အစီအရင်ကို ဖြိုခွင်းခြင်း

ဟန်လိက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ အစီအရင်အလံ ဆယ်ခုကျော်မှာ လေထဲတွင် ပျံဝဲသွားပြီး နံရံဘက်သို့ ဦးတည်လျက် ထူးဆန်းသော ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် အစီအစဉ်တကျ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ နားလည်ရခက်သော အခင်းအကျင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ဟန်လိက ခပ်တိုးတိုး မန္တာန်ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူ၏လက်ထဲမှ မန္တာန်ချိပ်တံဆိပ် ဆယ်ခုကျော် ထွက်ပေါ်လာပြီး အစီအရင်အလံ တစ်ခုချင်းစီကို တိတိကျကျ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ အလံများမှာ ခဏမျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အရောင်စုံအလင်းတန်းများ လင်းလက်လာကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလင်းမျှင်တန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်သွားကြတော့သည်။

အစီအရင်အတတ်ပညာနှင့်ရင်းနှီးကြသော ဝမ်ထျန်းကူနှင့် အခြားကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် ဤအစီအရင်ကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ သူတို့အားလုံးမှာ ၎င်း၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိလိုသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဆန်းစစ်နေကြသည်။

ဟန်လိက အခြားသူများကို အစီအရင်၏ နက်နဲမှုကို လေ့လာခွင့် မပေးလိုသည့်အလား လေသံတိုးတိုးဖြင့် မာန်ထည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ အစီအရင်မှ စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသော သူများမှာ အငိုက်မိသွားပြီး မျက်လုံးများကို အမြန်လွှဲလိုက်ကြရ၏။

ထိုအဘိုးကြီးများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏မျက်လုံးများကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ကာကွယ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြတော့၏။ အစီအရင်အလံများမှာ သလင်းနံရံအတွင်းသို့ မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှမရှိဘဲ စိမ့်ဝင်သွားပြီး နံရံမှ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုတို့မှာ ဝမ်းသာသွားကြပြီး ဟန်လိအပေါ် သူတို့၏ယုံကြည်မှုမှာလည်း ပိုမိုခိုင်မာလာတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူ၏ မျက်နှာမှာ ခဏမျှ ပျက်သွားသော်လည်း သူ၏နောက်တွင်ရှိနေသော ဝမ်ချန်ကမူ အံ့ဩမှင်သက်နေ၏။ ယန်ရုယန်ကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နံရံပေါ်ရှိ အစီအရင်ကို မသေချာမရေရာဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟန်လိက နံရံရှိရာသို့ လှမ်းသွားပြီး သူ၏လက်ဝါးများကို နံရံပေါ် တင်လိုက်ရာ သူ၏လက်ချောင်းများမှ မိုးပြာရောင်အလင်းတန်းလေးများ မှိန်မှိန်လေး တောက်ပလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နံရံပေါ်ရှိ အစီအရင်မှာ တုံ့ပြန်သည့်အလား အလယ်ဗဟိုမှ သက်တံရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နံရံတစ်ခုလုံးကို လှပစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အားလုံးမှာ ထိုမြင်ကွင်းတွင် မိန်းမောနေစဉ်မှာပင် ဟန်လိက နံရံပေါ်မှ သူ၏လက်များကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ ဝိုးတဝါးဖြစ်သွားကာ ဘေးနံရံတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဆန်းစစ်ပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် အစီအရင်အလံအသစ် တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ပထမပုံစံနှင့်မတူသော အခင်းအကျင်းဖြင့် စီစဉ်လိုက်ပြန်သည်။ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာလည်း သလင်းနံရံအတွင်းသို့ ထပ်မံစိမ့်ဝင်သွားကြ၏။

ကျင့်ကြံသူများမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ဟန်လိ၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် အလံများက နံရံအတွင်းသို့ မည်မျှလွယ်ကူစွာ တိုးဝင်သွားသည်ကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် လျှာဖျားခတ်မိကြတော့၏။

ဤနည်းလမ်းအတိုင်း နံရံလေးဖက်စလုံးတွင် အစီအရင်များ ချထားရန် တစ်နာရီခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

အခြားကျင့်ကြံသူများသည်လည်း စိတ်မရှည်ခြင်းမျိုး မရှိကြချေ။ ဤမျှ နက်နဲသော ရှေးဟောင်းအတားအဆီးကို ဖြိုခွဲရန်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိထားကြသည်။

နံရံတစ်ခုစီတွင် အစီအရင်များ ချထားပြီးနောက် ဟန်လိက ခန်းမအလယ်သို့ လျှောက်သွားကာ မိုးပြာရောင် အစီအရင်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးသော မန္တာန်တံဆိပ်အချို့ဖြင့် အစီအရင်ပြားကို ရိုက်ခတ်လိုက်၏။ ထိုအခါ အစီအရင်ပြားနှင့် နံရံလေးဖက်စလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရောင်စုံအလင်းများ တောက်ပလာပြီး အချိတ်အဆက်မိမိ တုန်ခါလာတော့သည်။

ဟန်လိက ဘေးဘီကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပွင့်စေ..."

သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလင်းတန်းများမှာ ဝုန်းခနဲ တက်လာပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ ကျေးငှက်ပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သည့်အလား တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာတော့၏။

ကြီးမားသော တုန်ခါမှုကြီးနှင့်အတူ ခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူတို့အားလုံး သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ သလင်းနံရံများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်ကျောက်နံရံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်နံရံတစ်ခုတွင်မူ အမြင့် ပေခြောက်ဆယ်နှင့် အနံ ပေလေးဆယ်ခန့်ရှိသော ကျောက်တံခါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေဟန်က အစီအရင်အတတ်ပညာမှာ ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဟားဟား... ကောင်းတယ်! ငါနဲ့ မိတ်ဆွေယွမ်တို့ ပေးထားတဲ့ ကတိအတိုင်း တည်စေရမယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက် ရွေးပြီးတာနဲ့ မိတ်ဆွေဟန်က ရတနာကို ဦးစားပေး ရွေးချယ်ခွင့် ရမှာပါ"

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုကမူ သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အသားညိုသူကလည်း စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ညီအစ်ကိုနန်းလုံ... အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြစို့။ အတွင်းထဲမှာတော့ နောက်ထပ် အတားအဆီးတွေ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား"

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ... မရှိတော့ပါဘူး။ သခင်ကြီးချန်ကုန်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းအရဆိုရင် ဒီဂူဗိမာန်မှာ တားမြစ်ချက် နှစ်လွှာပဲ ရှိတာပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျောက်တံခါးရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ လက်စက္ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်တံခါးကြီးမှာ အလွယ်တကူပင် ပွင့်သွားတော့သည်။ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြို့စားကြီးနန်းလုံနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။

ကျောက်တံခါး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးထိုက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ..."

ဟန်လိနှင့် အခြားသူများမှာလည်း မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြ၏။

ထိုနေရာတွင် ရှေ့ကခန်းမထက် အဆပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော ခန်းမကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ခန်းမအလယ်တွင်မူ အနုစိတ်ထုဆစ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအဆောက်အအုံကို ကြည်လင်သော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အမြင့် ပေတစ်ရာခန့်ရှိကာ နှစ်ထပ် ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင် ဖြစ်ပေသည်။ ပေသုံးဆယ်ခန့်ရှိသော တံခါးမကြီး၏ အပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင် ဟူသော စာလုံးများကို ငွေရောင်ဖြင့် ရေးထိုးထား၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ခန်းမကြီး၏ အလယ်တွင် ခန်းမဆောင်တစ်ခု ရှိနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်၏ ရှေ့တွင် အနက်ရောင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏အပေါ်တွင် တစ်မီတာခန့်ရှည်သော လိပ်စာလွှာ တစ်ခုကို တင်ထားသည်။

ခန်းမ၏ အခြားနေရာများမှာမူ လုံးဝဗလာဖြစ်နေပြီး အခြားတံခါးများလည်း မရှိချေ။ အားလုံးကပင် ရတနာများကို ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် ဝှက်ထားမည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အဘိုးအိုက ယဇ်ပလ္လင်ရှိရာသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျန်ရှိသောသူများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ အဘိုးအို၏ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်မှ အဖြူရောင်အလင်းမြူတစ်ခု မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအလင်းမြူက လိပ်စာလွှာကို ရစ်ပတ်ကာ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ဖြန့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေသော ဓားလွယ်ထားသည့် ပညာရှိတစ်ဦး၏ ပုံတူပန်းချီကားကို တွေ့လိုက်ရ၏။

တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါ သခင်ကြီးချန်ကုန်း လား"

ဝမ်ထျန်းကူ၏ အကြည့်က ပန်းချီကားပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းချီကားကို ဒီမှာ ဘာလို့ ထားထားတာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ ပန်းချီကား သက်သက်ကတော့ သိပ်ပြီး အဖိုးမတန်လှပါဘူး"

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ဦးမယ်"

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မန္တာန်ချိပ်ကာ လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်ရာ နီရဲသော မန္တာန်တံဆိပ်အချို့ ပန်းချီကားကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ခဏမျှ ငွေရောင်အလင်းများ လင်းလက်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွား၏။

ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒါက သာမန်ပန်းချီကား သက်သက်ပဲ ဖြစ်နိုင်မလား"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မြို့စားကြီးနန်းလုံက အကြံပြုလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဒီပန်းချီကားကို အခုလောလောဆယ် သိမ်းထားလိုက်ကြစို့။ အရင်ဆုံး တခြားရတနာတွေကို ရှာပြီးမှ ခွဲဝေကြတာပေါ့။ ဒါကို အားလုံး ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

အမျိုးသမီးထိုက်က ပန်းချီကားကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မကတော့ မကန့်ကွက်ပါဘူး။ မိတ်ဆွေနန်းလုံရဲ့ အကြံအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့"

အခြားသူများသည်လည်း တခြားရတနာများကို မမြင်ရသေးသဖြင့် သဘောတူလိုက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ဆံပင်ဖြူအဘိုးအိုက ပန်းချီကားကို ပြန်လိပ်ကာ သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုလိုက်၏။

"ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်ကြည့်ကြစို့"

သူတို့အားလုံးမှာ ယဇ်ပလ္လင်ကို ပတ်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ကျွိခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်သွားတော့သည်။

ဟန်လိနှင့်အခြားသူများ အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် စူးရှသော အလင်းတန်းများကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားကြရ၏။ ခဏအကြာတွင် သူတို့၏အမြင်အာရုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသောအခါ ပထမထပ်တွင် အနက်ရောင် သစ်သားစင် သုံးစင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစင်များပေါ်တွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ရတနာများစွာ ရှိနေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ ဝမ်းသာသွားကြသော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ အတွေ့အကြုံရင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် လောဘကြောင့် အမှားမလုပ်မိစေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားကြ၏။ အားလုံးက သူတို့၏ပြင်းပြသော ဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ကျောက်စိမ်းခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြပြီး စင်ပေါ်ရှိ ရတနာများကို တစ်ခုချင်းစီ ဆန်းစစ်ကြည့်ကြတော့သည်။