ဤကမ္ဘာကြီးအကြောင်း ပုံပြင်တစ်ပုဒ်

ဒါဆို သူ ဘယ်လိုသေသွားတာလဲ...။

ရွှီရှင်းကတော့ ဤမေးခွန်းကို ထုတ်မမေးခဲ့ချေ။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ကို မင်းတို့ ဘယ်လိုမျိုး စီစဉ်ထားလဲ"

အကယ်၍ သူတို့က ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်သည်ဆိုပါက၊ သူသည် ဤကျောက်ရုပ်တုများ မလုပ်နိုင်သည့်အရာတစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ရပေမည်။

"ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ ငါတို့အခန်းထဲကို လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု အမျိုးသမီးကျောက်ရုပ်တုက အကြံပြုသည်။

ရွှီရှင်းသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားလောက်အောင် မိုက်မဲသူမဟုတ်ချေ။

သူသည် လက်ထဲကလှံကို မြှောက်ကာ ကျောက်ရုပ်တုနှစ်ခုထံသို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာတင် စကားပြောလို့ ရပါတယ်။"

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးကွ။"

အမျိုးသားကျောက်ရုပ်တု ချန်ယင်းက ရုတ်တရက် ခြေထောက်ကို နင်းချလိုက်ရာ မြေပြင်မှာ ချက်ချင်း တုန်ခါလာတော့သည်။

ထို့နောက် "ဒုန်း" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ အနည်းဆုံး ဆယ်စင်တီမီတာခန့် ထူထဲသော ကျောက်တံတိုင်း နှစ်ခုမှာ ရွှီရှင်း၏ ရှေ့နှင့်နောက်မှ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ စင်္ကြံလမ်း၏ မျက်နှာကျက်ကို "ချက်" ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ သွားတိုက်မိကာ သူ့ကို ဤကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်တော့သည်။

သူ၏လက်ထဲက လှံမှာပင် တံတိုင်းနှစ်ခုကြားတွင် စောင်းလျက် ညပ်နေခဲ့သည်။

ဤကျောက်ရုပ်တုတွေက ဒီလောက်အစွမ်းထွက်တာပဲ။

ရွှီရှင်း ချက်ချင်းပင် သံဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကျောက်တံတိုင်းကို ခုတ်လိုက်ရာ ကျောက်စလေးများ လွင့်စင်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အရာများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောက်တံတိုင်းမှာ အလွန်ထူထဲလှသဖြင့် ဤစင်တီမီတာ အနည်းငယ် အရာများက ဘာမှအသုံးမဝင်ချေ။

ထို့ပြင် တံတိုင်းများမှာ သူ့ကို ကြိတ်သတ်တော့မည့်အလား တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာနေသည်။

"သူ့ကို အဲဒီလို လေသံနဲ့ မပြောဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ၁၂ နှစ် ထပ်စောင့်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မိလိမ့်မယ်။"

ချန်ယင်း၏ အသံမှာ အေးစက်သွားပြီး တံတိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောက်... မယားကြောက်ကြီးပဲ။

ဒါပေမဲ့ ၁၂ နှစ်ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် နောက်ထပ် ၁၂ နှစ် ထပ်စောင့်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

ရွှီရှင်း၏ စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤကျောက်ရုပ်တုနှစ်ခုသည် လောလောဆယ်တွင် သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ရွှီရှင်းသည် ကျောက်တံတိုင်း အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီးကျောက်ရုပ်တုက ချန်ယင်းကို တားမြစ်နေသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တံတိုင်းနှစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် နိမ့်ဆင်းသွားပြီး မြေကြီးထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရာ၊ မြေပြင်မှာ ချောမွေ့သွားသဖြင့် ထိုနေရာမှ ကျောက်တံတိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု လုံးဝ မထင်ရလောက်အောင်ပင်။

ချန်ယင်းမှာလည်း ပျင်းရိသော အပြုံးမျိုး ပြန်လည် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက တော်တော်လေး အထင်ကြီးဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် မင်းကို လိမ်ညာနေဖို့ ငါ့မှာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ငါသာ မင်းကို သတ်ချင်ရင် အစောကြီးကတည်းက လုပ်လို့ ရတာပေါ့။"

ရွှီရှင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြုံးပြလိုက်ရင်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ပြောမလို့ မဟုတ်လား၊ လမ်းပြလေ။"

လောလောဆယ်တော့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

သူသည် ဤကျောက်ရုပ်တု နှစ်ခုနှင့် အခုချက်ချင်း ရန်ဖြစ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။

ကျောက်ရုပ်တု နှစ်ခုမှာ ရွှီရှင်းဆီကနေ စက္ကူလေညှပ်လေး ကို တောင်းယူကာ ကောင်လေးရုပ်တုကို ပေးလိုက်ပြီး၊ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း သွားကစားရန် ပြောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့က ရွှီရှင်းကို ပထမဆုံး အခန်းဖြစ်သည့် ချန်ယင်း၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

သစ်သားကုလားထိုင်များနှင့် စားပွဲမှာ ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ချန်ယင်းက ၎င်းတို့ကို ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် နင်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ အခန်းထဲတွင် ကျောက်စားပွဲ တစ်လုံးနှင့် ကျောက်တုံးထိုင်ခုံ သုံးလုံး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လောလောဆယ်တော့ ဒီလိုပဲ ထိုင်ကြတာပေါ့၊ ဒီမှာ ရှိနေတာ ၁၂ နှစ်တောင် ကြာပြီဆိုတော့ အရာအားလုံးက ဆွေးကုန်ပြီ။"

ချန်ယင်းက ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အရင်ဆုံး အားပါပါ ထိုင်ချလိုက်ရာ ကျောက်ချင်း ထိမိသံ "ချက်" ဆိုပြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသမီးကျောက်ရုပ်တုကတော့ ညင်သာစွာဖြင့် ချန်ယင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ရွှီရှင်း၏ ကျောက်ထိုင်ခုံမှာ သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိပြီး၊ သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က ချန်ယင်း၊ ဒါကတော့ ငါ့ဇနီး ရှုလန် ပါ။" ချန်ယင်းက ပြောသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ အရှေ့တိုင်းသား ရုပ်သွင်ရှိပြီး၊ ထူးဆန်းစွာပင် သူတို့၏ အမည်များမှာလည်း ဟွားရှ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"...ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီရှင်းပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တာလဲ"

သူတို့၏ ခွန်အားမှာ ဤမျှ ကြီးမားနေသည်ဖြစ်ရာ၊ ရွှီရှင်းအနေဖြင့် သူတို့ကို မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်ကို စဉ်းစား၍ မရချေ။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့၊ ငါတို့ကို ဒီမြေအောက်မြို့တော်ထဲကနေ အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးစေချင်တယ်။ ငါတို့ ဒီမှာ နေခဲ့ရတာ တော်တော် ကြာနေပြီ၊ နေရောင်ခြည်ကို ပြန်မြင်ချင်နေပြီ။"

အမျိုးသားကျောက်ရုပ်တုက အပေါ်ကို မော့ကြည့်ရင်း လွမ်းဆွတ်သလို ပြောသည်။

"အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးရမယ် ခင်ဗျားတို့က ကုန်းပေါ်ကို သွားချင်တာလား"

ရွှီရှင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်၊ သူတို့က ဤမြေအောက်မြို့တော်မှာ နေထိုင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီမှာ စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"မှန်တာပေါ့။ ဒီနှစ်က ငါတို့ မြေအောက်မှာ ပိတ်မိနေတာ ၄၉ နှစ် မြောက်တဲ့ နှစ်ပဲ။"

မြေအောက်မှာ... ပိတ်မိနေတာ ဟုတ်လား။

ထို့နောက် ချန်ယင်းဟု အမည်ရသော ထိုကျောက်ရုပ်တုက ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၄၉ နှစ်က၊ အလွန်တိုးတက်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့၏။

ချန်ယင်း၏ ဖော်ပြချက်အရ ထိုကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာမြေ နှင့် နည်းပညာချင်း တန်းတူ ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။

မသိရသော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင် ဂြိုဟ်၏ တစ်ဝက်ပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ငါးမိနစ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ကမ္ဘာ့သက်ရှိများ၏ တစ်ဝက်ကို ကြီးမားသော ဗီဇပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ကုန်းပေါ်က အပင်များနှင့် သတ္တဝါများ ဖြစ်စေ၊ သမုဒ္ဒရာထဲက သတ္တဝါများ ဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ပုံမှန်ထက် ကြီးမားလာပြီး ကြည့်ရဆိုးလာကာ အသိစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ဗီဇအရ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ဖြင့် အချင်းချင်း စတင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

အနီရောင်အလင်း မထိတွေ့ခဲ့သော အခြားတစ်ဝက်တွင်မူ လူဦးရေ တစ်ဝက်ခန့် ရှင်ကျန်ခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ နည်းပညာများဖြင့် စတင် ခုခံခဲ့ကြသည်။

အစောပိုင်းတွင် ဗီဇပြောင်း သမုဒ္ဒရာသတ္တဝါများက စတင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် လူသားများ မတုန့်ပြန်နိုင်မီမှာပင် ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ဗီဇပြောင်း ရေနေသတ္တဝါများသည် ကမ်းခြေပေါ်သို့ တက်လာပြီး သက်ရှိမှန်သမျှကို စတင် သတ်ဖြတ်ကြတော့သည်။

အိမ်တစ်လုံးစာ အရွယ်ရှိသော လိပ်ကြီးများ၊ ရုပ်ရှင်ထဲမှာသာ တွေ့ရတတ်သော ဧရာမ အကောင်ကြီးများ၊ လူတစ်ယောက်ကို နှစ်ပိုင်းပြတ်အောင် ကိုက်နိုင်သော ခရုခွံကြီးများနှင့် နေရာအနှံ့ ကူးခတ်နေသော ဧရာမ ဝေလငါးကြီးများ ရှိနေသည်။

လူသားတို့၏ စစ်သင်္ဘောများမှာ ထိုဗီဇပြောင်း သတ္တဝါကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘာမှ မဟုတ်တော့ချေ။

လူသားများသည် ပင်လယ်ပြင်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ လူသားများသည် ကမ်းပေါ်တက်လာသော ရေနေသတ္တဝါ အများစုကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နယ်မြေများကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် အမိန့်တစ်ခု ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ ဗီဇပြောင်း ငှက်များနှင့် ခြင်များသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းလာကာ လူသားတို့၏ မြို့ပြများကို တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဗီဇပြောင်း ငှက်များနှင့် ခြင်များ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ရေနေသတ္တဝါများလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ ပျံသန်းနိုင်သည်။

လူဦးရေ ထူထပ်သော မြို့ကြီးများတွင် အကြီးစား လက်နက်များကို အသုံးပြု၍ မရချေ။

နောက်ဆုံးတွင် လူသားများသည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် မြေအောက် လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး ကျင်းများထဲတွင် စုပေါင်း ပုန်းအောင်းခဲ့ကြရသည်။

လူသားများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ထွက်လာချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ မြေလှန် ဖျက်ဆီးခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။

အိမ်များကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင်၊ ကုန်းပေါ်က ဗီဇပြောင်း သားရဲအုပ်ကြီးများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ဧရာမ သားရဲကြီးများသည် လူသားတို့၏ နေရပ်များထဲသို့ အစာစားပွဲကြီး တစ်ခုစီ ရောက်လာသကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

သို့သော် လူသားများကို အဆိုးဆုံး ဒုက္ခပေးခဲ့သည်မှာ ထိုသားရဲကြီးများ မဟုတ်ဘဲ၊ ဧရာမ... လူသားများ ဖြစ်သည်။

ထိုဗီဇပြောင်း လူသားကြီးများသည် ဓား၊ မြှား၊ ကျည်ဆန်များကို ခုခံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အသိဉာဏ် အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် လူဦးရေ ထူထပ်သော နေရာများ၊ အထူးသဖြင့် လက်နက်အခြေစိုက် စခန်းများနှင့် မြေအောက်ခိုလှုံရာများကို ဦးတည် ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။

လူသားများသည် သူတို့၏ အပြင်းထန်ဆုံးသော လက်နက်များကို ထပ်မံ အသုံးပြုခဲ့ကြသော်လည်း မထူးခြားခဲ့ချေ။

ဗီဇပြောင်း သားရဲများမှာ သတ်၍ မကုန်နိုင်အောင် များပြားလှပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လူသားများသည် အရှုံးကြီး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

ချန်ယင်းနှင့် ရှုလန် တို့ မိသားစုမှာ ရှင်ကျန်သူ အနည်းငယ်ထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ မြေအောက်မှာ နေထိုင်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက်ပိုင်း ပုံပြင်ကိုတော့ သူတို့ မပြောပြခဲ့ချေ။

သူတို့ ယခုကဲ့သို့ ကျောက်ရုပ်တု ပုံစံ ဘယ်လို ပြောင်းလဲသွားသလဲ ဆိုသည်ကိုလည်း မဖော်ပြခဲ့ချေ။

သူတို့ တစ်ချိန်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားချင်ကြောင်းသာ ပြောခဲ့သည်။

"ငါတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အတွက် ငါသိသမျှ အမှန်တရားကို မင်းကို ပြောပြတာပါ။ ငါတို့က တစ်ချိန်က မင်းလိုပဲ လူသားတွေ ဖြစ်ခဲ့တာမို့၊ ငါတို့ကို အရမ်းကြီး ရန်သူလို သဘောမထားပါနဲ့။"

ချန်ယင်းက နိဂုံးချုပ် စကား ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရှင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

သူတို့ သူ့ကို လိမ်ညာနေရန် အကြောင်းမရှိဟု ခံစားရသော်လည်း၊ သံသယတော့ အနည်းငယ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ယင်း၏ ပုံပြင်ထဲတွင်၊ ထိုဧရာမ ဗီဇပြောင်း မွန်းစတားကြီးများသည် မြေပြင်ပေါ်က အလင်းရောင်ကြောင့် ဗီဇပြောင်းသွားကြပြီး ကုန်းနှင့် ရေကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် ရွှီရှင်းမှာ ထိုသတ္တဝါကြီးများကို မြေအောက်ထဲမှာသာ တွေ့ရပြီး၊ ကုန်းပေါ်မှာတော့ သာမန် သားရဲများကိုသာ တွေ့ရသည်။

ကုန်းပေါ်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော သတ္တဝါကြီး သုံးမျိုးမှာလည်း ရေအိုင်ထဲက မြွေကြီး၊ စမ်းချောင်းထဲက မိကျောင်းကြီးနှင့် သွေးရောင်ဘီလူးကြီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့ထဲက တစ်ခုမှ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့သလို၊ အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိကြသည်။

ဘီလူးကြီးက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဆက်သွယ်ပြီး၊ မိကျောင်းကြီးကတော့ သူ့အပေါ် စေတနာ ထားရှိသည်။

မြွေကြီးနှင့် မိကျောင်းကြီးတွင် သွေးရောင်ပုံစံများ မရှိသော်လည်း၊ ဘီလူးကြီးမှာတော့ ဗီဇပြောင်း သားရဲများကဲ့သို့ သွေးရောင်ပုံစံများ ရှိသည်။

သို့သော် ရွှီရှင်း တွေ့ခဲ့ရသော မြေအောက် မွန်းစတားများမှာမူ အသိစိတ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး အချင်းချင်း အမြဲ တိုက်ခိုက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... ဤကမ္ဘာမှာ ကမ္ဘာမြေနှင့် အလွန်အမင်း ဆင်တူနေသဖြင့်၊ သူတို့ ပြောတာသာ အမှန်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို ရွှီရှင်း သံသယ ဖြစ်မိသည်။

ယခုအချိန်အထိ၊ မြေအောက်က ဧရာမ မွန်းစတားကြီးများမှလွဲ၍ ကုန်းပေါ်က သတ္တဝါ အားလုံးမှာ ကမ္ဘာမြေပေါ်က မျိုးစိတ်များနှင့် တူညီပြီး အရွယ်အစား အနည်းငယ် ပိုကြီးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့က ကျောက်ရုပ်တုပင်လျှင် သူနှင့် ဘာသာစကားချင်း အတူတူ ပြောနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အခန်း ၉၂ ပြီး။