အခန်း (၃၇၅-၃၇၆)

အခန်း (၃၇၅)။

“ဘာ... ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေ ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ အမှောင်မှတ်တမ်းကို လျော်ကြေးအဖြစ် ပေးမယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီကျမ်းကို ကျုပ်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးမယ်ပေါ့... ဒီရင်းနှီးမှုက တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်...။”

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင် နာလန် အမှောင်ဧကရာဇ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရ သောအခါ ဟုန်ယွိသည် ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တည်ငြိမ် သွားသည်။

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ အမှောင်မှတ်တမ်း ဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမ၏ အမြင့်ဆုံး ရှေးဟောင်းကျမ်းစာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အရေးပါမှုမှာ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း ၏ အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်းနှင့် မခြားပေ။ ယခု ခန်းမသခင်ကိုယ်တိုင်က ယခုလိုစကား ပြောလာခြင်းမှာ သူ၏ရာထူးကို ဟုန်ယွိအား ပေးအပ်လိုက်သည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်းကို သူတစ်ပါးအား ပြသမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်၏ စကားမှာ မည်မျှအထိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိသည် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည် - ဤလောကတွင် ကြီးမားသော အကျိုးမြတ်ကို ရယူလိုပါက ကြီးမား သော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ ရှင်းမူ၊ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်တို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ မုန့်ရှန်းကျီကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်မှာ လုံးဝ မလွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အသက်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သလို စိတ်ဝိညာဉ်ပါ ချေမှုန်းခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။

ယခုအခါ ဟုန်ယွိတွင် လူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွား၊ စကြဝဠာအိတ်နှင့် မဟာ လေဟာနယ်လက်ဝါး အင်မော်တယ် မူလဝိညာဉ်တို့ ရှိနေသဖြင့် ဤလောကရှိ မည်သည့် ပညာရှင်ကိုမျှ မကြောက်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်တာအိုကို ကိုယ်စားပြုပြီး လူသား တာအိုကို စောင့်ကြပ်ကာ ဧကရာဇ်များကိုပင် ခွေးများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်နိုင်သော ဤလောက၏ နံပါတ်တစ် ပညာရှင် မုန့်ရှန်းကျီနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရှိသေးပေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မုန့်ရှန်းကျီ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးကြောင်း ကောင်းစွာ သိထား သည်။

ဧကရာဇ် ယန်ဖန်နှင့် ဟုန်ရွှန်ကျိတို့ကဲ့သို့ နက်နဲသော အရှင်နှင့် အစေခံ အတွဲပင်လျှင်, မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုကျမ်းများနှင့် မှော်ရတနာများ ရှိနေသော်လည်း ကျောက်စိမ်း မြို့တော်ထဲတွင်သာ အောင်းနေပြီး အပြင်မထွက်ရဲကြပေ။ သူတို့၏ မုန့်ရှန်းကျီ အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ကြွက်က ကြောင်ကို မြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သည်။

မုန့်ရှန်းကျီက ချန်ပီယံမြို့စားကို ထောက်ခံအားပေးနေသဖြင့် ချန်ပီယံမြို့စားနှင့် ဟုန်ယွိ မှာ မပြေလည်နိုင်သော ရန်သူများ ဖြစ်လာသည်။ ချန်ပီယံမြို့စား၏ ကလဲ့စားချေမှုကို တားဆီးရန်အတွက် တစ်နေ့တွင် မုန့်ရှန်းကျီကို အနိုင်ယူရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန် မှာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

ဟုန်ယွိ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အားနည်းနေသေးသည်။

အကယ်၍ သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ မုန့်ရှန်းကျီကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ပါက ပိုင်ဖေးရှန်ကဲ့သို့ ကံကြမ္မာဆိုးမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်။

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း ၎င်းအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် အန္တရာယ်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမသခင်နှင့် ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မတို့မှာလည်း စိတ်ချရသော အဖော်များ မဟုတ်ကြ ပေ။

“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းနဲ့ အတိတ်အမိတ္တဘ ကျမ်းဟာ အလင်းနဲ့ အမှောင်လိုပဲ။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ အမှောင်မှတ်တမ်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုသခင် ရှိနေသလို၊ အတိတ်ကျမ်းရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာတော့ ဗေရောစနဗုဒ္ဓ ရှိနေတယ်။ တကယ်လို့, ငါသာ အဲဒီလျှို့ဝှက် ကျမ်းကို ရပြီး အလင်းနဲ့အမှောင်ကို နားလည်သွားရင် ငါရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် အလွန် အကျိုးရှိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မုန့်ရှန်းကျီကို သတ်ဖို့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုတာကတော့ အန္တရာယ် များလွန်းတယ်။” ("Vairocana" ဆိုသည့် စကားလုံးမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာကျမ်းဂန်များအရ "ဗေရောစန" ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဇာတ်လမ်းအရ ၎င်းသည် အလင်းတရားနှင့် အတိတ်ဗုဒ္ဓကျမ်း၏ အမြင့်ဆုံးစွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုပါသည်။)

ချန်ယင်းရှာ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အကြံမျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမသည်လည်း အကျိုးနှင့် အပြစ်ကို ချိန်ဆကာ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။

အကယ်၍ ၎င်းမှာ သွေးအနှစ်သာရနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းမှုကျမ်း သို့မဟုတ် မဟာ ဝိညာဉ်တာအိုကျမ်းကဲ့သို့ အခြားရှေးဟောင်း ကျမ်းများ ဖြစ်ပါက သူမ စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းမှာမူ အတိတ်အမိတ္တဘ ကျမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ အလင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုမှာ အမှောင်ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလ, အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်း၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းမှာ “အတိုင်းအဆမဲ့ အလင်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အလင်းနှင့် အမှောင် ပေါင်းစပ်မှုမှာ အထွဋ်ထိပ်အဂ္ဂိရတ်ကျမ်းထဲရှိ “စကြဝဠာ”နှင့် “ကမ္ဘာ” ပေါင်းစပ်မှုထက် မနိမ့်ကျပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကံကြမ္မာ အယူအဆအပေါ် စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ အမှောင်မှတ်တမ်းကို ရရှိပြီး အလင်းနှင့် အမှောင်ကို ပေါင်းစပ်နိုင်လျှင် ထိုကံကြမ္မာ အယူအဆကို ချိုးဖျက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မုန့်ရှန်းကျီကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ အလွန်ပင် အန္တရာယ် များလှသည်။

“ဟုန်ယွိရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်ရအောင်။ သူက အမြဲတမ်း ပြတ်သားပြီး အမှားလုပ်တာ ရှားတယ်။”

အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်ယင်းရှာသည် ဟုန်ယွိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်မတစ်ပါး အနေဖြင့် သူမနှင့် ဟုန်ယွိတို့သည် ရတနာရှာဖွေခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် အတူတူ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိကြသည်။

…

“ဟားဟားဟား... ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်... ခင်ဗျား နောက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းဟာ နံပါတ်တစ် လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာ ဖြစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေမယ့် ကျုပ်ဟုန်ယွိကတော့ ကြည့်ဖို့ မလိုလားပါဘူး။ မုန့်ရှန်းကျီရဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ ကျုပ်အမေက မုန့်ရှန်းကျီ ဆီမှာ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ကျုပ် အဲဒါကို ပြန်မဆပ်ရသေးဘူး။ မုန့်ရှန်းကျီကို ရန်သူလို ဆက်ဆံဖို့က ကျုပ်တာဝန် မဟုတ်ဘူး။ သူက ချန်ပီယံမြို့စားကို အားပေး ကူညီတာကတော့ သူ့ကိစ္စပဲ။”

ဟုန်ယွိသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက် တော့သည်။

“ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ အမှောင်မှတ်တမ်းတောင် မင်းကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးလား။ အရင်က ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီးတိုင်ဟာ ငါတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက်ကျမ်းကို ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာ မင်း သိသင့်ပါတယ်။ အလင်းတစ်ခု၊ အမှောင် တစ်ခု။ အဲဒီနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အနန္တစကြာဝဠာကို လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် တာအိုသခင်ဟုန်ရဲ့ အသိပညာနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရ အလင်းနဲ့ အမှောင်ကို ပေါင်းစပ်ဖို့ မခက်ခဲပါဘူး။ ငါ့ကို အသိပညာ မရှိတဲ့သူလို့ မထင်ပါနဲ့။ တော်ဝင် ချန် နှစ် ၄၀ မြောက်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် နာမည်ပြောင်းပြီး တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေခဲ့ဖူးတယ်။ ဟုန်ရွှန်ကျိရဲ့ ကျမ်းစာတွေ၊ လီယန်ရဲ့ ကျမ်းစာတွေ၊ လီမိသားစုကျမ်းတွေ၊ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုကျမ်းတွေ၊ သမိုင်းကျမ်းတွေအားလုံးကို ငါ လေ့လာခဲ့ပြီးသားပါ။”

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမသခင် နာလန် အမှောင်ဧကရာဇ်သည် ဟုန်ယွိ၏ ငြင်းပယ်မှုကို ကြားသောအခါ သူထိုင်နေသော ပန်းခင်းပေါ်တွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ဒါဆို ခင်ဗျားကလည်း တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေခဲ့ဖူးတဲ့ ပညာရှင်ဟောင်း တစ်ယောက် ပေါ့...” ဟုန်ယွိသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြသွားပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်သွားကာ ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင် ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးအတွက် နာမည်ပြောင်းကာ တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေရန်မှာ မခက်ခဲပေ။ သူက ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ သူသည် အသိပညာ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။

“ဂါရဝပြုပါတယ်။” ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမသခင်က ဟုန်ယွိကို ပြန်လည် နှုတ်ဆက် ဂါရဝလိုက်ပြီး “ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းဟာ ဒီလောကရဲ့ ရတနာ တစ်ခုပါ။ တာအိုသခင်ဟုန်က ဘာလို့ ငြင်းပယ်ရတာလဲ။”

“ကျွန်တော်ဟုန်ယွိက ကျမ်းစာတစ်စောင် ရေးသားပြီး အလယ်ခေတ်ရဲ့ စံနမူနာသစ် တစ်ခုကို တည်ထောင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်။ အဲဒီကျမ်းစာကို လောကရဲ့ ကျမ်းစာအား လုံးရဲ့ ထိပ်ခေါင်၊ ကျမ်းစာတို့ရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်စေချင်တယ်။ ကျွန်တော် ကောင်းကင်တာအိုကို ပူဇော်ပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆန္ဒကို ပြုခဲ့ပြီးပြီ။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံအမှောင်မှတ်တမ်းဟာ ကောင်းမွန်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ အသိပညာဟာ အလွန်နက်နဲမှာ သေချာပါ တယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးမြောက်တဲ့အခါ ကျမ်းစာတွေ အတူတူ ဖတ်ရှုဖို့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သေချာပေါက် ဖိတ်ခေါ်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။”

ဟုန်ယွိက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီကမ္ဘာလောကထဲက ကျမ်းစာအားလုံးရဲ့ အထက်မှာရှိမယ့် ကျမ်းစာကို ရေးချင် တာလား။ မင်းက တကယ်ကို မာနကြီးတာပဲ... ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်တွေ တောင် အဲဒီလို မပြောရဲခဲ့ဘူး” ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မရှင်းမို၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြရိပ်သွားပြီး သူမက ရယ်မောလိုက်သည်။

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်ကမူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ ဟုန်ယွိ၏ မာနကြီးမှုကို ရယ်မောခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အထင်သေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ စကားမှာ အလွန်ပင် မာနကြီးလွန်း လှသည်။ ယန်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုသို့ လုပ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူ ပေ။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အစပျိုးထားတာလေး ကြည့်လိုက်ပါဦး” ပြောရင်း ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်းစာ၏ “ကိုး-ငါး တာအို” အကြောင်းကို ရေးသားလိုက်သည်။

သူ ရေးသားပြီးသည်နှင့် သူ၏ လက်ကို ခါလိုက်ရာ စာရွက်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ချန်... ယွမ်ရှန်း... လီကျိန်း... ချူးကျို...” ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်သည် ထိုစာသားများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပထမတွင် ဘာမျှ မခံစားရပေ။ သို့သော် ထပ်ခါတလဲလဲ ဖတ်ကြည့်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက် သွားပြီး သူ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာတော့သည်။ (ထိုစာလုံး လေးလုံး ပေါင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှဦ "ကောင်းကင်တာအို၏ စွမ်းအင်သည် ကြီးမြတ်လှ၏၊ အရာရာကို အောင်မြင်ချောမွေ့စေ၏၊ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြစ်ထွန်းစေ၏၊ အစဉ်အမြဲ တည်ကြည် ခိုင်မာ၏" ဟု ဆိုလိုပါသည်။”

သူ၏ တာအိုပညာရပ်များကို ဘေးဖယ်ထားလျှင် သူသည် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုစာသားများ၏ နက်နဲမှုကို တဖြည်းဖြည်း မြင်လာခဲ့သည်။

“ကိုး-ငါး တာအို... လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က နဂါးလိုပဲ... ဟုန်ယွိ... အသိပညာပိုင်း မှာတော့ ငါနာလန်အန်းဟွမ်က မင်းကို အလွန် လေးစားမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျမ်းစာဟာ လူသားတစ်ယောက် ရေးသားနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒါကို ရေးနိုင်မှာပါ။ ဒါကတောင် မင်းကို လောကမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ နာမည်ကျော်ကြားစေဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။”

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်သည် စာရွက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် ဂရုတစိုက်ဖြင့် သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်တွဲဖော် ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ ရှင်းမူ သည် ဟုန်ယွိကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

…

“တာအိုပညာရှင်ဟုန်မှာ ဒီလို ရည်မှန်းချက် ရှိနေတာဆိုတော့ ငါတို့ ဝင်မနှောင့်ယှက်တော့ ပါဘူး။ မင်း ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငြင်းပယ်ခဲ့ပေမယ့် ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးကိုတော့ အဆုံးသတ် လိုက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အနောက်ဘက်ဒေသကို သွားပြီး ဟွာလျိုနိုင်ငံကို တိုက်ခိုက် တော့မယ်။ ငါတို့လည်း ဟွာလျှိုကို သွားတော့မလို့။ မုန့်ရှန်းကျီကလည်း အဲဒီဒေသက အနှစ်သာရ နတ်ဘုရားကျောင်းကို သွားနေပြီ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါတို့ ရန်သူတွေ မဖြစ်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမသခင်က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲပြားကို ဟုန်ယွိထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ဟုန်ယွိက ဖမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဖျက်ဆီးခြင်း နတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားကို ချိပ်ပိတ်ထားသော အစီအရင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သည်။

“ဒီဖျက်ဆီးခြင်းနတ်ဘုရားရဲ့ ကိုယ်ပွားကို ရှင်းမူကိုယ်စား မင်းတို့ကြားက ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းတဲ့အနေနဲ့ ငါ ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီမတည်မြဲခြင်းဓားကိုလည်း မင်းကိုပဲ ပေးလိုက် မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ခုတော့ သတိပေးချင်တယ်။ မုန့်ရှန်းကျီက လျှို့ဝှက် အစီအစဉ် တွေ လုပ်ဆောင်နေသလို၊ အမွှေးနံ့သာဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် မိန်းမပျိုလည်း ထွက်ပေါ်လာ ပြီ။ သူမဟာ ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ အမေပဲ၊ သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်က သေဆုံးသွားခဲ့သူ ဖြစ်ပေမယ့် အခု ပြန်ပေါ်လာပြီ။ ချန်ပီယံမြို့စားက အလွန် မာနကြီးပြီး ဘယ်ယဉ်ကျေး မှုကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူဟာ အမည်မသိ အရာတစ်ခုရဲ့ လူဝင်စား ဖြစ်ပုံရပြီး အနာဂတ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို သူ သိနေသလိုပဲ။ သူက အလွန် အစွမ်းထက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ငါတို့ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမကို သူ ပစ်မှတ်ထားခဲ့ဖူးတယ်။ ရှင်းမူနဲ့ ငါက ပညာရှင်တွေ အများကြီး စေလွှတ်ပြီး သတ်ခိုင်းခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ သူဟာ အလိုက်ခံရလေလေ၊ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလေလေပဲ။ သူ အားနည်းနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် မမျှော်လင့်ဘဲ ကံကောင်းမှုတွေ ကြုံလာပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန် လှန်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ သူဟာ နားလည်ရခက်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ။ ဒါ့အပြင် မဟာကျိုး မင်းဆက်ဟောင်းကို တည်ထောင်သူဟာ သေမသွားသေးဘူးလို့ ငါ သတင်းရထားတယ်။ ဒီတစ်ခါ သူလည်း တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ ရှိနေသလို၊ မဟာကျိုး မင်းဆက်ရဲ့ ကျန်ရစ်သူ တွေလည်း အနောက်ဘက်ဒေသကို လာနေကြပြီ။ တာအိုသခင်ဟုန် အနေနဲ့ သတိထားဖို့ ငါ တိုက်တွန်းချင်တယ်။”

ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်က အနက်ရောင် ပုံဆောင်ခဲပြားကို ပေးပြီးနောက် ဟုန်ယွိကို နှုတ်ဆက်ကာ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မနှင့်အတူ အနက်ရောင် ပန်းခင်းကြီး ပေါ်တွင် လေထဲသို့ ပျံတက် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

…

“အမွှေးနံ့သာဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်အမျိုးသမီးက ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ အမေ ဟုတ်လား။ မဟာ ကျိုးမင်းဆက်ဟောင်းကို တည်ထောင်သူကလည်း အသက်ရှင်နေသေးတယ်လား။” ဟုန်ယွိသည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် အံ့သြသွားရသည်။

မဟာကျိုး မင်းဆက်ကို တည်ထောင်သူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က မုန့်ရှန်းကျီနှင့် ခေတ်ပြိုင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ရှင်းမင်းဆက် ကစဥ့်ကလျား ဖြစ်နေချိန်တွင် သူက အောင်ပွဲခံကာ ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တာအိုပညာများ ကျင့်ကြံရင်း ပြဒါးများ စားသုံးမိရာမှ သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု သမိုင်းတွင် ရေးသားထားသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိ သိထားသည်မှာ မဟာကျိုး မင်းဆက် တည်ထောင်သူသည် တာအိုပညာ များ ကျင့်ကြံနေသဖြင့် မုန့်ရှန်းကျီ၏ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပင်။

မဟာကျိုး မင်းဆက်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကြာအောင် တည်ဆောက်နိုင် ခဲ့သူမှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်နည်း။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က မုန့်ရှန်းကျီ၊ အမွှေးနံ့သာဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် မိန်းမပျိုနဲ့ မဟာကျိုးမင်းဆက် တည်ထောင်သူ။ သူတို့ သုံးယောက်ကြားမှာ ဘယ်လို ရန်ငြိုးတွေ ရှိခဲ့တာလဲ။” ဟုန်ယွိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မဟာကျိုး မင်းဆက်က ပျက်စီးသွားပြီ၊ သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ မဟာကျိုး မင်းဆက် တည်ထောင်သူ အသက်ရှင်နေရင်တောင် လူဝင်စားဖြစ်လာရင် ဤကမ္ဘာကြီးကို ပြန်လုဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်ရဲ့ မူဝါဒအသစ်တွေကြောင့် လောကကြီး ပြန်ပြီး ကစဥ့်ကလျား ဖြစ်တော့မှာလား။”

ဟုန်ယွိသည် အတော်ကြာ စဉ်းစားနေမိပြီး ဤကမ္ဘာလောကကြီး၏ အခြေအနေမှာ ပိုမို လေးနက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအခြေအနေထဲတွင် ပါဝင်သွားနိုင်ပေသည်။

“ကြည့်ရတာ ငါ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန် ရောက်လာပြီ ထင်တယ်...”

ဟုန်ယွိသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ပုံဆောင်ခဲပြားကို ချေဖျက်လိုက်သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားမှာ မည်သည့် သိစိတ်မျှ မရှိဘဲ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ ၎င်းမှာ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်က ချိပ်ပိတ်ကာ ဖျက်ဆီးထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ဟုန်ယွိသည် ထိုကိုယ်ပွားကို ချေဖျက်လိုက်ပြီး ချန်ယင်းရှာ၏ အလင်းတန်းရှစ်ခုအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ပေးလိုက်တော့သည်။

…

တောင်ဝင်ချန်မင်းဆက် ၆၁ နှစ်၊ ဧပြီ ၂၂ ရက်။ ရာသီဥတုမှာ အုံ့မှိုင်းနေပြီး အပူရှိန်မှာ ပြင်းထန်လှသည်။ ၎င်းမှာ နွေရာသီ၏ အပူရှိန်ပင် ဖြစ်သည်။

တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံအတွင်း အစွန်းဖျားရှိ ချီပြည်နယ်တွင် လှပခမ်းနားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီကာ တည်ရှိနေသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် မိသားစု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

စံအိမ်၏ ရှေ့တွင် “ချန်” ဟူသော စာလုံးကို ရေးထိုးထားသည်။

၎င်းမှာ ချီပြည်နယ်တွင် နာမည်ကျော်ကြားသော ချန် မိသားစု ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်အတွင်းရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုများအနက် ၎င်းတို့သည် အထွဋ်ထိပ် ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ ကျောက်မိသားစုကိုပင် ကျော်လွန်ပြီး ကျိနှင့် ကျူး မိသားစုများနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သော မိသားစု ဖြစ်သည်။

အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤချန်မိသားစုတွင် “ပန်းချီသူတော်စင်” တစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ ပန်းချီသူတော်စင် ချန်စီမိုခေါ် တာအိုအမည် ချန်ဒေါင်ဇီသည် ဤမိသားစုမှ ဖြစ်သည်။ ချန်ဒေါင်ဇီဆိုသည်မှာ သူ ရဟန်းဝတ်ပြီးနောက် ရရှိလာသော တာအိုအမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းချီသူတော်စင် “ချန်ဒေါင်ဇီ” ခေါ် ချန်စီမိုသည် စံအိမ်အတွင်းရှိ မြက်ခင်းပြင် တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးစုတ်တံကို ကိုင်ထားကာ အဝါရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဝါးပိုက်ကို ကိုင်ကာ ကျောက်စိမ်းခွက်တစ်ခု အတွင်းသို့ မွှေနှောက်နေသည်။ ထိုခွက်ထဲမှ ပျားရည်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး သူမ မွှေလိုက် သည်နှင့် ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသမီးသည် ခဏမျှ မွှေပြီးနောက် ဝါးပိုက်ဖြင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ လက်သီးဆုပ် ခန့်ရှိသော ပူဖောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်မရွေး ပေါက်ထွက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ဆေးစုတ်တံကို ညွှန်လိုက်ပြီး ပူဖောင်းကို ထိလိုက် သည်။ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုပူဖောင်းပေါ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ရှုခင်းပုံတစ်ပုံကို သူ ရေးဆွဲလိုက်တော့သည်။

အချိန်မရွေး ပေါက်ထွက်သွားနိုင်သော ပူဖောင်းပေါ်တွင် အချက်အလက် အနည်းငယ်ဖြင့် သူ ရေးဆွဲနိုင်ခြင်းမှာ မည်မျှအထိ လျင်မြန်မှု၊ စွမ်းအားနှင့် ကျွမ်းကျင်မှု ရှိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ပန်းချီသူတော်စင် ချန်ဒေါင်ဇီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး သူသည် မကြာခဏ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ထိုပူဖောင်းပေါ်တွင် ခမ်းနားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ ထိုမြို့မှာ အခြားမဟုတ် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ပင် ဖြစ်သည်။

“နှမြောစရာပဲ၊ ဒီပန်းချီကားကိုသာ စာရွက်ပေါ်မှာ ဆွဲခဲ့ရင် မျိုးဆက်အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်မှာ။ ဘာလို့ ပူဖောင်းပေါ်မှာ ဆွဲရတာလဲ။” ချန်ဒေါင်ဇီက သက်ပြင်းချ ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောကရဲ့ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးဟာ အိပ်မက်တွေ၊ ပုံရိပ်ယောင်တွေ၊ ပူဖောင်း တွေနဲ့ အရိပ်တွေလိုပါပဲ။ ပူဖောင်းပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲခြင်းက ဘဝရဲ့ မတည်မြဲခြင်း သဘောတရားကို နားလည်စေနိုင်ပါတယ်။”

ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ဆေးစုတ်တံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပူဖောင်းကို ကောင်းကင်သို့ လွှတ်တင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပူဖောင်းမှာ ကွဲအက်သွား တော့သည်။

လူငယ်က သူ၏ ဆေးစုတ်တံကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ “မိုးကြိုးတွေ လာတော့မယ်။ ဒါဟာ တောင်ဝင်ချန် ဧကရာဇ် ၆၁ နှစ်ရဲ့ အစောပိုင်း နွေရာသီ မိုးကြိုးပဲ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ပြင်းထန်မှာ သေချာတယ်။ ငါလည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်။ ငါ ခုနက ပူဖောင်းပေါ်မှာ ပန်းချီဆွဲခဲ့တဲ့အတွက် ဒီမိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ငါ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ...”

…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချီပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ နွေရာသီ၏ ကြမ်းတမ်းသော မိုးကြိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“နွေရာသီ မိုးကြိုးတွေ လာနေပြီ...။”

အခန်း (၃၇၆)။

ဟုန်ယွိသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရုံပြည်နယ်နှင့် ချင်ပြည်နယ် တို့ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချီပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချီပြည်နယ်မှာ စစ်မှန်သော စစ်တလင်းဖြစ်သည့် သဲကန္တာရပြည်နယ်နှင့် သိပ်မဝေးတော့ပေ။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် စစ်ရိပ်စစ်ငွေ့များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ အနောက်ဘက် ဒေသနှင့် တော်ဝင်ချန် မင်းဆက်အကြား အရောင်းအဝယ်လုပ်ရန် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ခရီးနှင်လာကြသော ကုန်သည်များမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ သိုင်းပညာရှင် များနှင့် အစောင့်အရှောက် လုပ်ငန်းများမှ လူများပင် ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန် တည်းမှာပင် လမ်းသွားလမ်းလာများအားလုံးသည် အင်္ကျီများ ဖောင်းကြွနေပြီး လျှို့ဝှက် လက်နက်များကို ခန္ဓာကိုယ်၌ ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်သည် သာမန်အရပ်သားများ ဓားကိုင်ဆောင်ခြင်းကို တားမြစ်ထား သော်လည်း အနောက်ဘက်ဒေသမှာမူ ကစဥ့်ကလျား ဖြစ်နေပြီး ဧကရာဇ်နှင့် အလှမ်းဝေး လှသည်။ နန်းတော်၏ အမိန့်အာဏာမှာ ဤနေရာသို့ အမှန်တကယ် မသက်ရောက်နိုင်ပေ။ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် ဓားကို ပခုံးပေါ်တင်၍ ပေါ်ပေါ် ထင်ထင် သယ်ဆောင်ခြင်း မပြုသရွေ့ သာမန်စစ်သားများနှင့် ကင်းလှည့်အရာရှိများက လာရောက် ပြဿနာရှာမည် မဟုတ်ပေ။

မှန်ပါသည်၊ အချို့သော စစ်သားများမှာမူ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြဿနာရှာပြီး ငွေညှစ်လို ကြရာမှ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားမှုများ ရှိတတ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ၊ လူ့လောက၏ ရက်စက်မူများနှင့် စစ်ပွဲကြောင့် ပြည်သူလူထု၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ဟုန်ယွိက အနက်ရှိုင်းဆုံး ထိတွေ့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်၏ အေးချမ်းသော အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤသည်မှာ လုံးဝခြားနားသော ခံစားမှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဟုန်ယွိသည် တော်ဝင်ချန်စစ်တပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး တော်ဝင် အမိန့်စာလည်း ရှိထားသည်။ သူသည် လမ်းခရီးရှိ ဆက်သွယ်ရေးစခန်းများတွင် တည်းခိုပြီး အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်တပ်လည်း ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သာမန် ကျင်းဟူလောကက ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ခရီးသွား သူဌေးကြီးများမှာ သူ့ကို လာရောက် ရန်စရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ဧပြီလကုန်နှင့် မေလအစတွင် နွေဦးရာသီသို့ ကူးပြောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ချီပြည်နယ်မှာ ပူအိုက်စွတ်စိုနေ၏။ ရာသီဥတုမှာ အုံ့မှိုင်းနေပြီး သဲနှင့် ကျောက်ခဲများ လွင့်ပျံနေကာ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံများ တဂျိန်းဂျိန်း မြည်ဟည်းနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့မည့်ပုံပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အဖွဲ့မှာ ချီပြည်နယ်ရှိ ကွန်အယ်တောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရောက်ရှိနေကြသည်။

ဤကွန်အယ်တောင်တန်းမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းပြီး သဲကန္တာရပြည်နယ်၏ ကုန်းတွင်းပိုင်းအထိ ဆက်စပ်နေကာ၊ နယ်စပ်အထိ ရောက်ရှိပြီး၊ ဟွာလျှိုနိုင်ငံ နယ်နိမိတ် တိုင် ထိစပ်နေ၏။ ၎င်းမှာ အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်ရှိ ထိုက်ရှီတောင်တန်းကဲ့သို့ပင် ကြီးမား ကျယ်ပြောလှပြီး၊ အပင်များ၊ ချောက်ကမ်းပါးများ၊ လျှို့ဝှက်ဂူများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ရှားပါးထူးဆန်းသည့် သားရဲများ ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ ဤနေရာတွင် လာရောက် အခြေချ နေထိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

ဟုန်ယွိသည် ရှေးယခင်ကတည်းက လူသူကင်းမဲ့သော နက်ရှိုင်းသည့် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု အတွင်း ရှိနေသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် လေဟာနယ်ခွဲထုတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ စကြဝဠာ အိတ်၏ စွမ်းအားကိုပင် ပေါင်းစပ် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤသို့ ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

နင်ဂျာဘုန်းတော်ကြီး၊ မူကလေး၊ ချီဇီယန်၊ ရှောင်ရှု၊ ရှောင်ဆန်း၊ ရှောင်ဖေး၊ မုရုန်ယန်နှင့် သခင်ကျိုးတို့ကဲ့သို့ တာအိုနှင့် သိုင်းပညာရှင်များအားလုံးသည် နေရာအသီးသီး ယူထားကြ ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့ တစ်ပြိုင်တည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အလွန် သတိထားရမည်။ သေချာသည်မှာ, ဟုန်ယွိတွင် စိတ်ချရသော အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဝှီး…၊ ဝှီး…၊ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးမှာ မှောင်အတိ ကျဆင်းသွားသည်။ လေပြင်းများမှာ ဝါကျင့်ကျင့် သဲများကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ဤသည်မှာ အနောက်ဘက်ဒေသနှင့် နီးကပ်နေသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သဲမုန်တိုင်းပင်။

ရုတ်တရက် မြွေပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကြီးမားသော လျှပ်စီးတန်းကြီးတစ်ခုမှာ တိမ်တိုက် မည်းများအကြား လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ထက်မြက်သော ဓားကဲ့သို့ အမှောင်ထုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြင်းထန်သည့် လျှပ်စီးကြောင့် မုကလေး၊ သခင်ကျိုး၊ မြေခွေးလေး သုံးကောင်နှင့် ရွှေပင့်ကူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်ထလာကြသည်။

ဤလောကတွင် မိုးကြိုးနှင့် လေပြင်းကို မကြောက်သောသူ မရှိပေ။

၎င်းမှာ အထူးသဖြင့် တာအိုပညာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အကြောက်ဆုံးအရာ ဖြစ်သည်။ မသိစိတ်ထဲမှပင် သူတို့သည် မိုးကြိုးကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ အမြင့်ကြောက်သူ တစ်ဦးက မီတာတစ်ရာမြင့်သော အဆောက်အဦးပေါ် တက်နေရသကဲ့ သို့ပင်။

ချန်ယင်းရှာပင်လျှင် ကောင်းကင်ကို ဖြိုခွင်းနေသော လျှပ်စီးတန်းများကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ သူမသည် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း မိုးကြိုး ကပ်ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရပေ။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး ရင်ဆိုင်ရာတွင် မည်သည့် မှော်ရတနာကိုမျှ အသုံးပြု၍ မရပေ။ မိမိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးပိုင်းစများကို အသုံးပြုကာ မိုးကြိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင် နှင့် မြေကြီး၏ဆန္ဒကို ဝါးမြိုရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် မိမိ၏ အတွေးအပိုင်းစများကို ပိုမိုခိုင်မာ အားကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ရသည်။ သို့မှသာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်သူဟု သတ်မှတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဖျစ်... ဖျစ်...။

လျှပ်စီးတန်းများစွာ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေ သည့် မိုးခြိမ်းသံကြီးမှာ ကောင်ကင်စည်ကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမွှေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားကြပြီး သာမန် တစ္ဆေအင်မော်တယ်များသည် အပြင်သို့ မထွက်ရဲကြသလို သူတို့၏ မှော်စွမ်းအားအားလုံးမှာ ထိုအချိန်တွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

“လာမယ့်အရာကတော့ ရောက်လာမှာပဲ။ ယင်းရှာ... ငါတို့ အတူတူ သွားကြစို့။” ဟုန်ယွိက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာ မှာ အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ ကြည်လင်သော စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစပေါင်း ၄,၈၀၀ မှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများ အောက်မှာပင် ထိုအတွေးအပိုင်းစများမှာ တုန်ခါခြင်း သို့မဟုတ် ကြေမွခြင်း မရှိဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရှိနေကြသည်။

“ကောင်းပြီ။”

ချန်ယင်းရှာသည် တခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဟုန်ယွိ၏ အတွေးအပိုင်းစများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။ တခဏအကြာတွင် ကြည်လင်သော အတွေးစပေါင်း ၂,၃၀၀ ကျော်မှာ သူမ၏ မျက်ခုံးကြား မှ ထိုးထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ယန်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ထိုအတွေးအပိုင်းစများမှာ မိုးကြိုးများအကြားတွင် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံထွက်ပေါ်လာတိုင်း ချန်ယင်းရှာ၏ အတွေးစများမှာ လှုပ်ခတ် နေပြီး ဟုန်ယွိကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခြင်း မရှိသေးပေ။

“နတ်ဘုရား ကောင်းကင် အမြင့်ဆုံး တာအို၊ ကောင်းကင်လျှပ်စီး နှလုံးသား။”

ချန်ယင်းရှာ၏ အတွေးစတိုင်းမှာ သူမ၏ ဟစ်ကြွေးသံနှင့်အတူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွား သည်။ သူမသည် အတွေးအပိုင်းစများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

မုကလေး၊ သခင်ကျိုးနှင့် ကျန်သူများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမြဲ ဆော့ကစားတတ်သော ရွှေပင့်ကူပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။

...

ချန်ယင်းရှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားချိန်တွင် ဟုန်ယွိ၏ အတွေးအပိုင်းစ ၄,၈၀၀ မှာ လည်း လိုက်ပါသွားသည်။ သူတို့သည် ချန်ယင်းရှာကို ကာကွယ်ရန် သူမ၏ နောက်မှ နီးကပ်စွာ လိုက်ပါသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်သွားသည်နှင့် ကြီးမားပြီး ရင်းနှီးသော ဖိအားတစ်ခုက သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသည်။

သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ တာအိုပညာမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတော်စင်ပေါင်း တစ်ရာ၏ ကောင်းချီးပေးမှုကို ခံယူပြီးနောက်၊ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်ကာ ကြီးမားသော ဆန္ဒကို ပြုခဲ့ပြီး သူ၏ ယုံကြည်ချက်များကို သန့်စင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးစ တိုင်းမှာ စင်ကြယ်ပြီး ခိုင်မာနေသဖြင့် ပထမအလွှာရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ထဲသို့ အလွယ် တကူ ဝင်ရောက်သွားနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယင်းရှာသည်လည်း ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အတွေးစ တိုင်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ဆန္ဒကို စတင် တိုက်ခိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိသည် ချန်ယင်းရှာ၏ အတွေးစ ၂,၀၀၀ ခန့်မှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်၏ အချက်အချာ အလယ်ဗဟိုဆီသို့ ဦးတည် လိုက်သည်။

ဘုန်း..။

ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်၏ ဒုတိယစက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ထိုးဝင်လိုက်ရာ ကမ္ဘာသစ် တစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ တစ်ကမ္ဘာလုံး ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုးခြိမ်းသံတိုင်း၊ လျှပ်စီးတန်းကြောင်းတိုင်းသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် ကမ္ဘာငယ်လေးများ ကို တခဏချင်း ဖန်တီးပေးနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လေဟာနယ်ကိုပင် ဖြိုခွင်းနိုင်စွမ်းရှိနေပြီး လူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကို အမည်မသိ ကမ္ဘာများစွာဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်၏ အလယ်ဗဟိုအချက်မှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ အတွင်း၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

“မိုးကြိုးတိမ်တိုက်အတွင်းမှာ အလွှာကိုးလွှာ ရှိတယ်။ ဒါဟာ ဒုတိယအလွှာလား။”

ဒုတိယအဆင့် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှု များနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများစွာ ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်းများသည် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများလောက်ပင် အရွယ်အစား ရှိပြီး အပ်နဖားကဲ့သို့ စူးရှသော အလင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပုံရိပ်များ ပေါ်နေပြီး၊ စစ်သည် ထောင်သောင်းချီ၍ ချီတက်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဟုန်ယွိထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

“သတ်။”

ထွက်ပေါ်လာသော ထိုအလင်းတန်းများမှာ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိပုံရသည်။ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည့် အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိသည် ယခုအခါ ငရဲထဲသို့ ကျရောက် သွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များ၏ ကိုက်ဖြတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ “နတ်ဆိုးတစ်သောင်း ဝါးမြိုခြင်း” ပင် ဖြစ်သည်။

“အတိုင်းအဆမဲ့ အလင်း! ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်စေ။”

ထိုအစွမ်းထက်သော အတွေးစများနှင့် အလင်းတန်းများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ခပ်မှိန်မှန် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ မှာ ရုတ်တရက် အတိတ်ဗုဒ္ဓ ရုပ်ပွားတော် ၄,၈၀၀ ဆူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ မှာ သူတို့၏ လက်များဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်းများကို သူတို့၏ လက်ဝါးထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အင်အားသုံး၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချေမွပစ်လိုက်ကြ သည်။ ဘုန်း…၊ အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကြေမွသွားပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစများအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ မှာ ဒုတိယအလွှာ မိုးကြိုး ကပ်ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ဆန္ဒကို ချေမှုန်းပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျက်စီးသွားတိုင်း ပိုမိုများပြားသော အလင်းတန်းများက ထပ်မံ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထိုအလင်းတန်းများမှာ လူပုံစံငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပုံဆောင်ခဲဓားများ ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ၊ နက်နဲသော ဓားသိုင်းများကို ထုတ်ဖော် နေကြသည်။ ထို့ပြင် ခမ်းနားသော လက်သီးဆန္ဒများဖြင့် ဟုန်ယွိ၏ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် များဆီသို့ တိုက်ခိုက်လာ ကြသည်။

“ဉာဏ်ပညာတံဆိပ်။ ဗုဒ္ဓလက်ဝါး။”

ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များမှာ တပြိုင်တည်း တုန်ခါသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။ ဝှီး…၊ ဝှီး…၊ ဝှီး…၊ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများစွာနှင့်အတူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ဆန္ဒအားလုံး ပျက်စီးသွားတော့ သည်။ ၎င်းတို့မှာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဟုန်ယွိသည် ရေငတ်နေသူတစ်ဦး ရေဝအောင် သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ဆန္ဒကို ဝါးမြိုလိုက်သဖြင့် သူသည် အားအင်များ ပြည့်ဝသွား ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိုးကြိုးပေါက်ကွဲမှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဆန္ဒများမှာ အဆုံးမရှိပေ။ ၎င်းတို့သည် တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုမို အားကောင်းလာ ကာ တိုးဝင်လာကြသည်။ ဟုန်ယွိက ချေမှုန်းနေသော်လည်း သူတို့က အုပ်စုလိုက် တိုးဝင်နေဆဲပင်။ သူတို့မှာ သေရမှာကို မကြောက်ကြဘဲ ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစများကို ပေါက်ကွဲသွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုနေကြသည်။

“အား…”

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ချေမှုန်းဝါးမြိုပြီးနောက် ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ မှာ ထပ်မံ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ အကန့်အသတ်အထိ ပြန့်ကားလာခဲ့သည်။

ဘုန်း…။

အများဆုံး ဝါးမြိုထားသော အတွေးစတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားသည်။ ဖြောက်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အတွေးစ နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေးစ နှစ်ခုမှာ ကွဲထွက်သွားချိန်တွင် အလွန် အားနည်း နေသည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ သွေးနံ့ရသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ထိုအတွေးစသစ် နှစ်ခုကို ဝါးမြိုရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

“ထွက်သွားစမ်း။”

ဟုန်ယွိက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုကွဲထွက်သွားသော အတွေးစ နှစ်ခုမှာ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အတိတ်အမိတ္တဘကျမ်းကို လည်ပတ်စေပြီး သူ၏ အားအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအတွေးစများနှင့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။

ခဏမျှအတွင်းမှာပင်... ဘုန်း ဘုန်း... ဘုန်း...

ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ အနက် ထက်ဝက်ကျော်မှာ ကွဲထွက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အတွေးစ ၆,၀၀၀ ကျော်၊ ၇,၀၀၀ နီးပါး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလွန် အားနည်းနေကြသည်။ ဤသည်မှာ အတွေးစများ ကွဲထွက်ခြင်းဖြစ်ပြီး မိုးကြိုး ကပ်ဘေး၏ အရေးကြီးဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အတွေးစများ ကွဲထွက် သွားချိန်တွင် ၎င်းတို့မှာ ကလေးမွေးဖွားနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ အလွန်ပင် နုနယ်အားနည်းလှသည်။ ကျင့်ကြံသူ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ဤအဆင့်တွင်ပင် ပျက်စီးသွားကြ ရသည်။

အတိတ်တုန်းက ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း၏ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းတော်ကြီး အများအပြားမှာ လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ ဤအဆင့်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ကျင့်ကြံထားသော အတိတ်အမိတ္တကျမ်းမှာ အကျိုးသက်ရောက်မူ ရှိလာတော့သည်။ အတွေးစ ၄,၈၀၀ ကွဲထွက်သွားပြီးနောက် ၇,၂၀၀ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ထဲတွင် ဤကမ္ဘာကြီး၏ ဆန္ဒများကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်သည်။ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည် ကို သူ မသိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နှစ်နာရီခန့် သို့မဟုတ် ခဏတာမျှလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၇,၂၀၀ မှာ မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီးနောက် အားလုံးမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာပြီး အရွယ်အစားမှာလည်း နှစ်ဆကြီးထွားလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ယွိ၌ ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အတွေးအပိုင်းစ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိုင်းသခင်နယ်ပယ်ကို ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရှင်တန်သိုင်းသခင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ပုံမှန်ထက် ထူးကဲစွာ အစွမ်းထက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတွေးစတစ်ခုချင်းစီမှာ ငန်းဥခန့် အရွယ်အစား ရှိသော်လည်း လေးထောင့်ကျကျနှင့် မတ်မတ်ရှိနေကာ၊ ပုလဲများကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြ သည်။

တိုးဝင်လာသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဆန္ဒများမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိပုံရပြီး အနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။

“ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟား! ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒုတိယအဆင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ငါ့မှာ အားအင်တွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်။ ငါ တတိယ အဆင့်ကို ပါ ဆက်ပြီး ကျော်ဖြတ်မယ်။ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းရဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မုန့်ရှန်းကျီက တစ္ဆေအင်မော်တယ် အဆင့်မှာတင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး လေးဆင့်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ဖတ်ဖူးတယ်။ ရှေးခေတ် ပညာရှိကြီးတွေလည်း အနှစ် ၆၀၊ ၇၀ စာဖတ်ခဲ့ပြီး တစ်နေ့မှာ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေက မိုးကြိုးထဲကို ပျံတက်ပြီး ခြောက်ဆင့်၊ ခုနစ်ဆင့်အထိ တစ်ပြိုင်တည်း ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတာပဲ။ ငါလည်း သူတို့ထက် မနိမ့်ကျစေ ရဘူး။”

ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများအရ ရှေးခေတ် ပညာရှင်ကြီးများသည် တာအိုနည်းလမ်းများကို မကျင့်ကြံဘဲ တာအိုကိုသာ ကျင့်ကြံကြသည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အပြင်သို့ မထုတ်ဘဲ စာဖတ်ခြင်းနှင့် တရားထိုင်ခြင်းကိုသာ နှစ်ပေါင်း ၇၀၊ ၈၀ မှ ၁၀၀ အထိ လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြသည်။ သို့သော် တစ်နေ့တွင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ပျံထွက်ကာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ၆ ဆင့်မှ ၇ ဆင့်အထိ တစ်ပြိုင်တည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ အဘက်ဘက်မှ ပြည့်စုံအောင် ပြင်ဆင်ထားသူများ၏ နမူနာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုရှေးခေတ် ပညာရှင်ကြီးများမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ပြောရုံနှင့် မလုံလောက်ပေ။ ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်များကိုပင် လမ်းညွှန်နိုင်သော သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို သာမန် အသိနှင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။ ယခုအခါ ဟုန်ယွိသည် ဒုတိယအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ထပ်မံ အားကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အတွေးစ ၄,၈၀၀ မှ ၇,၂၀၀ သို့ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အားလုံးမှာ ပိုမို ခိုင်မာလာသဖြင့် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တတိယအဆင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို ကျော်ဖြတ်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ထိပ်တိုက်တွေ့မှု။

သူသည် တတိယအလွှာထဲသို့ ထိုးဝင်လိုက်ပြီး မိုးကြိုးတိမ်တိုက်၏ အချက်အချာဆီသို့ တစ်လှမ်း ပိုနီးကပ်သွားတော့သည်။

...

ဘုန်း…။

ဟုန်ယွိသည် တတိယအလွှာထဲသို့ ထိုးဝင်ပြီး အချက်အချာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် အခြေအနေမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

အတွေးစတစ်ခုချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် သူနှင့် အရွယ်အစားတူသော ကြည်လင်သည့် ကိုယ်ထည် များ ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံဆောင်ခဲများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ရုတ်တရက် ထိုပုံဆောင်ခဲကိုယ်ထည်များသည် ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ပန်းထိုးဝတ်စုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြည်လင်နေပြီး မုတ်ဆိတ်မွေး မရှိဘဲ တက္ကသိုလ် ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ ထိုသူ၏ ကျယ်ပြန့်သော လက်ဝါးများမှာ မှော်ဆန်သော အလင်းတန်းများ လက်နေပြီး လောက၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဟုန်ရွှန်ကျိပင် ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၇,၂၀၀ ရှေ့တွင် ဟုန်ရွှန်ကျိ ၇၂၀၀ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ငါ့ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ဟုန်ရွှန်ကျိလား။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အလိုဆန္ဒက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံအတိုင်း ဟုန်ရွှန်ကျိအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ဒီမိုးကြိုးကပ်ဘေးက တကယ် ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ တတိယအဆင့်က ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာ ကောင်းနေတာလား...။”

ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစတိုင်းမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ ဟုန်ရွှန်ကျိကို ကြည့်နေကြသည်။ သူသည် ဤအရာမှာ မိုးကြိုးစွမ်းအားက သူ့ရင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး သူ့ကို အနိုင်ယူရန် အတွက် အစွမ်းထက်ဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ဟုန်ယွိ၏ ရင်ထဲတွင် အနှိုင်းမဲ့ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

“မှန်တယ်။ ဟုန်ယွိ... မင်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်နေတာလား။ မင်း သေချင်နေရင် တော့ ငါ မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်၊ မင်း ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးဆိုတာ ဒီလိုပဲ ကျော်ဖြတ်ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။”

အတွေးစတစ်ခုချင်းစီ၏ ရှေ့ရှိ ဟုန်ရွှန်ကျိမှာ တစ်ပြိုင်တည်း အသံထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျပြီး အသက်ဝင်လှသဖြင့် အစစ်အမှန် ဟုန်ရွှန်ကျိမှာ မိုးကြိုးထဲသို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။

“အပိုစကားတွေ ရပ်လိုက်စမ်း။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်နဲ့ တိုက်ခိုက်စမ်း။ ကျုပ်ရင်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ခင်ဗျားကို အရင်အနိုင်ယူပြီး ကျုပ်ရင်ထဲက သူခိုးကို ဖမ်းပြမယ်။ ကျုပ်ရင်ထဲက သူခိုးကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ အစစ်အမှန် သူခိုးကို ကျုပ် အနိုင်ယူပြမယ်။”

ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ ၇,၂၀၀ မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဉာဏ်ပညာတံဆိပ်ကို ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။ ဗုဒ္ဓလက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် သူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ဟုန်ရွှန်ကျိကို တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။