အားလုံး၏အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားသောဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း

[၃၄၀၀၀ မြောက်သော နှစ်တွင် နတ်ဆိုးများစွာ၏ ရန်ငြိုးများမှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး အချို့မှာ သင်ကဲ့သို့ပင် သစ်သားရုပ်များအလား လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ကြောင်အအ မျက်နှာပေးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။]

အချိန်မလုံလောက်ခြင်းမှာ သိသာလှ၏။

ရှန်းယီ သည် မြေပြင်ပေါ်သို့လက်ထောက်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှားပါးသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ လူရုပ်မပေါက်လောက်အောင် ရှိနေ၏။

လီရွှမ်ချင်းပေးအပ်သော နားလည်သဘောပေါက်မှုများကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ထျန်းယန် ၄၉နည်းစနစ်ကို အတင်းအဓမ္မဆက်လက်ကျင့်ကြံခြင်းက သူ၏ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမှာ မတွေးဝံ့စရာ ကောင်းလောက်အောင် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ရှန်းယီတစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။

သူနှင့်အတူ ပါလာသော နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များစွာမှာလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၆ ရှိသော မြွေနဂါးခေါင်းစစ်သူကြီးပင်လျှင် ထျန်းယန် ၄၉ နည်းစနစ်အတွင်း လမ်းပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး"

ရှန်းယီသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်ရင်း အကြည့်ကိုမြှင့်လိုက်၏။ သူသည် အမှန်တကယ် ထူးချွန်သောနတ်ဆိုးဝိညာဉ် နောက်တစ်ဦးကို ထပ်မံ ရှာဖွေရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက နည်းစနစ်မှာ သေးငယ်သောအောင်မြင်မှုသို့ မရောက်မီမှာပင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများ ပြိုလဲသွားနိုင်ပေသည်။

[လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း: ၁၁၅၀၀၀ နှစ်]

ရှန်းယီသည် ခဏနားရန်ပြင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်းအသစ်ရရှိထားသော အင်အားကို စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်တွင် တောင်များကို ရွှေ့ခြင်း၊ ပင်လယ်များကိုဖို့ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စများသာ ဖြစ်သော်လည်း လက်သီးနှင့် လက်ဝါးလမ်းစဉ်ကို အသည်းအသန် လေ့လာနေကြသူများ ရှိနေသေးသည်မှာ ထိုလမ်းစဉ်အတွင်း နက်နဲသောလျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် ထိုင်နေခဲ့၏။

အားနည်းနေသော သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အားအင်ပြန်လည် ရရှိလာတော့သည်။

သူ ထရပ်လိုက်ပြီး တာအိုချပ်ပြားကို ထုတ်ကြည့်ရာ လျိုချန်းယွင်ထံမှ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း၊ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ ကျွန်မတို့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှာ စောင့်နေကြတယ်။ လူဘယ်လောက်ပါလာမလဲ ခရီးလာကြိုပေးရမလား”

ရှန်းယီသည် တာအိုချပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်၏။ 'လူဘယ်လောက် ပါလာမလဲဟုတ်လား' သူ့မှာ အခုလောလောဆယ် မည်သူ့အကူအညီမှ မရှိပေ။

သူသည် ခေါင်းခါလိုက်ရင်း အစီအရင်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ်သွားလာနေကြသည်။ သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော ဓားကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံများမှာ အခြားမဟာမိတ်ဂိုဏ်းများထက် ပို၍ ခန့်ညားထည်ဝါနေ၏။

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ ရတနာဝေဟင်သင်္ဘောပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏အမှတ်အသားကို ကြည့်ကာ ဝိညာဉ်လွင့်နေသလို ခံစားနေရသည်။

ဤနေရာမှာ သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရပ်နေရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမသည် ဘေးမှ လူသုံးဦးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ယမြင့်မားသော်လည်း သူမ အရင်က တွေ့ဖူးသော စီနီယာ ကျန်းချန်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ပုံမရသေးပေ။

ဤကဲ့သို့သော လူအင်အားမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆိုမနည်းလှသော်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ တာဝန်နှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ အလွန် အားနည်းနေပုံရ၏။

“ကျွန်မတို့ တကယ်သွားရမှာလား” ယဲ့ဝမ်ရွှမ်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။ “စီနီယာကျန်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက ထွက်သွားရုံနဲ့ ကျွန်မ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကယ်၍ ဒီကိစ္စထဲမှာ တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်မိရင်တော့…”

“ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ” ကျန်းချန်က သူမစကားကိုဖြတ်ပြောလိုက်ရင်း အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“အဓိကအင်အားစု က မရောက်သေးဘူး”

ရှန်းယီကဲ့သို့ ဂရုစိုက်တတ်သူက သဘောတူခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူ၏အတွေးများမှာ ခိုင်လုံလိမ့်မည်ဟု ကျန်းချန် ယုံကြည်နေသည်။

ရွှေမီးလျှံစာကလေးငှက်ကိစ္စက ထိုအချက်ကို သက်သေပြခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

လျိုချန်းယွင်နှင့် ယန်ဝမ်ချန့်တို့မှာတော့ စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြ၏။ ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း အနေဖြင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဆန့်ကျင်၍ မရပေ။

သူတို့ သုံးဦး ရောက်လာသည်မှာလည်း ရှန်းယီနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရင်းနှီးမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရင်းနှီးနေသော ခရမ်းဖြူရောင် ရောယှက်နေသော သက်တံရှည်ကြီး တစ်ခုပေါ်လာသည်။

လူသုံးဦးမှာ စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ယဲ့ဝမ်ရွှမ်၏မျက်နှာတွင် ရုတ်တရက် အမူအရာပြောင်းလဲသွားသည်ကိုတော့ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်”

ကျန်းချန်နှင့် အဖွဲ့သားများက ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြပြီးနောက် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကြ၏။ “ဒါပဲလား ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲလား”

“တခြား ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ” ရှန်းယီက အသာအယာခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း ရတနာသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာသည်။

ကျန်းချန်သည် အစောပိုင်းက သူမပြောခဲ့သော အဓိကအင်အားစုဆိုသည့် စကားကို ပြန်သတိရကာ အနည်းငယ်ရှက်သွားမိသည်။

သူမသည် ယဲ့ဝမ်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။ “ဘာကို ငေးကြည့်နေတာလဲ နှုတ်မဆက်သေးဘူးလား ဒါက နန်ယန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ”

“…”

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာမျိုချလိုက်ရင်း ရှန်းယီ၏ချောမောသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ကွာဟချက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားနေရတာလဲ။

သူမ၏အကြီးအကဲရာထူးမှာ ရွှေနှင့်ကျောက်စိမ်း ပြားဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခံထားရခြင်း ဖြစ်ပြီး ရှန်းယီ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးမှာတော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ခေါ်ဝေါ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သူကမှ သူမကို အကြီးအကဲအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုကြပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်ရှိသော ဤကျင့်ကြံသူကြီးများမှာတော့ သူ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းဟု လူအများရှေ့တွင် ရိုးသားစွာ လေးစားသမှုဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေကြ၏။

အကယ်၍ ထိုစဉ်က အစီအရင်ကို သူမသာ ဖွင့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... ယခု အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ခံနေရသော ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ဖြစ်နေမည်လော။

“နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ”

ကျန်းချန်က မျက်လုံးလှန်ပြရင်း ယဲ့ဝမ်ရွှမ်၏ နဖူးကို လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်၏။

ရှန်းယီက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သူက အသိဟောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ အပိုတွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့”

ထို့နောက် သူက ယဲ့ဝမ်ရွှမ်ကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ “ထိုင်ပါဦး၊ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”

သူမ နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က လုပ်ရပ်များမှာ ချစ်စရာမကောင်းခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ထွက်ခွာမှုကြောင့် နန်ယန်ဂိုဏ်းမှာ အေးဆေးစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် အဖိုးတန်သော အချိန်ကာလတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။

ယနေ့တိုင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများအတွက် ဤသည်မှာ ငြင်းပယ်၍မရသော ကျေးဇူးတရားတစ်ခုပင်။

“ကျွန်မ…”

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ထိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေသည်။

မဟာမိတ်ဂိုဏ်းမှ စီနီယာများစောင့်မျှော်နေသော အကူအညီမှာ ရှန်းယီ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ပို၍ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူ၏ သဘောထားမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမအပေါ် ယခင်ကိစ္စများအတွက် ဒေါသပုံမချခြင်းပင်။

“ကျွန်မလည်း သိပ်မသိဘူး... တာဝန်ခံခန်းမမှာပဲ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်တွေ လုပ်နေရတာမို့လို့… ဒီမှာပါ”

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်သည် မူလက သူမ၏အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာသောအခါ နန်ယန်ဂိုဏ်းမှ လူများကို သူမ၏ရွေးချယ်မှုမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြမည်ဟု ကြံစည်ထားခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူမသည် အောက်ခြေသိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေရသည်ကို ဝန်ခံရသည်မှာ ထင်သလောက်မခက်ခဲတော့ကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါကို ဘာလို့ ပုန်ကန်မှုကိုနှိမ်နင်းတာလို့ ခေါ်တာလဲ” ရှန်းယီက မေးလိုက်သည်။