မန္တာန်စစ်သည်များ ပေါ်လာခြင်း

ဟန်လိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း တစ်လျှောက်တွင် အဝါရောင် လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်၏။ ထိုမုန်တိုင်းမှာ ပေတစ်ထောင်ခန့် မြင့်မားပြီး ကျောက်ခဲနှင့် သဲများကိုပါ သယ်ဆောင်လာရာ မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဆိုးနဂါးတစ်ကောင်အလား အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်ရာ အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ လီတစ်ရာ (၅၀ ကီလိုမီတာ) အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်၍ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ 'မဟာဖွံ့ဖြိုးခြင်းပညာရပ်' ကို လည်ပတ်စေလိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ပိုမိုသိပ်သည်းလာပြီး သဲမုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သဲမုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံမှာ မှိန်ဖျော့သွားခဲ့ရ၏။ သူသည် မုန်တိုင်းအတွင်း ပေတစ်ထောင်ခန့်အထိသာ စူးစမ်းနိုင်ပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ချေ။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ “အထင်ကြီးစရာပဲ... ဒါက မောက်လန်မျိုးနွယ်စုရဲ့ 'လေဝိညာဉ်အတတ်ပညာ' ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အတိတ်တုန်းက ကျုပ် မန္တာန်စစ်သည်တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခဲ့တုန်းက သူတို့ဟာ ဒီလို လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်အတတ်ပညာမျိုးကို သုံးခဲ့ကြတာ။ ဒါကို အသုံးပြုလိုက်ပြီဆိုရင် ဘယ်လို စူးစမ်းမှုကိုမဆို တားဆီးနိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ ပြင်းထန်တဲ့ သဲမုန်တိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ရန်သူကို ပိတ်လှောင်ဖို့အတွက်လည်း အလွန် အသုံးဝင်တယ်။ တကယ်ပဲ လက်ဝင်တဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာမျိုးတော့ ကျုပ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အရင်ကထက် အဆပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး ပိုကြီးနေသလိုပဲ... ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

“မောက်လန်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဝိညာဉ်အတတ်ပညာ ဟုတ်လား...” မြို့စားကြီး၏ စကားကို ကြားရသောအခါ အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ဝမ်ချန်းနှင့် ယန်ရူယန်တို့မှာလည်း ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ ဖြူလျော့သွားကြ၏။ သို့သော် သူတို့မှာ အဖွဲ့ထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုအနိမ့်ဆုံးသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် တစ်ခွန်းမျှ ဝင်မပြောဝံ့ကြချေ။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုနန်းလုံ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်အတတ်ပညာတွေကပဲ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ သဲမုန်တိုင်းမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တာပါ။ ဒါ့အပြင် ဒီအတတ်ပညာရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရင် မုန်တိုင်းထဲမှာ မန္တာန်စစ်သည်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာတယ်။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အခု အင်အားနဲ့တင်တော့ သူတို့ကို ထိုးဖောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

အဘွားအိုက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မောက်လန်မျိုးနွယ်စုတွေက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက်များပြားတဲ့ မန္တာန်စစ်သည်တွေကို စေလွှတ်လိုက်ရတာလဲ...”

“အမျိုးသမီးထိုက်... ကျုပ်တို့ မောက်လန်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲတွေ ရပ်စဲခဲ့တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ...” ဝမ်ထျန်းကူက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း တစ်ရာလောက် ရှိပြီ ထင်တာပဲ။ အစ်ကိုဝမ် ဆိုလိုတာက...”

အဘွားအိုမှာ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန် ရှိသည်။

ဝမ်ထျန်းကူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။ “နှစ်ပေါင်း တစ်ရာလောက်ဆိုရင်တော့... မောက်လန်တွေ အင်အားစုဆောင်းဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပါပဲ...”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက အကူအညီမဲ့သော အမူအရာဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုဝမ် ပြောတာ မှန်တယ်။ နောက်ထပ် စစ်ပွဲတစ်ခု စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာ ကျင့်ကြံသူ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ဆုံးရှုံးရဦးမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ ကျုပ်တို့ဟာ မောက်လန်တွေရဲ့ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့နဲ့ တည့်တည့် တိုးနေပြီ...”

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုက သုန်မှုန်စွာ ဆိုသည်။ “ဒီလောကမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတွေက များလွန်းလှပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုကတော့ ပြန်ဆုတ်ပြီး မောက်လန် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့တွေနဲ့ မတွေ့အောင် ရှောင်တာပဲ။ မောက်လန်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တာမို့ ရတနာကို ရှာဖို့အတွက် အချိန်တစ်ခုကို စောင့်ရပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးက အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေတာဆိုတော့ အချိန်တွေ အများကြီး ကြာသွားရင် လူစုံဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

အဘွားအိုက ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။ “ဒါကို စဉ်းစားနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဒုတိယနည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ လေပြင်းမုန်တိုင်းကို ထိုးဖောက်သွားဖို့ပဲ ရွေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ကတော့ အလွန်ကြီးမားတယ်။ တကယ်လို့ သဲမုန်တိုင်းထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေသာ ရှိနေရင် ကျုပ်တို့ အောင်မြင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ရှောင်သွားလို့ရမယ့် နည်းလမ်းများ မရှိဘူးလား...”

အဘိုးအိုမှာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “နောက်ကျသွားပြီလို့ ကျုပ် စိုးရိမ်မိတယ်။ အကယ်၍ မောက်လန်တွေက တကယ်ပဲ အင်တိုက်အားတိုက် တိုက်ခိုက်လာပြီဆိုရင် ဒါဟာ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့တင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျုပ်တို့ ဘယ်လိုပဲ ရှောင်ရှောင် သူတို့နဲ့ တွေ့နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့သာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သေချာဖုံးကွယ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ မောက်လန် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တာနဲ့ ကျန်တဲ့ မန္တာန်စစ်သည် အင်အားစုတွေကို ရှောင်တိမ်းဖို့ အချိန်ရပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခုခံသူ မရှိတော့တဲ့ မောက်လန်လွင်ပြင်ထဲမှာ ကျုပ်တို့ စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားပြီး ရတနာတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ယူနိုင်မှာပါ...”

ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း အဘိုးအို၏ အကြံဉာဏ်ကို ဆွေးနွေးကြပြီး ဤသည်မှာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သဘောတူလိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ ယခု အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်လျှင် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ စောင့်ဆိုင်းရမည် မဟုတ်ပါလား။ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်ငြားလည်း သူတို့၏ သက်တမ်းမှာ ထိုမျှအထိ စောင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မောက်လန်လွင်ပြင်အတွင်းသို့ မဝင်မီတွင် သူတို့သည် အနီးဆုံး ကိုးပြည်ထောင်စု ခံတပ်များသို့ 'သတင်းပို့အဆောင်များ' ကို အသီးသီး စေလွှတ်လိုက်ကြ၏။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်တောင်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် လာမည့် မောက်လန်မျိုးနွယ်စု၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်နိုင်ရန် သူတို့ လုပ်ဆောင်ပေးရမည့် တာဝန်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူကိုးယောက်ပါဝင်သော ထိုအဖွဲ့မှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး လေပြင်း အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခတ်နေသည့် သဲမုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်ကို ရှောင်လွှဲကာ ဘေးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

ဝမ်ချန်းနှင့် ယန်ရူယန်တို့မှာ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ပါးသောကြောင့် ဝမ်ထျန်းကူက သူတို့ကို အထူးဂရုစိုက်ကာ အလင်းအတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးထားလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့မှာ ဟန်လိ၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဟန်လိမှာမူ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံနှင့်ဆိုလျှင် ဝမ်ထျန်းကူနှင့် သူ့ဂျူနီယာများမှာ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သိပ်သည်းလှသော သဲမုန်တိုင်းမှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီတစ်ရာ (၅၀ ကီလိုမီတာ) အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုမုန်တိုင်းတွင် နတ်ဆိုးများ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဆင်တူသော ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။ သဲမုန်တိုင်း မရောက်လာမီမှာပင် လေဆင်နှာမောင်းများက မြေပြင်ကို ပိုင်းဖြတ်ကာ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် တိုးဝင်လာကြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ဗဟိုချက်နှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ထိုလေဆင်နှာမောင်းများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ကြ၏။

ပိုမိုကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းများမှာ ပေတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အငယ်စားများမှာ ပေသုံးဆယ်ခန့် ရှိကြသည်။ တစ်ခုချင်းစီတွင် မန္တာန်စစ်သည် အများအပြား ပါဝင်နေဟန် ရရှိသည်။

ဟန်လိမှာမူ သူတို့နှင့် အနီးကပ် နေရာတွင်ပင် ဖုံးကွယ်နေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သူတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံကြည့်နေ၏။ လေဆင်နှာမောင်းအတွင်းရှိ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များမှာ ဟန်လိနှင့် အပေါင်းအပါများကို ရှာမတွေ့ကြဘဲ သူတို့၏ လမ်းအတိုင်းသာ ဆက်လက်သွားနေကြသည်။

ဟန်လိတို့ အဖွဲ့မှာ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ထိုမန္တာန်စစ်သည်များ ဖြတ်သွားသည်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေကြ၏။

လေဆင်နှာမောင်းများနောက်တွင် အလွန်ကြီးမားသော သဲမုန်တိုင်းကြီးက ကပ်လျက် ပါလာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အသံပို့လွှတ်ခြင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဘေးဘီဝဲယာ သတိထားကြ...”

ဟန်လိမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ပေတစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အဆုံးမရှိ မြင့်မားလှသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ အဝေးမှ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာနေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော လေဆင်နှာမောင်းမျိုးကို မန္တာန်စစ်သည် အများအပြားက ထိန်းချုပ်ထားမှာ သေချာသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားတာလား...

ဟန်လိက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ 'ဝါးတိမ်အုပ်ဓားများ' ကို အသင့်အနေအထားဖြစ်နေအောင် ပြင်လိုက်တော့သည်။ မန္တာန်စစ်သည်များ၏ ကျော်ကြားလှသော စွမ်းရည်များကို ကြားဖူးသော်လည်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးပေ။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ထိုစွမ်းရည်များကို လက်တွေ့မစမ်းချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

အခြားသူများလည်း ထိုလေဆင်နှာမောင်းကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ အချို့မှာ လက်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး အချို့မှာမူ သူတို့၏ မှော်ရတနာများကို အဆင်သင့် ပြင်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုလေဆင်နှာမောင်းကြီးမှာ သူတို့ကို ရှာမတွေ့သည့်အလား ဘေးမှပင် တိုက်ခတ်သွားခဲ့ရာ မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် အဖွဲ့မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျယ်ပြောလှသော သဲမုန်တိုင်းမှာ သူတို့အားလုံးကို ဝါးမြိုသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အဝါရင့်ရောင် သဲများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ လေထုမှာလည်း အလွန်ပင် မွန်းကျပ်လှ၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက တည်ငြိမ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သတိထားကြ... ဒီသဲမုန်တိုင်းက ထူးဆန်းတယ်။ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို မထုတ်လွှတ်ထားကြနဲ့၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လည်း အလှမ်းမကွာစေကြနဲ့...”

သဲများကို ဖယ်ရှားရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို သိသာစေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းသည်မှာ အဝါရောင်သဲများမှာ သူတို့အနားမှ လျင်မြန်စွာ လွင့်ပါးသွားကြသဖြင့် သူတို့အတွက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နီးကပ်စွာဖြင့် သတိထားကာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ရှေ့ဆက်နိုင်ခြင်းပင်။

သို့သော် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ကြာသွားပြီးနောက် ဟန်လိက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ဟန်လိ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာ၏။

ဟန်လိ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အဖွဲ့သားများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဘွားအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မကျေမနပ် မေးလိုက်၏။ “တာအိုရောင်းရင်းဟန်... ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ...”

ဟန်လိက အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆိုသည်။ “တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ မခံစားရဘူးလား...”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...” အသားညိုညိုနှင့် လူမှာ ဟန်လိ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ထျန်းကူနှင့် ဝတ်စုံဖြူ အဘိုးအိုတို့လည်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။

ဟန်လိက မသာယာသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းတို့လည်း ဒါကို ကျုပ် မပြောဘဲနဲ့ ခံစားနိုင်ရမှာပါ။ ကျုပ်တို့ ဒီသဲမုန်တိုင်းထဲမှာ နေလာတာ အတော်ကြာနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မန္တာန်စစ်သည် တစ်ယောက်နဲ့မှ မတွေ့ရသေးဘူး။ မန္တာန်စစ်သည်တွေ အားလုံးက မုန်တိုင်းရဲ့ ဗဟိုမှာပဲ စုနေကြတာလို့တော့ ကျုပ်ကို လာမပြောနဲ့နော်။ ဒါ့အပြင် ကျုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း အခုထိ ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး။ ဒါ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ သိမှာပါ...”

အသားညိုညိုနှင့် လူက မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျုပ်တို့အပေါ် ချိပ်ပိတ်အတားအဆီးကို တိတ်တဆိတ် သုံးလိုက်တာပဲ...”

သူ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မြို့စားကြီးနန်းလုံက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သုန်မှုန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းဟန် ပြောတာ အမှန်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ်လည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ကျုပ်တို့ကို သူတို့ တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားပြီး အတတ်ပညာတစ်ခုနဲ့ ကိုင်တွယ်လိုက်တာပဲ။ တိုက်ပွဲကတော့ ရှောင်လွှဲလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”