သူနှင့်ရန်သူဖြစ်လျှင် အဆုံးသတ်မလှနိုင်

"ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ဒုတိယမျှော်စင်သခင် ဖုန်းယွီချင်းပဲ"

ထိုအမျိုးသမီး ပေါ်လာသည်နှင့် လူအုပ်ကြားတွင် အံ့သြ သွားတော့သည်။

သူမက ကုန်သွယ်ရေးလောက၏ တကယ့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ မိုကျွင်းပင်လျှင် သူမရှေ့တွင် "မျှော်စင်သခင်ဖုန်း" ဟု ရိုသေစွာ ခေါ်ရပေသည်။

ဖုန်းယွီချင်းက စီးပွားရေး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်က သူမသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာကာ အဆင့်ဆင့် ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်၏ ဒုတိယမျှော်စင်သခင် ရာထူးကို ရယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ စွမ်းရည်နှင့် ပတ်သက်လျှင် ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ရှိ လူအားလုံးက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လေးစားကြ၏။

ပြီးခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်က ဖုန်းယွီချင်း၏ စီမံမှုအောက်တွင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ယခုကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမျိုး ရရှိလာခြင်းမှာ ဖုန်းယွီချင်းက အဓိက အုတ်မြစ်ချပေးသူဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။

"မျှော်စင်သခင်ဖုန်း ကိုယ်တိုင် ထွက်လာတာပဲ"

"ဟားဟား... သူများအိမ်နားမှာ လာဆောက်ရုံတင်မကဘူး၊ အဓိက အဆောက်အအုံကပါ ပိုမြင့်နေမှတော့ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ဘက်က တုံ့ပြန်မှု မရှိရင်ပဲ ထူးဆန်းနေဦးမယ်။"

"မျှော်စင်သခင်ဖုန်း က အဆက်အသွယ် အရမ်းများတာ၊ ထျန်းဖူနန်းတော် ရဲ့ အာဏာရှိ အကြီးအကဲ အချို့နဲ့လည်း ရင်းနှီးတာဆိုတော့ သူမက အရှင်ချီ ကို ကြောက်ချင်မှ ကြောက်မှာ။"

"သူမကိုယ်တိုင် ထွက်လာတယ်ဆိုတော့ တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာပဲ၊ အခုတော့ ပွဲကြီး ပွဲကောင်းကြည့်ရတော့မယ်"

လူများက သူမကို ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် အစောင့်အရှောက်များ၏ အလယ်တွင် ဖုန်းယွီချင်းက နုနယ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထန်ထျန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာသည်။

သူမက အသစ်စက်စက် ကုန်သည်အသင်း အဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီဇိုင်းက တော်တော် ကောင်းတာပဲ။"

"ဒီအဆောက်အအုံကို ဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးနော်"

ထန်ထျန်းကမူ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်သာ ရှိနေ၏။

ဖုန်းယွင်ချင်းဆိုသူဖြစ်စေ၊ ကုန်သွယ်ရေးလောကမှ အင်အားကြီးသူဖြစ်စေ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားမှု မပေးနိုင်ပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူက ထျန်းရှထုန် ကို တည်ထောင်ရခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

သုံးစွဲမှု အမှတ် များ ရရှိရန် ဖြစ်၏။

အခြေစိုက်စခန်း တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားလျှင် ကျန်ရှိသော ကိစ္စအားလုံးကို ဝမ်ကန်း ထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးမှာ ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ဖုန်းယွီချင်းက ကုံးချန်ခြံဝင်း ထဲမှ ပါရမီရှင်များလောက်ပင် အရေးမပါပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများသည်သာ နှစ်ကုန်ပိုင်းရှိ ထုန်းရှန့် ညီလာခံတွင် သူ၏ ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်လာကြမှာ မဟုတ်လား။

"ခင်ဗျား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ထန်ထျန်းက အလွန် ယဉ်ကျေးမှု မရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဖုန်းယွီချင်း၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ထန်ထျန်း၏ လေသံက ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားမိပေ။

မင်းက ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ကို စိန်ခေါ်လာသူ ဖြစ်နေဦးတော့၊ ကုန်သည်တစ်ယောက်၏ အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုတော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်လား။

ကုန်သွယ်ရေးလောကတွင် ထာဝရ ရန်သူဟူ၍ မရှိရာ ရန်သူဖြစ်စေ၊ မိတ်ဆွေဖြစ်စေ အပြင်ပန်းတွင်တော့ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေသင့်ပေသည်။

ဒါကြောင့်...

ဤလူက စီးပွားရေးလောက၏ လူသစ်လေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟားဟား... သခင်လေးထန် က တကယ်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ။"

ဖုန်းယွီချင်းက "ကျွန်မက သခင်လေးကို လာပြီး ဂုဏ်ပြုတာပါ။ သခင်လေးလို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်မျိုး တကယ်ပဲ ရှားပါတယ်။"

"ပြီးတော့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ မြေနေရာကို ငှားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်သလို ကုန်ကျစရိတ်လည်း မနည်းဘူးလေ။"

"သခင်လေးရဲ့ စီးပွားရေးတွေ အောင်မြင်ပါစေလို့ ကျွန်မက ကြို ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

သူမက စကားလုံးတိုင်းတွင် ထောင်ချောက်များ ထည့်သွင်းကာ ထန်ထျန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်မလဲဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ထန်ထျန်းကမူ လုံးဝ တုံ့ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဖုန်းယွီချင်း၏ စကားထဲမှ ဖုံးကွယ်ထားသော အဓိပ္ပာယ်များကို သူ သိသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီ ပြန်လည် ရှင်းပြရန် စိတ်မကူးပေ။

"ကျေးဇူးပဲ။"

"ကျွန်တော့်မှာ အခု တခြားကိစ္စ ရှိသေးတယ်၊ ခင်ဗျားလည်း ခင်ဗျားအလုပ် ခင်ဗျား သွားလုပ်တော့မလား"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တိုက်ရိုက် လှည့်ထွက်သွားကာ မိုကျွင်းနှင့် သူတော်စင် ဆရာကြီးများကို ခေါ်၍ အသစ်စက်စက် ကုန်သည်အသင်း အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ဖုန်းယွီချင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

လူများမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားကြသည်။

"ဒါက..."

"ဘုရားရေ... တကယ်ကို ရဲတင်းတာပဲ၊ သူက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲလား။"

"မသိဘူး၊ ငါတို့လည်း မသိလို့ စမ်းမကြည့်ရဲဘူး။"

"....."

"လူငယ်ပီပီ သွေးကြွတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါကတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်၊ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ကို မျက်နှာ တစ်စက်လေးမှ မထောက်ဘူး"

"တစ်နည်းပြောရရင် သူက ဖုန်းယွီချင်းကို မျက်လုံးထဲမှာတောင် မထည့်တဲ့ သဘောပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက ဘာကို အားကိုးတာလဲ။ အရှင်ချီ ရဲ့ သားအရင်း ဖြစ်နေဦးတော့၊ ဒီလောက်အထိတော့ လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူးလေ။"

"ငါ ပြောနိုင်တာကတော့ ထန်ထျန်းရဲ့ အပြုအမူတွေက သာမန်လူတွေ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတယ်ဆိုတာပဲ..."

လူအုပ်ကြီးမှာ ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

သူတို့က ဖုန်းယွီချင်းသည် အထက်လူကြီး တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် လူငယ်လေး ထန်ထျန်းကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ထန်ထျန်း၏ အရှိန်အဝါက ပို၍ မြင့်မားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဖုန်းယွီချင်းကို လုံးဝ အရေးမလုပ်သည့် အမူအရာမျိုးပင်...

တကယ်ကို... တကယ်ပါပဲ...

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းယွီချင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ထန်ထျန်း၏ ကျောပြင် ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ကုန်သွယ်ရေးလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ရာ သူမသည် ထက်မြက်သူများကိုလည်း တွေ့ဖူးသလို ခေါင်းမာသူများကိုလည်း တွေ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤမျှအထိ ခေါင်းမာလွန်းသူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။

ရန်ငြိုးဆိုသည်မှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ပေါ်နေပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ ခံစားချက်အရ ထန်ထျန်းမှာ ရန်ငြိုးထက်စာလျှင်... အထင်သေးနေသည့် ပုံစံမျိုးနှင့် ပိုတူနေ၏။

"မျှော်စင်သခင်။"

ဘေးမှ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် လူယုံတစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းယွီချင်းက လက်ကာကာ တားလိုက်သည်။

"မပြောနဲ့တော့။"

"ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားလို့ မရဘူး။"

"အမြန်ဆုံး အချိန်အတွင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ငါ့ရှေ့ကို လာပြီး တောင်းပန်စေရမယ်၊ ပြီးရင် ဒီနေရာကနေ သူ့အလိုလို ထွက်သွားစေရမယ်"

ပြောပြီးနောက် သူမက ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

...

အသစ်စက်စက် ကုန်သည်အသင်း အတွင်းမှာတော့...

ထန်ထျန်းနှင့် မိုကျွင်းတို့က ပတ်ပတ်လည် လျှောက်ကြည့်ကာ အတွင်းပိုင်း ဒီဇိုင်းများကို ကျေနပ်နေကြ၏။

အလှဆင် ပစ္စည်းအချို့ ထပ်ဖြည့်လိုက်လျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာ ဖြစ်သည်။

ခဏမျှ ကြည့်ပြီးနောက် မိုကျွင်းက ထန်ထျန်းနား ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ "မင်း ခုနက ဖုန်းယွီချင်းကို ဆက်ဆံတာ နည်းနည်း လွန်သွားသလားလို့။"

"အဲဒီမိန်းမက ကုန်သွယ်ရေးလောကမှာ သြဇာအရမ်းကြီးတာ၊ ဘယ်သူမှ သူမကို မျက်နှာမပျက်ရဲဘူး"

ထန်ထျန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။ "စွန့်စားတဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိသင့်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာဖို့က သေချာနေပြီပဲ၊ ဘာတွေ အများကြီး ပြောနေဦးမှာလဲ။"

"ဒီနေရာမှာ ကုန်သည်အသင်း တစ်ခုပဲ ရှိလို့ရမယ်၊ သူမ ထွက်သွားရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော် ထွက်သွားရမယ်။"

"အပြင်ပန်းမှာ ဟန်ဆောင်နေရတာက သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး"

မိုကျွင်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ကာ "စကားကတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အခုလို လုပ်လိုက်တော့ ပြဿနာက ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီ။"

"သူမက ထျန်းရှထုန် ကို အပြင်းထန်ဆုံး နည်းလမ်းတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ "ဥပမာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

မိုကျွင်းက စဉ်းစားကာ "ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် က ကုန်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့ရေး လမ်းကြောင်း တစ်ဝက်ကျော်ကို ထိန်းချုပ်ထားတာ။ မင်း မအောင်မြင်သေးခင်မှာ သူမက အဆက်အသွယ်တွေ သုံးပြီး မင်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်း ထောက်ပံ့မှု အားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်။"

"မင်းက သူတော်စင် ဆရာကြီးတွေနဲ့ ဝိညာဉ်စုစည်းပုတီးစေ့ ကိုပဲ အမြဲ အားကိုးနေလို့ မရဘူးလေ။"

"သာမန် ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ"

ထန်ထျန်းက "ဪ..." ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။ ဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုးကိုး။

သို့သော် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စီးပွားရေး နယ်ပယ်ထဲက ကိစ္စပဲ မဟုတ်လား။

စီးပွားရေး နယ်ပယ်ထဲတွင် ငွေဖြင့် ဖြေရှင်း၍ မရသော ကိစ္စဟူ၍ မရှိပေ။

"သာမန် ကုန်ပစ္စည်းတွေလား..."

ထန်ထျန်းက ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်၏ အဓိက အဆောက်အအုံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"သူမမှာ ရှိနေသရွေ့..."

"ကျွန်တော့်မှာလည်း ရှိနေမှာပဲ"

......

ထန်ထျန်း၏ ကုန်သည်အသင်း တည်နေရာမှာ နောက်ဆုံးတွင် အတည်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

ထျန်းရှထုန် ဆိုသည့် အမည်သည်လည်း ကုန်သွယ်ရေးလောကတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွား၏။

လူအများအပြားက ဤအခြေအနေကို သဘောမကျကြဘဲ ထန်ထျန်းက စိတ်မြန်လွန်းသည်ဟု ထင်နေကြသည်။ မည်သူမျှ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင်၏ နေရာ ကို စကတည်းက စိန်ခေါ်နိုင်စွမ်း မရှိဟု ယူဆကြ၏။

သို့သော် လူတိုင်းက ထန်ထျန်း၏ သတ္တိကိုတော့ လေးစားနေကြပေသည်။

ငါးကလေးက ငါးကြီးကို စားမည့် ကိစ္စမှာ အမြဲတမ်း စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ရှန်းဝူခန်းမ ...

ခန်းမသခင်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာကာ လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်လာ၏။

လုချန်းကျီ က အခန်းထဲတွင် သူ့ကို စောင့်နေသည်။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစီရင်ခံပြီးနောက် လုချန်းကျီ က အသာအယာ ပြုံးလိုက်၏။

"တိကျတဲ့ နေရာကိုတော့ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူကတော့ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတာကိုတော့ ငါ ခန့်မှန်းမိသားပဲ"

ခန်းမသခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက စကားဆက်သည်။ "အရှင်... နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်။"

"ထန်ထျန်းက ပိုင်နိုယီ ကို သွားရှာလိုက်ပုံပဲ"

ယပ်တောင် ခတ်နေသော လုချန်းကျီ၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်၏။

"ဟွမ်တောက်ရှန်း ဘက်က လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ လက်လွှတ်လိုက်တော့"

ခန်းမသခင်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်သွားကာ "ဗျာ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ခင်ဗျ။"

"အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပြင်ဆင်လာတဲ့ လမ်းကြောင်းလေ၊ ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်ရဲ့ အဓိက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လက်လွှတ်ရတာလဲ"

လုချန်းကျီ က ခေါင်းခါလိုက်၏။

"မင်း နားမလည်ပါဘူး။"

"သူနဲ့ ပတ်သက်လာတဲ့ ကိစ္စမှန်သမျှက ခန့်မှန်းလို့ မရသလို တွက်ချက်လို့လည်း မရတော့ဘူး။"

"လက်လွှတ်လိုက်တာက အန္တရာယ် အကင်းဆုံးနဲ့ အသိဉာဏ် အရှိဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ"

ခန်းမသခင်က ပို၍ပင် ကြောင်သွားကာ "ထန်ထျန်းက အဲဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့လား"

လုချန်းကျီ က စကားမပြောဘဲ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝေးလံသော နေရာကို လှမ်းကြည့်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာမှ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလာသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေတာပဲ။"

"သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုမျိုးပဲ။"

"သူနဲ့ ရန်သူဖြစ်ရင် အဆုံးသတ် မလှနိုင်ဘူး။"

"ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ချင်တယ်ဆိုရင်..."

"သူ့ကိုပဲ ရှောင်နေလိုက်ကြမယ်"