လေဟုန်စီးရထားလုံး

ဟန်လိသည် မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် အဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း သဲမုန်တိုင်းအတွင်း လီပေါင်းများစွာ ပျံသန်းလာခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်အတွင်း မန္တာန်စစ်သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ရန်သူများဘက်မှ သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ထိုအခါမှ ဟန်လိသည် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်စဉ်က မမျှော်လင့်ဘဲ သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရမိတော့သည်။

၎င်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ သဲမုန်တိုင်းကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရန် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးမပြုနိုင်သောကြောင့် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်မှုမှာ မျက်လုံးများသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပို့လွှတ်ကာ ကြည်လင်အာရုံရေမှ ရရှိထားသော စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန်သာ ရှိတော့သည်။ သူသည် ကြည်လင်အာရုံ ဝိညာဉ်ရေကို အသုံးပြု၍ သူ၏မျက်လုံးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့ဖူးရာ ဤအခွင့်အရေးတွင် ၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

ရလဒ်မှာ သူ့ကို များစွာအံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မျက်စိမှာ သိပ်သည်းလှသော သဲမုန်တိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ခဲ့ရာ သူသည် များစွာဝမ်းမြောက်သွားတော့သည်။ သို့သော်လည်း ပေ ၁၃၀ ခန့်အကွာရှိ သဲမုန်တိုင်းအတွင်း၌ စက်ဝိုင်းပုံစံ အရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

သူ ထိတ်လန့်သွားသောကြောင့် မျက်လုံးများမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ လျော့နည်းသွားပြီး ထိုအရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်သောအခါ သဲမုန်တိုင်းကိုသာ မြင်ရတော့၏။

သူသည် ဝိညာဉ်မျက်စိကို တစ်ဖန်ပြန်၍ အသက်သွင်းလိုက်ရာ ထိုအရိပ်မှာ မူလနေရာ၌ပင် ပြန်ပေါ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟန်လိသည် မျက်လုံးများအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပိုမိုပို့လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ အရိပ်ကို ပိုမိုထင်ရှားစွာ မြင်ရပြီး အတွင်း၌ ယိမ်းထိုးနေသော ပုံရိပ်အချို့ကို ဝေဝါးစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ပိုမိုတိုးမြှင့်လိုက်သော်လည်း ဤသည်မှာ သူမြင်နိုင်သမျှ အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အနီးနားရှိ ရန်သူများ၏ ပုန်းကွယ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ရန်အတွက်မူ ဤမျှဖြင့် လုံလောက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်သူများ မည်သည့်အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုထားသည်ဖြစ်စေ ဤဒေသတွင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံမှ ပုန်းကွယ်နိုင်သူမှာ မန္တာန်စစ်သည်များသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ရန်သူများသည်လည်း ဟန်လိတို့အဖွဲ့မှာ အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားပုံရပြီး အသက်ရင်း၍ တိုက်ခိုက်ရန်ထက် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ရန်သာ ရွေးချယ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်လိသည်လည်း သူတို့၏ တည်နေရာကို ထုတ်မပြောဘဲ ဘာမှမသိသည့်အလား ဟန်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် အစောကတည်းက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်မတိုက်ရဲသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူ့ကို ဟန့်တားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟန်လိတို့အဖွဲ့သည် အဝါရောင်သဲမုန်တိုင်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလင်းတန်းများ အသီးသီး ထွက်ပေါ်စေကာ ကောင်းကင်ယံကို ခွင်းလျက် သူတို့၏ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် ပျံသန်းကြတော့သည်။ မန္တာန်စစ်သည် ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ကို ခါထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဓိကတပ်မကြီးမှာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် ဤသဲကန္တာရအတွင်းမှ အမြန်ဆုံး မထွက်နိုင်ပါက သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။

အဓိကတပ်မကြီးအတွင်းမှ သူတို့နှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများသာမက မရေမတွက်နိုင်သော မန္တာန်စစ်သည်များကလည်း သူတို့ကို အင်အားကုန်ခန်းအောင် ဝိုင်းရံလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် အခြားသူများသည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ အစွမ်းကုန် အမြန်ဆုံး ပျံသန်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ နက်နဲလှသော ကျင့်ကြံမှုနှင့် အံ့မခန်းလှသော အမြန်နှုန်းကြောင့် တစ်နေ့ဝက်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအနားတွင် စိမ်းလန်းစပြုနေသော အရိပ်အယောင်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် မောက်လန်လွင်ပြင်၏ အစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဆိုသည်။ “ကောင်းပြီ... အခုမှပဲ စိတ်အေးရတော့မယ်။ ကျုပ်တို့ ဘာအန္တရာယ်မှမရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့ပြီ...”

သူသည် ပျံသန်းနှုန်းကို လျှော့ချလိုက်၏။ ဤမျှကြာမြင့်စွာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းလာရသဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ များစွာကုန်ခန်းခဲ့ရသည်။ သူက တောင့်ခံနိုင်သော်လည်း ကျန်ရှိသောသူများမှာမူ ထိုမျှ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အသားညိုညိုနှင့် ကျင့်ကြံသူက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်... ဒီအထိတောင် အထိအခိုက်မရှိ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ကျုပ်တို့ကို မှီတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“သတိမလွတ်ကြနဲ့ဦး! မန္တာန်စစ်သည်တွေထဲမှာ နက်နဲလှတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ကျုပ်တို့... ဟင်...” ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုသည် သူ၏စကားကို ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ဘက်သို့ သံသယဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဟန်လိ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ထိုအဘိုးအိုကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူတို့၏ နောက်ဘက်မှ စူးရှသော ကွဲအက်သံတစ်ခုကို ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုထူးဆန်းသော အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး အဖွဲ့သားအားလုံး၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်တော့သည်။

နောက်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။ အလင်းလုံးလေးတစ်ခုသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာနေသည်။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုသည် ထိုအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မကောင်းတော့ဘူး... ဒါ မန္တာန်စစ်သည်တွေရဲ့ လေဟုန်စီးရထားလုံးပဲ... သူတို့ဆီမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိတဲ့ မန္တာန်စစ်သည် အရေအတွက် ကျုပ်တို့နဲ့ တန်းတူမရှိရင် ဒီလောက်အထိ လိုက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဝမ်ထျန်းကူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် မှိုင်တွေစွာ ဆိုလိုက်၏။ “အဲ့ဒီထဲမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် မန္တာန်စစ်သည် ငါးယောက် ထိုင်နေတယ်။ သူတို့က ကျုပ်တို့ကို အနိုင်တိုက်ဖို့ထက် စစ်ကူတွေ ရောက်လာတဲ့အထိ အချိန်ဆွဲထားဖို့ ကြံနေတဲ့ပုံပဲ...”

“သူတို့ ကျုပ်တို့ကို အချိန်ဆွဲတာ ခံလို့မဖြစ်ဘူး။ ဒီမန္တာန်စစ်သည် ငါးယောက်ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ အနိုင်ယူဖို့ မလွယ်ဘူး။ ဒါ့အပြင် သူတို့က ကျုပ်တို့ကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် အတူတူ ဝိုင်းဝန်းပိတ်ဆို့ထားကြလိမ့်မယ်။ အားလုံးပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြစို့၊ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ လွတ်အောင်ပြေးကြ။ ဒီမှာ ကျောက်စိမ်းပြားတွေ... တစ်ယောက် တစ်ခုစီ ယူထားကြပြီး အဲ့ဒီနေရာကို မှတ်ထားလိုက်။ သုံးရက်ကြာရင် အဲ့ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်...”

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် တူညီသော ကျောက်စိမ်းပြား အချို့ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းထံ ပစ်ပေးလိုက်၏။ ထိုခဏအတွင်းမှာပင် ဝေးကွာလှသော လေဟုန်စီးရထားလုံးထံမှ အသံမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာတော့သည်။

“တာအိုရောင်းရင်းတို့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ကြပါ... သုံးရက်နေရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်...” ထို့နောက် မြို့စားကြီးနန်းလုံသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဘိုးအိုသည်လည်း အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ မြို့စားကြီးနှင့် မတူညီသော လမ်းကြောင်းဘက်သို့ ပျံသန်းသွား၏။ အခြားသူများသည်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားများကို လက်ခံရယူပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ လူစုခွဲကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်နည်းပညာများဖြင့် အသီးသီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

အသားညိုညိုနှင့် ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေအနည်းငယ် မြင့်မားသော အဝါရောင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ငုပ်လျှိုးပျောက်ကွယ်သွား၏။ သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ပညာကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

အဘွားအို၏လက်မှ ငွေရောင်အလင်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ငွေရောင်ကြိုးကြာဆံထိုးတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။ ထိုရတနာပေါ်သို့ ဝိညာဉ်ချီမြူခိုးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ အဖြူရောင် ကြိုးကြာတောင်ပံများက သူမကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် အဘွားအိုသည် ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိနေပြီးနောက် ထိုဖြူဖွေးသော ကြိုးကြာငှက်ကြီးသည် အဘွားအိုကို တင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ အော်မြည်လျက် ပျံတက်သွားတော့သည်။

တည်ကြည်သော မျက်နှာနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေ၏။ သူသည် လက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အမည်မသိ ရတနာတစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ငွေရောင်နဂါး'တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲပြီး တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူ၊ ဝမ်ချန်းနှင့် ယန်ရုယန်တို့မှာမူ တစ္ဆေဝိညာဉ်ဂိုဏ်း၏ အမည်မသိ လျှို့ဝှက်နည်းပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အတူတူ ပျံသန်းသွားကြ၏။ သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုအဖြစ်သာ မြင်ရတော့သည်။

ဟန်လိသည်လည်း လက်မြန်ခြေမြန်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။ မြို့စားကြီးပေးသော ကျောက်စိမ်းပြားကို သူဖမ်းယူလိုက်သည့် အချိန်မှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြက်သွေးရောင်ဝတ်ရုံ တစ်ထည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့သည်။

သူသွားမည့် လမ်းကြောင်းကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို ပို့လွှတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ ဝတ်ရုံမှ တဝီဝီအသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြက်သွေးရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ဟန်လိကို အလင်းလုံးတစ်ခုအတွင်း ဖုံးအုပ်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ အခြားသူများနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပျံသန်းနေစဉ်မှာပင် သူသည် အနောက်မှ လိုက်လာသော လေဟုန်စီးရထားလုံးကို နောက်လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်ရသေး၏။

အကွာအဝေးမှာ လှမ်းနေသေးသော်လည်း ဟန်လိသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လေသည်။

ထိုရထားလုံးမှာ တကယ်ပင် ထူးဆန်းလှ၏။ ၎င်းမှာ လုံးဝဖြူဖွေးနေသော ရထားလုံးဖြစ်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မည့် အရာတစ်ခုမျှ မရှိချေ။ ဘီးများနေရာတွင်မူ ပေခြောက်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော နီညိုရောင် သစ်သားတောင်ပံတစ်စုံ ရှိနေသည်။ တောင်ပံများပေါ်တွင် မန္တာန်သင်္ကေတများ မျောလွင့်နေပြီး ရောင်စုံအလင်းတန်းများ တောက်ပနေ၏။ ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ထိုဖြူဖွေးလှပသော ရထားလုံး၏ ကိုယ်ထည်ကို အမည်မသိ သားရဲတစ်ကောင်၏ အရိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ၏ ဟန့်တားမှုကြောင့် အတွင်း၌ ထိုင်နေသောသူများကို ဝေဝါးစွာသာ မြင်ရ၏။ ဟန်လိသည် မန္တာန်စစ်သည်များနှင့် တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသေးသဖြင့် လေဟုန်စီးရထားလုံးကို မဆင်မခြင် စူးစမ်းရန် မကြိုးစားတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဦးခေါင်းကို ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ကြက်သွေးရောင်ဝတ်ရုံကို ထိန်းချုပ်ကာ မောက်လန်လွင်ပြင်၏ တောင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဟန်လိနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ငါးကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လေဟုန်စီးရထားလုံးသည် အဖွဲ့သားများ လူစုခွဲသွားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဟန်လိသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

လေဟုန်စီးရထားလုံးမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရထားလုံးအတွင်းမှ ပုံရိပ်လေးခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အမျိုးသား သုံးဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုမန္တာန်စစ်သည် လေးဦးမှာ အလျင်အမြန် ဆွေးနွေးလိုက်ကြပြီးနောက် စဦးစိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ လေးဦးနောက်သို့ အသီးသီး လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူမျှ ဟန်လိသွားရာ လမ်းကြောင်းသို့ လိုက်မလာခဲ့ချေ။

ဟန်လိသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ “မကောင်းတော့ဘူး...”

ထိုအချိန်မှာပင် လေဟုန်စီးရထားလုံးသည် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး ဟန်လိရှိရာဘက်သို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စူးရှလှသော ကွဲအက်သံများမှာ စိတ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။ ကြက်သွေးရောင်အလင်းတန်းအတွင်း ပျံသန်းနေသော ဟန်လိ၏ မျက်နှာမှာ မသာယာတော့ချေ။

မကြာမီ ဟန်လိသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်စေကာ အမြန်နှုန်းကို ပိုမိုမြှင့်တင်လိုက်၏။ ကြက်သွေးရောင်ဝတ်ရုံမှလည်း တဝီဝီ မြည်သံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အဖြူရောင်အလင်းလုံးတစ်ခုက အနီရောင်အလင်းလုံးနောက်သို့ ငါးကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးဖြင့် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေလေသည်။

လေဟုန်စီးရထားလုံးမှာ အံ့မခန်း မြန်ဆန်လှသော်လည်း ဟန်လိ၏ ကြက်သွေးရောင်ဝတ်ရုံမှာလည်း အထင်သေး၍ မရပေ။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ခေတ္တမျှ မျက်ခြေမပြတ်ဘဲ ဖြစ်နေကြ၏။

ခဏအကြာတွင် ထိုအလင်းလုံးနှစ်ခုမှာ မောက်လန်လွင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုဘက်သို့ ဦးတည်လျက် လွင်ပြင်၏ အစပ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။