အခန်း (၁၉၆)

အခန်း။ ၁၉၆

ဝမ်ကျန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ထိုင်ဝမ်မြို့သာမက ကျန်ရှိသော မြို့လေးမြို့စလုံးမှာလည်း အလွန်ဆိုးရွားပြင်းထန်လှသော မြို့ကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နေကြရသည်။

ယန်မြို့ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေသော လူမျက်နှာပါ စပါးကြီးမြွေသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် အသည်းအသန် ခုခံနေကြသော သိုင်းသမားများကို ကြည့်ကာ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးလျက် ရှိသည်။

၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သစ်သားစည်ပိုင်းများထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော ဧရာမ မြွေကြီးပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ စီ... စီ... ဟူသော အသံများနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်၌ တရွေ့ရွေ့ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထိုမြွေကြီးများသည် စေးကပ်သော အကျိအချွဲများကို ချန်ထားရစ်ကာ မြို့ရိုးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တွားတက်နေကြရာ ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အချို့စစ်သည်များမှာ မြွေများ၏ ရစ်ပတ်ခြင်းကို ခံရကာ အရိုးများကျေမွ၍ သေဆုံးကုန်ကြပြီး အချို့မှာမူ မြွေကြီးများ၏ ဟထားသော ပါးစပ်များအတွင်းသို့ ခေါင်းများ ပါသွားကြရသည်။ ထို့ပြင် မြွေအချို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အဆိပ်ငွေ့များကြောင့် သိုင်းသမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့သည်အထိ တိုက်စားခြင်း ခံနေရသည်။

လျန်မြို့တွင် တောင်ကုန်းငယ်လေးများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဧရာမ လိပ်မိစ္ဆာအများအပြားသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ရုပ်သိမ်းထားကြသည်။ သူတို့၏ လိပ်ခွံများပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးနက်နဲသော စာလုံးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မြို့ရိုးများကို ဝုန်း... ဝုန်း... ဟူသော အသံကြီးများနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

တိုက်ချက်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက မြို့ရိုးများကို ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားစေသည်။ ဤနှုန်းအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက မကြာမီ မြို့ရိုးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတော့မည်ဖြစ်ပြီး လူသားများအနေဖြင့် ခံစစ်အကာအကွယ်များကို အားကိုးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုလိပ်မိစ္ဆာကြီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် သားရဲငှက်များစွာက အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

စုမြို့တွင်မူ မြို့ရိုးအထက်၌ မှောင်မည်းသော တိမ်တိုက်ကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့်အလား မှောင်အတိ ကျနေသည်။ သေချာကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းတို့မှာ တိမ်တိုက်များမဟုတ်ဘဲ ရက်စက်သော မျက်ဝန်းရှိသည့် ဧရာမ လင်းယုန်များ၊ သိမ်းငှက်များနှင့် ကျီးကန်းများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမည်။

၎င်းတို့သည် အလျင်အမြန် ထိုးဆင်းလာကာ ခုခံသူတစ်ဦးကို သုတ်ယူသွားပြီးနောက် မြို့ရိုးအောက်သို့ ပြန်လည် ပစ်ချသတ်ဖြတ်နေကြသည်။ မြို့ရိုးပေါ်မှ မြားများနှင့် ကျောက်တုံးများစွာကို ပစ်ခတ်နေသော်လည်း လျင်မြန်လှသော ထိုငှက်များကို တိတိကျကျ ထိမှန်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ခုခံသူစစ်သည်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေဆုံးနေရပြီး ကျွမ်းကျင်သော သိုင်းသမားများပင်လျှင် ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ အခက်တွေ့နေကြရသည်။

ကျန်းမြို့တွင်မူ အခြေအနေမှာ အခြားမြို့များနှင့်မတူဘဲ ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ ဤမြို့သည် ဝမ်ကျန်းခရိုင်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး လက်ချိုးရေတွက်၍မရနိုင်သော သိုင်းပညာရှင်များစွာ ရှိနေသည်။

ကျောက်စိမ်းနန်းတော်မှ တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိ၏ ဓားသိုင်းမှာ လွင့်စင်နေသော နှင်းပွင့်များအလား လျင်မြန်လှပြီး ဓားရူး ယီတုန်၏ ဓားပညာမှာလည်း နတ်ဘုရားအလား ထူးကဲလွန်းရာ ရန်သူကို သတ်ရန် ဒုတိယတစ်ချက်ပင် မလိုချေ။ ထို့ပြင် ဝမ်ကျန်းခရိုင်၏ အကောင်းဆုံးလှံသမား နတ်ဘုရားလှံ လုယန်နှင့် ပိဿာရာချီလေးသော ရွှေရောင်ဖရဲသီးပုံစံ တူနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သူရဲကောင်း ချူဖုန်းတို့လည်း ရှိနေကြသည်။

သိုင်းဆရာအဆင့်ရှိ ပညာရှင် ၁၀ ဦးခန့်သည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုနီးပါး ကြီးမားသော ရှေးဦးဧရာမ ပုတ်သင်ညိုကြီးကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ထိုသားရဲကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ နက်ရှိုင်းသော ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အစိမ်းရောင်သွေးများမှာ မြေပြင်တွင် အိုင်ထွန်းနေတော့သည်။

“ဒါကို သတ်နိုင်ရင် ငါတို့မြို့က သားရဲလှိုင်းကြီး အလိုလို ဆုတ်ခွာသွားလိမ့်မယ်”

တစ်စုံတစ်ဦးက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်

ရှူး...

တစ်ပေခန့်မြင့်သော လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြတ်သန်းလာသည်။ ၎င်းသည် လေထဲတွင် ရှိနေသော ဓားရူး ယီတုန်ကို တည့်တည့်မှန်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှစ်ပိုင်းတိတိ ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သိုင်းဆရာအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အသက်ပျောက်သွားရသည်။

လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့တွင် တောင်ပံပါသော ဧရာမ ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်သည် သားရဲအုပ်ကြီးထဲမှ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ၎င်းသည် ရှစ်လံခန့် ရှည်လျားပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေရောင်နေမင်းငယ်နှစ်စင်းအလား တောက်ပနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် သွေးရောင်တောက်ပသော တောင်ပံကြီးတစ်စုံ ပေါက်နေခြင်းပင်။

ခုနက အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ ထိုကျားဖြူကြီး၏ ပါးစပ်မှ မှုတ်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို သတ္တဝါမျိုးလဲ”

အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိပင်လျှင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ပုတ်သင်ညိုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်စဉ်ကပင် သူ၏ မျက်နှာထားမှာ မပျက်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသည့်အလား မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

တောင်ပံပါသော ကျားဖြူကြီးပါးစပ်မှလည်း အသက်အန္တရာယ်ပေးနိုင်သော အပြာရောင်

အလင်းတန်းများကို မှုတ်ထုတ်နိုင်ခြင်းပင်။

ကျန်းမြို့ရှိ အခြားသော သိုင်းဆရာကြီးများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တောင်ပံပါကျားဖြူ၏ ပါးစပ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် လခြမ်းပုံသဏ္ဌာန် အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ပြန်သည်။

တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိသည်လည်း ထိုင်၍ အသေခံမည့်သူမဟုတ်ချေ။

“လေလိုက်ခြင်း”

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အဖြူရောင် စွမ်းအားအစစ်အမှန်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို အားပြုကာ လေထဲသို့ မြှောက်တက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်နှင့် ၄၅ ဒီဂရီ စောင်းလျက် ပန်ကာတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်စေလိုက်သည်။

အရှိန်အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ဓားကို ရှေ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်ရာဓား၏စွမ်းအင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး အဖြူရောင် လေလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့သည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ လက်မောင်းခန့် ထူထဲသော အဖြူရောင် လေစွမ်းအင်လုံး သုံးခုသည် အပြာရောင်အလင်းတန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြရာ ၎င်းကို ဝါးမြိုပစ်တော့မည့်အလား ထင်ရသည်။ ထိုလေစွမ်းအင်လုံး တစ်ခုချင်းစီသည် စက်ဝန်းအဆင့်တစ်ဦးကိုပင် နောက်ဆုတ်သွားစေနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း... ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်းမှာ တို့ဖူးကို ဓားနှင့်လှီးသကဲ့သို့ပင် အဖြူရောင်လေလုံး သုံးခုကို အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိဆီသို့ အရှိန်မပျက် ဆက်လက် ပြေးဝင်နေဆဲပင်။

တာအိုဆရာ ရွှမ်ကျိသည် အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းကွဲမည့်

အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်း မှာမူ လေထဲသို့ လွင့်

စင်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

“အားးးးး”

သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ မြို့ရိုးပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးတော့သည်။

“ငါတို့ ဒါကို မယှဉ်နိုင်ဘူး မြန်မြန် ဆုတ်ကြ”

“မြို့ရိုးပေါ်ကို ပြန်တက်ကြ”

မျက်စိရှေ့တွင်ပင် သူတို့နှင့် အဆင့်တူ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဇာတ်သိမ်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသော သိုင်းသမားများမှာ ခုခံရန် သတ္တိပင် မရှိတော့ချေ။

တောင်ပံပါကျားဖြူသည် ဤပိုးကောင်များကဲ့သို့သော လူသားများက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ သူ၏ တောင်ပံကြီးများကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကိုက်ရာချီသော အကွာအဝေးသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကံဆိုးသူ သိုင်းသမားတစ်ဦးကို ခါးမှ ကိုက်ချီလိုက်သည်။ သိုင်းလောကတွင် နာမည်တစ်လုံးနှင့် နေခဲ့သော ထိုပညာရှင်ကြီး၏ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသံနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ကျားဖြူကြီး၏ ဝါးမြိုမှုအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမားများသည် အောက်ရှိ ကျားဖြူကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြသည်။ ပေတစ်ရာကျော် မြင့်သော မြို့ရိုးကြီးကပင် သူတို့ကို လုံခြုံမှု မပေးနိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျားဖြူကြီးသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ချက်ချင်း ရှေ့မတိုးလာသေးခြင်းပင်။

"ဒါက တကယ့် သားရဲဘုရင် အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ကျန်းမြို့ကိုမှ ရွေးပြီး လာရတယ်လို့"

"သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေမှာတောင် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲဘုရင်မျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

"မြို့စားမင်း... ဒီသတ္တဝါကို ခွန်အားနဲ့ ယှဉ်တိုက်လို့ မရနိုင်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး မသေနိုင်သော ဆရာသခင်ချန်ထားခဲ့တဲ့ မြို့စောင့်အစီရင်စုကို အသက်သွင်းပြီး ဒီသတ္တဝါကို နှိမ်နင်းပေးပါ"

ကျန်းမြို့စားမင်းသည် ချက်ချင်းပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ ရှေးယခင်က အင်ပါယာ၏ မသေနိုင်သော ဆရာသခင်များသည် ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရှိ မြို့တိုင်းတွင် အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မြို့စောင့်အစီရင်စုများကို ထားရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအစီရင်စုကို အသုံးပြုခြင်းမှာ ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ရှိသည်။

၎င်းကို တစ်ကြိမ်အသုံးပြုပြီးပါက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် အနှစ် ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ကြာမြင့်တတ်သည်။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာအစီရင်စုကို အသုံးပြုလိုက်သော မြို့စားမင်းသည် ရာထူးတက်လှမ်းခွင့် လုံးဝပိတ်ပင်ခံရမည်ဟူသော တရားမဝင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုမူ အသက်နှင့် ရာထူးကို လဲရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေကာ မြို့စားမင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှုများ ထင်ဟပ်လာပြီး အစီရင်စုကို အသက်သွင်းရန် ပြင်လိုက်

စဉ်မှာပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသံတစ်သံက ဟိန်းထွက်လာသည်။

“အစီရင်စုကို အသက်သွင်းဖို့ မလိုဘူး။ ဒီသတ္တဝါကို ငါ မုန့်ခုံဟွာဆီသာ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ”

စကားအဆုံးတွင် လူရိပ်တစ်ခုသည် လင်းယုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အလား မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

“သူပဲ... ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် မုန့်ခုံဟွာပဲ”

“မုန့်ခုံဟွာ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီကျားကြီးတော့ အခက်တွေ့တော့မှာပဲ”

“မြို့စောင့်အစီရင်စုကို သုံးဖို့ မလိုတော့ဘူးထင်တယ်။ သူရဲကောင်းမုန့်က ဘယ်တော့မှ စကားကို ပိုပြောလေ့မရှိဘူး”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မုန့်ခုံဟွာအပေါ်တွင် အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်မှု ရှိနေကြပုံပင်။