ဝေ့ချန်ချင်း၏ မိသားစု
Vol. 7 Ch. 68
“ပင်လင်၊ ဇစ်ချန်... မင်းတို့တွေ ခန်းယွင်ခရိုင်ထဲ ဘယ်လိုရောက်လာကြတာလဲ”
ဝေ့ချန်ချင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
မူလက မိသားစုပြဿနာအချို့ကို ရှောင်ရှားရန် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤကလေးနှစ်ယောက် ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသူဖြစ်၍ ဝေ့ချန်ချင်းမှာ သူတို့ကို မြင်ရသည်နှင့် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားရသည်။
“ဦးလေး... ဦးလေးက ယွင်ယင်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတာ အရမ်းကြာနေပြီ... ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ကို ပြန်မလာကြည့်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ကပဲ ဦးလေးဆီ လာခဲ့လိုက်တာ”
စကားပြောနေသူမှာ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ခရမ်းရောင်မိတ်ကပ်ကို လိမ်းခြယ်ထားပြီး ဆံပင်ကို ခေါင်းစည်းကြိုးဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရဲရင့်သွက်လက်မည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။
“ဟုတ်တယ် ဦးလေး... ဇစ်ချန်ပြောတာ မှန်တယ်... ဦးလေးက ကျွန်တော်တို့ကို လာမကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့က ဦးလေးဆီ လာလည်ရမှာပေါ့”
ဝေ့ပင်လင်သည် အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသည်။ စူးရှသော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်ရောင်တောက်နေသော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အတော်လေး ခန့်ညားထည်ဝါလေသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့...”
ဝေ့ချန်ချင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။
ဝေ့ချန်ချင်းသည် အသက် ၄၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်မပြုရသေးပေ။
သို့သော် ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့သည် သူ့ဘဝ၏ လစ်ဟာနေသော နေရာလပ်များစွာကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြသည်။
“လာ... ထိုင်ကြ”
ဝေ့ချန်ချင်းက သူတို့ကို အမြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်ပေးလိုက်သည်။
“ပြောစမ်းပါဦး... မင်းတို့ ခန်းယွင်ခရိုင်ကို ဘာလို့ ရောက်လာကြတာလဲ”
ဝေ့ချန်ချင်းက ထိုမေးခွန်းကိုပင် ထပ်မေးလိုက်သည်။
ဝေ့ဇစ်ချန်က ဝေ့ချန်ချင်း ဖျော်ပေးထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ “သမီးတို့ ပြောပြီးပြီလေ... ဦးလေးဆီ လာလည်တာပါဆို”
“တော်စမ်းပါကွာ... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ”
ဝေ့ချန်ချင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ဤကလေးနှစ်ယောက်အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိသည်။ “မင်းတို့ တကယ်လာလည်တာဆိုရင် အရင်ဆုံး စာရေးကြမှာပေါ့... အခုဟာက မင်းတို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောရဲလို့ ခိုးလာကြတာ သိသာနေတာပဲ”
ဝေ့ဇစ်ချန်နှင့် ဝေ့ပင်လင်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်တွင် မလုံမလဲ အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။ ဦးလေးဖြစ်သူကို လိမ်၍မရကြောင်း သိသာလှပေသည်။
“ကောင်းပါပြီဗျာ...”
ဝေ့ချန်ချင်းက သူတို့အကြောင်း ရိပ်မိနေမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ဝေ့ပင်လင်က ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဦးလေးဆီ လာလည်တာက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပါ... နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်ကတော့ ဇစ်ချန်ကို စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်စေချင်လို့ပါ”
“စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဟုတ်လား... ဇစ်ချန်... မင်းက ဘာလို့ စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်ချင်ရတာလဲ”
ဝေ့ချန်ချင်းက ဝေ့ဇစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝေ့ဇစ်ချန်က ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ “အဖေက သမီးကို ဝမ်ရန်ကျင်နဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ စီစဉ်နေတာလေ... အဲဒါကြောင့် သမီး နေရခက်နေတာ”
“ဝမ်ရန်ကျင် ဟုတ်လား”
ဝေ့ချန်ချင်း ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းက ပါရမီရှင်ကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်... သူပဲ”
ဝေ့ဇစ်ချန်က ပြန်ဖြေသည်။ “အဖေ့မှာ တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေတယ်လို့ သမီး ခံစားနေရတယ်”
“အင်း...”
ဝေ့ချန်ချင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ... အရွယ်ရောက်ပြီ ဆိုပေမယ့် မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အဆင်မပြေသေးဘူး... ငါသာ အိမ်မှာရှိရင် အစ်ကိုကြီးကို သေချာပေါက် ပြောမိမှာပဲ”
“သမီးက အဖေနဲ့ ဝမ်ရန်ကျင်ကို ရှောင်ချင်လို့ အစ်ကိုနဲ့အတူ ဦးလေးဆီ ထွက်လာခဲ့တာ”
ဝေ့ဇစ်ချန်က ဝေ့ပင်လင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေတ္တရပ်တန့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။ “ဒါ့အပြင် အစ်ကိုလည်း သိုင်းကျင့်ရတာ ပင်ပန်းနေတော့ ဒီမှာ အနားယူရင်း စိတ်ပြေလက်ပျောက် ဖြစ်အောင်လို့လေ”
“အနားယူမယ် ဟုတ်လား”
ဝေ့ချန်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူက ဝေ့ပင်လင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ “မင်းက တကယ်ပဲ အနားယူဖို့ လိုလို့လား... မင်းအဖေ ငါ့ဆီ စာရေးတိုင်း မင်းက ကြိုးကြိုးစားစား မလေ့ကျင့်ဘူး၊ ပျင်းရိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတယ်၊ ပါရမီတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်နေတယ်လို့ အမြဲ ထည့်ရေးတယ်”
ဝေ့ပင်လင်သည် သူ့ဘက်သို့ အာရုံရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိတော့သည်။ “ဦးလေးကလည်းဗျာ...”
“တော်လိုက်တော့”
ဝေ့ချန်ချင်း၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ “ငါ သဘောပေါက်ပြီ... မင်းတို့နှစ်ယောက် ခိုးထွက်လာကြတာပဲ... မင်းတို့အဖေသာ သိရင် ဒီကို လာခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဝေ့ချန်ချင်း ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ လူငယ်နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။
ဤမြင်ကွင်းက ဝေ့ချန်ချင်းအား သူနှင့် သူ့အစ်ကို ငယ်စဉ်က အမှားလုပ်မိချိန်များကို ပြန်သတိရသွားစေသည်။
ဝေ့ချန်ချင်း၏ လေသံ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ “ကဲ... ဟန်ဆောင်မနေကြနဲ့တော့... ငါ မင်းတို့ကို ဒီမှာ ခဏနေခွင့်ပြုမယ်... ဒါပေမဲ့ အကြာကြီး မဟုတ်ဘူးနော်... သုံးလအထိ... မဟုတ်ဘူး... နှစ်လပဲ... ပြီးရင် ပြန်ရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေး”
သူတို့နှစ်ဦး ပြိုင်တူ ခေါင်းမော့လာကြပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့ ဒီမှာ လအနည်းငယ် နေခွင့်ရပြီဖြစ်၍ ပြဿနာများကို နောက်မှသာ စိတ်ပူတော့မည်။
“ဒါနဲ့... ယွင်ယင်းမြို့ကနေ ဒီကိုလာတဲ့လမ်းက ဘေးမကင်းဘူး... မင်းတို့ အစောင့် ဘယ်နှယောက် ခေါ်လာလဲ”
ဝေ့ချန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။
“အစောင့် လေးယောက်ပါ... သာမန်လူသားနယ်ပယ် သတ္တမအဆင့် နှစ်ယောက်နဲ့ သာမန်လူသားနယ်ပယ် အဋ္ဌမအဆင့် နှစ်ယောက်ပါ”
ဝေ့ပင်လင်က ပြန်ဖြေသည်။
“နည်းနည်း အားနည်းလွန်းနေတယ်”
သူတို့နှစ်ဦး အလွန်အမင်း စွန့်စားလွန်းသည်ဟု ဝေ့ချန်ချင်း ခံစားနေရဆဲပင်။ ယွင်ယင်းမြို့မှ ခန်းယွင်ခရိုင်သို့ တရားဝင် လမ်းမကြီး မရှိသဖြင့် တောင်များနှင့် လျှိုမြောင်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။
မြင်းစီးဓားပြများကို ထားလိုက်ဦး၊ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကပင် သူတို့အဖွဲ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားနိုင်သည်။
ခေတ္တမျှ ချင့်ချိန်စဉ်းစားပြီးနောက် ဝေ့ချန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ပြန်တဲ့အခါ ငါလိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ဦးလေး... အိမ်ပြန်မလို့လား”
ဝေ့ဇစ်ချန်နှင့် ဝေ့ပင်လင်တို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့သြသွားကြသည်။
“ငါ အိမ်က ထွက်လာတာ ကြာပြီပဲ... ပြန်ပြီး အလည်သွားသင့်တာပေါ့”
ဝေ့ချန်ချင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီက တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ပြီးတဲ့အထိတော့ စောင့်ရဦးမှာပေါ့”
“ပြီးတော့...” ဝေ့ချန်ချင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရသည်။ “မင်းတို့ ဒီမှာ နှစ်ရက်လောက် နားပြီးရင် စီနီယာလျိုဆီ သွားလည်လိုက်ကြဦး”
“စီနီယာလျို ဟုတ်လား”
ဝေ့ပင်လင်က မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေး ပြောတာ စီနီယာ လျိုယီးကျန့်ကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်... သူပဲ”
ဝေ့ချန်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူနဲ့ မင်းတို့အဖိုးက မိတ်ဆွေဟောင်းတွေလေ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက လောကကြီးနဲ့ အဆက်ဖြတ်ပြီး ခန်းယွင်ခရိုင်နားက ယွင်ဇယ်တောင်တန်းထဲမှာ နေထိုင်နေတယ်”
“ယွင်ဇယ်တောင်တန်းက ဘယ်နားမှာလဲဟင်”
ဝေ့ဇစ်ချန်က မေးလိုက်သည်။
“ဒီကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး” ဝေ့ချန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် မင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးလိုက်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူတို့နှစ်ဦး ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
…
နှစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။
မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်း…
ကင်းစခန်းတွင် ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနှင့် နျဲ့ရှောင်ဝေးတို့နှစ်ဦးကို ချွီးတယို ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
ချွီးတယို ရောက်လာပြီး ရွှီနင်ကို တွေ့သောအခါ ရွှီနင်အား အကြီးအကျယ် ချီးကျူးလေတော့သည်။
ရွှီနင်၏ စွမ်းဆောင်မှုကြောင့် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့မှ အကြီးတန်းအရာရှိအများအပြား၏ ဖိအားများ လျော့ကျသွားခဲ့သလို မိစ္ဆာဂိုဏ်း စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွင်လည်း တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
အဖမ်းခံရသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် ရွှီနင်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ရွှီနင်၏ ရင်ထဲတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရဆဲပင်။
ခန်းယွင်ခရိုင်တစ်ခုလုံးအပေါ် ပိုက်ကွန်တစ်ခု အုပ်မိုးကျဆင်းလာတော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။
ရွှီနင်သည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ယနေ့အတွက် အတွင်းသတင်းအစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရှုပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။
မိစ္ဆာဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအစအန မရှိသေးပေ။
စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ အဆင်မပြေ၍လား သို့မဟုတ် ရလဒ်များကို လျှို့ဝှက်ထား၍လား ဆိုသည်ကို သူ တွေးတောနေမိသည်။
‘ငါ အားနည်းလွန်းနေသေးတယ်...’
ဤသည်မှာ သူ အန္တရာယ်ကို ခံစားနေရခြင်း၏ မူလဇာစ်မြစ်ဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ယုံကြည်နေသည်။
ချီနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ရွှီနင်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပိုမိုရှိလာခဲ့သည်။
တပ်မှူးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လစဉ်ရရှိသော ဆုကြေးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူ့တွင် အရင်းအမြစ်များ လုံလောက်စွာ ရှိနေပြီဟု ခံစားရပြီး ထပ်မံအဆင့်တက်ရန်မှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့စိတ်နေသဘောထားကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
‘အရင်းအမြစ်တွေ ပိုရနိုင်မယ့်နည်းလမ်း ရှိမလားမသိဘူး...’
ရွှီနင် တွေးတောလိုက်မိသည်။
ရုတ်တရက် ဖုန်ဆစ်ကွားက တံခါးခေါက်ပြီး ဝင်လာလေသည်။
“သခင်လေး... အပြင်မှာ သခင်လေးကို တွေ့ချင်လို့ ရောက်နေတဲ့သူ နှစ်ယောက်ရှိတယ်” ဖုန်ဆစ်ကွားက ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့က သခင်ကြီးဝေ့ရဲ့ တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ထားကြတယ်”
“တပ်မှူးဝေ့ရဲ့ တံဆိပ်ပြား ဟုတ်လား”
ရွှီနင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သိပ်မတုံ့ဆိုင်းနေတော့ပေ။ “သူတို့ကို ဝင်ခိုင်းလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဖုန်ဆစ်ကွား ပြန်ထွက်သွားသည်။
မကြာမီ သူသည် လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဝေ့ပင်လင်နှင့် ဝေ့ဇစ်ချန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီနင် အံ့သြသွားသည်။
ဤနှစ်ယောက်သည် သာမန်နောက်ခံ မရှိကြောင်း သူချက်ချင်း ပြောနိုင်လိုက်သည်။
သူတို့ထံတွင် ဝေ့ချန်ချင်းနှင့် ဆင်တူသော အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။
“မိတ်ဆွေတို့က ဘယ်သူတွေလဲ”
ရွှီနင်က လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုရွှီလား”
ဝေ့ပင်လင်က မောက်မာစွာ မပြောဆိုဘဲ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ရွှီနင်ပါ”
ရွှီနင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ဝေ့ပင်လင်ပါ”
“ဝေ့ဇစ်ချန်ပါ”
သူတို့နှစ်ဦး မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
‘မျိုးရိုးနာမည် ဝေ့ ဟုတ်လား’
ဤနှစ်ဦးသည် ဝေ့ချန်ချင်း၏ ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က ယွင်ယင်းမြို့ကပါ... ဝေ့ချန်ချင်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဦးလေးပါ”
ဝေ့ဇစ်ချန်က ရွှီနင်ကို ပြောလိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ရွှီနင်ကလည်း အလွန်ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ့အနေဖြင့် ထိုနှစ်ဦးအပေါ်ရှိ ကနဦးအမြင်မှာ ကောင်းမွန်လေသည်။
ဝေ့ချန်ချင်းသည် ယွင်ယင်းမြို့မှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချွီးတယိုထံမှ ရွှီနင် ကြားဖူးသည်။
ဤလူငယ်နှစ်ဦးသည် အင်အားကြီးသော မိသားစုမှ လာသော်လည်း ရွှီနင်အပေါ် နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံသဖြင့် ရွှီနင် သဘောကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုရွှီ... ကျွန်တော်တို့ အစ်ကို့ဆီ လာခဲ့တာက အကူအညီတစ်ခု လိုချင်လို့ပါ”
ဝေ့ပင်လင်က လိုရင်းကို တဲ့တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ကို ယွင်ဇယ်တောင်တန်းရဲ့ အတွင်းပိုင်းကို ခေါ်သွားပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ”