ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာခြင်း

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ပြတ်သားသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွား၏။

"မိတ်ဆွေလုံ ဒုက္ခရောက်နေပုံရတယ်။ မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ယောက်က သူ့နောက်ကို လိုက်လာနေတာပဲ။ အားလုံးပဲ... သွားကူညီကြစို့"

အခြားသူများသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အစဉ်လိုက် လိုက်ပါသွားကြသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တောင်ကုန်းများအထက်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းတန်း ရှစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မျိုးရိုးအမည်လုံကျင့်ကြံသူထံသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

သူတို့ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းမှာလည်း အခြားသူများကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဖွဲ့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် ကျင့်ကြံသူကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများစွာ ဆုံးရှုံးထားရပုံပေါ်သည်။ ၎င်းကျင့်ကြံသူက အဖွဲ့ကို ဂါရဝပြုရင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများအစား ကျေးဇူးတင်သော အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"အားလုံးရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်လိုပြန်ဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး"

မြို့စားကြီးနန်းလုံက လေထဲတွင် ပျံဝဲရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းရော အဆင်ပြေရဲ့လား။ မင်းနောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ယောက်တောင် လိုက်လာရတာလဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ တစ်ယောက်ပဲ လိုက်သွားတာ မဟုတ်လား"

ထိုကျင့်ကြံသူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် မတတ်သာသည့်လေသံဖြင့် ဆို၏။

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ဝက်လောက် အလိုက်ခံရပြီးတဲ့နောက် နောက်ထပ် မန္တာန်စစ်သည် တစ်ယောက်က ထပ်တိုးလာတာပဲ။ သူတို့လက်က လွတ်အောင် နှစ်ရက်လောက် ကြိုးစားလိုက်ရတာကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ တော်တော်လေး ကုန်ခမ်းနေပါပြီ"

အဘိုးအိုတစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေလုံ ဒီကို ထွက်ပြေးလာတာ မဆန်းပါဘူး။ မိတ်ဆွေနန်းလုံနဲ့ မိတ်ဆွေယွမ် ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေဆိုရင် စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ယောက်လက်က လွတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ"

ဟန်လိက အဝေးသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုက်လာတဲ့သူနှစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေဦးတော့... အခုထိ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာ ကြည့်ရင် တော်တော်လေး သတ္တိရှိပုံရတယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးလွန်းလို့ ငါတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မကြောက်တာလား"

ဟန်လိနှင့် အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း မောက်လန်မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးခြင်းမရှိဘဲ အဝေးတစ်နေရာမှ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရွှေရောင်အသားအရေရှိပြီး ခေါင်းတွင် ငှက်မွှေးသရဖူ ဆောင်းထားကာ လျှော်တေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ရှိသော မန္တာန်စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် အခုထိ မထွက်သွားသေးဘူးလား။ ငါတို့ လက်တုံ့ပြန်တာကို လိုချင်နေတာလား။ သတိမထားရင် မင်းတို့ ဒီမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

လျှော်ချည်ဝတ်စုံနှင့် မန္တာန်စစ်သည်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သလို ဆိုလိုက်သည်။

"တော်တော်လေး မောက်မာတဲ့ လေသံပါလား။ ငါတို့က မင်းတို့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ မင်းတို့ ငါတို့ကို သတ်နိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါတို့ မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုဘူး... နေ့ဝက်လောက် အချိန်ဆွဲထားလိုက်ရုံနဲ့တင် မင်းတို့ ဒီကနေ ဘေးကင်းကင်း ထွက်သွားနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေကြတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို နောက်ဘဝ ကူးပြောင်းခွင့် ပေးချင်ပေးဦးမှာပါ"

မြို့စားကြီးနန်းလုံက ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဆိုလိုက်၏။

"ငါတို့ကို နေ့ဝက်လောက် အချိန်ဆွဲထားမယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့က အဲဒီလို အလုပ်ခံမယ်လို့ မင်းတို့ တကယ်ထင်နေတာလား"

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မန္တာန်စစ်သည်က အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဆိုသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒီမောက်လန်လွင်ပြင်ရဲ့ အရှင်သခင်တွေ အနေနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံရတာဟာ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ"

မြို့စားကြီးနန်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟမ့်... မင်းတို့က ကိုယ့်အလောင်းကိုယ်ကို မမြင်မချင်း အရှုံးမပေးချင်ကြဘူးပဲ။ ညီအစ်ကိုယွမ်... တိုက်ခိုက်ကြစို့"

သို့သော် မိတ်ဆွေယွမ် ကမူ မတတ်သာသည့်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ရှေ့မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေအတွက် မန္တာန်စွမ်းအားကို ချန်ထားချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီယင်ကောင် နှစ်ကောင်ကို နောက်ကနေ တကျည်ကျည် လိုက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် တိုက်ခိုက်ရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ပါးစပ်မှ ငွေရောင် ဓမ္မစက်ဝန်း တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ လက်သီးဆုပ်ခန့်သာရှိသော ထိုစက်ဝန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး တစ်မီတာခန့် ရှိလာသည်။

မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးမှာ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဘိုးအိုကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံကမူ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရွှေရောင်ပျံသန်းဓား တစ်လက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။ ဟန်လိနှင့် အဖွဲ့မှာလည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူတို့၏ မန္တာန်စွမ်းအားများကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးရှိရာဘက်မှ နီရဲသော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းတန်း အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းမှာ အသံလွှင့်အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လျှော်ချည်ဝတ်စုံနှင့် မန္တာန်စစ်သည်က ၎င်းကို လက်ထဲသို့ လှမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်းမှာ မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဘာ..."

လျှော်ချည်ဝတ်စုံနှင့် မန္တာန်စစ်သည်မှာ ၎င်းအတွင်းရှိ အကြောင်းအရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် အဖွဲ့မှာ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုသူသည် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မန္တာန်စစ်သည်ထံသို့ ဝိညာဉ်အသံလွှင့်ကာ တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူမှာလည်း ၎င်းကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ အကြည့်မှာ ဟန်လိထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်သွားကြတော့သည်။

ဟန်လိမှာမူ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ ခန္ဓာကိုယ်ဖျက်စီးပစ်ခဲ့သော အဘိုးအို၏ စဦးစိတ်ဝိညာဉ် ထွက်ပြေးသွားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအိုနှင့် ဤသူနှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေကြသလားဟုလည်း သူ တွေးတောမိ၏။

ဟန်လိ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးမှာ သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဝိညာဉ်အသံလွှင့်ကာ တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုတော့ဘဲ အလင်းတန်း နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

အဖွဲ့ဝင်များမှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားကြသော်လည်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် မစဉ်းစားတော့ချေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုမန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျန်းကူက ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလျက် ဟန်လိကို မေးလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေဟန်... ဟိုလူနှစ်ယောက်က မင်းကို အတော်လေး သတိထားသွားပုံရတယ်။ မင်း အဲဒီ မန္တာန်စစ်သည် နှစ်ယောက်ကို သိနေတာလား"

ဟန်လိက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူတို့ကို မသိပါဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော် မောက်လန်လွင်ပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပဲ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ"

မြို့စားကြီးနန်းလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြည်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ကဲ... အဲဒီလူတွေ ဘာဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့ ဒီမောက်လန်လွင်ပြင်မှာ အကြာကြီး နေလို့မဖြစ်ဘူး။ ရတနာတွေကို ရအောင် အမြန်သွားကြစို့"

မြို့စားကြီးက ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မမေးမြန်းတော့ဘဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင် ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ အခြားသူများသည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောကြတော့ချေ။ ထိုမန္တာန်စစ်သည် နှစ်ဦးမှာ ဟန်လိအပေါ် နာကြည်းနေပုံရသော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များမှာ ထိုကိစ္စထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

ထို့နောက် မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် မိတ်ဆွေယွမ် တို့ ဦးဆောင်ကာ မောက်လန်လွင်ပြင်ကို အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။ လွင်ပြင်၏ နယ်စပ်တစ်လျှောက် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီးနောက် သစ်ပင်ပန်းမန် တစ်ပင်မျှမရှိသော မီးခိုးရောင် တောင်တန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ တောင်မှာ ပေအနည်းငယ်မျှသာ မြင့်သဖြင့် ဟန်လိနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။

သခင်ကြီးချန်ကုန်း ၏ ဂူဗိမာန်မှာ ဤမျှ သာမန်ကာလျှံကာ တောင်တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေခြင်းလား။ ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာလည်း အင်မတန် နည်းပါးလှသည်။ အကယ်၍ မြို့စားကြီးသာ ဦးမဆောင်ပါက သူတို့ ဤနေရာသို့ လာဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

မြို့စားကြီးနန်းလုံက အဖွဲ့ဝင်များကို သတိပေးလိုက်၏။

"ကဲ... ရောက်ပါပြီ။ မိတ်ဆွေယွမ်နဲ့ ငါက အပြင်ဘက် အစီရင်စုကို ဖွင့်လိုက်မယ်။ ငါတို့နောက်ကနေ အနီးကပ် လိုက်ခဲ့ကြ"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တောင်အလယ်ပိုင်းသို့ သွားကာ အလံငယ် တစ်ခုစီ ထုတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအလံနှစ်ခုမှာ တစ်မီတာခန့်ရှိပြီး တစ်ခုမှာ စိမ်းလန်းသော အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေကာ အခြားတစ်ခုမှာမူ အဝါရောင်ဖြစ်ပြီး အဆောင်လက်ဖွဲ့ စာလုံးများ ပါရှိ၏။ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

အခြားသူများမှာလည်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မန္တာန်များကို မနားတမ်း ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ အလံနှစ်ခုစလုံးမှာ တုန်ခါလာပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

"သွားစမ်း..."

မြို့စားကြီးနန်းလုံနှင့် မိတ်ဆွေယွမ် တို့က အလံများကို တစ်ချိန်တည်း လွှတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခဏအကြာတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များမှာ သံသယဖြစ်လာကြ၏။

အဘိုးအိုတစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ တစ်ခုခု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြေကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။ မြေပြင်တုန်ခါမှုကြောင့် အဖွဲ့ဝင်အများစုမှာ ဟန်ချက်မညီ ဖြစ်သွားရ၏။ သို့သော်လည်း နောက်ထပ် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဟန်လိမှာ မင်သက်ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။