မဟာပညာရှိ

အခြားကျင့်ကြံသူများသည် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေကြ၏။ ရန်သူသည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားမလုံလောက်သောကြောင့်သာ ချိပ်ပိတ်အတားအဆီးများကို သုံး၍ ပိတ်လှောင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီက သဘောပေါက်ထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ဤနေရာတွင် ကြာရှည်ပိတ်မိနေ၍ မဖြစ်ချေ။ မဟုတ်ပါက မောက်လန်မျိုးနွယ်စု၏ စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာပေလိမ့်မည်။

စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများသည် အလင်းတန်းများ အသီးသီး ထွက်ပေါ်လာစေပြီး သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတားအဆီးများကို စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ဟန်လိသည် ကောင်းကင်ယံ၌ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ဝေ့ရမ်းကာ အပြာရောင်အလင်းတန်း သုံးခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုအပြာရောင်အလင်းတန်း သုံးခုမှာ ဝေးကွာလှသော သဲမုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင် အတားအဆီးမှာ တုန်ခါလာပြီး လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ အဝါရောင်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် အတားအဆီးမှာ စက္ကူပါးလေးကဲ့သို့ပင် စုတ်ပြတ်ထွက်သွား၏။

ဤမျှလွယ်ကူစွာ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ကို မြင်ရသောအခါ အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဟန်လိကမူ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပွင့်သွားသော ဟာကွက်မှတစ်ဆင့် ရှေ့သို့ အလျင်အမြဲ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ အလျင်စလို ချထားသော အတားအဆီးတစ်ခုမှာ အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားသည်မှာ သာမန်ပင် ဖြစ်သဖြင့် တွေဝေနေရန် မလိုပေ။

ဟန်လိ၏ ပြတ်သားပြီး ရုတ်တရက်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အခြားသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြကာ သူ၏နောက်သို့ အနီးကပ် လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ လွတ်မြောက်လာသောအခါတွင်လည်း သဲများ ပြည့်နှက်နေသော လေပြင်းများထဲ၌ပင် ရှိနေသေးသော်လည်း အတားအဆီး၏ မွန်းကျပ်သော ခံစားချက်မှာ မရှိတော့ချေ။ ဟန်လိသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဖြန့်ကြက်ကာ ရှေ့ဆက်မည့်လမ်းကို အာရုံခံလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိ၏ အမူအရာမှာ လှုပ်ရှားသွားသလို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ငြိမ်သက်စွာ မျောလွင့်နေရင်း သဲမုန်တိုင်း၏ တစ်နေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ နတ်ဆိုးဆန်လှသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ခဏအကြာမှသာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် ဟန်လိ၏နောက်သို့ လိုက်လာရင်း ဟန်လိမှာ ငြိမ်သက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူသည်လည်း ဟန်လိကြည့်နေသည့် ဘက်သို့ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရချေ။ ထို့ကြောင့် သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “တာအိုရောင်းရင်းဟန်... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ဟန်လိက မြို့စားကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်သည်။ “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ပါ။ ဘယ်ဘက်ကို ဆက်သွားကြမလဲ...”

“ဒီကျိန်စာသင့် သဲမုန်တိုင်းထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးဖို့ ခက်ခဲသလို သာမန်မျက်စိနဲ့လည်း လမ်းကို မမြင်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းချင်တော့ ကျုပ်ဆီမှာ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးအတွက် သင့်တော်တဲ့ ကြယ်တာရာ လမ်းညွှန်ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်...” မြို့စားကြီးနန်းလုံက သူ၏ ခါးမှ နီဖျော့ဖျော့ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူသည် လက်တစ်ဖက်မှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ နက်နဲသော ဂါထာအချို့ကို ရေရွတ်ပြီးနောက် သူ၏လက်ဝါးမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ သင်္ကေတတစ်ခုကို ထိမှန်သွားသည်။ ထိုအခါ ကျောက်စိမ်းပြားမှာ ထူးဆန်းသော ရွှေနီရောင်အလင်းများဖြင့် စတင်တောက်ပလာတော့သည်။

ဟန်လိ၏ စိတ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုမှော်ရတနာကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်၏။ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်တွင် ကြယ်များ၊ နေနှင့် လ တို့ကို ကိုယ်စားပြုသော ရွှေရောင်ကြယ်တာရာပုံစံများက လင်းလက်နေပြီး အခြားသော နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ သင်္ကေတများလည်း ပါဝင်နေသည်။

ဟန်လိမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိ၏။ အခြားသူများလည်း စပ်စုချင်သော အမူအရာများဖြင့် စုရုံးလာကြသည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံမှာမူ ဤသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ ပုံစံများကိုသာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ထိုရတနာကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ...”

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း မြို့စားကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်ကြသဖြင့် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

ဝမ်ထျန်းကူသည် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ဝမ်ချန်းနှင့် ယန်ရုယန်တို့ကို ဖုံးအုပ်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သို့သော် ဟန်လိ၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲမှာ ဟန်လိကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ တည်ငြိမ်စွာ ကျော်တက်သွားတော့သည်။

ဟန်လိကလည်း ထူးဆန်းသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ကြည့်လိုက်၏။ ဝမ်ချန်းမှာမူ ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဟန်လိဘက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဝံ့သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် လှပလှသော ယန်ရုယန်မှာမူ ဟန်လိကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မျက်နှာလွှဲသွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပင် ဟန်လိမှာ အဖွဲ့၏ အနောက်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ ပျံသန်းရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ထိုသို့ မလုပ်မီ သူသည် စောစောက ကြည့်ခဲ့သော နေရာသို့ မသိစိတ်အရ ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ထို့နောက် သူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဟန်လိ၏ ပုံရိပ်မှာ သဲမုန်တိုင်းအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဟန်လိ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် သူစိုက်ကြည့်ခဲ့သော နေရာမှ စူးရှသော အဝါရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြေပြင်မှ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြောင်လက်နေသော အနက်ရောင် အင်းဆက်ကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာ၏။

ထိုနတ်ဆိုးအင်းဆက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အလျား ပေခြောက်ဆယ်နှင့် အနံ ပေလေးဆယ်ခန့် ရှိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပြားပုံစံ ရှိ၏။ သို့သော် အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့နေသော အဝါရင့်ရောင် မျက်လုံးပေါင်းများစွာပင် ဖြစ်သည်။ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ပါးလွှာသော ဦးချိုအချို့လည်း ပါရှိပြီး အေးစက်စွာ ပြောင်လက်နေသော အဆိပ်စွယ်ကြီး တစ်စုံလည်း ရှိသေးသည်။ ကျောပေါ်တွင်မူ လှုပ်ခတ်နေသော ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့် အတောင်ပံ လေးခု ရှိ၏။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်းဆက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် အရပ်အမောင်း မတူညီသော ပုံရိပ်သုံးခု ရပ်နေကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာမူ ထူးဆန်းသော အစိမ်းရင့်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ ရုပ်သွင်အစစ်ကို မမြင်ရချေ။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပြာရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် လျှပ်စီးနတ်ဘုရားတစ်ပါးအလားပင်။

“မဟာပညာရှိ... သူတို့ကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှာလား... ဒါက မကောင်းဘူး မဟုတ်လား...” အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ပုံရိပ်က ဟန်လိတို့အဖွဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားရာ ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ သူ၏ စကားထဲတွင် စိုးရိမ်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

အစိမ်းရောင်မြူခိုးများအတွင်းရှိ ပုံရိပ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်တစ်ခုက သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် တားဆီးနိုင်မှာလဲ... မမေ့ပါနဲ့... သူတို့ဟာ ကျုပ်တို့နဲ့ အဆင့်တူတဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေလေ။ အားအနည်းဆုံး နှစ်ယောက်တောင် အမြုတေအဆင့်နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ကျုပ်တို့ရဲ့ 'သဲဝါမျိုးနွယ်စု' က သူတို့ကို တားဆီးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာကတော့ စိတ်ကူးယဉ်တာပဲ...”

သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်ပင် ခက်ထန်လှပုံ ရသည်။

“ဒါပေမဲ့ 'မိုးကောင်းကင်လေမျိုးနွယ်စု' ရဲ့ ပညာရှိမု ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ... ဒီကျင့်ကြံသူအဖွဲ့ကို အစွမ်းကုန် ဟန့်တားထားဖို့ သူကိုယ်တိုင် သတင်းပို့ခဲ့တာလေ။ အခုလောလောဆယ် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ကို သူတို့မျိုးနွယ်စုကပဲ ကွပ်ကဲနေတာ။ သူဟာ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေဆီက မဟာပညာရှိတွေကို စုရုံးဖို့ အမိန့်ပေးထားလောက်ပြီ။ ကျုပ်တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အထွတ်အမြတ် အစီအရင်ရတနာဖြစ်တဲ့ 'မြေနတ်ဆိုးအလံ' ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် ပိုကောင်းမလား... စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို အကြီးအကျယ် မထိခိုက်စေနိုင်ရင်တောင် ခဏတဖြုတ်တော့ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မှာပါ...” အဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ပုံရိပ်က စိုးရိမ်တကြီး အကြံပြုလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်မြူခိုးထဲက ပုံရိပ်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ငေါက်ငမ်းလိုက်၏။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ! မြေနတ်ဆိုးအလံ သုံးဆယ့်ခြောက်ခုကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဘယ်လိုလုပ် သုံးလို့ရမှာလဲ... ကျုပ်တို့ သဲဝါမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက မျိုးနွယ်စု ပျက်စီးတော့မယ့် အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံရမှသာ ဒီအလံတွေကို သုံးဖို့ မှာကြားခဲ့တာ။ ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို ခဏတဖြုတ် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် အလံအချို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြမှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျုပ်တို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဒီရတနာတွေ မရှိဘဲနဲ့ ကျုပ်တို့က မျိုးနွယ်စုကြီး ဆယ်စုထဲမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ... မျိုးနွယ်စု အငယ်လေးတွေကတောင် ကျုပ်တို့ကို လာတိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ကြလိမ့်မယ်...”

“ကျုပ် ပေါ့ဆသွားပါတယ်... မဟာပညာရှိရဲ့ သတိပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...” အဖြူရောင်အလင်းထဲက မန္တာန်စစ်သည်မှာ သူ၏အမှားအတွက် ခပ်သွက်သွက် တောင်းပန်လိုက်၏။

“မင်းက ပညာရှိအဆင့်ကို ရောက်တာ မကြာသေးလို့ ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ်တို့က ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ။ သူတို့က အရမ်းအစွမ်းထက်လို့ ကျုပ်တို့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ။ ပညာရှိမု ကတော့ သူ့ရဲ့ အကြံနဲ့သူပဲ... ကျုပ်တို့ သဲဝါမျိုးနွယ်စုကို သုံးပြီး ကျူးကျော်သူတွေကို ထိန်းထားခိုင်းတယ်။ နှစ်ဖက်စလုံး အထိနာသွားတဲ့ အခါကျမှ သူက အေးအေးဆေးဆေး ရောက်လာပြီး အောင်မြင်မှုကို ကြားဖြတ်ယူမလို့လေ။ တစ်ဖက်မှာလည်း ကျုပ်တို့က မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရတနာတွေကို ထုတ်မသုံးဘဲ သူတို့ကို မတားဆီးရင် ကျုပ်တို့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံရှိတယ်လို့ အပြောခံရပြီး သူတို့ရဲ့ လက်စားချေတာကို ခံရနိုင်တယ်...”

အစိမ်းရောင်မြူခိုးထဲက မဟာပညာရှိမှာ ပညာရှိမု အပေါ် အမြင်မကြည်လင်ဟန်ဖြင့် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

လျှပ်စီးတန်းများ ဝန်းရံထားသော မောက်လန် မန္တာန်စစ်သည်က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ “ပညာရှိမု က အဲ့ဒီလို လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ကျုပ်တို့ မျိုးနွယ်စု နှစ်စုကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းခဲ့ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကျုပ်တို့ဟာ မဟာမိတ်တပ်ဖွဲ့တွေ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်တို့ရဲ့ အင်အား ဆုံးရှုံးသွားလို့လည်း သူတို့က ဘာမှ ခံစားနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် မိုးကောင်းကင်လေမျိုးနွယ်စုရဲ့ လေဟုန်စီးရထားလုံ က အလွန် မြန်တယ်။ သူက ကျူးကျော်သူတွေကို မှီသွားနိုင်မှာပါ။ ဟဲဟဲ... ဘယ်သူက အနိုင်ရမလဲဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်ပေမဲ့ အဓိကတပ်မကြီး ရောက်လာတဲ့အထိ အချိန်ဆွဲထားနိုင်ရင်တော့ မိုးကောင်းကင်လေမျိုးနွယ်စုကပဲ အနိုင်ရမှာပါ...”

အစိမ်းရောင်မြူခိုးထဲက မဟာပညာရှိဆိုသူက သဘောမတူဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “လေစီးရထားလုံးက အလွန်မြန်တယ်ဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒါကို သုံးဖို့ လူအလုံအလောက် စုမိတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ နောက်ကျသွားနိုင်ပါတယ်...”

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မဟာပညာရှိက ရေရွတ်လိုက်၏။ “အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေ အဖမ်းခံရမှာလား၊ မခံရဘူးလား ဆိုတာက ကျုပ်တို့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစီအရင်ကို အရင်ဆုံး ဖောက်ထွက်သွားတဲ့ လူငယ်ကိုတော့ ကျုပ် ထူးဆန်းနေတယ်။ သူက ကျုပ်တို့ ပုန်းနေတဲ့ တွင်းကို သိနေတဲ့ပုံပဲ... တကယ်ပဲ နားမလည်နိုင်စရာပဲ။ ရှုမီအင်းဆက်ဆိုတာ ရှေးဟောင်းခေတ်က ထူးဆန်းတဲ့ အင်းဆက်တစ်မျိုးပဲ... သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က မမြင့်မားပေမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ခဏတာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပြီး ပုန်းကွယ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်။ သူက ပုန်းကွယ်တဲ့နေရာမှာ ဆရာတစ်ဆူပဲ။ သူက အခုမှ ကြီးထွားဆဲမို့ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်းကို ကြာကြာ မထိန်းနိုင်ပေမဲ့ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အလယ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်တောင် ကျုပ်တို့ကို ရှာမတွေ့အောင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မျှော်လင့်မထားဘဲ ဒီစဦးစိတ်ဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးက ကျုပ်တို့ကို ရှာတွေ့သွားတာပဲ။ အဲ့ဒီလူငယ်ကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ လူပဲ ဖြစ်ရမယ်... တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်နည်းပညာကို သုံးတာမဟုတ်ရင် အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ အာရုံခံရတနာ တစ်ခုခု ပိုင်ဆိုင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်...”

မဟာပညာရှိ၏ အသံထဲတွင် မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေမှုများကို ကြားနေရတော့သည်။