အခန်း (၃၁၇)

အခန်း။ ၃၁၇

တောင်တန်းမြို့ခရိုင်အတွင်း။

ယခုအချိန်တွင် နေဝင်သွားပြီဖြစ်ကာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျနေပြီဖြစ်သည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ လေပြင်းများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာပြီး ညဉ့်ဦးယံလေပြင်းများက အခန်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာရာ လုချွမ်းရှေ့ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို လွင့်စင်သွားစေသည်။

အေးမြသော လေပြင်းထဲတွင် ပါလာသည့် စိုစွတ်သော အာရုံကြောင့် လုချွမ်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အတိအကျ ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် တောင်တန်းမြို့ခရိုင်၏ ကောင်းကင်ယံထက်၌ မိုးခြိမ်းသံကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ခဏချင်း လင်းထိန်သွားစေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးခြိမ်းသံကြီးမှာ မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်များကြားတွင် လျှပ်စီးတန်းများက ပြတင်းပေါက်ရှေ့၌ တဖျပ်ဖျပ် ဝင်းလက်နေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလိုက်ရာ ပဲစေ့ခန့်ရှိသော မိုးပေါက်ကြီးများမှာ အဆက်မပြတ် သိပ်သည်းစွာ ကျဆင်းလာတော့သည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ မိုးလိုက်ကာကြီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အပြင်ဘက်ရှိ သစ်ပင်များမှာလည်း ပြင်းထန်သော လေတိုက်နှုန်းကြောင့် ယိမ်းထိုးနေကာ သစ်ကိုင်းပေါ်မှ သစ်ရွက်များမှာလည်း သည်းထန်သော မိုးဒဏ်ကြောင့် ကြွေလွင့်ကုန်ကြသည်။

"ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်နေရဦးမယ့်ပုံပဲ"

အပြင်ဘက်မှ မိုးသည်းထန်နေပုံကို ကြည့်ရင်း လုချွမ်းက သက်ပြင်းချကာ မတတ်သာသည့်အဆုံး တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ထမင်းစားနေသော ကျောက်လင်းမှာလည်း အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရသဖြင့် ထမင်းစားလက်စ တုတ်ကို ချထားခဲ့ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြည့်တော့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်းတစ်ယောက် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

"ကောင်းတာပေါ့... အချိန်ပိုရသွားပြီ"

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အရွက်များ ထည့်ထားသော အိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပထမထပ်ရှိ ဂိုထောင်တစ်ခုဆီသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဂိုထောင်၏ လိပ်တံခါးကို ဆွဲတင်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်းသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"မူးးးး..."

ကျောက်လင်း ခြေလှမ်းလှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ဂိုထောင်အတွင်းမှ သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဂိုထောင်ထောင့်တွင် ဗီဇပြောင်းလဲထားသော သားရဲနွားကြီး တစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းပင်။

ဤဗီဇပြောင်းသားရဲမှာ အဆင့် ၂ ဗီဇပြောင်း ရေကျွဲတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေကာ ၎င်း၏ အမွေးအမှင်များမှာလည်း အနက်ရောင်ဖဲသားကဲ့သို့ တောက်ပချောမွတ်နေသည်။ ပုခုံးအမြင့်မှာ နှစ်မီတာခန့်ရှိပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော ခြေလက်များရှိသဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှ ကြီးမားထွားကြိုင်းနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ဤဗီဇပြောင်းနွားနက်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖူးယောင်ညိုမည်းနေပြီး ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ဂျိုတစ်စုံမှာလည်း ပြင်ပအားတစ်ခုခုကြောင့် ကျိုးပဲ့နေရှာသည်။

ယခုအခါ ကျောက်လင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးအိမ်ကြီးများမှာ ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာလည်း တုန်ယင်လျက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကုပ်ကုပ်လေး ကပ်နေရှာတော့သည်။

"အမလေး... နင်က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ ငါက နင့်အတွက် အစာလာကျွေးတာလေ။ နောက်ဆိုရင် နင်က ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ် ဖြစ်ရမယ် နားလည်လား"

ကျောက်လင်းသည် နွားနက်ကြီးကို ခင်မင်ပျူငှာသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရင်း ကျောက်လင်းက အိတ်ထဲမှ ဟင်းရွက်အရွက်များကို ထုတ်ယူကာ နွားနက်ကြီးအား သဲလွန်စပေးသည့်အနေဖြင့် ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နွားနက်ကြီးမှာ ကျောက်လင်း၏ စေတနာကို နားမလည်သည့်အလား ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့်သာ ဆက်လက်ကုပ်နေသည်။

"ဟင် လာခဲ့စမ်း"

ဒါဟေးက အလိုက်မသိဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်း၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် အမိန့်ပေးသံဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

"မူးးးး"

ဗီဇပြောင်းနွားနက်ကြီး ဒါဟေးမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခြေလက်များမှာ အားအင်ချည့်နဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အထင်းသား မြင်တွေ့နေရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင်း၏ ခြောက်လှန့်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဟင်းရွက်အရွက်များကို ငုံ့စားတော့သည်။

"အဲဒါမှပေါ့ စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အလိုက်တသိ နေမယ်ဆိုရင် သခင်မက နင့်ကို ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ အမြုတေတွေကိုတောင် နင့်အတွက် အကုန်စီစဉ်ပေးဦးမှာ"

ဒါဟေးတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် အမိန့်နာခံသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ရင်း ဒါဟေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

ချီချီလေးက ဗီဇပြောင်းလိပ်ကြီးကို စီးနင်းပြီး ဇွန်ဘီတပ်ဖွဲ့ကြီးကို ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဦးဆောင်နေသည်ကို မြင်ကတည်းက ကျောက်လင်းသည်လည်း ကိုယ်ပိုင်စီးတော်ယာဉ်တစ်စီး ရလိုစိတ် အလွန်ပြင်းပြခဲ့သည်။

ယခု သားရဲများပေါများသည့် တောင်တန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျောက်လင်းသည် အနာဂတ်၌ ချီချီလေးနှင့် အပြိုင်စီးနိုင်ရန်အတွက် စီးတော်ယာဉ်တစ်ကောင် ရှာဖွေရန် ချက်ချင်းပင် အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသားများ စီးနင်းရန် သင့်တော်သည့် သားရဲများစွာ မရှိသဖြင့် ကျောက်လင်းသည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဤအဆင့် ၂ ဗီဇပြောင်းနွားနက်ကြီးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းမာပြီး ရန်လိုလှသော ဤနွားနက်ကြီးကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ကျောက်လင်းက ၎င်းကို ဂိုထောင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားကာ ယဉ်ပါးသွားစေရန် အချိန်အတန်ကြာ အစာကျွေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော်လည်း ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရသဖြင့် ဒါဟေးမှာ ကျောက်လင်းကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေပြီး သူမကို မြင်သည်နှင့် တုန်ရင်နေတတ်သည်။

၎င်းက ဒါဟေးနှင့် ရင်းနှီးမှုတည်ဆောက်ရန် သူမအတွက် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး အချိန်ကသာ ဒါဟေး၏ ကြောက်စိတ်ကို လျော့ပါးစေနိုင်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားသည်။

"ကဲ... အားရပါးရ စားစမ်း မှတ်ထားဦး။ နောက်ဆို နင်က ငါ့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်ပဲ"

ကျောက်လင်းက အိတ်ထဲမှ ဟင်းရွက်အားလုံးကို သွန်ချပေးလိုက်သည်။

ဒါဟေးက အစာကို ငုံ့၍ အငမ်းမရ စားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်လင်းက ဘေးဘက်သို့ တိုးကပ်သွားကာ ၎င်း၏ ကျောပေါ်သို့ ဂရုတစိုက် ခွစီးလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အစာစားနေသော နွားနက်ကြီးမှာ ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး ၎င်း၏ကျောပေါ်မှ အရာကို ခါချချင်သည့် ဗီဇစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် ကျောက်လင်း၏ ရက်စက်သော လက်ချက်များကို ပြန်လည်တွေးမိသွားချိန်တွင် ကြောက်စိတ်က ခန္ဓာကိုယ်၏ ဗီဇစိတ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားပြီး အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး"

ဒါဟေး၏ကျောပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ကျောက်လင်းသည် ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာထားဖြင့် ၎င်း၏ကျောကို ပုတ်ပေးနေမိသည်။ သူမသည် ဒါဟေးကိုစီးလျက် သံမဏိဓားကို ဝေ့ယမ်းကာ ဇွန်ဘီအုပ်ကြီးထဲသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ထွက်တိုက်ခိုက်နေသည့် သူမ၏ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းပင်။

ခေတ္တအကြာတွင် ကျောက်လင်းသည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဒါဟေး၏ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ထွက်ပြေးရန် မကြိုးစားရန်နှင့် ကြိုးစားပါက သူမ၏ သံလက်သီးနှင့် တွေ့ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဒါဟေးကို သတိပေးလိုက်သည်။

တောင်တန်းအခြေစိုက်စခန်း၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း။

မိုးသက်လေပြင်းများ ကျရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြေစိုက်စခန်း၏ အဆင့်မြင့်

အရာရှိများသည် အစည်းအဝေးတက်ရောက်ရန် အကြောင်းကြားစာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကာ အစည်းအဝေးခန်းမသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေပြီး ရောက်ရှိနေသောအရာရှိများအားလုံးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။

"အားလုံးပဲ... နောက်ထပ် မိုးသက်လေပြင်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီဆိုတော့ မိုးကြိုးဟိန်းသံရဲ့ အစွမ်းက ထပ်ပြီး တိုးလာဦးမယ့်ပုံပဲ။ အဲဒီသားရဲက အခု အခြေစိုက်စခန်းဆီကို ဦးတည်လာနေတယ်။ သူသာ အနားကို ရောက်လာရင် ကျွန်တော်တို့ စခန်း ပျက်စီးဖို့က လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာပဲ ရှိတော့မယ်။ ဘယ်သူ့မှာ ဘာအကြံဉာဏ်ရှိလဲ... ရှိရင် ပြောကြပါ"

အခြေစိုက်စခန်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ထျန်းရိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း လူတိုင်းကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း အဆင့်မြင့်အရာရှိများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည်မဖြေကြားနိုင်ကြပေ။ ဤပြဿနာမှာ အလွန်တရာ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

မိုးကြိုးဟိန်းသံကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် သူတို့သည် ဧကရာဇ်မြို့တော်ထံ အကူအညီတောင်းခံခဲ့သော်လည်း ယနေ့တိုင် တိကျသော အဖြေမရရှိခဲ့ပေ။ ဧကရာဇ်မြို့တော်အတွက်မူ ဇွန်ဘီဘုရင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာများမှာ အာရုံစိုက်လောက်စရာ မရှိသည့်အလားပင်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... မိုးကြိုးဟိန်းသံရဲ့ ခွန်အားက ကျွန်တော်တို့ စခန်းက အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မှာ မရှိတော့ပါဘူး။ အခု မိုးသက်လေပြင်းပြီးရင် အဲဒီသားရဲက ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်လာဦးမှာ။ သူ စခန်းနားကို ချဉ်းကပ်လာတာကို ကျွန်တော်တို့ တားလို့မရဘူး။ အခုလုပ်နိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်ကတော့ သားရဲကြီး မရောက်လာခင်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို စခန်းကနေ ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ပါပဲ။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း တောတောင်တွေထဲမှာ ခေတ္တခိုလှုံခိုင်းပြီး အသေအပျောက် အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရပါလိမ့်မယ်..."

အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးက စိတ်ပျက်အားလျော့စွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး... တကယ်ကို မတတ်သာတဲ့အဆုံးမှပဲ စခန်းကို စွန့်ခွာရမယ်။ အခုတော့ မဖြစ်သေးဘူး..."

ထျန်းရိက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အိမ်နီးချင်း အခြေစိုက်စခန်းတွေဆီကနေ အရင်ဆုံး အကူအညီတောင်းကြည့်

ရအောင်။ ဒီမိုးကြိုးဟိန်းသံက ကျင်းပြည်နယ်ထဲမှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော်တို့ တောင်တန်းစခန်းတစ်ခုတည်းရဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ တခြား အိမ်နီးချင်းစခန်းတွေလည်း ငြင်းမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင် အခြားအရာရှိတစ်ဦးက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ထျန်းရိ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် အိမ်နီးချင်းစခန်းတွေဆီ အရင်ဆုံး အကူအညီတောင်းကြည့်ကြမယ်။ စခန်းစွန့်ခွာဖို့ကိစ္စကိုတော့ ထပ်ပြီး မပြောကြနဲ့တော့"