လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် အပြာရောင် အလင်းဓားသွား သုံးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှုတ်ထုတ်ကာ လေထဲရှိ မုန့်ခုံဟွာကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဇွပ်... ဟူသော အသံနှင့်အတူ မုန့်ခုံဟွာ၏ အဖိုးတန်ဓားကြီး အိမ်မှ ထွက်လာသည်။ ဓားဦးဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာ အခြားသိုင်းသမားများထက် ပိုမိုသိပ်သည်းခိုင်မာပြီး လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပြနိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားလှသည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ သုံးပေကျော်အထိ ရှည်ထွက်နေပြီး ဓားကိုယ်ထည်ထက်ပင် ပိုရှည်နေသေးသည်။
“ပျက်စီးစမ်း”
မုန့်ခုံဟွာသည် ဓားကို အသာအယာ မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ရာ အဖြူရောင် ဓားစွမ်းအင်သုံးခုသည် ဓားသွားမှ တရစပ် ထွက်ခွာသွားသည်။ သာမန် လေးမြားများထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်သော ထိုစွမ်းအင်များမှာ ကျားဖြူကြီး၏ အပြာရောင် အလင်းဓားသွားများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးတော့သည်။
ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း
ပေါက်ကွဲသံကြီး သုံးကြိမ် ဟိန်းထွက်လာသည်။ အပြာရောင်အလင်းဓားများနှင့် အဖြူရောင်ဓားစွမ်းအင်များ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက နားကွဲမတတ် ဆူညံသံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လေထုမှာ တုန်ခါသွားပြီး အဖြူရောင် စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်စရစ်ခဲများမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။
“သားရဲကောင်းပဲ”
မုန့်ခုံဟွာက ချီးကျူးလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျက် ကျားဖြူကြီးဆီသို့ အနီးကပ်
တိုက်ခိုက်ရန် ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။ ကျားဖြူကြီးမှာမူ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် နောက်သို့ အဆက်မပြတ် ဆုတ်ခွာနေတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျားဖြူကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ပျံသန်းနိုင်သော သားရဲအုပ်ကြီး အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူကို ခုခံရန် ကူညီပေးကြတော့သည်။
“သူရဲကောင်းမုန့်ကတော့ ဒီသားရဲကျားကြီးကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီဟေ့”
“မယုံနိုင်စရာပဲ တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”
“စွမ်းအားအစစ်အမှန် ခန္ဓာပြင်ပရောက်ရှိခြင်းဆိုတာ သိုင်းသမားတိုင်း အိမ်မက်မက်ရတဲ့ အဆင့်မဟုတ်လား လေထုကို ထိန်းချုပ်တာထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်တာပဲ”
“သခင်ကြီးမုန့်ရဲ့ စွမ်းအားက အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူက သိုင်းဆရာ အဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားပြီ ထင်တယ်”
မြို့ရိုးပေါ်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဆူညံသော အောင်ပွဲခံသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။
မုန့်ခုံဟွာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်းမြို့စားမင်းသည် ပျာပျာသလဲ အနားသို့ ပြေးကပ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးမုန့်... ဒီသားရဲကျားကြီးကို အပြီးသတ်နှိမ်နင်းဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိရဲ့လား ကျွန်တော် မြို့ပေါ်က သိုင်းသမားအားလုံးကို သခင်ကြီးနောက်ကနေ အစွမ်းကုန် ကူညီခိုင်းပါ့မယ်”
ကျားဖြူကြီး ရှိနေခြင်းက မြို့စားမင်းအတွက် ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသလို ခံစားနေရစေသည်။ ယခုကဲ့သို့ တွေ့ရခဲသော မုန့်ခုံဟွာ ရောက်ရှိနေခိုက်တွင် ဤသားရဲကို အမြစ်ဖြတ်ရန်မှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။
“ခုနက တိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ကုန်သွားပြီ”
မုန့်ခုံဟွာ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ပထမဆုံးစကားကြောင့် မြို့စားမင်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
“အကယ်၍ ဒီသားရဲက ခုနက နောက်မဆုတ်သွားဘူးဆိုရင် ငါလည်း နောက်ထပ် ငါးကွက်
ထက်ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဒါဆို ခုနက မင်းက ဟန်လုပ်ပြီး ခြောက်လိုက်တာပေါ့လေ။
မြို့စားမင်းမှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားတော့သည်။
“မြို့စားမင်း... မသေနိုင်သော ဆရာသခင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အစီရင်စုကို အချိန်မရွေး အသက်သွင်းနိုင်အောင် အသင့်ပြင်ထားပါ”
မုန့်ခုံဟွာက အေးအေးဆေးဆေးပင် မှာကြားလိုက်သည်။
သူသည် ဓားကိုကိုင်ကာ မြို့စားမင်း၏ ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေသဖြင့် မြို့စားမင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျားဖြူကြီးသည် အလွန်သတိကြီးသော သတ္တဝါဖြစ်သဖြင့် မြို့ရိုးကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်မည့် အန္တရာယ်တော့ မရှိသေးချေ။
မြို့အတွင်းပိုင်းရှိ နိမ့်ပါးပျက်စီးနေသော ကျောက်အိမ်လေးတစ်လုံးထဲတွင် လူသုံးဦးသည် ခုံပုလေးများပေါ်၌ စုဝေးထိုင်နေကြသည်။ အဝေးမှ ကြားနေရသော ပြင်းထန်သည့် တိုက်ပွဲသံများနှင့် သားရဲဟိန်းသံများကြောင့် သူတို့မှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြရှာသည်။
ထိုသူသုံးဦးမှာ လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။
အမျိုးသမီးမှာ အသက် ၃၀ ကျော် ၄၀ ခန့် ရှိပုံရပြီး ရုပ်ရည်မှာ သာမန်ပင်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပိန်လှီညိုမည်းနေပြီး သူမ၏ လက်ဖဝါးများတွင်လည်း အနာဖုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားမှာမူ သူမနှင့် အသက်အရွယ်တူလောက်ပင် ရှိမည်။ သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများမှာ ဓားဦးဖျားကဲ့သို့ ထောင်တက်နေသဖြင့် ငယ်စဉ်က မထေမဲ့မြင်နိုင်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိခဲ့ဟန်တူသော်လည်း သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကမူ လောကဓံ၏ အညှိအနှိုင်းကို ခံယူထားရကြောင်း ပြသနေသည်။
အသက်ငယ်ဆုံး ကလေးငယ်မှာမူ ၉ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၀ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ဆံပင်ကို မြင့်မြင့်စည်းထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာမူ နက်မှောင်တောက်ပလျက် ရှိနေတော့သည်။
“အမေ... သား ရွာကိုပဲ ပြန်ချင်တယ်။ ဒီမှာက သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”
“ဟူး... ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာတော့ ဘယ်နေရာသွားသွား အတူတူပါပဲ သားရယ်”
“သား အန်ကယ်လုံကို ရှာချင်တယ်။ အန်ကယ်လုံသာ ဒီမှာရှိရင် သားတို့ သေချာပေါက် ဘေးကင်းမှာ”
...
တစ်ဖက်တွင်မူ ထိုင်ဝမ်မြို…
“သတ်”
“ဝေါင်း...”
“သေစမ်း”
“ရှူး... ရှူး...”
မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တိုက်ပွဲမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ သိုင်းသမားများ၊ သားရဲများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများသည် အနီးကပ် လုံးထွေးသတ်ပုဒ်နေကြပြီး အသက်ပေါင်းများစွာ ကြွေလွင့်နေရသည်။ လူတိုင်း၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် သွေးများမှာ ချောင်းစီးသကဲ့သို့ စီးဆင်းနေတော့သည်။
လုံယီသည် နက်မှောင်သော သံနက်ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ ပုဆိန်တစ်ချက် ဝှေ့လိုက်တိုင်း သားရဲတစ်ကောင် သေဆုံးနေပြီး သာမန်ဝိညာဉ်သားရဲများပင်လျှင် သူ၏လက်ထဲတွင် အကွက်အနည်းငယ်ထက် ပိုမိုမခံနိုင်ကြချေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အရိပ်ထင်နေသည်။
သူ၏ သိုင်းပညာမှာ သိုင်းဆရာအဆင့်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ရရှိထားသော တာဝန်ကလည်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူသည် ဒုက္ခပေးနေသော ဝိညာဉ်သားရဲများကို ရှင်းလင်းရုံတင်မကဘဲ သူ၏တပည့်များ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကိုပါ တာဝန်ယူနေရသည်။ ထို့ပြင် သူ မနားရသည်မှာ ငါးရက်တိုင်တိုင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျားဟုန်နှင့် ကျန်းဝေတတို့ကဲ့သို့ သာမန်သိုင်းသမားများမှာ အလှည့်ကျ နားနေနိုင်
သော်လည်း သူကမူ နားခွင့်မရှိချေ။ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်က ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနိုင်သော်လည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နက်ရှိုင်းစွာ ပင်ပန်းမှုကိုမူ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ ရလဒ်များက ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ စွမ်းအင်အမှတ်များ တစ်
ထောင်ကျော် ပြန်လည်စုဆောင်းမိရုံတင်မကဘဲ ပါရမီအသစ်တစ်ခုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။
ဤပါရမီမှာ ပုတ်သင်ညိုဝိညာဉ်ထံမှ ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး လုံယီအနေဖြင့် ဧရာမပုတ်သင်ညို အနည်းဆုံး ၅၀ မှ ၆၀ ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်မှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤပါရမီသစ်၏ အမည်မှာ အဆိပ်ဖြစ်သည်။
[အဆိပ် (အခြေခံ 0/20 + အရိုးဆွေးမြက် ၁ ပင်)]
[အဆိပ်အတောက်များအပေါ် ခံနိုင်ရည်အား မြင့်မားစေပြီး ရန်သူကို ဒုက္ခပေးရန်အတွက် တံတွေး၏ တိုက်စားနိုင်စွမ်းနှင့် အဆိပ်ပြင်းအားကို ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးသည်]
ဒါက ဘာကြီးလဲ။
လုံယီသည် ဤပါရမီကို အခြေခံအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ရှင်းလင်းချက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နဖူးပေါ်တွင် မေးခွန်းသင်္ကေတကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။
ဒါက ရန်သူကို တံတွေးနဲ့ ထွေးပြီး တိုက်ခိုက်ရမှာလား။
ကြည့်ရသည်မှာ ခန့်ညားမှု သို့မဟုတ် လှပမှုအပိုင်းတွင် သုညဖြစ်နေရုံတင်မကဘဲ လက်တွေ့အသုံးချမှုအပိုင်းမှာလည်း အလွန်ပင် နိမ့်ပါးလှသည်။ ရရှိသမျှ ပါရမီတိုင်းသည် အသုံးဝင်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း လုံယီ သဘောပေါက်သွားသည်။
သို့သော်လည်း မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝိညာဉ်သားရဲများကို သတ်ဖြတ်နေသည့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် အဆင့်မြင့်ပုဆိန်သိုင်းဖြစ်သော ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်းကို အတော်အတန် နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ပုဆိန်အတွင်း၌ ဝါးမြိုခြင်းစွမ်းအား ကိန်းအောင်းနေသည်။ ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ သွေးစွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ခေတ္တသိမ်းဆည်းထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် ခွန်အားမြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။
“ဝိညာဉ်ဝါးမြိုခြင်း...”
လုံယီသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ဤအဆင့်မြင့်ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်စွာ ရွတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ နက်မှောင်သော သံနက်ပုဆိန်မျက်နှာပြင်တွင် သတိထားကြည့်မှသာ မြင်နိုင်သော မှိန်ပျပျ အနီရောင်အလင်းတန်းလေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဖတ်…
သူသည် သူ့ကို ခုန်အုပ်လာသော မျောက်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို အသာအယာပင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုမျောက်ဝိညာဉ် သေဆုံးသွားသည်နှင့် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ရှုံ့တွသွားခြင်းပင်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးစွမ်းအင် မြှောင်လေးတစ်ခုသည် မြွေငယ်လေးတစ်ကောင်အလား သံနက်ပုဆိန်မှတစ်ဆင့် လုံယီ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်သို့ တိုးဝင်လာသည်။
ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း
နောက်ထပ် ပိုးကောင်ကြီးများ၊ သစ်ကျားများနှင့် ပုတ်သင်ညို ဆယ်ကောင်ကျော်ကို ဆက်တိုက် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည်လည်း သိသိသာသာ ခြောက်ကပ်သွားပြီး ဒဏ်ရာမှ သွေးပင် ထွက်မလာတော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
လုံယီ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်မူ သွေးစွမ်းအင် မြှောင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။ ပြင်ပမှ စွမ်းအင်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသည့် ခံစားချက်ကို သူ ပြတ်ပြတ်သားသား ခံစားနေရသည်။
သူ၏ လျှို့ဝှက်သွေး လေးကြောင်းမှာလည်း လှုံ့ဆော်မှုခံရသည့်အလား ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လည်ပတ်လာပြီး ပို၍ ထူထဲလာသဖြင့် လုံယီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ခံနိုင်ရည်အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရန် အလှမ်းဝေးသေးသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ နေရခက်လှသည်။