အားလုံး၏အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားသောဂိုဏ်းချုပ်ရှန်း ၃

"မင်း လမ်းပြင်ကျယ်ကြီးကိုမင်းလျှောက်၊ ငါ့ရဲ့ သစ်တစ်လုံးထိုးတံတားကို ငါလျှောက်မယ်။ ချန်မိသားစုရဲ့ ဘုရားကျောင်းငယ်လေးက မင်းလို ဘုရားကြီးတစ်ဆူကို လက်မခံနိုင်ဘူး။"

"ကြွပါတော့။"

ချန်စီလုံက ဧည့်သည်ကိုပြန်လွှတ်ရန် အမူအရာပြကာ သူ၏လက်ဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤတုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီးနောက် ချန်စီချီက ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ "ဒါက ခင်ဗျားဘာသာ ရွေးချယ်တာပဲ၊ ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်နဲ့။"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကြီးက လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ဝဲလာသည်။

"ဒီနေ့ ဒီအခေါင်းက ခင်ဗျားကိုမြှုပ်နှံဖို့ အတော်ပါပဲ။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့သော တာအိုနန်းတော် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်သွားသည်။ ၎င်းသည် လေးထပ်အမြင့်ရှိပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းနှစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နန်ဟုန်ဂိုဏ်းခုနှစ်ခုကြားမှာပင် နှစ်ထပ်သော ဝိညာဉ်နန်းတော်ဆိုတာ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်လာဖို့ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော နောင်တက အဲဒီတုန်းက မင်းကို ကိုယ်တိုင်မသတ်ပစ်ခဲ့မိတာပဲ။"

ချန်စီလုံက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ ညီဖြစ်သူရှေ့တွင် သူ၏ညှိုးနွမ်းနေသော မျက်နှာက မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းနေပါစေ၊ အနည်းငယ်မျှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း မရှိပုံပေါ်သည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီအတွက် ကျုပ်က ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။"

ချန်စီချီက လျင်မြန်စွာ မှော်မန္တန်တစ်ခုကို စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် တစ်ဝက်လောက်အရောက်တွင် သူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ခန်းမကြီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

တိုးညင်းသော ခြေသံများနှင့်အတူ။

မင်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့် သူ၏နောက်တွင် ထူးခြားသောအရှိန်အဝါရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးတို့က ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူက ကိုယ့်ခြံဝင်းထဲ လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး ခန်းမကြီးထဲသို့ အေးဆေးစွာ ဝင်လာပြီး ရှိနေသူအားလုံးကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

ငြင်းခုံနေကြသော ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးဘေးသို့ သွားရပ်လိုက်၏။

"..."

ချန်စီချီက အလိုအလျောက်လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်က သူ့ကိုဖြတ်ကျော်သွားကာ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှစ်ပေါင်းများစွာ လုယက်ခဲ့ရသော ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိသည်။

ရှန်းယီက သူ့အဝတ်အစားများကို ဖွဖွလေးပုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကို မှီကာလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကိုထောက်ထားရင်း အောက်ဘက်ရှိသူများကိုအေးအေးဆေးဆေး အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံက ခန်းမကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ "ပြဿနာက ဘာလဲ၊ ပြောကြစမ်းပါဦး။"

အကယ်၍ အဖွဲ့ဝင်ကြေး ကောက်သည့်ကိစ္စဆိုလျှင်တော့ ရှန်းယီက အတော်လေးအတွေ့အကြုံရှိနေပြီဖြစ်ပေ၏။

"..."

အခြားလေးယောက်ကတော့ အောက်ဘက်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာရပ်နေပြီး အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းချန်က အကြည့်လွှဲကာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး အသံလွှင့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "သူက တကယ်ပဲ နန်ယန်ဂိုဏ်းကနေ အခုမှထွက်လာတာ ဟုတ်ရဲ့လား သူ နေပုံထိုင်ပုံက နင့်အဖေထက်တောင် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေသေးတယ်။"

လျိုချန်းယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှန်းယီ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အခြမ်းကို သူမ မြင်ဖူးသလို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမ မသိသေးသည့် သူ၏စရိုက်လက္ခဏာအစိတ်အပိုင်းများ ရှိနေသေးလိမ့်မည်ဟု သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"သူက အရင်တုန်းက ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရဲ့ ဖမ်းဆီးရေးအရာရှိ... ချင်ကျိုးရဲ့ စစ်သူကြီး... မဟာချန် နယ်လှည့်စစ်ဆေးရေးမှူး... နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူရဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်..."

ယဲ့ဝမ်ရွှမ်က စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်စာရင်းကို ရွတ်နေရသလို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ယန်ဝမ်ချန့် အပါအဝင် အခြားသုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဤအင်အားစုများအကြောင်း အရင်က မကြားဖူးကြသော်လည်း ဤအတွေ့အကြုံများသည် အလွန်ကြွယ်ဝလှသည်ဟု ထင်ရသည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ခုဆိုလျှင် အတော်လေးကို နားလည်ရခက်စေသည်။

ထိုခေါင်းစဉ်များအားလုံးအောက်က လူဟာ တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်တည်း ဟုတ်သေးသည်လော။

"..."

ချန်စီချီက သူ့အထက်ရှိ ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူသည် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ယူဖို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မသေမျိုးသခင်ဆီတွင် လာတိုင်တန်းဖို့ မဟုတ်ပေ။

သူ ပိုပြီးမကျေနပ်သည့်အရာက ဤဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၃ ကျင့်ကြံသူရှေ့တွင် သူအလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်မိခြင်းဖြစ်လေ၏။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ ဝတ်ရုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူအနည်းငယ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ အချိန်ဆွဲခြင်းလွန်စွာကြာမြင့်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အထင်ကြီးလွန်းသွားသောကြောင့် နန်ဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ခု၏ လူများကိုစောင့်နေမိသလို ဖြစ်သွားသည်။

သူ နောက်ပိုင်း အာဏာရလာသည့်အခါ

ဤ မသေမျိုးများနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရန်ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယနေ့တော့ မဟုတ်တာသေချာ၏။

ဤခန်းမထဲမှထင်ပေါ်ကျော်ကြားမှုသည် သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်ရမည်။

"ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းက မသေမျိုးအရှင်တို့၊ ဒါက ချန်မိသားစုရဲ့အတွင်းရေးကိစ္စပါ။ စီချီ ဒါကိုဖြေရှင်းပြီးသွားရင် ဒီနှစ်ဆက်သရမယ့် အခွန်ဘဏ္ဍာကို သေချာပေါက် နှစ်ဆတိုးပေးပါ့မယ်။ အရှင်တို့အားလုံးခရီးဝေးကလာရတော့ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီမို့ အရင် နားကြပါဦး။"

ချန်စီချီက လက်သီးဆုပ်လိုက်၏။ နန်ဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ခုထဲမှ ကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာပင် သူ့လေသံက နှိမ့်ချလွန်းခြင်းလည်း မရှိ၊ မောက်မာလွန်းခြင်းလည်း မရှိပေ။

သူ၏ အမူအရာနှင့် တာအိုနန်းတော်တွင် သူပြသခဲ့သောပါရမီများကြောင့် အပြင်စည်း အကြီးအကဲများပင် သူ့အပေါ် အထင်ကြီးလေးစားမိမှာ သေချာသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကျန်းချန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သို့သော် ရှန်းယီက သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီအကြောင်း ငါ မမေးဘူး၊ မင်းရဲ့ပြဿနာကို ပြောပြဖို့ပဲ ငါ ပြောခဲ့တာ။"

သူ့အသံတွင် လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်မပါဝင်သော်လည်း ချန်စီချီ၏ မျက်နှာကို ဒေါသကြောင့် ရုတ်တရက်နီမြန်းသွားစေ၏။ သူ့အဆင့်အတန်းကိုသုံးပြီး တခြားသူများကို အနိုင်ကျင့်နေသည့် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပင်။

သူသာ မသေမျိုးဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါ့ကိုအမိန့်ပေးရဲမှာလဲ။

"အရှင် ကျွန်တော့်အကြောင်းရှင်းမပြခင် စီချီက မိသားစုကိစ္စတွေကို အရင်ဖြေရှင်းရပါလိမ့်မယ်။"

ချန်စီချီက ရုတ်တရက်သူ့လက်ဝါးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက အစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ အရှိန်အဝါက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ကျယ်ပြောလှသော တာအိုနန်းတော်သမုဒ္ဒရာကြီးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိနှိပ်မှုစွမ်းအားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ဝေးလံခေါင်သီလှသော ဒေသမှအသေးအဖွဲ အရင်းအမြစ်များသာရှိသည့် သေးငယ်သော အင်အားစုလေးတစ်ခုက သူမနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သောကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပါရမီမျိုးက ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှသည်။

ဤအတွေးဖြင့် သူမက ရှန်းယီ ဘာလုပ်မည်ကို သိချင်၍ သူ့ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဤခန်းမထဲတွင် ချန်စီချီကို တားဆီးနိုင်မည့်သူမှာ သူမနှင့် ရှန်းယီသာ ရှိနိုင်ပြီး ကျောက်ရုပ်ခွေးအိုကြီးပင် တားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဂိုဏ်းချုပ်ရှန်းက မာနကြီးလွန်း၏။ ယခုဝင်စွက်ဖက်ခြင်းက အနည်းငယ် မသင့်လျော်သလို ထင်ရသည်။

အကယ်၍ အတင်းအကျပ် တိုက်ခိုက်ရမည်ဆိုပါက အတော်လေးအရှက်ကွဲစရာ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် ရှန်းယီက သူမ၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်ကို မြင်ပုံမရပေ။

သူက ထိုင်ခုံတွင်မှီလျက်သားပင် ရှိနေသေးလေ၏။

ရုတ်တရက်ခန်းမကြီးထဲတွင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အရာအားလုံး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ပြန်ရောက်သွားသောအခါ

လူတိုင်းနီးပါး အသက်ရှူအောင့်ထားမိကြသည်။

ထိုင်ခုံပေါ်ရှိ မင်ရောင်ဝတ်ရုံက အနည်းငယ်လွင့်ဝဲသွားပြီး ချောမောသောလူငယ်လေး၏ အကြည့်များကလည်း ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

ယခင်ကနှင့် ကွာခြားသွားသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ရင်ဘတ်ချိုင့်ဝင်လျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ချန်စီချီသာ ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အနီရင့်ရောင်သွေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား..."

"အခု မင်း စကားပြောနိုင်ပြီလား"

ရှန်းယီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး အပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ အရှင်က သူ့ဘက်က ပါရတာလဲ... ကျုပ် နားမလည်နိုင်ဘူး..." ချန်စီချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု၊ နာကြည်းမှုများနှင့်အတူ အကြောက်တရားအနည်းငယ်လည်း ရောယှက်နေ၏။

ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများရှိနေသဖြင့် သူ၏စကားသံများက မပီသပေ။ "ကျုပ် မိသားစုထဲကနေ နှင်ထုတ်ခံရတုန်းက ဘယ်သူက ကျုပ်ဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့လို့လဲ၊ ဘယ်သူကများ ကျုပ်ကို ဂရုစိုက်ခဲ့လို့လဲ..."

"ဟူး..."

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယီ၏မျက်လုံးများ၌ လှုပ်ခပ်မှုအချို့ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ဝါးကို ဖွဖွလေး ဖိချကာ အေးတိအေးစက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီအကြောင်း ငါ မမေးဘူး၊ မင်းခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ရေနေမျိုးနွယ်တွေရဲ့အရှိန်အဝါ အကြောင်းကို ပြောပြဖို့ မေးနေတာ။"

"ကဲ၊ အခု ပြောလို့ရပြီလား"

သူ၏ အသံက လူတိုင်း၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏မျက်နှာအမူအရာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေပေ၏။

ချန်စီချီက ဒေါသတကြီးငိုယိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏အမူအရာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားကာ သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။