လက်တွေ့လှုပ်ရှားခြင်း

အမျိုးသမီးထိုက်သည် လေထဲတွင် ဝိုးတဝါး လင်းလက်နေသော အလင်းတန်းကို ညွှန်ပြကာ လေးနက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"သွားစမ်း..."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို နီဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး မိုးကြိုးမီးတောက်ဆူးချွန်သည် သူမရှေ့ရှိ အပြာရောင် သလင်းနံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်တော့သည်။ ဗုန်းခနဲ မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ မိုးကြိုးများနှင့် မီးတောက်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး နံရံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားရာ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်မှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဟန်လိ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးကျဉ်းသွား၏။ သူသည် အတွင်းပိုင်းကို သေချာမမြင်ရသော်လည်း ဆူးချွန်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုမှာ အတော်လေး အားကောင်းလှသည်။ အမျိုးသမီးထိုက် တစ်ယောက် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ သို့သော်လည်း ဤအစွမ်းမှာ အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးကို ယှဉ်နိုင်ရန် လုံလောက်ပါ့မလား။

ဟန်လိ စဉ်းစား၍ မဆုံးသေးမီမှာပင် မိုးကြိုးမီးတောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဆူးချွန်မှာ နံရံနှင့် အနည်းငယ်အကွာတွင် အေးဆေးစွာ ပျံဝဲနေသော်လည်း နံရံမှာမူ မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှမရှိဘဲ နဂိုအတိုင်းပင် ရှိနေ၏။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီရတနာရဲ့ အစွမ်းက အတော်လေး အားကောင်းပေမဲ့ အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်ဖို့တော့ ခွန်အားလိုနေသေးပုံရတယ်။ မိတ်ဆွေထိုက်... အလုပ်ရှုပ်သွားရပြီ။ တခြား စမ်းကြည့်ချင်တဲ့ မိတ်ဆွေများ ရှိသေးလား"

အဘွားအိုမှာ အရှုံးမပေးလိုဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ဒါဟာ ကျွန်မရတနာရဲ့ အစွမ်းအစစ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ဒါက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသက်သက်ပဲ ရှိသေးတာ။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်ကို မထုတ်ဘဲနဲ့တော့ မရဘူး ထင်တယ်"

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ဆိုလိုက်သည်။

"အော်... မိတ်ဆွေထိုက်က ဆက်ပြီး ကြိုးစားချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ အားမနာဘဲ လုပ်နိုင်ပါတယ်"

အမျိုးသမီးထိုက်က ပြန်မဖြေတော့ဘဲ သူမ၏လက်များကို မန္တာန်ချိပ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်၏။ ပျံဝဲနေသော မိုးကြိုးမီးတောက်ဆူးချွန်သည် သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်လာတော့သည်။ လျှပ်စီးများနှင့် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားပြီး ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ခဏအကြာတွင် ဆူးချွန်မှ နီရဲသော လျှပ်စီးတန်းများ တောက်လျှောက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဟန်လိ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။ အခြားသူများသည်လည်း ထိုရတနာကို ပို၍ အထင်ကြီးသွားကြ၏။

"ဖျက်ဆီးစမ်း..."

အမျိုးသမီးထိုက်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ လေတိုးသံနှင့်အတူ နီရဲသော လျှပ်စီးများ ပြည့်နှက်နေသည့် မိုးကြိုးမီးတောက်ဆူးချွန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သလင်းနံရံကို ထပ်မံရိုက်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိုးကြိုး သို့မဟုတ် မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ခနဲ မြည်သံလေးသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်ပြင်းသော လည်ပတ်မှုနှင့် နီရဲသော လျှပ်စီးများ၏ အကူအညီကြောင့် သလင်းနံရံအတွင်းသို့ ခဏချင်းမှာပင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

နံရံအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဆူးချွန်၏ အရှိန်မှာ များစွာ လျော့ကျသွားသော်လည်း အဘွားအို၏ မန္တာန်အရှိန်ကြောင့် ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုနှင့် မြို့စားကြီးနန်းလုံတို့မှာ ဝမ်းသာသွားကြ၏။ ဝမ်ထျန်းကူနှင့် အခြားသူများမှာလည်း စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ အဘွားအို အောင်မြင်မည်ကို လိုလားနေကြသလား သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မည်ကို မျှော်လင့်နေကြသလား ဆိုသည်မှာမူ မသေချာချေ။

ဟန်လိမှာမူ စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤအမူအရာကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြသော်လည်း ယန်ရုယန်ကမူ ဟန်လိရှိရာဘက်ကို မတော်တဆ လှမ်းကြည့်မိရာမှ မြင်သွားသဖြင့် မရေမရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဆူးချွန်မှာ သလင်းနံရံအတွင်းသို့ တစ်ပေခန့် တိုးဝင်သွားသောအခါ ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့သည်။ ငြိမ်သက်နေသော သလင်းနံရံမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းမျှင်တန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဆူးချွန်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ကြ၏။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ မိုးကြိုးမီးတောက်ဆူးချွန်မှာ အစအနမကျန် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ နံရံမှာလည်း နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်စေ့သွားတော့သည်။ အမျိုးသမီးထိုက်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ဒေါသတကြီး ထိတ်လန့်သွားတော့၏။ ဤရတနာမှာ သူမ အပင်ပန်းခံ ရယူထားရသော ရှေးဟောင်းရတနာဖြစ်သဖြင့် ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ပျက်စီးသွားသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

အခြားသူများသည်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ယန်ရုယန်ကမူ ဟန်လိကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဘွားအိုမှာ ထူးခြားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ခဏအကြာတွင် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်လိုက်သည်။ သူမက အခြားသူများကို ခါးသီးစွာ ပြုံးပြရင်း ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မ တော်တော်လေး အရှက်ရသွားပြီ ထင်တယ်။ အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးက ရှေးဟောင်း အစီအရင်ကြီး ဆယ်ခုထဲမှာ ပါဝင်တာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ကျွန်မမှာတော့ ဒါကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေတို့မှာတော့ ကြီးမားတဲ့ အစွမ်းတွေ ရှိကြတာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမမှာ အရှုံးပေးသည့်ဟန်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်တော့သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေထိုက် ကြိုးစားပေမဲ့လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ တကယ့်ကို နှမြောစရာပါပဲ။ တခြား စမ်းကြည့်ချင်တဲ့ မိတ်ဆွေများ ရှိသေးလား"

မြို့စားကြီးက အထူးသဖြင့် ဝမ်ထျန်းကူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် ကျော်ကြားသော အစီအရင်ဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း အဘွားအို၏ ရတနာ ပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်ရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။

ခန်းမထောင့်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ထျန်းကူမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သူသည် ရှေးဟောင်းအစီအရင်အများစုကို နားလည်သည်ဆိုသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် အစီအရင်မျိုးကိုမူ မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း အရှက်ကွဲမည့်အလုပ်ကို မလုပ်လိုသဖြင့် ငြိမ်နေတော့သည်။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ဟန်လိက ရုတ်တရက် စကားပြောလာ၏။

"ကျွန်တော် အစွမ်းမရှိပေမဲ့ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ချင်ပါတယ်။ အဆင်ပြေတယ်မလား..."

သူသည် ဤစကားကို အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစကားကြောင့် အားလုံးမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံ က ပို၍ အံ့ဩသွားသော်လည်း ဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... မိတ်ဆွေဟန်၊ စမ်းကြည့်နိုင်ပါတယ်"

ဟန်လိသည် နံရံရှိရာသို့ အေးဆေးစွာ လှမ်းသွားလိုက်သည်။ ဝမ်ချန်ကမူ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩရာမှ လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ယန်ရုယန် ထံသို့ ဝိညာဉ်အသံလွှင့်ကာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်သော်လည်း သူမကမူ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မပြချေ။ ဝမ်ထျန်းကူ ကမူ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဟန်လိက အစီအရင်ကို ဖျက်နိုင်မည်ဟူသော အချက်ကိုမူ မသေမချာ ဖြစ်နေ၏။

ဟန်လိသည် နံရံရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးဘဲ သူ၏ လက်ညှိုးကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေလိုက်သောအခါ သူ၏ လက်ထိပ်မှ အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် ထိုအလင်းတန်းဖြင့် နံရံ၏ မျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာချေ။

ဟန်လိမှာ စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကို နံရံပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် တစ်ခုခုကို အာရုံခံနေပုံရ၏။ ဟန်လိ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို ကျင့်ကြံသူများမှာ နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုကြချေ။

မည်သူမျှ မသိနိုင်သည်မှာ ဟန်လိ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်မှိန်လေး တောက်ပနေပြီး သလင်းနံရံ၏ အတွင်းပိုင်းကို သူ၏ စွမ်းအားအားလုံး သုံးကာ စူးစိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဟန်လိက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ အရောင်အသွေးစုံသော အစီအရင်အလံ ဆယ်ခုကျော်ကို ထုတ်လိုက်၏။ ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက အံ့ဩရာမှ သတိဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဟန်က အစီအရင် အတတ်ပညာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တာပဲလား။ အစီအရင်ကို အစီအရင်နဲ့ ပြန်တိုက်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ မိတ်ဆွေက အံ့ဖွယ်စိတ်ဝိညာဉ်အတားအဆီးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်သွားပြီလား"

ဟန်လိ က ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ကိုမှ နားလည်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ဒီလိုအမျိုးအစားတူတဲ့ ရှေးဟောင်း အစီအရင် အချို့ကို လေ့လာဖူးတာကြောင့် တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ချင်ရုံပါ"

သူသည် အလံများပေါ်သို့ မိုးပြာရောင်ချီစွမ်းအင်တစ်ချို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ စူးရှစွာ လင်းလက်လာသည်။ ဟန်လိ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် အလံများမှာ သူ၏လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး သလင်းနံရံရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ လေထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ပျံဝဲနေကြတော့သည်။