အခန်း (၁၉၃)

အခန်း။ ၁၉၃

မြို့စားမင်းရဲ့ ခွန်အားက လျှော့တွက်လို့ မရဘူးပဲ။

မြို့စားမင်းလီကို အကဲခတ်နေသော လုံယီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော အရှိန်အဝါအရ မြို့စားမင်းလီသည် အနည်းဆုံး ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော ကျင့်စဉ်မျိုး ကျင့်ကြံထားသလားဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။ သူ၏ ရာထူးဂုဏ်ရှိန်အရ ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မျိုး ရရှိရန်မှာလည်း ခဲယဉ်းလှသည်မဟုတ်ပေ။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေမှာ အရေးကြီးကိစ္စတွေရှိလို့ ကျွန်တော် နောက်ကျသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကစပြီး သားရဲဒီရေလှိုင်းကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အထိ ခင်ဗျားတို့အားလုံးနဲ့အတူ မြို့ကို ကာကွယ်သွားမှာပါ။ မြို့တည်ရင် ငါတို့တည်မယ် မြို့ပျက်ရင် ငါတို့သေမယ်”

မြို့စားမင်းလီသည် မျောက်ဝိညာဉ်အလောင်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း ပြတ်သားစွာ ဟောက်လိုက်သည်။

“မြို့တည်ရင် ငါတို့တည်မယ် မြို့ပျက်ရင် ငါတို့သေမယ်”

လူအုပ်ကြီးကလည်း စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ရှိနေခြင်းက သိုင်းသမားများနှင့် မြားသမားများအတွက် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို များစွာတိုးတက်စေသည်။ ဤသည်မှာ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ဦး၏ စွမ်းပကားပင်။ ၎င်းကို မြင်၍မရ ထိ၍မရသော်လည်း အမှန်တကယ် တည်ရှိနေသော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ မြို့စားမင်းလီသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗိုလ်မှူးဝမ်သည် မြို့စားမင်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ခုနကဖြစ်ပွားခဲ့သော အငြင်းပွားမှုအကြောင်းကို တိုးတက်စွာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။

မြို့စားမင်းသည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး “မိုက်မဲလိုက်တာ” ဟု ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ငါတို့မှာ ခုခံနိုင်တဲ့ ခံစစ်အင်အားရှိနေရက်နဲ့ ဘာလို့ ကိုယ့်ရဲ့ အားသာချက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သားရဲတွေနဲ့ အနီးကပ်သွားတိုက်ရမှာလဲ တကယ်လို့ အောင်မြင်ရင်တော့ ကံကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားရင် အခြေအနေတွေက တစ်ရှိန်ထိုး ပျက်စီးသွားပြီး အကုန်ဆုံးရှုံးကုန်မှာပေါ့ မြို့ကို အခိုင်အမာခုခံပြီး သားရဲတွေ ဆုတ်ခွာသွားအောင် စောင့်တာကမှ တကယ့်ကို အသေချာဆုံး နည်းဗျူဟာပဲ”

မြို့စားမင်း၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုကို ကြားသောအခါ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း သူ၏အမှားကို ဝန်မခံဘဲ ဇွတ်ငြင်းဆန်နေဆဲပင် “သားရဲဒီရေလှိုင်းက ဘယ်လောက်ကြာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့မြို့က လူငယ်တွေရဲ့ အကျအဆုံးကလည်း နေ့တိုင်း တိုးနေတယ်။ အောင်ပွဲရရင်တောင် ဒါက သွေးမြေကျတဲ့ အောင်ပွဲပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မြို့ရဲ့ မူလစွမ်းအားပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သားရဲဘုရင်ကို သတ်နိုင်ရင် ဒီဒီရေလှိုင်းကြီးကို ချက်ချင်းရပ်တန့်နိုင်မှာ။ အန္တရာယ်ကြီးပေမဲ့ ရရှိမယ့် အကျိုးကျေးဇူးကလည်း ကြီးမားပါတယ်”

“မင်းက မြို့ပြင်က မင်းတို့ ဖန်းမိသားစုပိုင်တဲ့ လယ်ဧကသောင်းချီနဲ့ သစ်သီးခြံတွေ ပျက်စီးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာနေမှာပါ”

ဝေယိုသောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဤစကားမှာ အချက်ကျလွန်းလှသဖြင့် အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

ဖန်းအိမ်ထောင်ဦးစီး ဒေါသတကြီး ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာတင် မြို့စားမင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မဟုတ်သေးဘူး သားရဲဘုရင်က တစ်ကောင်တည်းရှိတယ်လို့ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

သူ့စကားအဆုံးမှာတင် တစ်စုံတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သားရဲဘုရင် ပေါ်လာပြီ"

လူတိုင်း မြို့ရိုးခြေရင်းဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လမင်းကို ကြယ်တွေဝန်းရံထားသကဲ့သို့ သားရဲအုပ်ကြီး၏အလယ်တွင် ခေါင်းနှစ်လုံးပါသော ဧရာမဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်အရှည်မှာ နှစ်မီတာကျော်ပြီး အမြင့်မှာ တစ်မီတာကျော်ရှိသည်။ ချောမွေ့တောက်ပသော အနီရောင်အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သံမဏိနှင်တံနှင့်တူသော အမြီးမှာ တရမ်းရမ်းဖြစ်နေသည်။

ခေါင်းနှစ်လုံးရှိပြီး တစ်ခုမှာ ကြီး၍ တစ်ခုမှာ သေးသည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်မှုနှင့် သွေးဆာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လုံယီ ၎င်းကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။ သူ ယခင်က ဆုံခဲ့ဖူးသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာပင်။ လက်ရှိခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် တစ်ဦးချင်းတိုက်ပွဲ၌ ၎င်းကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော်လည်း မြို့ရိုးပေါ်မှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ လုံယီ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားရသည်။

ထိုအနီရောင်ဝံပုလွေဘေးတွင် နောက်ထပ် ဝံပုလွေတစ်ကောင် ထွက်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ မီးခိုးရောင်အမွေးရှိပြီး ကိုယ်ထည်မှာ ပို၍ပင် ကြီးမားနေသေးသည်။ ထိုမျှမကသေးဘဲ တတိယတစ်ကောင်၊ စတုတ္ထတစ်ကောင်... နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ဝံပုလွေမိစ္ဆာ စုစုပေါင်း ၇ ကောင် တိတိ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်

ပထမဆုံး အနီရောင်ဝံပုလွေမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော ဝံပုလွေ ၆ ကောင်မှာ မီးခိုးရောင်အမွေးများရှိပြီး အရွယ်အစားမှာ ပိုမိုကြီးမားကြသည်။

"ဟင်း... ဝံပုလွေ ၇ ကောင်တောင်လား"

"ဝံပုလွေမိစ္ဆာ ၇ ကောင်ဆိုတာ သိုင်းပညာရှင် ၇ ယောက်နဲ့ ညီမျှနေတာပဲ။ ငါတို့ဘက်မှာက ၆ ယောက်ပဲ ရှိတာ"

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်အမင်း တင်းမာသွားတော့သည်။ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်းမှာလည်း ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး သားရဲဘုရင် ခေါင်းဖြတ်စစ်ဆင်ရေးအကြောင်းကို ထပ်မပြောရဲတော့ချေ။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်တည်းဆိုလျှင် ရန်သူ့နယ်မြေထဲ တိုးဝင်ပြီး သတ်ရန် ကြိုးစားနိုင်သော်လည်း ၇ ကောင်နှင့်ဆိုလျှင် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဝေါင်း... ဝေါင်း”

အလယ်ရှိ အနီရောင်ဝံပုလွေမိစ္ဆာက ရုတ်တရက် ရက်စက်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန် အချက်ပေးသံပင်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

ကျား၊ သစ်ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ ဝံပုလွေ၊ မျောက်၊ သမင်၊ နွားရိုင်း၊ မြင်းကျား၊ စပါးကြီးမြွေ၊ ပုတ်သင်ညို၊ ရေမြင်း နှင့် ကြံ့များ... သားရဲအပေါင်းတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှေ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာကြရာ မြေကမ္ဘာကြီး ပြိုကွဲတော့မည့်အလား ဟိန်းဟောက်သံများမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဆူညံနေတော့သည်။

"အစွမ်းကုန် ခုခံကြစမ်း"

မြို့စားမင်းလီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သတ်"

"ဒီသားရဲတွေကို အကုန်သတ်ပစ်ကြ"

မြို့စားမင်းစံအိမ်မှ မြားသမားများနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သိုင်းသမားများသည် ဝိညာဉ်သားရဲများ တက်မလာနိုင်ရန် အပုပ်ရည်များကို လောင်းချကြသူကလောင်း လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိုးဝင်လာသော သားရဲများကို တိုက်ခိုက်သူက တိုက်ခိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်ကုန်ကြသည်။ ခဏချင်းမှာပင် အသားစများနှင့် သွေးများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ကျောက်တုံးများမှာ သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့သည်။

"သေစမ်း... အကုန်သေကြစမ်း"

ရင်းနှီးနေသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ လုံယီ အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်မိပြီး "မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမမှာ ရှီချိုင်ဖုန်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်ကျပ် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်ကို မြင့်မြင့်စည်းထားသည်။ လက်ထဲတွင် ငွေရောင်ချိတ်နှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရာ မည်သည့်အမျိုးသားနှင့်မဆို ယှဉ်နိုင်သော သူရဲကောင်းပုံစံ ပေါက်နေသည်။

"ငါလည်း စက်ဝန်းအဆင့် သိုင်းသမားပဲလေ။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေလို့ ဖြစ်မလား"

ရှီချိုင်ဖုန်းက ကျယ်လောင်စွာရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နီရဲလာပြီး အဆင့်မြင့် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းကြီးအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပုတ်သင်ညိုဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ဘေးတွင်မူ နွမ်းဖတ်နေသော အဘိုးကြီးရှီကလည်း ရွှေရောင်ချိတ်တစ်စုံကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ သူ၏ ကွက်ကဲမှုများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် ရက်စက်ပြင်းထန်လှရာ မည်သည့်ဝိညာဉ်သားရဲမျှ သူ၏လက်ထဲတွင် နှစ်ကွက်ထက်ပို၍ မခံနိုင်ကြချေ။ သူ၏ ရွှေရောင်ချိတ်မျက်နှာပြင်တွင် မှိန်ပျပျ အနီရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အနီးနားရှိ ပညာရှင်များ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားတော့သည်။

"စွမ်းအားအစစ်အမှန်ကို လက်နက်ထဲ ထည့်သွင်းထားတာလား သူက နောက်ထပ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လား"

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန်က ဘာလို့ အနီရောင် ဖြစ်နေတာလဲ ပုံမှန်ဆိုရင် အဖြူရောင် မဟုတ်ဘူးလား"

“ရှီမိသားစု အပေါင်ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်မဟုတ်လား သူက ဒီလောက်အထိ အရည်အချင်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် တကယ့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ”

မြို့စားမင်းလီပင်လျှင် အဘိုးကြီးရှီကို သေချာစိုက်ကြည့်နေပြီး “အနီရောင် စွမ်းအားအစစ်အမှန်... သူက ဟိုနေရာက လာတာများလား” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

“သေစမ်း... မင်းတို့အားလုံး ငါ့လက်ထဲမှာပဲ သေလိုက်ကြ”

ရှီချိုင်ဖုန်းမှာမူ သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလား တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝိညာဉ်သားရဲများကို ခုတ်ပိုင်းနေတော့သည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်ပုံမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းပြီး နည်းစနစ်ထက် အားအင်ကိုသာ အဓိကထားသည်။ သူမ ခုတ်လိုက်တိုင်း လွင့်စင်လာသော အသားစများနှင့် သွေးများကြောင့် ဘေးနားရှိလူများပင် အနားမကပ်ရဲဘဲ ရှောင်ဖယ်နေကြရသည်။

“ဒီမိန်းမက တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ”

“ငါတို့ ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေထက်တောင် ပိုကြမ်းနေသလားပဲ”

“မမလေးကျားကို ကြည့်ဦး သူက ပိုပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တယ်”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျားဟုန်သည် လူငယ်သခင်လေးများစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသည်။ ထိုလူငယ်များသည် သူမရှေ့တွင် သူရဲကောင်းပီသကြောင်း ပြသရန် သားရဲများကို အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဆိတ်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်၏ ခြေလေးဖက်လုံးကို လူငယ်များက ဝိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျားဟုန်က သူမ၏ ဓားမြှောင်ဖြင့် အသာအယာ အဆုံးသတ်သတ်ဖြတ်လိုက်ရာ ဘေးမှလူများက လက်ခုပ်တီး ချီးကျူးကြတော့သည်။

“ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖားချင်တဲ့သူတွေကတော့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတာပဲ”

လုံယီက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းရင်း လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းပစ်လိုက်သည်။

တပည့်တစ်ဦးကို ခုန်အုပ်တော့မည့် တောဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို ပုဆိန်ဖြင့် မှန်အောငပစ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုပုဆိန်မှာ လုံယီ၏လက်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးမှာ ညဉ့်နက်ပိုင်းရောက်မှသာ သားရဲများ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားသဖြင့် အဆုံးသတ်သွားတော့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ သိုင်းသမားအချို့မှာမူ ထာဝရ အသက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရပြီး အများစုမှာ ပထမချီစွမ်းအားအဆင့်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် အကျအဆုံးများနေပါက နောက်ပိုင်းတွင် ဒုတိယအဆင့်ချီစွမ်းအား၊ တတိယအဆင့်ချီစွမ်းအားသမားများပါ ပါဝင်သွားပေလိမ့်မည်။ မြို့စားမင်းနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးများ၏ မျက်နှာမှာလည်း အခြေအနေကို စိုးရိမ်နေကြသည့်အလား လေးနက်နေကြသည်။

“ဟူး... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကတော့ တကယ့်ကို အားရစရာကောင်းတာပဲ”

ရှီချိုင်ဖုန်းက လုံယီ၏ဘေးတွင် ပလပ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကပ်နေသော သွေးစွန်းနေသည့် နားရွက်အမွေးပွကြီးတစ်ခုကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း “ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်သွေးတွေက ဆူပွက်နေသလိုပဲ ဆဠမချီစွမ်းအားအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်”

လုံယီမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားရသည်။ အခြားသူများမှာ ဒဏ်ရာရမှာကြောက်သဖြင့် သားရဲများကို ရှောင်နေကြချိန်တွင် ရှီချိုင်ဖုန်းကမူ တိုက်လေ ရဲလေဖြစ်ပြီး အဆင့်တက်ရန်ပင် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ရာ အားကျစရာပင် ကောင်းလှသည်။

“ဒါနဲ့... နင်လိုချင်နေတဲ့အရာလေ။ နတ်ဘုရားပန်းနဲ့ မြေကမ္ဘာကျောက်စိမ်း... အဲဒါကို ငါရှာတွေ့ထားပြီ။”

“ဘာ”

လုံယီသည် ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်မိသည်။ သူ လှုပ်ရှားမှု ပြင်းထန်သွားကြောင်း သတိပြုမိသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှီချိုင်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “မင်း အတည်ပြောနေတာလား”