နဂါးငါးခန်းမတွင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခြင်း ၂

ချန်မိသားစုကိစ္စလေးအတွက်ပင် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဝင်ပါဖို့ လိုအပ်သည်လော။

ရှန်းယီကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ၊သူကတော့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်သေးပေ။

ခရုခွံထဲမှ မိန်းမသံသည် သေချာပြင်ဆင်ထားပုံရသည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင်ခန်းမအပြင်ဘက်မှ စနစ်တကျ လျှောက်လှမ်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်များစွာရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အများစုမှာ ဟွမ်ယွမ်အဆင့် တွင် ရှိနေကြပြီး၊ အချို့မှာ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ပထမအကြိမ် မြင်လိုက်ရုံဖြင့် အတော်လေး ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထိုအဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးတွင်သေးသွယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုသည် အစောင့်လေးယောက် ခြံရံလျက် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေပြီး ချန်စီချီ၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ယောကျာ်း... ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချန်စီချီ ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပင်အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ အကြည့်ကို နန်ဟုန်ဂိုဏ်းခုနစ်ခုထံသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ပထမအချက်"

သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ချောင်းလေးကို ထောင်ပြလိုက်၏။ "ငါ့အဖေက တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော် ကို ပြောပြီးသွားပြီ။ ဒီနေရာကို နောင်မှာ ငါတို့ နဂါးငါးခန်းမက ပိုင်ဆိုင်မှာဖြစ်ပြီး၊ ငါ့ယောကျာ်းက အုပ်ချုပ်လိမ့်မယ်။ နင်တို့ အကြီးအကဲတွေကို ပြန်ပြောလိုက်၊ ဒါ နဂါးနန်းတော်ရဲ့ အမိန့်ပဲ"

"ဒုတိယအချက်"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ "နင် သေရမယ်"

အရပ်ပုသော်လည်း၊သူမ ရှေ့ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် မည်သည့်အရာကမျှ သူမဘေးရှိ အမျိုးသားကို မထိခိုက်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"အရူးမ"

လျိုချန်းယွင်သည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ချိတ်ပိတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူရန် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဤအရာက သူမအဖေ ပေးထားသည့် အရာဖြစ်သည်။

တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း၊ နန်ဟုန်နယ်မြေအတွင်းရှိ ပြဿနာကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်။

"နင့်မှာပါလာတာကို ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ" ကျန်းချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ ခန်းမအပြင်ဘက်မှ ရွှေရောင်ချည်မျှင်တစ်ချောင်း ရှန်းယီ၏လက်ချောင်းထိပ်များဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့၏။

"သူတို့ကို သတ်"

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် သူမဘေးရှိ ဂုဏ်ပြုအစောင့်များကို အော်ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမနှင့်အတူ အသစ်ရောက်လာသော အစောင့်လေးယောက် အပါအဝင်၊ ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၅ စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက် ရှိသည်... မဟုတ်သေး၊ သူမနှင့် အနီးဆုံးရှိ နဂါးငါးသည် သာမန်အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ အခြားသူများထက် များစွာသာလွန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် မလှုပ်ရှားဘဲ လက်ပိုက်လျက်အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို အနီးကပ် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

ကျန်ရှိနေသော ပုံရိပ်ငါးခုသည် တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့ထွက်လာပြီး၊ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အပေါ်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

"ဟာ... ဟာ"

ချန်မိသားစုဝင် အားလုံးသည် ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာကုန်ကြ၏။

မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ လူအနည်းငယ်သည် လျိုချန်းယွင်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူမ ဘာကြောင့် တုံ့ဆိုင်းနေသေးသနည်းဟု နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့ တွန့်ဆုတ်နေမည်ဆိုလျှင်၊ ဒေါသထွက်နေပုံရသော ဤနဂါးငါးခန်းမဆောင်မှ နတ်ဆိုးမသည် ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော် အကြီးအကဲ၏ အမိန့်ကိုပင် အမှန်တကယ် ဖီဆန်ရဲပေလိမ့်မည်။

"ငါ..."

လျိုချန်းယွင်သည် မသိစိတ်က ရှန်းယီဆီသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့်၊ သူက သူမကို ဝင်မပါစေချင်ဘူးဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ဟိန်းဟောက်သံက သူမ၏ ခံစားချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် လှိုင်းထနေသော ကြက်သွေးရောင်လှိုင်းတံပိုးများ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

သုံးထပ်မြင့်သော အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်သည် လောကကြီးရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ကိုက်ငါးရာကျော် ကျယ်ဝန်းသောဧရာမခန်းမကြီးသည် အားလုံး၏ အမြင်တွင် ထင်ဟပ်လာလေ၏။

ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်စွမ်းအင်နှစ်သွယ်သည် ကောင်းကင်ယံကို နှင်းဆီရောင်များဖြင့် ဆိုးဆေးချယ်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ရှန်းယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးချလျက် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံပုံရိပ်မှ ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ၊ ဖီးနစ်ငှက်၏ စူးရှသော အော်သံနှင့်အတူ၊ တောက်လောင်နေသော ရွှေရောင်မီးတောက်များ ပင့်သက်သံပေးကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ၄ ၏ အရှိန်အဝါ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း နေရာမှာပင်ကျောက်ရုပ်လို ရပ်တန့်သွားကြ၏။

"ကောင်းကင်နန်းတော်"

ကျန်းချန် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

ယန်ဝမ်ချန့်နှင့် လျိုချန်းယွင်တို့မှာမူ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားကြသည်။ ရှန်းယီသည် ကောင်းကင်နန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီကို သူတို့ သိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ပထမအလွှာသာ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိနေကြသည်... အခုတော့ သုံးလအတွင်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ်အဆင့်တက်သွားပြန်ပြီဖြစ်၏။

ထို့အပြင်၊ ၎င်းသည် ပုံမှန်ထက် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ကောင်းကင်နန်းတော်ပင်။

ဤအရာက နန်ဟုန်၏အကြီးကျယ်ဆုံး ပါရမီရှင်၏လမ်းစဉ်ကို အမှတ်စေပေသည်။

ချန်စီချီမှာ အသက်ရှူမဝဖြစ်နေပြီး၊အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း၊ သူ့ဘေးရှိ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သတ္တိတွေ ပြန်လည်မွေးဖွားလာ၏။

သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ သူ့နောက်တွင် နဂါးငါးခန်းမတစ်ခုလုံးနှင့် တောင်ပိုင်းနဂါးနန်းတော်ပင် ရှိသေးပေ၏။

"ဟ... ဟ..."

အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ယောကျာ်းဖြစ်သူအတွက် လက်စားချေရန် အလျင်စလိုလုပ်မိခဲ့လျှင်၊ သူမ အနည်းငယ် စိတ်မြန်လက်မြန်သလိုဖြစ်သွားနိုင်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နန်ဟုန်၏ဂိုဏ်းခုနစ်ခုထဲမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်လျှင် နဂါးငါးခန်းမအတွက် အတော်လေးပြဿနာတက်သွားနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ယခုတော့... ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးကိုသတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ကြီးမြတ်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး၊ နဂါးနန်းတော်ကလည်း သူမကို သေချာပေါက် အသေခံကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်။

"သတ်"

သူမ၏ အော်ဟစ်တိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် မူလက စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ်ခံစားခဲ့ရသော အစောင့်အနည်းငယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံရှေ့ထွက်လာကြပြီး၊သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မူလနေရာများမှ ရုတ်တရက်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အနန္တအင်ပါယာနတ်ဆိုးနန်းတော်အတွင်း၌၊ခရမ်းရောင်ဟုန်မုန့်စွမ်းအင်နှစ်သွယ်သည် ရှန်းယီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ၊ နက်မှောင်သောမျက်ဝန်းများအတွင်းတွင်၊ ရွှေရောင်မီးတောက်များနှင့် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များရောနှောကာ အနည်းငယ် အရိုင်းဆန်သော ခရမ်းရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ အရှိန်အဝါများသည် ဝါးဆစ်များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာကြီးထွားလာခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုသာမန်အဝတ်အစားနှင့် အစောင့်များထဲမှအသန်မာဆုံးသူနှင့် ယှဉ်နိုင်လာ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ရှန်းယီသည်လည်း ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ စောစောက ထွက်ခွာသွားသောအစောင့်ငါးဦးသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး၊ နတ်စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုနေသကဲ့သို့ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

ထို့နောက် သူတို့၏ အံ့သြမှင်တက်မှုများကြားတွင်၊ မှင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဂရုမစိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ခရမ်းရွှေရောင် အလင်းတန်းသည် စိတ်အားထက်သန်မှု သို့မဟုတ် ခံသားချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။

'မဟာတာအို ငါးဆယ်ရှိတယ်၊ ကောင်းကင်လျို့ဝှက်ချက်က တစ်ခုကို စွန့်ပယ်တယ်။'

'လောကရှိ သက်ရှိအားလုံးဟာ ပုရွက်ဆိတ်တွေသာဖြစ်ပြီး၊ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ အဲဒီတစ်ခုကို ရှာဖွေဖို့ သူတို့ရဲ့အသက်ကို ပေးဆပ်နေကြတယ်။'

"မင်း ရှာတွေ့နိုင်မလား"

သူ၏နားလည်သဘောပေါက်မှုကြားတွင်၊ လီရွှီချင်း၏ အသံသည် သူ၏ နားထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်ကာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အနည်းငယ်မောက်မာသော စကားလုံးများမှတစ်ဆင့်သာ တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီးလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော သူ၏ ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ်မျှ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

မှင်ရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်ငါးခုသည် တရားစီရင်ချက်ချမှတ်နေသည့်အလား သူတို့၏ လက်ဝါးများကို တစ်ပြိုင်နက် မြှောက်လိုက်ကြ၏။

ဖွတ်

ပေါက်ကွဲသံ ငါးခု တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ ကွဲအက်သွားပြီး အသားစများ ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပြည့်နှက်နေသော သွေးမြူခိုးများကြားတွင်၊ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြန်လည်စုစည်းလာပြီး မှင်ရောင်ဝတ်ရုံသည် အနည်းငယ် လွင့်လူးနေသည်။

ရှန်းယီသည် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၏ အရှေ့သို့ အလျင်စလိုမရှိလျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ၊ သူ၏မျက်ခုံးကြားရှိ ရွှေရောင်မီးတောက်သာ တုန်ခါနေသည်။

'ခေါင်းမော့လိုက်၊ မင်းရဲ့ ကောင်းကင်ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်စမ်း။'

ရွှီချင်း၏စကားများသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟည်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ကြည်လင်သော ရယ်သံတစ်ခုနှင့်အတူ၊ သူ၏ခြေထောက်များသည် အရိုးပုံများပေါ်တွင် နင်းလျှောက်နေ၏။

သူ့အကြည့်ကို ဘယ်သူက ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ။

ထိုလက်ပိုက်ထားသော အစောင့်သည်၊ နဂါးငါးခန်းမတွင်ပင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက၊သခင်မလေး၏ ကိုယ်ပိုင်အစေခံအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သူ မည်သို့ ထိုက်တန်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ယခုအခါတွင်၊ မှင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေး၏ဂရုမစိုက်သော စကားလုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားလမ်းကြောင်းပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထွက်လာသော ဧရာမမွန်းစတားကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့၊ အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခံရသလို အကြောင်းပြချက်မရှိ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆန်းကြယ်ချင်ဟန်ဆောင်နေတယ်၊ မင်းက ငါနဲ့ စကားပြောဖို့တောင် အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကိုပဲ အားကိုးနေရတာ"

အစောင့်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် ကြမ်းကြုတ်စွာတွန့်လိမ်သွားပြီး၊ သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် သူ၏ သတ္တိကို မြှင့်တင်ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ထိုခရမ်းရွှေရောင် မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်

ဆိတ်ငြိမ်သေဆုံးခြင်းညတစ်ညထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ်စောင့်ကြည့်နေသောအလားတူ မျက်လုံးပေါင်း ဒါဇင်များစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ၊ သူ၏ အတွင်းပိုင်းအထိ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည်။

ထိုသို့သော စေ့စေ့စပ်စပ်စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ သူသည် သူ၏ နတ်စွမ်းရည်များကို မေ့လျော့သွားပြီး၊ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းကျော်ကြာ သွေးစွန်းခဲ့သော သူ၏တိုက်ခိုက်ရေး ဗီဇကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။

'မတိုက်ခိုက်နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်ရင် အားနည်းချက်တွေ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။'

သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ရူးသွပ်သော အော်ဟစ်သံများကြားတွင်၊ သူ၏မျက်လုံးများထဲရှိ ဗလာနယ် အမည်းရောင်သည် အလွန်အမင်းတကယ့်အစစ်အမှန် ဖြစ်လာနေကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏အမြင်အာရုံ ကြည်လင်လာကာ၊ မျက်လုံးအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမရှိသော အမှောင်ထုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"..."

'မင်း ခေါင်းမော့ရဲတယ်ပေါ့'

ရွှီချင်း၏ နောက်ဆုံးစကားစုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်အဖြစ်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး၊ ထိုပုံရိပ်သည် တောင်လိုပုံနေသောအလောင်းများနှင့် သွေးပင်လယ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ၊ သူ အရိပ်အယောင်မဲ့ကာပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိခံစားချက်မဲ့စွာရှေ့သို့လျှောက်သွားသည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ဝါးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ခရမ်းရွှေရောင် မီးတောက်များဖြင့် အစောင့်၏ လည်ပင်းကို အသာအယာဆွဲညစ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မရှိဘဲ၊ သူသည် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ယူလိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ လီရွှီချင်း၏ တီးတိုးသံသည် သူကိုယ်တိုင်၏အသံလား သို့မဟုတ် သူက လိုက်လုပ်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကို သူ ယခုအခါ သေချာမသိတော့ပေ။

ရူးသွပ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။

နန်ယန်ဂိုဏ်းမျိုးတုံးပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ယခုလို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သည့် နည်းစနစ်များကို အနာဂတ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ လျှော့သုံးသင့်ပေ၏။

"ဟ... ဟ... ဟီး..." အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးသည် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ယခုအခါ ငိုသံအနည်းငယ်ပါဝင်နေပြီး၊ မသိစိတ်က ချန်စီချီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံရန် ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း သူသည် အကြောက်လွန်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမသည် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တော့ပေ။

သူမ အယုံကြည်ရဆုံး အစောင့်သည်၊အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်ဘဲ၊ အခြားတစ်ဖက်မှ ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ယူသွားချိန်တွင် အရူးတစ်ယောက်လို ရပ်နေခဲ့ရသနည်း။

"ဟွန့်။"

ရှန်းယီသည် အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်၏။

သူ့နောက်တွင်၊ ခရမ်းရွှေရောင် မီးပင်လယ်ကြီး လွှမ်းမိုးသွားပြီး၊ သူခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင်၊ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး၊ ချန်စီချီ အပါအဝင် သစ်တုံးများလို ကြက်သေသေနေကြသောပုစွန်စစ်သားများနှင့် ကဏန်းစစ်သူကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့သည် နေရာမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်မပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ၊ ၎င်းပေါ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော အရာများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်ဖယ်လိုက်၏။

"ဂလု။"

လျိုချန်းယွင် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်၏။

သူမသည် ရှန်းယီ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့သည့်နေ့ကို သူမ မှတ်မိသေးသည်။ သူသည် နန်ယန်အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမအနေဖြင့် သူ့အားဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မည်သည့်အခါမှ အလေးမထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုတော့၊ သူက အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။

၎င်းမှာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ နန်ယန်နေမင်းကြီး ပန်းထိုးထားသည်ထက်ပင် ပို၍တောက်ပနေပါသည်။