အခန်း (၂၀၀)
Vol. 20 Ch. 200
အခန်း။ ၂၀၀
ခဏအကြာတွင် တစ်ပေခန့်ရှည်သော ဝါးကျည်တောက်နှင့် အရွယ်အစားတူညီသော ဝါးမဲတံများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
မြို့စားမင်းသည် မဲတံများကို တစ်နေရာသို့ ယူဆောင်သွားကာ မှင်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရေးသားပြီးနောက် ဝါးကျည်တောက်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
“ရှေ့ထွက်လုပ်မယ့်သူဟာ သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားမျိုး ရှိရမယ်။ အကယ်၍ မလုပချင်တဲ့သူရှိရင် အခုကတည်းက ကြိုပြောထားပါ”
မြို့စားမင်းလီက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။ ဤနေရာတွင် နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းမှာ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့သော ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။
“ငါ ဒီဝါးကျည်တောက်ထဲမှာ မဲတံ ၇ ခု ထည့်ထားတယ်။ တစ်ခုမှာပဲ စာရေးထားတယ်။ အဲ့ဒီစာပါတဲ့ မဲတံကို နှိုက်မိတဲ့သူဟာ ရှေ့ထွက်လုပ်ရမယ်”
မြို့စားမင်းက လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး “ဘယ်သူ အရင်နှိုက်မလဲ”
“ကျွန်တော် အရင်နှိုက်မယ်”
စစ်သူကြီးယွဲ့က ပထမဦးဆုံး ရှေ့ထွက်လာသည်။
သူသည် ဝါးကျည်တောက်ကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်ရာ ဝါးချင်းရိုက်သံ ကလောက်... ကလောက်... ဟူသော အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထွက်သက်ဝင်သက် ဆယ်ကြိမ်ခန့်အကြာတွင် မဲတံတစ်ခု ကျလာသည်။ မြို့စားမင်းက ထိုမဲတံကို ကောက်ယူကာ လူတိုင်းကို ပြလိုက်ရာ မဲတံမှာ ဘာစာမှမပါဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ဒုတိယမြောက်အဖြစ် မြို့စားမင်း၏ နောက်ထပ် လက်ရုံးတစ်ဦးဖြစ်သော နည်းပြဟန်က နှိုက်ပြန်ရာ ဗလာပင် ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက်ဖြစ်သော အဘိုးကြီးရှီလည်း ဗလာမဲကိုသာ နှိုက်မိပြန်သည်။
ကျန်ရှိနေသော လေးဦးမှာ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ လုံယီ ရှေ့သို့ တက်မည်အလုပ်တွင် ဖန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်က ကြားဖြတ်ကာ “ငါ သွားမယ်” ဟု ပြောကာ ရှေ့တက်လာသည်။
သူသည် ဝါးကျည်တောက်ကို စတင်လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ ထွက်သက်ဝင်သက် ဆယ်ကြိမ်ကျော်အကြာတွင် မဲတံတစ်ခု ကျလာတော့သည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ကျုံ့သွားတော့သည်။ အနားတွင်ရှိသော လူတိုင်းမှာ သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် မဲတံပေါ်တွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရေးထားသော အနက်ရောင် စာလုံးနှစ်လုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြရသည်။
ရှေ့ထွက်…
လုံယီ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်သွားကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အသည်းအသန် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ခေါင်းဆောင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာမူ အိုးမည်းသုတ်ထားသည့်အလား မည်းမှောင်သွားတော့သည်။
မျိုးနွယ်စုကြီးများဘက်မှဖြစ်သော အစောင့်တပ်မှူးလင်း၊ အဘိုးကြီးရွှီ နှင့် စစ်သူကြီးကောင်း တို့မှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
မြို့စားမင်းလီက ခေါင်းဆောင်ဖန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဖန်းမိသားစုဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် စည်းကမ်းကို လိုက်နာရမှာပေါ့”
ခေါင်းဆောင်ဖန်းသည် ရှေ့ထွက်မလုပ်ချင်သော်လည်း နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည့်အတွက် ဤကဲ့သို့သော ဟန်ပန်မျိုးတော့ ပြသရပေမည်။
“ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကတော့...”
မြို့စားမင်းက ကျန်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သွားပါ့မယ်”
“ကျွန်တော်လည်း သွားမယ်”
အဘိုးကြီးရွှီနှင့် အစောင့်တပ်မှူးလင်းတို့သည် ခေါင်းဆောင်ဖန်း တစ်စုံတစ်ရာ အမှားအယွင်းဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိဘာသာ ဆန္ဒပြုလိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ရာမှာ ဒီသိုင်းဆရာကြီးတွေကို ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”
လုံယီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဤစကားကြောင့် အနားရှိ လူအားလုံး အကြီးအကျယ် အံ့ဩသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသူများမှာ လူအ မဟုတ်ကြချေ။ ဤမိသားစုကြီးသုံးစုမှာ လုံယီကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ကို အားလုံး သိမြင်နိုင်သော်လည်း လုံယီကိုယ်တိုင်က ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ တက်နင်းရန် အစပျိုးလိုက်ခြင်းပင်။
“လုံယီလေး... မင်းက အတွေ့အကြုံ နည်းသေးတယ်။ ငါပဲ သွားပါ့မယ်”
အဘိုးကြီးရှီက ကြားဖြတ်ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ယုံကြည်ချက် ရှိပါတယ်”
လုံယီက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။
အဘိုးကြီးရှီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူသည် သူ၏သမီးအတွက်ကြောင့်သာ လုံယီကို ကူညီချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း လုံယီဘက်မှ ဤမျှ ခေါင်းမာနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
မြို့စားမင်းလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တင်းမာသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“မိတ်ဆွေငယ် လုံယီ... မင်း သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”
သူသည် အမှန်တကယ်တွင် သူ၏လက်ရုံးဖြစ်သော နည်းပြဟန်ကို စေလွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း လုံယီ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ၏အစီအစဉ်ကို ပျက်ပြားသွားစေသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအုပ်စုများအကြား ယုတ်မာသော ကိစ္စများကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်နေသည်ကို သူ မမြင်လိုပေ။
“အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် မြို့စားမင်း စိတ်ချပါ”
လုံယီက ပြတ်သားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
မြို့စားမင်းလီသည် လုံယီကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ထို့နောက် လူတိုင်းသည် တိုက်ခိုက်မည့်သူများ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် ဝံပုလွေဘုရင်ကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ကြံနိုင်ရေးအတွက် အစီအစဉ်များကို အသေးစိတ် စတင်ဆွေးနွေးကြတော့သည်။ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖန်းက ဝံပုလွေအုပ်ကို အာရုံလွှဲပြီး သူတို့၏ လူစုကို ပျက်ပြားအောင် လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသော သုံးဦးက အနီရောင်ဝံပုလွေဘုရင်ကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး ရှာရမည်ဖြစ်သည်။
အဓိက အခက်အခဲမှာ သားရဲအုပ်ကြီးများ မရိပ်မိစေရန် အစပိုင်းတွင် မည်သို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မလဲ ဆိုသည့်အချက်ပင်။
“ကျွန်တော့်အိမ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆေးရည်တစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ အဲဒါကို ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ်းထားရင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေရဲ့ အနံ့နဲ့ မခြားနားတဲ့ အနံ့ကို ထွက်စေပါတယ်။ မတော်တဆ ထိမိတာမျိုးမရှိရင် သာမန်ဝိညာဉ်သားရဲတွေက သတိပြုမိမှာမဟုတ်ဘူး”
ခေါင်းဆောင်ဖန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
စကားအဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ဝတ်ရုံအတွင်းမှ လက်ဝါးခန့်ရှိသော အညိုရောင် မြေအိုးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အနည်းငယ် နံစော်သော သားရဲအနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖန်းသည် ထိုဆေးအိုးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အခြားသူများကို စစ်ဆေးရန် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဖန်းမိသားစုရဲ့ သားရဲနှင်ဆေးမှုန့်က နာမည်ကြီးပြီးသားပဲ”
မြို့စားမင်းလီက အနံ့ခံကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် သူဝတ်ဆင်ထားသော ရွှေရောင်ချိန်းကြိုးသံချပ်အင်္ကျီကို စတင်ချွတ်
လိုက်ပြီး “ရှေ့ထွက်လုပ်ရမှာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ခေါင်းဆောင်ဖန်းကို အကာအကွယ်မပါဘဲ မလွှတ်နိုင်ဘူး။ ဒီအဖိုးတန်သံချပ်အင်္ကျီကို ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အိုးဖုန်းကျိက သွန်းလုပ်ပေးထားတာပါ။”
“ဒါကို ထိပ်တန်းသံနက်၊ ဥက္ကာခဲသံရိုင်း၊ ကြယ်စင်ငွေ နှင့် ရွှေနုတို့လို ရှားပါးပစ္စည်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြုလုပ်ထားတာ။ ကာကွယ်မှုအပိုင်းမှာဆိုရင် ဝမ်ကျန်းခရိုင်ရဲ့ အကောင်းဆုံးစာရင်းဝင်ပဲ။ ဒါကို မင်းကို ငါပေးအပ်တယ်”
“မြို့စားမင်းရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ခေါင်းဆောင်ဖန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရွှေရောင်ချိန်းကြိုးသံချပ်အင်္ကျီကို ရိုသေစွာ လက်ခံလိုက်သည်။
ရွှေနု ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုံယီ၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ သူ၏
ကြံ့ခိုင်ခြင်းပါရမီကို နောက်တစ်ဆင့်မြှင့်ရန်အတွက် ဤရှားပါးပစ္စည်း လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ စာကြည့်တိုက်နှင့် ကျန်း၊ စူးမိသားစုများထံတွင် စုံစမ်းခဲ့သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘဲ ယခုမှ မထင်မှတ်ဘဲ မြို့စားမင်း၏ သံချပ်အင်္ကျီထဲတွင် ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။
သို့သော် ရွှေနုကိစ္စကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထား၍ရသည်။ လက်ရှိအရေးကြီးဆုံးမှာ ဤအန္တရာယ်ရှိသော လုပ်ကြံရေးခရီးစဉ်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်သာ။
ဖန်းမိသားစုခေါင်းဆောင်၏ ပြောစကားကိုသာ လူတိုင်း ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒီအစီအစဉ်ကို မနက်ဖြန်ညမှာ အကောင်အထည်ဖော်ချင်တယ်။ ဘယ်သူများ ကန့်ကွက်စရာ ရှိသေးလဲ”
မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အနုစိတ်အချက်အလက်များကို စတင်စီစဉ်တော့သည်။
...
ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲများဖြင့် နောက်ထပ်တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ညအချိန်ရောက်သောအခါ လူသားများနှင့် သားရဲများသည် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရပ်တန့်ကာ အနားယူကြသည်။
သားရေအင်္ကျီအစစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သားမွေးဦးထုပ်များ ဆောင်းထားသော အမျိုးသားလေးဦးသည် လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် မြို့ရိုးပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။
မြို့ရိုးအောက်တွင်မူ သားရဲများနှင့် ငှက်အသေကောင်များမှာ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပုပ်စော်နံသော သွေးနံ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ခေါင်းကြီးသော ယင်ကောင်များမှာ တဝီဝီမြည်နေကြပြီး တောခွေးများနှင့် ကျီးကန်းများစွာတို့မှာလည်း အပုပ်ကောင်များကို ဝိုင်းအုံ၍ စားသောက်နေကြသည်။
လုံယီနှင့် အခြားသူများမှာမူ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ထိုမြင်ကွင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျုံးတစ်ဖက်ကမ်းရှိ သားရဲတပ်မတော်ကြီးဆီသို့သာ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ချိန်က ကြည်လင်နက်ရှိုင်းခဲ့သော ကျုံးရေမှာ ယခုမူ အလောင်းမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရေမှာလည်း သွေးများနှင့် ရောနှောကာ နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အနံ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။
“သွားကြစို့”
ခေါင်းဆောင်ဖန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ အနီးဆုံးရှိ အလောင်းတစ်ခုပေါ်သို့ နင်းလိုက်သည်။ သူသည် ငှက်မွေးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ကျုံးတစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးသွားပြီး အနီးဆုံးရှိ သားရဲအုပ်ကြီးထဲသို့ မည်သည့်ဆူညံသံမျှ မထွက်ဘဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
၎င်းကိုမြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာလည်း အလားတူပင် လိုက်ပါကူးခတ်သွားကြသည်။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ထူးခြားလှသော ကိုယ်ဟန်သိုင်းများကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူအများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
“ငါ့မှာသာ အဲဒီလို ကိုယ်ဟန်သိုင်းမျိုး ရှိရင်တော့ လောကကြီးက ငါ့လက်ထဲမှာပဲ”
ကျန်းဝေတက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုလုံကတော့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ သူက ကျွန်မအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပါပဲ။ သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
အနားရှိ ကျားဟုန်ကလည်း သူမ၏ ခံစားချက်ကို ရှားရှားပါးပါး ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။
ကံမကောင်းသည်မှာ လုံယီနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် သားရဲအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ ထုထည်ကြီးမားမှုအကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်မှ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ရှုရန် ခက်ခဲသွားတော့သည်။
ရှူး... ရှူး...
ဂရု... ဂရု...
ကွား... ကွား...
ဝံပုလွေများ၊ မျောက်ဝံများ၊ သမင်များ၊ နွားလားကြီးများ၊ ကမ္ဘာ့မြင်းကျားများ၊ စပါးကြီးမြွေများ၊ ပုတ်သင်ညိုများ၊ ရေမြင်းများ၊ ကြံ့များ... အသံမျိုးစုံ၊ အရောင်မျိုးစုံရှိသော အမွေးအမှင်များနှင့် ပြင်းထန်လှသော ကိုယ်နံ့ဆိုးကြီးများသည် ရန်သူ့နယ်မြေအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသူများကို လုံးဝ ဝါးမြိုထားတော့သည်။
သားရဲများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ပွတ်တိုက်မိခြင်း၊ နှာခေါင်းဖြင့် နမ်းရှုံ့ခြင်း၊ အမွေးအမှင်များဖြင့် ပွတ်တိုက်မိခြင်း၊ သန်းများ တွားသွားခြင်း...
လုံယီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးကို သားရဲနှင်
ဆေးမှုန့်များ လိမ်းကျံထားပြီး အထူးပြုလုပ်ထားသော သားရဲရေဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သားရဲတစ်ကောင်အသွင် ဖန်တီးထားသော်လည်း ဤအတွေ့အကြုံမျိုးကို သူတို့၏ တစ်သက်တာတွင် နောက်ထပ် တစ်ခါမျှ ထပ်မံ မကြုံတွေ့ချင်တော့သည်မှာ သေချာလှသည်။
“အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည်မယ် သားရဲဘုရင်က အဲဒီမှာ ရှိရမယ်”
ခေါင်းဆောင်ဖန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။