သံလွင်ခက်

ထန်နိုင်ငံ မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့်အတူ ယွမ်မြို့တော်သည် ယခင်ကထက် ပိုမို စည်ကားလာပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် ထိုကပ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းကို အောင်ပွဲခံနေကြသည်။

ကျန်းပေရန် သည် မူလက ကုချင်းဟွမ် ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ယူကာ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း စက္ကူစွန်ကို မလွှတ်ရသေးမီ ကူလျန်ယွီ သည် သူ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်း ရောက်ရှိလာသည်။

“ဆရာကျန်း ဘိုးဘေးကြီးက ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပေးပါ”

ထိုအချိန်တွင် ကူလျန်ချန် သူ့ကို ရှာဖွေခြင်းမှာ အရေးကြီး ကိစ္စ သေချာပေါက် ရှိမည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် ကျန်းပေရန် သည် စက္ကူစွန်ကို ပြန်သိမ်းကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ သွားကြစို့”

“ကြွပါ”

ကူလျန်ယွီ သည် လမ်းပြကာ ကျန်းပေရန်ကို သူတို့၏ ယာယီ စံအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်း အများအပြားကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူ ကင်းမဲ့လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစေခံ တစ်ဦးတလေမျှပင် မရှိတော့သည်ကို ကျန်းပေရန် သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုအချိန်၌ ကူလျန်ယွီ က ကိုယ်တိုင် ရှင်းပြလေသည်။

“အခု တစ်မြို့လုံးမှာ ဘိုးဘေးကြီးကို တွေ့ခွင့်ရတဲ့သူ ငါးယောက် မပြည့်ပါဘူး ဆရာကျန်း က အဲဒီအထဲက တစ်ယောက်ပါ ဘိုးဘေးကြီးက ဆရာကျန်း ကို တကယ် ယုံကြည်ပါတယ်”

ကူလျန်ယွီ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် သည် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို လမ်းပြပေးနေသော ထိုလူငယ်အပေါ် အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လက်ရှိ သူနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရသော သူများ အများစုမှာ လူလတ်ပိုင်းများ သို့မဟုတ် လူအိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူများသည် မိသားစု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်း၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကူလျန်ယွီ ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကူလျန် မိသားစု သို့မဟုတ် ကူလျန်ချန် ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားနေပြီး ဆက်ခံသူ တစ်ဦး အဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ခံနေရပုံ ရသည်။

‘သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ...’

တွေးရင်း ကျန်းပေရန် သည် ကူလျန်ယွီ ၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ အစီအရင် သုံးထပ်ကို တောက်လျှောက် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မြေအောက် နန်းတော် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လေးလံသော ကျောက်တံခါးကြီး နှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ကူလျန်ယွီ သည် ဘေးသို့ ဆုတ်ကာ ကျန်းပေရန် ကို ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ဘိုးဘေးကြီး က အထဲမှာ စောင့်နေပါတယ် ဆရာ ဝင်သွားလိုက်ပါ”

ကူလျန်ယွီ ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် နန်းတော် အတွင်းသို့ ခြေလှမ်း ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“ဒိုင်း”

သူ နန်းတော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် လေးလံသော ကျောက်တံခါးကြီး သည်လည်း ပိတ်သွားလေသည်။

ထိန်လင်းနေသော ဖယောင်းတိုင် မီးရောင်အောက်တွင် နန်းတော် အလယ်ဗဟို၌ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ကူလျန်ချန် မဟုတ်ဘဲ ရုပ်ရည် ချောမောသော လူငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

“ဆရာကျန်း လာထိုင်ပါ”

ထိုလူငယ်လေး စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ အသံမှာ လုံးဝ မတူညီသော်လည်း ဤလူငယ်လေးသည် ကူလျန်ချန် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

“ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာ ကူလျန်”

ကျန်းပေရန် က ရှေ့တိုး၍ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လူငယ်ပုံစံ ဖြစ်နေသော ကူလျန်ချန် က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

“ယွီအာ ပြောတာတော့ တခြား နိုင်ငံတွေက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ယွမ်မြို့တော် ကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာကြပြီတဲ့ အခြေအနေက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းနေတယ်လို့ ကြားတယ်”

“ဟုတ်ပါတယ်”

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့ အရင်က မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်”

ယခင်က ထုံနိုင်ငံ ၏ အခြေအနေများကို အခြေခံ၍ တွက်ချက်ကြည့်ရာတွင် ကျန်ရှိနေသော နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံသည်လည်း ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေသော သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး အချိန်အထိ ခုခံနေသော အကြွင်းအကျန် အင်အားစု အချို့သာ ကျန်ရှိတော့မည်ဟု ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝေ့နိုင်ငံ နှင့် ထန်နိုင်ငံ ကဲ့သို့ ထိပ်တန်း အင်အားစုများ အများအပြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန် က သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ပြဿနာ တစ်ခုပဲ...”

ကျန်းပေရန် သည် ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် ကူလျန်ချန် ဘာကို စိုးရိမ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာ ကူလျန် အများကြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး တခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံက ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကို ခံယူထားရတာမို့ အခု အချိန်မှာတော့ သူတို့ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား တွေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး ပြီးတော့ သူတို့ အခုချိန်ထိ အားအင် ကုန်ခမ်းနေတုန်းပဲ ဘာပြဿနာမှ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”

ကူလျန်ချန် စိုးရိမ်နိုင်သည့် ပြဿနာမှာ အခြား ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ ဤမျှ များပြားလှသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး ထုံနိုင်ငံ တွင် စုဝေးနေခြင်း ဖြစ်ကာ သူတို့ အားအင် ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသည့် အချိန်တွင် မည်သို့သော အရာများ လုပ်ဆောင်လာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

ကူလျန်ချန် က ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတရား ဆိုတာကို ထားလိုက်ပါတော့ ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ကြီးကျယ်တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နိုင်တဲ့ ရက်စက်တဲ့သူတွေချည်းပဲ အကျိုးအမြတ် ရှိမယ် ဆိုရင် ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရား ဖြစ်ဖြစ် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး သူတို့ အခုချိန်ထိ ဘာပြဿနာမှ မလုပ်သေးတာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ် သူတို့ ဂူအဆိပ် မိနေသေးလို့ လိမ္မာနေကြတာ”

‘ကျစ်... ကြည့်ရတာ နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ ခေါင်းဆောင်တွေ ကြားမှာ တော်တော်လေး မတည့်ကြဘူး ထင်တယ်’

ကူလျန်ချန် ၏ မထီမဲ့မြင် ပြုနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ကူလျန်ချန် သည် အခြား နိုင်ငံများ၏ ခေါင်းဆောင်များ အပေါ် လုံးဝ ယုံကြည်မှု မရှိကြောင်းနှင့် သူတို့ ကြားတွင်လည်း အကြိမ်ကြိမ် တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိခဲ့မည်မှာ သေချာကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်သည်။

“အခု အချိန်မှာတော့ လူသားတွေရဲ့ အန္တရာယ်က ရှိနေတုန်းပဲ ဆိုတော့ သူတို့ အနေနဲ့ အများအကျိုးကို ဦးစားပေးပြီး ဂူကျင့်ကြံသူတွေကို အရင် မောင်းထုတ်ဖို့ လိုတယ် ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေဦးမယ်လို့ ဂျူနီယာ ယုံကြည်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကူလျန်ချန် က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် ဦးနှောက်တော့ သူတို့ ရှိပါတယ် ငါ စိုးရိမ်တာက ဂူကျင့်ကြံသူတွေကို ရှင်းလင်းပြီးသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားမှာကိုပဲ ဒါကြောင့် ဆရာကျန်း ကို တစ်ခု အကူအညီ တောင်းချင်တယ် ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာပေါက် လက်ခံပေးပါ”

“စီနီယာ ပြောပါ”

“သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဂူအဆိပ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖြေရှင်းပေးပြီး လုံးဝ အပြတ် မဖြေရှင်းပေးဘဲ ထားပေးလို့ ရမလား”

ကူလျန်ချန်၏ ဤအတွေးကို ကျန်းပေရန် အလွန် နားလည်သည်။ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး အနေဖြင့် သူ စဉ်းစားရမည့် အရာများသည် အခြားသူများထက် ပိုမို များပြားပေသည်။ အကယ်၍ လူသားများ၏ အကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ရင်း ထုံနိုင်ငံ အပေါ်သို့ ဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်လာပါက ၎င်းသည် သူ၏ တာဝန်ပျက်ကွက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ကူလျန်ချန်သည် ထုံနိုင်ငံ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီးသည်နှင့် အခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံကို ကူညီရန် ချက်ချင်း လက်လှမ်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခု မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် စဉ်းစားခြင်းမှာလည်း ယုတ္တိရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် လူမှုရေးအရရော အကျိုးအကြောင်းအရပါ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံသင့်ပေသည်။

သို့သော် ယခင် ဆွေးနွေးမှုများနှင့် ကူလျန်ချန် က သူ့ကို ထုံနိုင်ငံ ဘက်သို့ ဆွဲသွင်းရန် ပစ်လွှတ်လိုက်သော သံလွင်ခက် ကြောင့်...

ကူလျန်ချန်၏ ထိုလုပ်ရပ်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် သက်သက် မဟုတ်ကြောင်း ယုံကြည်ရန် ကျန်းပေရန်တွင် အကြောင်းပြချက် ရှိနေသည်။

ဂူအဆိပ်သည် အခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေသရွေ့ ကူလျန်ချန် အနေဖြင့် သူတို့ကို ယွမ်မြို့တော် တွင် ပြဿနာ မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ရုံသာမက သူတို့ကိုပါ ပြဿနာလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

‘ဒီတစ်လှမ်း လှမ်းပြီးသွားရင် နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလို ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ သေချာတယ်...’

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကူလျန်ချန် သည် မိမိကို ထုံနိုင်ငံ ဟူသော သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ပိုမို နူးညံ့သော နည်းလမ်းဖြင့် ဆွဲတင်နေကြောင်း ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဤအချက်ကို ကျန်းပေရန် သိပ်ပြီး မငြင်းဆန်လိုပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအခါ သူသည် အလွန် ထင်ရှားနေပြီ ဖြစ်ရာ ဆက်လက်၍ ပုန်းကွယ်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ကူလျန်ချန် နှင့် ဆက်လက် ပူးပေါင်းခြင်းသည်လည်း မဆိုးသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ သူ အလွန်အကျွံ မလုပ်ဆောင်သရွေ့ ဖြစ်သည်။

စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် က ဖြေလိုက်သည်။

“စီနီယာ ကူလျန် ရဲ့ စိုးရိမ်မှုက အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ် ဂျူနီယာ အနေနဲ့ တခြားသူတွေ ထုံနိုင်ငံ အပေါ် မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ မဖြစ်လာအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”

“ကောင်းပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကာ ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ဆရာကျန်း ကိုပဲ အပြည့်အဝ အပ်ပါတယ်”

...

ယာယီ စံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကူလျန်ယွီ က လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ကျန်းပေရန် ကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ရင်ပြင်သို့ ပြန်သွားသော လမ်းတွင် ရှင်းလင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့သော နန်းတွင်း အကောက်ကြံမှုများကို မုန်းတီးသင့်သော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ကို ပေါင်းစည်းရန် ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ ဤသည်မှာ မဆိုးလှသော အစပြုမှု တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော အချိန်အခါမှသာ အရာအားလုံးကို ဖြိုဖျက်ပြီး အသစ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော အရင်းအနှီးများသည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ဟူသော လောင်းကစားဝိုင်းတွင် ဝင်ရောက် ထိုင်ခွင့် ရရှိရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လောလောဆယ်တွင် လောင်းကစားဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်ခွင့် ရရှိရုံသာ ဖြစ်ပြီး ထိုနိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် အကြိမ်တိုင်းတွင် သေချာစွာ လောင်းကစားပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ခြေတစ်လှမ်း မှားသည်နှင့် တစ်ပွဲလုံး ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။

လမ်းလျှောက်နေစဉ် ကျန်းပေရန်သည် စောစောက ကူချင်းဟွမ်ထံသို့ ရေးထားသော စာကို စက္ကူစွန် အဖြစ် ပြန်လည် ခေါက်ကာ လွှတ်တင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ဆင့် ဘယ်သူ့ကို သွားရှာရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ယန်ရှောင်ဘို အလျင်အမြန် ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဆရာကျန်း”

မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ယန်ရှောင်ဘို က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟော် ဂိုဏ်းချုပ် အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး တစ်ခုခုများ အန္တရာယ် ဖြစ်နေမလား”

“ပြန်မလာသေးဘူးလား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ယခုအခါ နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ အနက် သတင်း မရရှိသေးသော တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံမှာ ဟော်ဟုန်ခိုင် ဦးဆောင်၍ ကယ်ဆယ်ရေး သွားခဲ့သော ဇန်နိုင်ငံ ပင် ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင် ဇန်နိုင်ငံသည် ထန်နိုင်ငံ ထက်ပင် ပိုနီးသဖြင့် သူတို့ အရင် ပြန်ရောက်သင့်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ မည်သည့် သတင်းမျှ မရရှိခြင်းမှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေ တစ်ခုခု ကြုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

“စီနီယာယန် အရမ်း စိတ်ပူမနေပါနဲ့ တကယ်လို့ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရရင် စီနီယာဟော် တို့က နတ်ဘုရားခြေရာ မှော်ကိရိယာ နဲ့ ပြန်လာလောက်ပြီ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး ဆိုရင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုခု ကြုံနေရလို့ ဖြစ်မယ် ဒီလို လုပ်ပါ ကျွန်တော် ဓားသူတော်စင်ကို ခေါ်ပြီး အခြေအနေ သွားကြည့်လိုက်မယ် စီနီယာ က ဒီကနေပဲ သတင်း စောင့်နေလိုက်ပါ”

“ငါလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်”

“မဟုတ်ဘူး အခု စီနီယာ ကူလျန် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတော့ ယွမ်မြို့တော် မှာ စီနီယာ လို လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် နေခဲ့ဖို့ လိုတယ် ကိစ္စ အကြီးအသေး အားလုံးက စီနီယာ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”

“ဒီလိုဆိုမှတော့... ဆရာကျန်း ပဲ ပင်ပန်းခံလိုက်ပါ”

“လုပ်ရမယ့် တာဝန်ပဲ ဒါဆို ကျွန်တော် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် ကို အရင် သွားလိုက်မယ်”

ယန်ရှောင်ဘို ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် သို့ သွားကာ မိမိ၏ ဓားကို သုတ်သင်နေသော ဂျိယွီကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“စီနီယာဂျိ ဟော် ဂိုဏ်းချုပ် ဇန်နိုင်ငံ ကို သွားတာ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး သူ ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံနေရမလား စိုးရိမ်လို့ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ သွားကြည့်ပေးလို့ ရမလား”

ဂျိယွီ သည် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့”

ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်သို့ တက်ကာ ဂျိယွီ နှင့်အတူ ဇန်နိုင်ငံ ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားရာ သူတို့ နှစ်ဦးသည် အဆိပ်မြူ အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး ဇန်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

မူလ အစီအစဉ်အရ ဟော်ဟုန်ခိုင်တို့သည် ဇန်နိုင်ငံ ၏ အဓိက မြို့တော် ဖီလင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားရမည် ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန် သည်လည်း ထိုဘက်သို့ အရင် သွားရှာလေသည်။

ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ကျန်းပေရန် သည် ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင် မှတဆင့် ဇန်နိုင်ငံ ရှိ နေရာအနှံ့အပြားမှ မြို့ရွာများ၏ ပျက်စီးမှုမှာ အခြား နိုင်ငံများထက် ပိုမို ဆိုးရွားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ နေရာတော်တော်များများတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံ ရသည်။

ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဇန်နိုင်ငံ မှ ကျင့်ကြံသူများသည် ပထမဆုံး အချိန်တွင် တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသီးသီး ခွဲ၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြကြောင်း သိသာသည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ မကွာခြားလှပေ။ ဇန်နိုင်ငံ ၏ နေရာအများစုတွင် သက်ရှိများ မရှိတော့ဘဲ အခြား နိုင်ငံများနှင့် ယှဉ်လျှင် ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများကြားတွင် လွင့်မျောနေသော ဝမ်းနည်းနေသည့် ဝိညာဉ်များ ပိုမို များပြားနေသည်။

“အခြေအနေ ထူးတယ်”

ကျန်းပေရန် နေရာအနှံ့ ကြည့်ရှုနေစဉ် ရှေ့မှ ပျံသန်းနေသော ဂျိယွီ သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး တားဆီးသည့် လက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ရှီဖုန်းလန်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျံသန်းအိမ်တော်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်လေး ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်မျက်လုံး အစီအရင်ကို ဂျိယွီ၏ ရှေ့ဘက်သို့ ချိန်ရွယ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဂူကျင့်ကြံသူ အများအပြား သူတို့ဘက်သို့ ဝိုင်းရံလာနေသည်ကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂျိယွီလည်း သူတို့ကို အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လေသည်။

ဂျိယွီ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဂူကျင့်ကြံသူများသည် လျင်မြန်စွာ လူစုကွဲသွားသော်လည်း မကြာမီတွင် နောက်တစ်သုတ် ပြန်လည် စုဝေးလာကြပြန်သည်။

ဤသို့ ဆက်လက် သတ်ဖြတ်နေပါက ပြီးဆုံးမည် မဟုတ်ကြောင်း ဂျိယွီ လည်း သိရှိထားသဖြင့် ကျန်းပေရန် ကို မေးလိုက်သည်။

“အခု ငါတို့ ဘယ်ဘက်ကို ဖောက်ထွက်ရမလဲ”

ကျန်းပေရန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အရောင်အသွေး စုံလင်သော မီးနဂါး ဆယ်ကောင်ကျော် သူတို့ဘက်သို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝုန်း”

မီးနဂါးများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကြားတွင် ပြန်လည် စုဝေးလာသော ဂူကျင့်ကြံသူများသည် ထပ်မံ လူစုကွဲသွားပြီး ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် သူ၏ နောက်မှ အနက်ရောင် သူတော်စင် အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဂျိယွီ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ”

ဂျိယွီ က ပြန်ဖြေသည်။

“မင်း တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ ယွမ်မြို့တော် ကို ပြန်မရောက်သေးလို့ ဆရာကျန်း က မင်း ပြဿနာ ကြုံနေရမလား စိုးရိမ်လို့ ငါနဲ့ အတူတူ လာရှာတာ”

ဟော်ဟုန်ခိုင် က ပြန်လည် ဝိုင်းရံလာမည့် ဂူကျင့်ကြံသူများကို မီးနဂါးများဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်ရင်း ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟား နောက်ဆုံးကျန်ခဲ့တာ ငါ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး ဆရာကျန်း ပြောသလိုပဲ ငါ တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ကြုံတွေ့နေရလို့ အချိန်ကြာသွားတာ”

“စီနီယာဟော် ဘာကိစ္စများ ကြုံတွေ့နေရတာလဲ”

ကျန်းပေရန် က ပျံသန်းအိမ်တော် ထဲမှ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက... ဟူး မင်းတို့ ငါ့နောက် လိုက်လာပြီး ကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်”

ဟော်ဟုန်ခိုင် ပြောပြီးသည်နှင့် အနောက်တောင်ဘက်သို့ ဦးဆောင် ပျံသန်းသွားလေသည်။

မီးနဂါး ဆယ်ကောင်ကျော်၏ ခြောက်လှန့်မှုအောက်တွင် ဂူကျင့်ကြံသူများသည် ကျန်းပေရန် တို့၏ လမ်းကြောင်းကို ဟန့်တားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ ကျန်းပေရန် တို့ ဟော်ဟုန်ခိုင် နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်ကို မျက်စိသူငယ်ဖြင့်သာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အချိန် အနည်းငယ် ပျံသန်းပြီးနောက် သက်ရှိများ ပြည့်နှက်နေသော မြို့တစ်မြို့ကို ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုဘဲ ၎င်းမှာ ဖီလင် မြို့တော် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။

“ဇန်နိုင်ငံ ကလည်း လုံးဝ မကျဆုံးသေးဘူးပဲ” ဖီလင် မြို့တော် အပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် က ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဟော်ဟုန်ခိုင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အင်း အဘိုးကြီး အရင်က လာတုန်းက ဒီဖီလင် မြို့တော် ကို ဂူကျင့်ကြံသူတွေက ဝိုင်းထားပေမယ့် မတိုက်ခိုက်ကြဘူး တစ်ခုခုကို ကြောက်နေပုံ ရတယ်”

“ငါလည်း အဲဒီ အခြေအနေကို မြင်တော့ အထဲကို ဝင်တိုက်ပြီး မြို့ထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ သူတွေကို ခေါ်ထုတ်လာမလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ဂူကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီးတာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် အရမ်း မြင့်တဲ့ အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ် သူနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် ယှဉ်တိုက်ပြီးတော့ သူက ဂူကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ဘဲ လူသား ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရတယ် ဒါနဲ့ ငါက သူ့ကို စကားပြောကြည့်မလို့ လုပ်တာ သူက လုံးဝ မကြားသလိုပဲ ငါ့ကို ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေတယ်”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဟော်ဟုန်ခိုင် က လက်ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ မသိပေမယ့် ကိုယ့်လူမျိုး အချင်းချင်းကို သေလောက်အောင် တိုက်ခိုက်လို့မှ မဖြစ်တာ ဒါကြောင့် ငါလည်း နောက်ဆုတ်ပြီး အခြေအနေကို အရင် မေးကြည့်မလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”

‘ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား’

ဟော်ဟုန်ခိုင် ၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤနေရာသို့ လာသူမှာ သူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ဘဲ အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် များလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်ကို လူအနည်းငယ် ထား၍ တားဆီးကာ သူ ကိုယ်တိုင် မြို့ထဲသို့ ဝင်သွား၍ ရသည်။

သို့သော် ဟော်ဟုန်ခိုင် ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့ ပေါင်း၍ပင် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ဒါဆိုရင် အလွန် အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီ။ အနက်ရောင် သူတော်စင် အများအပြား ပေါင်း၍ပင် လူတစ်ယောက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလား။ ဟော်ဟုန်ခိုင် တို့ဘက်မှ တစ်ဖက်လူကို မထိခိုက်စေလိုသော စိုးရိမ်မှု ရှိနေလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူမှာ အလွန် အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်။

တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လေးယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်တာလား။

ဒါက ဘယ်လို ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်လဲ၊ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်လဲ၊ တကယ်ကို အရမ်း အစွမ်းထက်လွန်းတယ်။

ဇန်နိုင်ငံကို နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ တွင် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ပထမ ဟု ဆိုကြခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါမျိုး ရှိနေခြင်းကိုး။

‘ဒါပေမဲ့ ရန်သူ မိတ်ဆွေ မခွဲခြားတတ်တာက ဘာဖြစ်လို့လဲ...’

ယခု ဇန်နိုင်ငံ မှ ကျင့်ကြံသူများ အဘယ်ကြောင့် တောင့်ခံထားနိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် က မြင်သမျှ လူတိုင်းကို ရိုက်နှက်နေခြင်းက ဘာသဘောလဲ။ ရူးသွပ်နေတာလား။

ပြီးတော့ အထဲက လူတွေကလည်း သူ့ကို မတားကြဘူးလား။

သံသယ ဖြစ်နေစဉ် ကျန်းပေရန် က ဟော်ဟုန်ခိုင် ကို မေးလိုက်သည်။ “မြို့ထဲက လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရပြီလား”

“မရသေးဘူး ဒီဖီလင် မြို့တော် က အစီအရင် တစ်ခုနဲ့ လုံးဝ ဖြတ်တောက်ခံထားရပုံ ပေါ်တယ် အပြင်က လူတွေလည်း ဝင်လို့ မရဘူး၊ အထဲက လူတွေလည်း ထွက်လို့ မရဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ပေါ်လာသည်။ ဤအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်သည် လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် တစ်ခုခုကို အသုံးပြု၍ ဤမျှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ သတိတရား လုံးဝ ကင်းလွတ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အရာမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

“သတ်”

မြို့တွင်းရှိ လူများကို မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည် စိုး၍ မိမိ၏ နောက်ဆုတ်မည့် လမ်းကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်ထားသော အစီအရင် ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဂူကျင့်ကြံသူ များမှလွဲ၍ အခြား အရာများကို မမြင်တွေ့စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘တကယ်လို့ ဒါ အမှန်ပဲ ဆိုရင်... သူက တကယ့် ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ပဲ ဂုဏ်ပြုပါတယ်’

(အခန်းပြီး)