အခန်း (၁၉၂)

အခန်း။ ၁၉၂

“တစ်လတောင် ဟုတ်လား ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ”

တစ်ယောက်က ညည်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရေမချိုးရတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီ၊ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း စေးကပ်နေပြီး နေလို့ကို မကောင်းတော့ဘူး”

ဤစကားကို ပြောသူမှာ မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ စည်းစိမ်ရှင် သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

“ကျေနပ်စမ်းပါကွာ အသက်ရှင်နေတာကိုပဲ ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမယ်”

တစ်စုံတစ်ဦး၏ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဒီနေ့ တိုက်ပွဲအခြေအနေက ယေဘုယျအားဖြင့် ကြည့်လျှင် မဆိုးလှသော်လည်း စူးမိသားစုနှင့် ဖူလင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကဲ့သို့ အင်အားကြီးအဖွဲ့များမှ လူငယ်များအပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်အချို့ အသက်ပေးလိုက်ကြရသည်။ သားရဲဘုရင်ကလည်း ထွက်မလာသေးချေ။ ရှေ့လာမည့် ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်အတွင်း မည်သူကမှ အသက်ရှင်ဖို့ အာမခံချက် မပေးနိုင်ကြတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်မျိုးတွင် လုံယီသည်လည်း အေးအေးဆေးဆေး အနားမယူနိုင်ပေ။ သူသည် အတော်အတန် သန့်ရှင်းသော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေကာ မြို့ရိုးကို မှီပြီး ခေတ္တ မှေးစက်လိုက်သည်။

တူ... တူ... တူ...

စူးရှသော ခရုသင်းသံ သို့မဟုတ် ဦးချိုမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်တွင် အနားယူနေသော သိုင်းပညာရှင်များမှာ လန့်နိုးလာကြပြီး အသီးသီး လက်နက်များကို ဆွဲကိုင်ကာ မြို့ရိုးအစွန်းတွင် အသင့်နေရာယူလိုက်ကြသည်။

မြို့ရိုးခြေရင်းတွင် သားရဲအုပ်ကြီးက တစ်ကျော့ပြန် တိုက်ခိုက်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့၏ ရှေ့တန်းတပ်မှာ မျောက်ဝိညာဉ်အုပ်စုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး နက်မှောင်သော အမွေးအမှင်များ၊ သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများ ရှိကြပြီး လူထက်ပင် ပိုမိုထွားကျိုင်းကာ ကြွက်သားအမြှောင်းမြှောင်းနှင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ လျှပ်စီးပမာ အလွန်မြန်ဆန်စွာ တက်လာကြရာ အသက်ရှူအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြို့ရိုးထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“တိုက်ကြစမ်း”

“ဒီနွားကောင် မျောက်တွေကို အကုန်သတ်ပစ်ကြ”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူသားများနှင့် မျောက်များကြား သွေးချောင်းစီးသော တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားတော့သည်။ အနောက်ဘက်မှလည်း အခြားသားရဲကြီးများမှာ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်လာနေသဖြင့် ယမန်နေ့ကထက်ပင် တိုက်ပွဲက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လုံယီ၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်း၊ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လင်း နှင့် ဆရာကြီးရွှီအစရှိသော သိုင်းဆရာအဆင့် ပညာရှင်ကြီးလေးဦးမှာ ခံစစ်ကြောင်းကို အခိုင်အမာ ထိန်းထားပေးနေခြင်းပင်။ သူတို့သည် ဟာကွက်ရှိသော နေရာများကို လိုက်လံဖြည့်ဆည်းပေးပြီး မြို့ရိုးလုံခြုံရေးကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးနေကြသည်။

တိုက်ပွဲပြင်းထန်မှုမှာ နေထွက်ချိန်မှသည် နေဝင်ချိန်အထိ အဆက်မပြတ်ဖြစ်ပွားနေပြီး ညနေစောင်းမှသာ အနည်းငယ် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်။

မြားသမားများနှင့် တပည့်အများအပြားမှာမူ ကံဆိုးစွာဖြင့် ဤစစ်မြေပြင်တွင်ပင် အသက်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြရပြီဖြစ်သည်။

“ငါတို့ သားရဲဘုရင်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီသားရဲလှိုင်းကြီးက ငါတို့ကို အကုန်လုံး အမှုန့်ကြိတ်သွားလိမ့်မယ်”

လုံခြုံရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လင်းက အကြံပြုလိုက်သည်။

သားရဲလှိုင်းကြီးမှာ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သိုင်းဆရာအဆင့်ရှိသူများပင်လျှင် ဤမျှကြာရှည်သော တိုက်ပွဲ၏ အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို တောင့်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပါက နောက်ပိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာမည့် သားရဲဘုရင်ကို တားဆီးရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

“ခေါင်းဆောင်လင်း ပြောတာမှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သားရဲဘုရင်က သားရဲအုပ်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပုန်းနေတာဆိုတော့ သူ့နေရာကို ရှာဖို့ ခက်နေတယ်”

ထိုသိုြပြောရင်း အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်းသည် သူ၏ဓားကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ မျောက်ဝိညာဉ်တစ်ကောင်၏ လည်ပင်းကို အရှိန်ဖြင့် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လုံယီကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ရန်သူ့နယ်မြေထဲအထိ တိုးဝင်ပြီး သားရဲဘုရင်ရဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုပေးဖို့ လိုတယ်။ ဒါမှလည်း ငါတို့က တိတိကျကျ တိုက်ခိုက်ပြီး အမြစ်ဖြတ်နိုင်

မှာ။ ညီအစ်ကိုလုံရဲ့ ကိုယ်ဟန်သိုင်းနဲ့ အရှိန်အဝါက ထူးကဲတာကို ငါသတိထားမိတယ်။ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမလား”

သူ့စကားအဆုံးတွင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ လုံယီဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။

“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ညီအစ်ကိုလုံက ကင်းထောက်ပေး ငါတို့ သုံးယောက်က နောက်ကနေ ကူညီပေးမယ်။ ဒါဆိုရင် အခက်အခဲရှိမှာမဟုတ်ဘူး”

ခေါင်းဆောင်လင်းကလည်း အိမ်ထောင်ဦးစီးဖန်း၏ အကြံဉာဏ်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

“သဘောတူတယ်”

ဆရာကြီးရွှီကလည်း တိုတိုတုတ်တုတ်နှင့်ပင် ထောက်ခံစကား ပြောလိုက်သည်။

သိုင်းဆရာကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ သားရဲဘုရင်ကို ရှာဖွေရန် လုံယီသည် အသင့်တော်ဆုံးသူဖြစ်ကြောင်း တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လူကျင့်ဝတ်နဲ့ ဖိအားပေးပြီး ငါ့ကို သေတွင်းထဲ ပို့နေကြတာလား။

လုံယီ၏ ရင်ထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ကင်းထောက်သွားခြင်းနှင့် အမြောက်စာအဖြစ် သွားခြင်းမှာ အတူတူပင်။ မည်မျှပင် စွမ်းအားကြီးစေကာမူ အရေအတွက်မသိနိုင်သော သားရဲအုပ်ကြီးကြားတွင် ဝိုင်းရံခံလိုက်ရပါက အသက်ရှင်ရန် လမ်းစ မရှိသလောက်ပင်။

သူ့ကို ပို၍ သတိထားမိစေသည်မှာ ထိုသိုင်းဆရာကြီး သုံးဦးမှာ မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ သူ့ကိုသာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။

ရွှီမိသားစုမှာ ရန်သူဟောင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖူလင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့နှင့်လည်း ခုတင်တင်မှ ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့သည်။ သို့သော် ဖန်းမိသားစုကိုမူ သူ ဘာမှမစော်ကားခဲ့ဖူးချေ။

လုံယီမှာ များစွာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူတို့၏ ရန်ငြိုးများမှာ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းနေခဲ့သည်။ လုံယီကိုယ်တိုင်ပင် သူ သားရဲတစ်ရာတောင်တန်းထဲတွင် သတ်ပစ်ခဲ့သော ထန်လန်မှာ ဖန်းမိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မသိရှိခဲ့ချေ။

ရန်ငြိုးတစ်ခု စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် ကြိုးပမ်းကြသည်မှာ လောကနိယာမပင်။ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားနှင့် ယှဉ်လာသောအခါ မြို့ကာကွယ်ရေးကဲ့သို့သော အစီအစဉ်ကြီးများမှာ ဘေးသို့ ရောက်သွားတတ်သည်။

လုံယီက ထိုတာဝန်ကို ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့ဘေးရှိ ဝေယိုသောက်က အရင်ဦးအောင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။

"တောက်... မင်းတို့ အဘိုးကြီးတွေကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ မင်းတို့ဆီမှာ ကိုယဟန်သိုင်း ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိရက်သားနဲ့ ဘာလို့ အသက် ၂၀ တောင်မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကင်းထောက်ခိုင်းရတာလဲ"

"အပေါ်မှာ သားရဲငှက်တွေ ဒီလောက်ဝိုင်းနေတာ ကိုယ်ဟန်သိုင်းက ဘာအသုံးကျမှာလဲ ပိုတောင် အန္တရာယ်ရှိဦးမယ်"

ဖန်းအိမ်ထောင်ဦးစီးက မျက်နှာသေနှင့် ပြန်ပြောသည်။

"ညီအစ်ကိုလုံလို ခန္ဓာကိုယ်သန်စွမ်းပြီး ပေါက်ကွဲအားကောင်းတဲ့သူမှပဲ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှိမှာ"

"ဂိုဏ်းချုပ်လုံသာ သားရဲဘုရင်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ဒီမြို့ကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲမှာ အကြီးမားဆုံး သူရဲကောင်းဖြစ်လာမှာပါ။ ထိုင်ဝမ်မြို့က လူပေါင်းတစ်သန်းက မင်းကို ကျေးဇူးတင်ကြလိမ့်မယ်"

ဖန်းမိသားစုမှ အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးကလည်း ဝိုင်းဝန်းမြှောက်ပင့်ကာ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျားက ကျေးဇူးတင်စကားတွေကို သိပ်ကြားချင်နေရင် ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားပါလား"

ကျန်းဝေတက ဒဲ့တိုးပက်ခနဲ ပြန်ပြောလိုက်ရာ ထိုအကြီးအကဲ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

"ဒီကလေးကတော့... မင်းက ဘာမို့လို့ ဒီနေရာမှာ ဝင်ပြောနေတာလဲ"

"ကလေးဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ စကားမပြောရဘူးလား ဟမ်"

"မင်း... ငါတို့အကြီးအကဲကို မလေးမစားလုပ်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါ မင်းကို အရိုးကျေအောင် ရိုက်သတ်မယ်"

"ငါ့ညီကျန်းကို ထိရဲထိကြည့်စမ်း မင်းတို့တစ်မိသားစုလုံးကို အမှုန့်လုပ်ပစ်မယ်"

ဘေးရှိလူများ : "..."

မကြာမီမှာပင် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းနှင့် ကျန်းမိသားစုဝင်များမှာ ဖန်းမိသားစုနှင့် ဖူလင်လုံခြုံရေးအဖွဲ့တို့ကို ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုကြတော့သည်။ ဆဲရေးသံများမှာ စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားကာ ကျည်ဆန်များအလား ပလူပျံနေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရသော အခြားအဖွဲ့အစည်းများမှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း၌ပင် လူအချင်းချင်း မည်သို့ အားရပါးရ ဆဲဆိုနိုင်ကြသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

"မြို့စားမင်း ကြွလာပြီ"

တစ်စုံတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ဆဲဆိုသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ထိုင်ဝမ်မြို့တွင် တစ်ဦးချင်းတိုက်ခိုက်ရေး၌ မည်သူက အင်အားအကြီးဆုံးလဲဟု မေးလျှင် လူအများစုက ဆရာကြီးရွှီကို လက်ညှိုးထိုးကြမည်ဖြစ်ပြီး အချို့ကမူ ခေါင်းဆောင်လင်းကို တစ်ဖက်သတ် အားပေးကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အာဏာနှင့် ဩဇာတိက္ကမ အရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကို ဖော်ပြပါဆိုလျှင်မူ ငြင်းခုံဖွယ်မရှိဘဲ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ သူမှာ နန်းတော်မှ တိုက်ရိုက်ခန့်အပ်ထားသော ထိုင်ဝမ်မြို့၏ အရှင်သခင် မြို့စားမင်းလီပင်။

အင်အားကြီးလှသော ရွှီမိသားစုပင်လျှင် သူ၏ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်ရစမြဲ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ထူးခြားပြောင်မြောက်သော လူပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦး မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာရာ လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ထိုသူတို့ဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်သုံးဦးမှာ လက်ဝဲဘက်တွင် အသက် ၄၀ ကျော်အရွယ်၊ တည်ကြည်ခန့်ညားသော မျက်နှာရှိသည့် စစ်သေနာပတိယွဲ့ဖြစ်သည်။ သူသည် တောက်ပသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးခေါင်းတွင် အမွေးအတောင်ပါသော စစ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည်။ ရှစ်ပေရှည်သော မြွေစွယ်လှံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ခြေထောက်တွင် အနက်ရောင် သားရေစစ်

ဖိနပ်ကို စီးထားရာ ကြည့်ရသူအပေါင်းကို ထိတ်လန့်စေသည်။

လက်ယာဘက်တွင် အသက် ၅၀ သို့မဟုတ် ၆၀ ခန့်ရှိပြီး ဆံပင်အနည်းငယ်ဖြူနေသော ဆရာဟန်ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံတိုနှင့် အဝတ်ဖိနပ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ဟ လက်ထဲတွင် ငွေရောင် လျှို့ဝှက်သံရိုင်း ခရုသင်း သို့မဟုတ် ဝီစီကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် ဝင်းလက်နေပြီး စူးရှလွန်းသဖြင့် မည်သူမျှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲကြချေ။ သူသည် မြို့စားမင်းစံအိမ်မှ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အလယ်တွင်ရှိသူမှာ ထိုင်ဝမ်မြို့စားမင်း ဖြစ်သည်။ စစ်သေနာပတိယွဲ့နှင့် အသက်အရွယ်တူပုံရပြီး အတွင်းတွင် ရွှေရောင်သံကွင်းချပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ အပြင်မှ အနီရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် အရာရှိဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော မျက်နှာထားရှိကာ မေးစေ့ညာဘက်တွင် ထင်ရှားသော မှဲ့နက်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

“မြို့ကိုစောင့်ရှောက်ရတာ တကယ့်ကို ပင်ပန်းလှပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျွန်တော် လီက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲအောင်မြင်သွားရင် သုံးရက်တိုင်တိုင် အောင်ပွဲခံစားသောက်ပွဲကြီး ကျင်းပပေးမယ့်အပြင် ထူးချွန်သူတွေကိုလည်း ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်သွားမှာပါ”

မြို့စားမင်းလီ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသောအသံမှာ မြို့ရိုးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“မြို့စားမင်းက သဘောထားကြီးလှပါတယ်”

“မြို့ကို ကာကွယ်တာဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကို ကာကွယ်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ အရာပါ”

“ဒီနေရာက အန္တရာယ်များပါတယ် အရှင် အတွင်းဘက်ကို ကြွပါ”

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ လူများသည် မြို့စားမင်းကို အားတက်သရော နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိုးချုပ်လာပြီဖြစ်ရာ သားရဲများ၏ တိုက်စစ်မှာလည်း အနည်းငယ် အရှိန်လျော့သွားသည်။

“ကျွန်တော်က ပန်းအိုးတင်တဲ့ စင်မှမဟုတ်တာ ဘာလို့ အတွင်းထဲမှာ ပုန်းနေရမှာလဲ”

မြို့စားမင်းလီက ခပ်ဖွဖွရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မြို့ရိုးအစွန်းသို့ လျှောက်သွားပြီး ရွှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခါးမှဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အေးစက်သော ဓားအလင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ တက်လာသော မျောက်ဝိညာဉ်တစ်

ကောင်ကို ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ကာ သုတ်သင်လိုက်တော့သည်။