အခန်း (၃၉၅-၃၉၆)

အပိုင်း(၃၉၅)

"ဟူး..."

မိမိအခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါ ဂရက်မှာ နံရံကို မှီကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ သူ နဖူးကို ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ ချွေးအေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တင်းမာနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"အခုက စိတ်လျှော့ရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးဘူး..."

ဂရက်က အံကြိတ်ကာ ဆက်သွယ်ရေးစက်ကို ထုတ်ပြီး အခြေအနေကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။ သတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝင်စတန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထို့နောက် သူ အသံမတုန်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း သေချာရဲ့လား အလုပ်သင်သူရဲကောင်း..."

ဂရက်က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သေချာပါတယ်... အဲဒီ မိစ္ဆာ... အဲလေ... စာအုပ်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာပါ..."

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အကြီးအကဲများကောင်စီကို အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်..."

ဝင်စတန်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... မင်း စိတ်ပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်... အလုပ်သင်သူရဲကောင်း..."

ဂရက်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွား၏။ ထို့နောက် ဆက်သွယ်ရေးစက်၏ တစ်ဖက်မှ ထူးဆန်းသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တလှုပ်လှုပ် မြည်သံများနှင့်အတူ လေပြင်းများ ဟိန်းဟောက်နေသည့်အလား တစ်နည်းအားဖြင့် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ အသက်ရှူသံနှင့် တူလှသည်။

အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုကို... ဝါးမျိုကြိတ်ခြေနေသည့် အသံနှင့် တူနေသည်။

"အဲဒီ မိစ္ဆာက မင်းကို လိမ်ပြောလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ဝင်စတန်က စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်လေ၏။

...

အပျက်အစီးများ၏ ဗဟိုချက်တွင် အဖြူနှင့် အမည်း ခွဲခြားမှုမှာ အရင်ကကဲ့သို့ မထင်ရှားတော့ပေ။ အနက်ရောင်ဘက်မှ သွေးမျှင်တန်းများ ရောယှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် လက်တံများသည် ဗဟိုမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အရှင်လတ်လတ်ရော သေဆုံးသူများကိုပါ ဝါးမျိုနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်မှ အဖြူရောင် မီးလျှံများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးသည် မည်သူမျှ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးနေတော့သည်။

...

လင်ကျဲ တစ်ယောက် သီချင်းလေး တညည်းညည်းဖြင့် မျက်နှာသစ်၊ အိပ်ယာဝင်ဝတ်စုံလဲပြီးနောက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ အိပ်မက်ဖမ်းစက်လေးကို နံရံတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိစက်နေသော ကုတင်ပေါ်တွင် လှလျောင်းကာ မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး သူ မျှော်လင့်စောင့်စားနေသော ငွေရောင်အိပ်မက်ဘုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

…

“စဉ်းစားကြည့်မှ... ဆစ်ဗာနဲ့ မဆုံဖြစ်တာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီပဲ...”

ရင်းနှီးနေပြီးသား အိုင်းရစ်ပန်းခင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ရပ်လျက်၊ ဧရာမ သစ်ပင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း လင်ကျဲ တစ်ယောက် လက်သူကြွယ်မှ လက်စွပ်ကလေးကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်မိသည်။

သူ့အနေဖြင့် ချောမောလှပသော မိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားမပြောချင်၍တော့ မဟုတ်ပေ။ လတ်တလောတွင် သူ့၌ အရင်ကထက် ပို၍ လုပ်စရာကိုင်စရာများ များပြားနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် စာအုပ်ကဖေးကို စတင်ဖွင့်လှစ်ပြီး စီမံခန့်ခွဲနေရခြင်းကြောင့်ပင်။

သူ့ကြည့်ရသည်မှာ အေးအေးလူလူနှင့် အပျင်းတက်နေသယောင် ထင်ရသော်လည်း မွန်းမှာမူ အရာအားလုံးကို အစကနေ ပြန်သင်ယူနေရရှာသည်။ သာမန် ဗဟုသုတနှင့် ရိုးရှင်းသော အတတ်ပညာများကို မွန်းမှာ လျင်မြန်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်သော်လည်း ‘စာအုပ်ကဖေးတစ်ခုကို လည်ပတ်ခြင်း’ ကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးသည့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကိုမူ မွန်းအနေဖြင့် သက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများကို အရင်နားလည်အောင် လုပ်ရပြီးမှ လက်တွေ့ပိုင်းကိုပါ အချိန်ပေး နားလည်အောင် ကြိုးစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် မွန်းသည် အမိန့်ပေးသမျှကို တိတိကျကျ လိုက်နာဆောင်ရွက်ရန်သာ ကျင့်သားရနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူမဘာသာသူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး လုပ်ခိုင်းမည်ဆိုပါက မွန်းတစ်ယောက် လမ်းပျောက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ကြောင်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်ပင် လင်ကျဲကိုယ်တိုင် အသေးစိတ် စီစဉ်ညွှန်ကြားနေရခြင်း ဖြစ်၏။

နေ့ဘက်တွင် အလုပ်များနေသဖြင့် ညဘက်၌မူ သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်စက်အနားယူလိုစိတ်လည်း ရှိနေသည်။

‘အမှန်တော့ ဒါက အဓိက အကြောင်းရင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး...’

လင်ကျဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြေများ လျှောက်ပေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ တကယ့် အကြောင်းရင်းကတော့ လတ်တလောတွင် ဆစ်ဗာကိုယ်တိုင်ကလည်း ခဏခဏ ပျောက်ကွယ်နေတတ်သောကြောင့်ပင်။

မှန်ပေသည်။ လင်ကျဲအနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဤအိပ်မက်ဘုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတိုင်း ဆစ်ဗာကို လုံးဝ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ အိုင်းရစ်ပန်းခင်းနှင့် ကျဆင်းနေသော နှင်းပွင့်များကိုသာ ရက်ဆက်ဆိုသလို ငေးကြောင်ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြုံလာရပြီးနောက် လင်ကျဲသည်လည်း သူမနှင့် ညစဉ်ညတိုင်း စကားပြောရန် အစွဲအလမ်း မကြီးတော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဆစ်ဗာ၏ အိပ်မက်ဘုံ ဖြစ်ပါလျက်နှင့် သူမကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မကြာခဏ မတွေ့ရခြင်းက လင်ကျဲကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော်လည်း ဆစ်ဗာ ပြန်ပေါ်လာတိုင်း လင်ကျဲက ထိုအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမကမူ လှည့်ဖြားသော အပြုံးလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းပေါ် လက်ညှိုးတင်၍...

“ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်လေကွယ်”

“အချိန်တန်ရင် သိလာမှာပါ”

“ကြိုပြောလိုက်ရင် အံ့သြစရာ မကောင်းတော့ဘူးလေ”

... စသည်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လေ့ရှိသည်။

‘အေးလေ... ထားလိုက်ပါတော့...’

လင်ကျဲ နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ စေ့လိုက်မိသည်။ ဤကဲ့သို့ စိတ်ဝင်စားအောင် ဆွဲဆောင်ပြီး လျှို့ဝှက်ထားသည့် ကစားကွက်ကို သူ အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေမှန်း သိပါလျက်နှင့် သူသည် အတင်းအဓမ္မ စုံစမ်းရန်တော့ မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

တကယ်လို့ သူ့အား ထိုကဲ့သို့ စနောက်နေသူမှာ ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါက ရွံရှာစရာကောင်းနေမည်ဖြစ်ပြီး လင်ကျဲအနေဖြင့် ချက်ချင်း ရပ်တန့်ခိုင်းမိမှာ သေချာသည်။ သို့သော်လည်း... ချစ်စရာကောင်းသော အမျိုးသမီးလေးတစ်ဦးက ဤသို့ စနောက်နေခြင်းမှာမူ ရူးကြောင်ကြောင် မနိုင်လှဘဲ... ပျော်စရာတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဤအကြောင်းရင်းနှစ်ရပ် ပေါင်းစပ်သွားသည့်အတွက် လတ်တလောကာလတွင် လင်ကျဲနှင့် ဆစ်ဗာတို့ ဆုံတွေ့မှု နည်းပါးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

လင်ကျဲသည် သစ်ပင်အောက်ရှိ နေရာလေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုနေရာလေးမှာ ဗလာကျင်းနေဆဲ။

ပန်းခင်းထဲတွင် သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော ခုံတန်းလျားလေးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။ ထိုအချိန်ကတည်းက ရှိနေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မထိုင်ဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ပွင့်ချပ်ကလေးများက ခုံပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

လင်ကျဲ ခုံပေါ်မှ ပွင့်ချပ်များနှင့် နှင်းများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးမှ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာမြေမှ ယူဆောင်လာသော မှတ်တမ်းစာအုပ်နှင့် အင်ဒရူး ပေးအပ်ထားသည့် အောက်ပိုင်းခရိုင်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ထုတ်လိုက်၏။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆစ်ဗာနှင့် မဆုံရလျှင်ပင် သူသည် ဤအိပ်မက်ဘုံထဲသို့ ဝင်လာကာ ရှုခင်းများကို ခံစားရင်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည်။

အင်ဒရူး၏ ကျေးဇူးကြောင့် လင်ကျဲအနေဖြင့် နော်ဇင်မြို့၏ အောက်ပိုင်းခရိုင်အကြောင်းကို အတော်အတန် နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မှတ်တမ်းစာအုပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ ထိုနေရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သံသယဖြစ်နေသော အချက်အများစုမှာ ပြေလည်သွားခဲ့ရသည်။

‘အင်ဒရူးက စာအုပ်ကဖေးရဲ့ ပုလဲနို့လက်ဖက်ရည်ကို တော်တော်ကြိုက်ပုံရတယ်၊ ပါဆယ်တွေတောင် အများကြီး ဝယ်သွားသေးတာပဲ... နောက်တစ်ခါ လာရင်တော့ သူ့ကို အလကား တိုက်ရမယ်...’

ထိုအတွေးဖြင့် လင်ကျဲသည် သူ၏ မှတ်စုများကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်သည်။ မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင် အရေးကြီးဆုံးအချက်များမှာ ရေးသားသူ ကိုယ်တိုင် ရေးဆွဲခဲ့သော စာသားများနှင့် ပုံကြမ်းများ၊ ထို့ပြင် သူ ဖော်ပြထားသော ‘တံခါး’ အကြောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် ထိုမှတ်တမ်းထဲမှ ပုံကြမ်းများသည် အောက်ပိုင်းခရိုင်၏ အပျက်အစီးများကြားမှ တူးဖော်တွေ့ရှိရသော အဆောက်အအုံပုံစံများနှင့် ထပ်တူကျနေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

တူးဖော်တွေ့ရှိရသော ထူးဆန်းသည့် စာသားအများစုမှာ ဒုတိယခေတ် က အဲလ်ဖို့ဒ် အယ်ဗန် နိုင်ငံတော်၏ ဘာသာစကားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း လင်ကျဲအနေဖြင့် ကန်ဒယ်လာထံမှ ရရှိထားသည့် အဲ့လ်ဖ် ဘာသာစကားနှင့်တော့ တိုက်ရိုက် မတူညီပေ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဘာသာစကားသည် အဲလ်ဖို့ဒ်နိုင်ငံတော် ပျက်စီးပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော မျိုးနွယ်စုအချို့ အသုံးပြုသည့် ဘာသာစကားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အင်ဒရူးပေးထားသော သတင်းအချက်အလက်များ တစ်နည်းဆိုရသော် ဒဏ္ဍာရီများအရ နောက်ဆုံးသော အဲ့လ်ဖ် ဘုရင် ကန်ဒယ်လာ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက်... အလင်းနှင့် မီးမရှိသော ကာလများတွင် ထိုကျန်ရစ်သူ မျိုးနွယ်စုများသည် အုပ်စုများစွာ ကွဲထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

အကြီးဆုံးသော အုပ်စုမှာ မြို့တော်ကို ဆက်လက် ကာကွယ်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှောင်ထု၏ ကျူးကျော်မှုအောက်တွင် နယ်မြေများ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်လာကာ နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအင်ပါယာ မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အပျက်အစီးပုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး မှောင်မိုက်ခြင်းများ ရှင်သန်ကြီးထွားရာ အသိုက်အမြုံကြီး ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသော စာသားများမှာလည်း... မှတ်တမ်းပိုင်ရှင်က သူ ‘စိတ်ကူးဉာဏ်များ စီးဆင်းလာသည်’ ဟု ဆိုကာ ရေးချခဲ့သော စာသားများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ထိုကျန်ရစ်သူ မျိုးနွယ်စုများ၏ ဘာသာစကားများပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပါမောက္ခလင် ဦးဆောင်သော ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့သည် ရှေးဟောင်း အဲလ်ဖို့ဒ်နိုင်ငံတော်၏ တော်ဝင်မြို့တော် အပျက်အစီးများထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် အမည်မသိ မိစ္ဆာကောင်မှာလည်း အဲ့လ်ဖ် များ ပြောလေ့ရှိသော အမှောင်ထုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူတို့ တွေ့ရှိခဲ့သော တံခါးမှာ ထိုတော်ဝင်မြို့တော်သို့ ဝင်ပေါက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ထိုတံခါးသည် ကမ္ဘာမြေနှင့် အဇီးကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်...။

***

အပိုင်း(၃၉၆)

‘တစ်ခုခုက လှုံ့ဆော်လိုက်တာ သေချာတယ်... ရှေးဟောင်းသုတေသန စီမံကိန်းက လအနည်းငယ်ပဲ ကြာခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ အပျက်အစီးတစ်ခုလုံးက အဲဒီနေရာမှာပဲ ပုံသေ ရှိနေပုံရတယ်... ဒါက ရိုးရိုးလေး အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ထပ်တူကျရုံတင် မဟုတ်ဘူးလား...’

လင်ကျဲက မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ နှမြောစရာပင်။ အကယ်၍ သူသာ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေသေးပါက ဤကိစ္စကို စုံစမ်းရန် လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ အခုတော့ သူက တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ရှာဖွေရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းတာ တစ်ခုက အမှန်တရား အသင်းတော်မှာ အထက်ပိုင်းခရိုင်မှ အောက်ပိုင်းခရိုင်သို့ ဆင်းသည့် ဝင်ပေါက်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ထိုဒေသအကြောင်းကို နော်ဇင်မြို့တွင် အသိဆုံးသော အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လင်ကျဲနှင့် အင်ဒရူးတို့၏ လက်ရှိ ဆက်ဆံရေးအရ အောက်ပိုင်းခရိုင်သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာ ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အပျက်အစီးပုံဟောင်းကို ရှာဖွေလိုပါကမူ သူ့ဘာသာသူသာ အားကိုးရပေလိမ့်မည်။

အင်ဒရူးက သူ့ကို အောက်ပိုင်းခရိုင်၏ အသေးစိတ် မြေပုံတစ်ခု ပေးထားသော်လည်း ၎င်းမှာ လူသားများ လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်သော ဘေးကင်းရာ နယ်မြေများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အပျက်အစီးပုံများမှာမူ ယနေ့အထိ မစူးစမ်းရသေးသော နယ်မြေများတွင် ရှိနေသဖြင့် အမှန်တရား အသင်းတော် မှ ခွင့်ပြုချက်ရထားသော စူးစမ်းရှာဖွေသူများနှင့် ပညာရှင်များစွာက ထိုနေရာသို့ သွားရောက် စုံစမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမှတ်တမ်းစာအုပ်သည်လည်း ဤသို့သော လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အထက်ပိုင်းခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ... မွန်း စာအုပ်ဆိုင်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းနိုင်ပြီဆိုရင်တော့၊ ဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာဖို့ ငါ အောက်ပိုင်းခရိုင်ကို သွားနိုင်ပြီ...”

လင်ကျဲသည် သူ၏ မှတ်စုများကို ပြန်သိမ်းကာ ကိုယ်လက်ဆန့်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ ခုံကို မှီလိုက်ပြီး လှပသော်လည်း ဗလာကျင်းနေသော ဤဖြူလွလွ ကမ္ဘာကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင်၊ ဆစ်ဗာမရှိသော ဤအိပ်မက်ဘုံထဲတွင် သူ အချိန်အကြာကြီး နေဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်၏။

ဆစ်ဗာတစ်ယောက် သူ မရောက်လာခင်ကတည်းက ဤသစ်ပင်အောက်တွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ၊ နှစ်စဉ်နှင့်အမျှ ဤထာဝရ ရှုခင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း၊ ပန်းခင်းထဲတွင် ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရမည်ကို လင်ကျဲ တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအရာက တကယ်ကို အထီးကျန်ဆန်လှပေလိမ့်မည်။

သူမအတွက်တော့ လင်ကျဲဆိုသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရရှိလာခြင်းက ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးအတွက် တစ်ခုတည်းသော အရောင်အသွေး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လင်ကျဲ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွား၏။ သူသည် ခုံတန်းပေါ်တွင် အနေအထား ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး ခဏတာ အနားယူရန် မျက်စိမှိတ်လိုက်၏။

သူ အိပ်ပျော်လုနီးနီး အချိန်မှာပင် နဖူးပေါ်သို့ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

‘နှင်းလား...’

လင်ကျဲက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မျက်စိဖွင့်လိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများက သူ့မျက်လုံးများကို အုပ်မိုးထားပြီး နောက်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မဆုံဖြစ်တာ ကြာပြီနော်...”

လင်ကျဲက ပြုံးလိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ငါ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်...”

သူ့မျက်လုံးများကို အုပ်မိုးထားသော ထိုလက်အစုံမှာ မည်သူ့လက်ဖြစ်မည်ကို လင်ကျဲ သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါချေ။ ဤအိပ်မက်ဘုံထဲသို့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာလို သဘောထားကာ အားတိုင်းဝင်ထွက်နေသည့် လင်ကျဲမှလွဲလျှင် အခြား ပေါ်လာနိုင်သူမှာ ဤအိပ်မက်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ဆစ်ဗာသာ ရှိသည်။

ထို့အပြင် လင်ကျဲသည် ဤအသံကို ကောင်းကောင်းသိနေသည်။ သူ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ပင်ထားသော လက်များကိုမူ ဖယ်ရှားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ထိုအစား မျက်စိမှိတ်လျက် နောက်သို့သာ မှီချလိုက်သည်။

သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှာ နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ် အေးစိမ့်သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနှင့် ထိတွေ့သွားသည်။ သူ၏ ရင်းနှီးလှသော သူငယ်ချင်းလေးမှာ သူ့ကို မှီထားနိုင်ရန် နောက်ဘက်မှနေ၍ ပွေ့ဖက်ပေးထားခြင်း ဖြစ်၏။ သူနှင့် သူမ၏ အရပ်အမောင်း ကွာခြားမှုကြောင့် လင်ကျဲ ပိုမိုသက်သောင့်သက်သာ မှီနိုင်ရန် သူမက အနေအထားကိုပါ ဂရုတစိုက် ပြင်ပေးထားသေးသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ နီးကပ်လွန်းသော ထိတွေ့မှုမှာ 'သူငယ်ချင်း' ဆိုသည့် စည်းဝိုင်းကို ကျော်လွန်နေချေပြီ။

သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ အိပ်မက်ဘုံ ဖြစ်နေသောကြောင့်လားမသိ၊ လောကီလူသားတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုထုံးစံများမှာ ဤနေရာတွင် မသက်ရောက်သလိုပင်။ မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်၊ မည်သို့ နေထိုင်ရမည်ကို အလေးအနက် တွေးတောနေစရာ မလိုဘဲ မိမိရင်ထဲမှလာသော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုအတိုင်း ပြုမူခြင်းမှာပင် သဘာဝကျပြီး သာမန်ကိစ္စတစ်ခုလို ဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့အတူပင် ဤနေရာသို့ ရောက်တိုင်း လင်ကျဲသည် လောကီအာရုံများနှင့် ပူပန်မှုများ ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။

မည်သည့် ကန့်သတ်ချက်မှ မရှိသည့်အတွက် သူသည် စိတ်ထဲရှိသမျှကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုနိုင်သည်။ လင်ကျဲအတွက်မူ ဂရက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဆစ်ဗာမှာ ရင်ဖွင့်စရာ 'သစ်ခေါင်း' တစ်ခုအဖြစ် ပို၍ပင် သင့်တော်လှပေသည်။

အိပ်မက်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်သာဖြစ်ပြီး လက်တွေ့လောကကို မည်သည့်အခါမျှ မထိခိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လင်ကျဲက ရုတ်တရက် ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားကို ပြောလိုက်သော်လည်း ဆစ်ဗာကတော့ အံ့သြသွားဟန် မပြဘဲ ပြုံးနေမြဲပင်။ သူမက လင်ကျဲ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“တစ်ယောက်တည်းပဲလား...”

သူမက လင်ကျဲ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မေးတင်လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ဆိုပြန်သည်။

“ဖရက်ဒ် မျိုးနွယ်စု... ဘာမှမသိသေးတဲ့ တစ်နှစ်သားအရွယ် ဖစ်ဇ်ဖရက်ဒ်နဲ့၊ သတင်းပို့ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ အစေခံတစ်ယောက်ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ အစေခံတွေ၊ အစောင့်တွေ... အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်တောင် အသက်မရှင်ခဲ့ဘူး”

“ဟင်း... ငါရေတွက်ကြည့်ရရင် စုစုပေါင်း ၃၇၆ ယောက်ပေါ့...”

ဆစ်ဗာ၏ အသံမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် နူးညံ့နေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်၏။

“မင်းရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် မင်းသတ်ခဲ့တာ တစ်ယောက်တည်းပဲလို့ ထင်လို့လား...”

လင်ကျဲ၏ မျက်လုံးများမှာ အုပ်မိုးခြင်းခံထားရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ဂျွန်ဖရက်ဒ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သတ်ခဲ့တာ...”

“တကယ်တော့ ဒါကို သတ်တယ်လို့တောင် ခေါ်လို့မရပါဘူး...”

လင်ကျဲက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

“သူက လူတွေကို အဆင့်အတန်း ခွဲခြားချင်နေတာဆိုတော့၊ ငါက သူ့ကို အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ သေချာပြသပေးလိုက်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံရမှာက သူပြောတာလည်း မှန်သင့်သလောက် မှန်ပါတယ်... လူနဲ့ တိရစ္ဆာန်ကြားမှာ ကျော်လွှားလို့မရတဲ့ ကွာဟချက်တစ်ခုကတော့ တကယ်ရှိတာပဲ”

“သားရဲတွေက သတ်ဖြတ်တဲ့အခါ ကိုက်ခဲတာ၊ ကုတ်ခြစ်တာလောက်ပဲ လုပ်တတ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ သားကောင်ကို ရှေးဦးဆန်တဲ့ သေခြင်းမျိုးပဲ ပေးနိုင်ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတွေကတော့ သွေးတစ်ပေါက်မှ မထွက်စေဘဲနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်ကြတယ်...”

ဆစ်ဗာက ခေါင်းကလေးစောင်းလိုက်ကာ မေးသည်။

“ဒါဆို ကျန်တဲ့ ၃၇၅ ယောက်က မင်းရဲ့ အယူအဆကို သက်သေပြဖို့အတွက် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ စတေးခံလိုက်ရတဲ့ လူသတ်ကိရိယာတွေပေါ့ ဟုတ်လား...”

လင်ကျဲမှာ ဤကဲ့သို့ တင်စားပြောဆိုပုံကို သဘောကျသွားသည်။

“ငါက ဆုတောင်းသမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ ဘုရားမှ မဟုတ်တာ... ငါ့ကို ယဇ်ပူဇော်လည်း ဘာမှ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါက သူပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံး ပြိုလဲသွားတဲ့အခါ အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာထားကိုပဲ မြင်ချင်ခဲ့တာ”

“သူ ဂုဏ်ယူနေသမျှ အရာအားလုံးဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အပြစ်ဒုစရိုက်တွေပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာ... တခြားသူတွေရဲ့ အသက်တွေအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ထောင်လွှားမှုဆိုတာ အားနည်းတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားမှုတစ်ခုပဲဆိုတာ သူ သိသွားစေချင်တာ... တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်က သူနားခိုနေတဲ့ သစ်ရွက်လေးကိုပဲ အစွမ်းထက်ဆုံး လက်နက်လို့ ထင်နေရှာတဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ပါပဲ”

လင်ကျဲက အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“အာဏာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခွန်အားပဲဖြစ်ဖြစ်... အစွမ်းရှိလာရင် လူက ထောင်လွှားတတ်စမြဲပဲ... ဒီနေ့ ငါလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် သိပ်ပြီး တုန့်ဆိုင်းမနေခဲ့သလို နောင်တလည်း မရပေမဲ့၊ ဂျွန်ရဲ့ သေခြင်းက ငါ့အတွက်တော့ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်”

“ကျန်တဲ့သူတွေကတော့...”

လင်ကျဲက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြန်၏။

“ငါ သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး...”

ဆစ်ဗာ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ ထူးဆန်းသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။

“အဲဒါ မင်းရဲ့...”

သူမ စကားကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ... မင်းသတ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်...”

လင်ကျဲအနေဖြင့် ဆစ်ဗာ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မမြင်ရသော်လည်း ထိုအိပ်မက်သူငယ်ချင်းလေးမှာ ‘ဘလက်ကီ’ ၏ တည်ရှိမှုကို သူ မထုတ်ဖော်ချင်မှန်း နားလည်သွားသဖြင့် စကားလုံးကို ပြင်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

‘ဆစ်ဗာကတော့ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့နေတာပဲ... သူ့ကို ရင်ဖွင့်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ တကယ်ကို အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ’

***