အခန်း (၃၈၅-၃၈၆)

အပိုင်း(၃၈၅)

သခင်မလေးကျိ၏ အသာအယာထိတွေ့မှုလေးတစ်ခုအပြီးတွင် ဂျွန်တစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ကျဲမှာ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရပါက မည်သူမဆို ဒူးတုန်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်...။

သခင်မလေးကျိက အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ အမိန့်ပေး ညွှန်ကြားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ မည်မျှ အထိ ရင့်ကျက်လာသည်ကို တွေးမိကာ ကူညီပေးရကျိုးနပ်သည်ဟု လင်ကျဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘလက်ကီက လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကာ အရိပ်များထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက် သွားခဲ့၏။ လင်ကျဲသည် ပြဿနာရှာချင်နေသော ထိုလူမိုက်ကို အစက ဂရုမစိုက်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း... ထိုလူက အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု သီအိုရီများကို စတင်ပြောဆိုလာချိန်တွင် လင်ကျဲ မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ဘလက်ကီမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြာခဲ့ပြီဆိုသော်လည်း လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘလက်ကီ ပေါ်လာသည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ သိသိသာသာ များပြားလာသည်။ 'သူ' သည် ပိုမို တက်ကြွလှုပ်ရှားလာပုံရသည်။

ဘလက်ကီက ဂျွန်၏နောက်၌ ရပ်နေစဉ်မှာပင် လင်ကျဲသည် ဖရက်ဒ်မိသားစု၏ မကောင်းမှုဒုစရိုက်အားလုံးကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

အတင်းအဓမ္မ ကျွန်ကုန်သွယ်မှုများ၊ နှိပ်စက်မှုများ၊ ကျွန်များကို သတ်ဖြတ်မှုများ...

ထိုတော်ဝင်မျိုးနွယ်သည် နော်ဇင်၏ ပုံမှန်ဥပဒေအာဏာစက် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေကြသဖြင့် မည်သည့် ဆိုးသွမ်းမှုကိုမဆို ပြုလုပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘလက်ကီက ကူညီရန် ယဉ်ကျေးစွာ ကမ်းလှမ်းလာသည့်အခါ လင်ကျဲက တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျွန် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤအပြစ်များသည် လူသားဆန်မှုနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ကျော်လွန်နေသည်။ အကယ်၍ ပိုမိုမြင့်မားသော စွမ်းအားတစ်ခုကသာ လွှမ်းမိုးဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခြင်း မရှိပါက ၎င်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားသော အမှောင်ထုအဖြစ် အမြဲရှိနေပေလိမ့်မည်။ လူသားအချင်းချင်း တန်းတူညီမျှခြင်း မရှိတော့ဘဲ လူသားနှင့် ကျွဲနွားတိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ကွာခြားမှုမျိုး အမြဲရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့ကြားတွင် အမျိုးအစားခွဲခြားနည်း တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ အသက်ရှင်ခြင်း... သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်း။

ဤအဖြစ်အပျက်လေးသည် ကနဦးကပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ကပွဲက ပြီးခါနီးလည်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိကျစ်ရှို့က သူမ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို အသုံးပြု၍ ဗဟိုခရိုင်ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူမက ပြုံးလျက် ဧည့်သည်များကို စိတ်အေးစေမည့် စကားများ ပြောကြားကာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကပွဲပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာကာ လူတိုင်းကို မိမိတို့အခန်းများသို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

ကျိပိုတုန်မှာ ဤပွဲ၏ တကယ့်အိမ်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း၊ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်များနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များတွင် သူက ဆက်လက်တာဝန်ယူရန် မသင့်တော်တော့ပေ။

အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် ရိုးလ်ကုမ္ပဏီကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်ထားသော ဗဟိုခရိုင်မှ အစစ်အမှန် စွမ်းအားရှင်များထံ အကူအညီ တောင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း... ယခုအခါ နော်ဇင်ရှိ မုဆိုးအဖွဲ့များကြားတွင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ရယူထားနိုင်ပြီဖြစ်သော ကျိကျစ်ရှို့သည် သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးအနေနှင့် ဤကိစ္စများကို တစ်ဦးတည်း ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် လောက၌ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ သန်မာသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ယူစမြဲဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူကသာ အမှန်တရား ဖြစ်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ဖရက်ဒ်မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိသူများ အပါအဝင် လူအုပ်ထဲမှ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်များမှာပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး၊ မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်၍ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲကြတော့ပေ...။

မည်သို့ပင် ဆိုစေ... ဂျွန်သည် ရန်စသော စကားအချို့ ပြောလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်များအတွက်ပင် အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် သူတို့ မည်မျှပင် စုံစမ်းပါစေ၊ ရိုးလ်ကုမ္ပဏီကို ကိုယ်စားပြုသော ကျိကျစ်ရှို့၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် သူတို့၏ အထက်လူကြီးများက မည်သည့် ကန့်ကွက်မှုမျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အားလုံးက သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို တိတ်တဆိတ် သဘောတူနေပုံရသည်။

ဤသဘောထားမှာ စဉ်းစားစရာပင်။ ထိုသို့ဖြစ်နေလျှင် သူတို့အနေဖြင့် တစ်ခုခုလုပ်ရန် သို့မဟုတ် စကားပြောရန်အတွက် သူတို့၏ အထက်လူကြီးများ ဘာတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို အရင်စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

ရိုးလ်ကုမ္ပဏီကို သာမန်လူသားများကသာ ဦးဆောင်ရမည်ဟူသော ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည့် စည်းမျဉ်းကြီးမှာ ပြောင်းလဲတော့မည်လား စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်လာသည်။

ကျိကျစ်ရှို့ ယနေ့ ပြသလိုက်သော အစွမ်းမှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် လူသုံးယောက် စကားပြောနေကြရင်း ရုတ်တရက်ကြီး ကျိကျစ်ရှို့၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ဂျွန် လဲကျသွားကာ သူ၏ မိသားစု အိမ်ကြီးမှာလည်း ဘေးဒုက္ခ ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင်... သူတို့ သုံးယောက်ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော သာမန်လူသားမှာ မီးစာဖြစ်နေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း... ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အကြောင်းပြချက်က ကျိကျစ်ရှို့မှာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ သူမ၏ အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။

နော်ဇင်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားခြင်း မရှိသေးသော ဤအမည်နာမသည် ယနေ့ညမှစ၍ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် အသိုင်းအဝိုင်းတွင် တောက်ပသော မှတ်ကျောက်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သာမန်လူသားများနှင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင်များကြားတွင် အမြဲရပ်တည်ခဲ့သော ရိုးလ်အရင်းအမြစ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကော်ပိုရေးရှင်းသည် ယခုအခါ သဘာဝလွန် စွမ်းအားနယ်ပယ်သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးဝင်လိုက်ပုံရသည်။

အခြားဧည့်သည်များမှာလည်း အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ အစေခံများ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် မိမိတို့အခန်းများသို့ အသီးသီး လူစုခွဲသွားကြရသည်။ သူတို့ တိတ်တဆိတ် ထပ်မံ စုံစမ်းခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

...

"မစ္စတာလင်... ဗဟိုခရိုင် အာဏာပိုင်တွေက ဖရက်ဒ်ဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ ဗဟိုခရိုင်မှာ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပေါ်မလာတော့စေရဘူးလို့ အာမခံထားပါတယ်... ဒါ့အပြင် ကယ်တင်ခံရတဲ့ ကျွန်တွေကိုလည်း သေချာ စောင့်ရှောက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်သွားမှာပါ... စိတ်ချလက်ချ အနားယူပါ"

ကျိကျစ်ရှို့က လင်ကျဲ အနားကို ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။

ယခင်က ဗဟိုခရိုင် အာဏာပိုင်များသည် ဤမျှ ဂရုတစိုက်နှင့် သတိထားသော လေသံမျိုးဖြင့် ပြောဆိုသည်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူတို့က မစ္စတာလင်တွင် အခြား လိုအပ်ချက်များ ရှိသေးသလားဟုပင် လှမ်းမေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်... ကျိကျစ်ရှို့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောသေးပေ။ အခြားအရာများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ မသိကြောင်းသာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဂျိုးဇက်နဲ့ ကလောက်တို့က တခြား တာဝန်တွေ ရှိနေလို့ လာမကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ဖရက်ဒ်အိမ်ကြီးကို သွားပြီး အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေကတော့ သူတို့ဟာ အဝေးကနေ ပံ့ပိုးကူညီခဲ့တာဖြစ်လို့ ချက်ချင်း ရောက်မလာနိုင်တာပါတဲ့... ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကပဲ ဖရက်ဒ်အိမ်ကြီးက အရှုပ်အထွေးတွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ဂျိုးဇက်နဲ့ ကလောက်တို့ဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေ ပေးခဲ့ပြီး ဒီကြိုးပမ်းမှုမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာကြောင့် ဂုဏ်ပြုမှုတွေက သူတို့ဆီပဲ ရောက်သွားပါတယ်"

ကျိကျစ်ရှို့ လင်ကျဲထံ တင်ပြနေခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ရယ်မောနေခဲ့မိသည်။ တကယ်ဆိုလျှင် ဂျိုးဇက်မှာ အလောင်းကောင် ဝါးမြိုခြင်းဂိုဏ်းနှင့် စစ်ဖြစ် နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် ထိုကိစ္စ အပေါ် အာရုံစိုက်စရာ အချိန် မရှိချေ။ ၎င်းမှာ မစ္စတာလင်က ထည့်ပြောခဲ့သောကြောင့်သာ အထက်လူကြီးများက မစ္စတာလင်၏ မျက်နှာသာရရန် ဂျိုးဇက်ထံသို့ ဂုဏ်ပြုမှုများကို အတင်းအဓမ္မ ထိုးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်..."

လင်ကျဲ မျက်တောင်ခတ်ရင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။

‘ဂျိုးဇက်က မသွားဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဂုဏ်ပြုခံရတာလဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ၊ စိတ်ရှုပ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး...’

သို့သော်လည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိလာခြင်းကို လင်ကျဲ အံ့သြမိသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဂတ်စ်ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်တိုင်း ဗဟိုရဲတပ်ဖွဲ့မှာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား...။

ကျိကျစ်ရှို့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဖရက်ဒ်မိသားစုရဲ့ A ခရိုင်က အိမ်ကြီးကို ရှင်းလင်းပြီးရင် လစ်လပ်သွားပါလိမ့်မယ်... ကျွန်မ အဲဒါကို ဝယ်ယူပြီးပါပြီ... မစ္စတာလင် အဲဒီနေရာကို လွှဲပြောင်းယူဖို့ စိတ်ဝင်စားမလားလို့ သိချင်မိပါတယ်"

လင်ကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွား၏။ သူမ ဤမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနိုင်သည်ကို သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။

‘ရပါတယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဖောက်သည်လေး အောင်မြင်လာတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ... နောက်ပြီး သူ ပထမဆုံး လုပ်ချင်တာက သူ့ကို တစ်ချိန်က ကူညီခဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ပဲ... ငါ တကယ်ကို ကျေနပ်ရမှာပါ...

သူ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကောင်းသားပဲ... အနာဂတ်မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေ အဆင်ပြေသွားရင် ဗဟိုခရိုင်မှာ ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားပါ့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် အဲဒီနေရာကို အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မယ်... အကယ်၍ သခင်မလေးကျိမှာ တခြား အသုံးပြုစရာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက် ခဏလောက် ထိန်းသိမ်းပေးထားလို့ ရမလား... အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျား ပြဿနာ တစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော့်ဆီကို အချိန်မရွေး လာခဲ့လို့ ရပါတယ်..."

ကျိကျစ်ရှို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ မစ္စတာလင်အတွက် သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်ပေးထားပါ့မယ်"

လင်ကျဲက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ ရုတ်တရက် တောင့်သွား၏။ ဖရက်ဒ်မိသားစု တစ်ခုလုံး မရှိတော့ခြင်းအပေါ် သခင်မလေးကျိမှာ လုံးဝ အံ့သြခြင်း မရှိသည်ကို သူ သတိထားမိသွားသည်။

‘ဒါက အရမ်းကို သဘာဝကျလွန်းနေတယ်... သူက ဒါကို ဘယ်လိုများ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံနိုင်ရတာလဲ...’

တကယ်တော့ လင်ကျဲမှာ မိမိကိုယ်မိမိ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ပါးပါးနပ်နပ် ပြောရန် အကြာကြီး ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ထိုအကြောင်းကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိကျစ်ရှို့၏ အေးဆေး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကြောင့် အချိန်အခါ မသင့်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စကားစမြည် ပြောပြီးမှ ရုတ်တရက်ကြီး "တကယ်တော့ ကျွန်တော်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်ပါ..." ဟု ထည့်ပြောလိုက်ခြင်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

‘ထားလိုက်ပါတော့... နောက်တစ်ကြိမ်ကျမှပဲ ပြောတော့မယ်...’

***

အပိုင်း(၃၈၆)

စကားစမြည် ပြောပြီးနောက်... လင်ကျဲသည် သူ့ကို ဧည့်သည်နားနေဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးမည်ဟူသော သခင်မလေးကျိ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ဖစ်ချ်နှင့် ယက်ဒါတို့ထံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာလည်း ယခုမှပင် လင်ကျဲအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် သတ္တိရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်ကျဲက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ...

"အာ... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကိုး... သခင်မလေးကျိနဲ့ စကားပြောနေတာ နည်းနည်း ကြာသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ..."

"မဟုတ်တာ၊ ရပါတယ်... မစ္စတာလင်ရဲ့ ကိစ္စတွေက ပိုအရေးကြီးတာပဲလေ..."

ဖစ်ချ်က လက်နှစ်ဖက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းရင်း ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း လင်ကျဲ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးသော အပြုံးကိုမူ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ထူးဆန်းသော အရာအားလုံး၏ ရင်းမြစ်မှာ လင်ကျဲပင် ဖြစ်ရမည်ဟု ယခုအခါ သူ လုံးဝ ကျိန်းသေသွားပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော 'လျှပ်စီး' များမှသည် 'ငလျင်' အထိ၊ ထို့နောက် ဖရက်ဒ်မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ... ဤအရာအားလုံးမှာ လင်ကျဲ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ဖစ်ချ် တစ်ရာရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျိကျစ်ရှို့က လင်ကျဲအပေါ် ဆက်ဆံပုံတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မိမိကိုယ်မိမိ သာမန်စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဟု ခေါ်ဆိုသော ဤလူ မည်မျှ စွမ်းအားကြီးကြောင်း ခန့်မှန်းရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားဧည့်သည်များမှာမူ ၎င်းမှာ အိမ်ရှင်တစ်ဦးအနေနှင့် ကျိကျစ်ရှို့၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုသာ ဖြစ်သည်ဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မြင်နေကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဘဝအတွေ့အကြုံများစွာရှိပြီး မြှောက်ပင့်လိုသူများ၊ ဖားလိုသူများကို အမြဲ မြင်တွေ့နေရသော ဖစ်ချ်ကဲ့သို့ လေလွင့်သူတစ်ဦးအတွက်မူ အပေါ်ယံ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ရိုးသားသော ရိုသေမှုကို ခွဲခြားနိုင်သည့် စူးရှသော မျက်လုံးရှိသည်။

ကျိကျစ်ရှို့သည် လင်ကျဲကို သူမထက် အဆင့်မြင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် တကယ်ကို ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်...။

ထို့ကြောင့်... သူသည် ဤနေရာတင် အကြီးမားဆုံးသော မြှောက်ပင့်သူဖြစ်လာဖို့ အတွက် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သူက အားတက်သရောဖြင့် ရှေ့ထွက်ကာ...

"ဟို... မစ္စတာလင်၊ ဒီနေ့ ကပွဲကလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နားနေဆောင်ကို အတူတူ ပြန်ကြမလား... ဘေးနားက အစေခံပြောတာ ကြားတာတော့ အမျိုးသား ဧည့်သည်တွေကို တတိယထပ်မှာ နေရာချထားပေးတယ်တဲ့... မစ္စတာလင်ရဲ့ ဖိတ်စာပေါ်က နံပါတ်ကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ အခန်းတွေက သိပ်မဝေးဘူးဗျ... လမ်းကြုံတာနဲ့ အတူတူ ပြန်ကြတာပေါ့"

အမှန်စင်စစ် လင်ကျဲသည် သူ၏ ဖိတ်စာကို နှစ်ကြိမ်သာ ထုတ်ပြခဲ့ဖူးရာ ဖစ်ချ်အနေနှင့် အခန်းနံပါတ်ကို မြင်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူက လင်ကျဲနှင့် အတူလမ်းလျှောက်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယက်ဒါကတော့ ဘေးတွင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဤလူငယ်အနား ချဉ်းကပ်ရန်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများနှင့် ပတ်သက်၍ စိတ်ဝင်စားသော်လည်း၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မိသားစုအတွက် တာဝန်ယူရန် လိုအပ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ အနေဖြင့် ပိုမို ဘေးကင်းသော အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများတွင် မပါဝင်နိုင်ပေ။

ထို့အစား... သူမ၏ မိသားစု အနာဂတ်အတွက် အမှန်တကယ် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည့်သူများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရယူထားခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းပေလိမ့်မည်။

ယက်ဒါက ဂါဝန်အနားကို မကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ကျွန်မမှာ လုပ်စရာလေးတွေ ကျန်သေးလို့ အရင်သွားနှင့်ပါရစေဦး... ဒါပေမဲ့ မစ္စတာလင်မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်"

သူမက လင်ကျဲကို သူမ၏ လိပ်စာကတ်လေး တစ်ခု ပေးခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် ယခင်ကထက် ပို၍ သတိထားသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ စိုးရိမ်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

အမှန်တရားကို မသိရှိကြသည့် အခြားဧည့်သည်များနှင့် ခြားနားစွာပင်... သူတို့နှစ်ဦးသည် လင်ကျဲမှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သိထားကြပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက သူတို့အပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လင်ကျဲက လိပ်စာကတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်ဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်ကိုလည်း လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ယက်ဒါ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ဖစ်ချ်က လင်ကျဲအတွက် လမ်းပြအဖြစ် တာဝန်ယူကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။ လင်ကျဲမှာ သခင်မလေးကျိထံမှ အထူးဖိတ်စာ ရရှိထားသော်လည်း၊ သူမသည် စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ လူမသိသူမသိ နေထိုင်တတ်သော စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိထားသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား စီစဉ်မပေးဘဲ သာမန်ဧည့်သည်များကြားတွင်သာ နေရာပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မစ္စတာလင်အတွက်မူ လူအုပ်ကြားတွင် ရောနှောနေထိုင်ရခြင်းက ပို၍ နှစ်သက်ဖွယ် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဖစ်ချ်နှင့် လင်ကျဲ၏ အခန်းများမှာ အတော်လေး ဝေးနေသည်။

"၃၀၆ နဲ့ ၃၇၇... ဒါက ခင်ဗျားပြောတဲ့ 'မဝေးဘူး' ဆိုတာလားဗျ..."

လင်ကျဲက သူ၏ ဖိတ်စာနှင့် ဖစ်ချ်၏ ဖိတ်စာကို ယှဉ်ကြည့်ရင်း အံ့ဩမိသလို ရယ်လည်း ရယ်ချင်နေမိသည်။ တတိယထပ်တွင် အခန်းပေါင်း ၂၀၀ ရှိရာ တစ်ယောက်က အစတွင် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က အလယ်တွင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ နီးစပ်သည့် အနေအထား မဟုတ်ပေ။

ဖစ်ချ်က အရှက်ပြေ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖြစ်နိုင်သမျှ သဘာဝကျကျ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"အပြင်မှာ မှောင်နေတော့ ကျွန်တော် ဖိတ်စာကို မှားဖတ်လိုက်မိတာ ထင်ပါတယ်ဗျာ... ဒါပေမဲ့ လမ်းကြုံတာနဲ့ အခန်းဝအထိ လိုက်ပို့ပေးပါရစေ... ကျွန်တော်က အလုပ်တစ်ခုကို အစအဆုံး လုပ်တတ်တဲ့ စနစ်ကျတဲ့ လူမျိုးမို့ ခွင့်ပြုပေးပါ"

လင်ကျဲကသာ ငြင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် ဖစ်ချ်သည် ထိုနေရာတင် ဒူးထောက်ပြီး ခြေထောက်ကို ဖက်ထားတော့မည့် အတိုင်းပင်။

လင်ကျဲ ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်မိရုံနှင့်ပင် ကြက်သီးထသွားရသည်။ ထိုသို့ မဖြစ်စေရန်အတွက် သူ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း ဖစ်ချ်သည် လင်ကျဲ၏ စာအုပ်ဆိုင်အကြောင်းကို စုံစမ်းရန် ကြိုးစားနေတော့သည်။ သူက ရောင်းချသော စာအုပ်များအကြောင်းနှင့် မည်ကဲ့သို့သော ဖောက်သည်များ လာရောက်တတ်သလဲ ဆိုသည်ကို မေးမြန်းနေသည်။

အစပိုင်းတွင် လင်ကျဲသည် ဤကောင် 'ဂေး' များ ဖြစ်နေမလားဟု သံသယဝင်မိသော်လည်း၊ ဖစ်ချ်က သူ၏ အလုပ်အကြောင်း မေးလာသည့်အခါ သူက အားတက်သရော ဖြစ်သွားသည်။

လင်ကျဲသည် ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရာတွင် ပါရမီရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အားတက်သရောနှင့် စကားကောင်းကောင်း ပြောတတ်သူဖြစ်ရာ သူ၏ စာအုပ်ဆိုင်တွင် လူတစ်ယောက် အလိုရှိသမျှ မည်သည့်စာအုပ်မဆို ရှိနေနိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ရလောက်အောင် ပြောဆိုနိုင်သည်... တကယ်လည်း သူ့မှာ စာအုပ်စုံရှိပါသည်။

"ဖောက်သည်တွေလား... အင်း... 'ဝိုင်ကောင်းရင် လမ်းကြားထဲမှာ ရှိနေရင်တောင် လူသိတယ်' ဆိုတဲ့ စကားရှိပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း အဲဒီရနံ့ကို ခံစားနိုင်ပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်သူကတော့ ရှားပါးပါတယ်"

လင်ကျဲက သူ၏ စာအုပ်ဆိုင်ကို လူအများက လျစ်လျူရှုထားကြသည့် အမှန်တရားကို အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို လာတဲ့ ဖောက်သည် နည်းပေမယ့်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက လမ်းညွှန်ပြသပေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူတွေချည်းပါပဲ... စီးပွားရေးမှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘဝမှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ တခြား ကိစ္စတွေမှာ ဖြစ်ဖြစ် အခက်အခဲ ရှိသူတိုင်းကို ကြိုဆိုပါတယ်... စာအုပ်တွေထဲက စွမ်းအားတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်"

ဖစ်ချ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း မှတ်သားထားလိုက်သည်။

‘စာအုပ်ဆိုင်က ဖောက်သည်ရွေးချယ်ရာမှာ စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိတာပဲ... ဖောက်သည်က အလားအလာရှိရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ကြိုးကိုင်လို့ရတဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ ရှိရမယ်... သူတို့က ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ စာအုပ်တွေထဲက စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်သလို ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဆီကလည်း အကူအညီ တောင်းနိုင်တယ်ပေါ့...’

သို့သော်လည်း... အဓိက မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်နေပါသေးသည်။

"ဒါဆို... အဖိုးအခ ကရော ဘယ်လောက်လဲဗျ..."

ဖစ်ချ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးလိုက်၏။

"ဟမ်..."

လင်ကျဲ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထိုအရာကို မေးရသနည်း။

"စာအုပ်တွေကိုတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းအတိုင်း ရောင်းပါတယ်... လျှော့ဈေး ရှိ၊ မရှိကိုတော့ သတိထားကြည့်ရမှာပေါ့... စာအုပ်ငှားခကတော့ (၁၀) ဒေါ်လာပါ... အကယ်၍ (၂၀၀) ဖိုး ဝယ်မယ်ဆိုရင် ဘေးနားက ကော်ဖီဆိုင်မှာ 'ပုလဲနို့လက်ဖက်ရည်' တစ်ခွက် အခမဲ့ ရပါလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ပြဿနာတွေကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော့်ကို လာရှာတာဆိုရင်တော့... အဲဒါက အခမဲ့ ဝန်ဆောင်မှုပါပဲ...”

"ဒါပေမဲ့ များသောအားဖြင့်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်သည်တွေက သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြတဲ့အနေနဲ့ ဒေသထွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေ ယူလာပေးတတ်ကြပါတယ်"

လင်ကျဲက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ထည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒေသထွက် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေလား..."

ဖစ်ချ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေး၏။

လင်ကျဲသည် သူ၏ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက အခန်းတံခါးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေပေါ့။ ဥပမာ - ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ရုပ်တုတွေ ပေးရတာ အရမ်း ဝါသနာပါတာ..."

ဖစ်ချ် သေသေချာချာ နားထောင်နေစဉ်မှာပင်၊ ဘေးအခန်းမှ တံခါးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်လာပြီး ဝတ်ကောင်းစားလှ ဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ကိုင်ရင်း ထွက်လာသည်။

"...ဆရာဂျိုးဇက်က အခု အကြီးအကျယ် တိုက်ပွဲဝင်နေတာဗျ... ခင်ဗျားတို့ အဲဒါကို သိကြရဲ့လား... သေချာတာပေါ့ ခင်ဗျားတို့ မသိဘူး... သိရင် ကျွန်တော့်ကို ဒီအမှိုက်လို မွေးနေ့ပွဲကို လာခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်က ဆရာနဲ့အတူ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်ချင်တာဗျ၊ အမေရေ... ဒီလို ဟန်ဆောင်မှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ ပွဲက တကယ့် ပရိသတ်တစ်ယောက် ရှိနေရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်က ဆရာ့ရဲ့ တပည့်ဗျ... အစမ်းခန့် တပည့်ဆိုတာလည်း တပည့်ပါပဲ..."

ထိုလူငယ်မှာ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တင်းတိပ်လေးများ ရှိနေသည်။ သူက ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာထဲသို့ သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို အော်ဟစ်ပြောဆိုရင်း တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ သူ လှည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လင်ကျဲနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးတော့သည်။

သူသည် ပထမဦးစွာ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက်၊ မျက်စိမှားသလားဟု ထိတ်လန့်တကြား မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာကာ လက်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများက တဖြည်းဖြည်း နေရာယူလာတော့သည်။

"ခင်... ခင်... ခင်... ခင်ဗျား...”

***