ရေခဲသလင်းများနှင့် တောင်နက်

နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းမှာ ဟန်လိ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေ၏။ ပြာလွင်သော ကွန်ရက်ကြီးမှာ အလင်းများ တောက်ပလာပြီး ဓားကြီး၏ ခုတ်ပိုင်းချက်ကို ကြံ့ကြံ့ခံထားလေသည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး ဝင်းလက်နေသော ကွန်ရက်မျှင်များမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့ပုံရပေသည်။

ဓားကြီးမှာ ကွန်ရက်ကို ပြင်းထန်စွာ အကြိမ်ကြိမ် ခုတ်ပိုင်းသော်လည်း ကွန်ရက်မှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိချေ။ အဘိုးအို၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ကွန်ရက်မှာ ဓားကြီးကို အလွှာလိုက် အထပ်လိုက် ဝန်းရံပိတ်ဆို့လိုက်ရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ၎င်းဓားကြီးမှာ ပိတ်မိသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်သာ ပိတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အချိန်တိုအတွင်း ရုန်းထွက်ရန်မှာမူ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ဟန်လိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ နောက်ထပ် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သူစဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အဘိုးအိုက ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

အဘိုးအိုမုသည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏လက်များကို ထူးဆန်းသော ဘီးပုံစံ မန္တာန်ချိပ်ဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူ၏လက်ထဲမှ ရောင်စုံမန္တာန်သင်္ကေတများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အထက်ရှိ အလင်းလုံးကြီးဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ပြာလွင်သော အလင်းလုံးကြီးမှာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီးနောက် အဘိုးအိုက နက်နဲသော ဂါထာတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်ရာ အလင်းလုံးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ လက်ဝါးခန့်ရှိသော ရေခဲသလင်းပေါင်း များစွာမှာ အဘိုးအို၏ ပတ်လည်တွင် ပေါ်လာ၏။ ပြာလွင်သော အလင်းများ တောက်ပနေသော ထိုသလင်းပွင့်များသည် သူ၏ပတ်လည် ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးအထိ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် ခက်ထန်သော အကြည့်ဖြင့် ဟန်လိဘက်သို့ သူ၏လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ ခက်ထန်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“သွားစမ်း...”

ထိုခဏချင်းမှာပင် ရေခဲသလင်းများသည် တဝီဝီ မြည်ဟီးသံများနှင့်အတူ ဟန်လိရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ ဟန်လိရှိရာသို့ စုပြုံတိုးဝင်လာသော ထိုသလင်းလှိုင်းကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဒါက ဝိညာဉ်အတတ်ပညာလား...

ဟန်လိ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏လက်များမှာ ငြိမ်မနေပေ။ သူသည် ပန်းခြင်းရတနာကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ခါးရှိ ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။ အမည်းရောင်အစက်အပြောက်များ ပါဝင်သော ရွှေဝါးမြိုခြင်းပိုးတောင်မာအုပ်လိုက်ကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟန်လိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံကာကွယ်လိုက်ကြသည်။

ပန်းခြင်းရတနာမှာ သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဖြူရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရေခဲသလင်း လှိုင်းလုံးကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွား၏။ ၎င်းသည် ရေခဲသလင်း အများစုကို မြူခိုးများအတွင်းသို့ ဆွဲယူဝါးမြိုလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော ရေခဲသလင်းများမှာမူ အသိဉာဏ်ရှိနေသည့်အလား ပန်းခြင်းရတနာကို ပတ်ရှောင်ကာ ဟန်လိရှိရာသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ စုရုံးလာကြပြန်သည်။

အဘိုးအိုမုမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ရေခဲသလင်းပညာရပ်မှာ ကျင့်ကြံသူများ၏ ရေခဲမိုးခေါ် ပညာရပ်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရေအတွက် ပိုမိုများပြားပြီး ရေခဲဓားသွားများကို သူကျင့်ကြံထားသော နက်နဲလှသည့် ရေခဲချီစွမ်းအင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရေခဲသလင်းများမှာ ရေခဲချီစွမ်းအင် တစ်စက်မျှ မကျန်ခဲ့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ကြီးမားသော ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းမှာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေသည်မသိဘဲ သူ၏အထက်တွင် ရှိနေပေသည်။ ခေါင်းလောင်းမှာ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ ပြာလွင်သော ကွန်ရက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသဖြင့် ဓားကြီးမှာ လွတ်မြောက်သွားတော့သည်။ ထိုဓားကြီးမှာ အဘိုးအိုထံသို့ မဆိုင်းမတွဘဲ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းလာ၏။

အဘိုးအိုသည် မျက်နှာဖြူလျော့သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ယိမ်းထိုးလိုက်ကာ သူ၏ပတ်လည် ပေသုံးရာခန့်အထိ ကျယ်ပြန့်သော ပြာလွင်သည့် အလင်းအတားအဆီးတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ဟန်လိ၏ လက်ထဲတွင် လက်မအနည်းငယ်ခန့်ရှိသော မိုးပြာရောင် ရေခဲပန်းပွင့်အချို့ ပေါ်လာတော့သည်။

ဟန်လိ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ မည်းနက်နေပြီး တောင်နက်တစ်လုံးနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။ အဘိုးအိုသည် ထိုတောင်နက်ကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အနက်ရောင်အလင်းများ တောက်ပလာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ ပေသုံးရာခန့်အထိ ကြီးမားလာသည်။

ဟန်လိသည် မိုးပြာရောင် ဓားကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းမှာ တောင်နက်၏ ထိပ်ပိုင်းတွင် ပေတစ်ရာခန့် နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်အောင် ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ် ခုတ်ပိုင်းရန် သူ မပြင်နိုင်သေးမီမှာပင် ထိခိုက်မှုအများစုမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ကြီးမှာ အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကြားတွင် ပေတစ်ထောင်ခန့် အထိ မြင့်မားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တောင်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းမှာ ဟန်လိ၏ အထက်တွင် ပေါ်လာပြီး ရက်စက်စွာဖြင့် ဖိချလိုက်တော့သည်။ ဟန်လိမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထပ်မံစဉ်းစားရန် အချိန်မရတော့ချေ။ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပေသုံးရာခန့် အကွာတွင် ငွေဖြူရောင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတောင်ပံများနှင့်အတူ ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

ဟန်လိသည် ရုတ်တရက် ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဘိုးအိုမှာ ဟန်လိကို တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း နားလည်လိုက်တော့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ ယခု ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ထိုတောင်နက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်းတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ များစွာကုန်ခန်းရသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို မဆင်မခြင် ထပ်မံ အသုံးမပြုဝံ့တော့ချေ။