စိတ်အေးချမ်းမှု
Vol. 56 Ch. 629
“နတ်ဘုရားအလင်းတန်း လင်းလက်လာ... အဖြူရောင်ကြယ်က ကောင်းသော နိမိတ်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာ”
“ဓာတ်ကြီးခြောက်ပါး လာရောက်ကြိုဆို... မင်္ဂလာအပေါင်း ခိုဝင်လာ”
ကျင့်စဉ်များကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် လက်ထဲတွင် [ဖန်] ဟူသော လက်ဟန် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ လေထဲတွင် ဧရာမ နတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖြို”
ကျန်းပေရန် ၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ထိုနတ်ဘုရား ပုံရိပ်ကြီးသည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖီလင် မြို့တော် ကို ကာကွယ်ထားသော အစီအရင် ကြီးအား အားကုန် ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ခွပ်”
အသံနှင့်အတူ အစီအရင်ကြီးသည် ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားပြီး အရေအတွက် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းစက်လေးများ အဖြစ် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။
မှော်ဓားကို ပြန်သိမ်းကာ ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် မြို့ထဲမှ အလင်းတန်း အမြောက်အမြား ပျံသန်း ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကိုကို ယဲ့ဖန်”
“ခေါင်းဆောင်”
“သခင်”
...
ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခေါ်ဆိုသံများကြားတွင် ထိုသူများ၏ မျက်နှာများကို ကျန်းပေရန် သေချာ မြင်လိုက်ရပြီး ရင်းနှီးသော သူတစ်ယောက် ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ဒါ... ရှောင်းရွှန်း မဟုတ်လား... အော် မဟုတ်ဘူး ရှင်းတုန်းအာ ပါလား’
ကျန်းပေရန် ထိုအချိန်က ယဲ့ဖန် ကို သွားရှာစဉ် ဤအလှပဂေး ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ယဲ့ဖန်သည် ယဲ့ မိသားစု တွင် ဤမျှ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရခြင်းမှာ ဤ ရှင်းသခင်မလေး ကြောင့် တစ်ဝက် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
သေချာသည်မှာ သူမသည် တမင်တကာ ရည်ရွယ်၍ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူငယ်လေး၏ ဟော်မုန်းများ အလွန်အမင်း အားကောင်းနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး ယဲ့ဖန် မှာ အပြစ်မရှိဘဲ ရတနာ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရသူ ဖြစ်သည်။
“ကိုကို ယဲ့ဖန်... ကိုကို ယဲ့ဖန်... ဘယ်မှာလဲ တုန်းအာကို မြန်မြန် ပြန်ထူးပါဦး”
ရှင်းတုန်းအာ ၏ အသံနက်ဖြင့် ခေါ်ဆိုနေသံကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန် သည် ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများကို အနက်ရောင် သူတော်စင် နှစ်ဦးကို တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်ပြီး သူကတော့ ယဲ့ဖန်၏ အခြေအနေကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။
ယဲ့ဖန်ကို ရှာဖွေရန် လူအုပ်ကြီး အသီးသီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖီလင် မြို့တော်ထဲမှ လူအိုကြီး အချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ အားလုံး အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံ ရသည်။
“ဟားဟားဟား ဓားလွယ်အို မင်း ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မသေနိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ”
ထိုအချိန်၌ ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် ရယ်မောကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး သူ၏ လေသံတွင် ဝမ်းသာမှု သုံးပုံနှင့် နောက်ပြောင်မှု ခုနစ်ပုံ ပါဝင်နေသည်။
ဟော်ဟုန်ခိုင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူအိုကြီးများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုသည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြကြောင်း သိသာပြီး တုံးယွဲ့ အစီအရင် ကျိုးပေါက်သွားပြီးနောက် သူတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသော ဤပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် သူတို့၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး အလွန် ကျေနပ်သွားပုံ ရကာ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို သပ်ရင်း သူတို့ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဘာလဲ မိတ်ဆွေဟောင်း ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား”
ထိုအချိန်မှသာ ဓားအနက်ရောင် လွယ်ထားသော လူအိုကြီး တစ်ဦး သတိပြန်ဝင်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
“မီးမွေးမြူသူ မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ”
“ဟားဟားဟား အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့ အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”
...
နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စများ အားလုံး လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဟော်ဟုန်ခိုင် က သူ ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြခဲ့ရာ ဇန်နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင်များသည် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ပြီး ဟော်ဟုန်ခိုင် နှင့်အတူ ထုံနိုင်ငံ သို့ လိုက်ပါရန် မြို့တွင်းရှိ လူများကို စတင် စုစည်းကြလေသည်။
ထိုအချိန်အတွင်း သစ်သားငါးလေး တစ်ခု ခေါက်နေသော မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်း ရှိသည့် လူအိုကြီး တစ်ဦး သည် ဟော်ဟုန်ခိုင် ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ တုံးယွဲ့ အစီအရင် ကို ဘယ်သူ ဖြိုခွင်းလိုက်တာလဲ ဆိုတာ သိပါရစေ”
ဟော်ဟုန်ခိုင် က ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေသည်။
“ယွမ်မြို့တော် ကို ရောက်ရင် ဆရာကြီး သေချာပေါက် သိလာမှာပါ”
“ငါ့အစီအရင် ကို ဖြိုခွင်းလိုက်တဲ့ ပညာရှင်ကြီးက ပြန်သွားပြီလား”
“အဲဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအိုကြီး သည်လည်း လက်လျှော့လိုက်ရပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုမှတော့ အဘိုးကြီး လည်း အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး”
မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော လူအိုကြီး၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဂုဏ်ယူနေမိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဇန်နိုင်ငံမှ လူများကို အရှက်ခွဲနိုင်သရွေ့ သူ သဘောကျသည်။
အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ဖီလင် မြို့တော် အတွင်းရှိ လူများ အားလုံး စုစည်းပြီးသွားသည်။ သူ သိကျွမ်းသူ အများအပြားမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြောင်း ဟော်ဟုန်ခိုင် သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် အပြင်ထွက်ကာ တစ်ကိုယ်တော် မြို့ကို ကာကွယ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
ထိုအချိန်က ဖီလင် မြို့တော်သည် လုံးဝ အင်အား ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဂူကျင့်ကြံသူများ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် တိုက်ခိုက်လိုက်ရုံဖြင့် မြို့ကျသွားမည်မှာ သေချာသည်။
ထုံနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များက လမ်းရှင်းပေးခြင်းဖြင့် ဖီလင် မြို့တော် မှ လူများ အပြည့် တင်ဆောင်လာသော ပျံသန်းအိမ်တော် သည် အဆိပ်မြူများ အတွင်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာပြီး ယွမ်မြို့တော် ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော နေရောင်ခြည်ကို ကြည့်ရင်း ဇန်နိုင်ငံ၏ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းချုပ် ရွှယ်ခိုင် သည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ဤတစ်လတာ အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူ၏ မောက်မာမှု အားလုံး လုံးဝ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး မိမိသည် အလွန် အားနည်းသေးကြောင်း နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရေးကြီး အချိန်တွင် သူ လုပ်ဆောင်သင့်သော အလုပ်ကို ကလေး တစ်ယောက်က ဝင်လုပ်ပေးရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။
‘ဒါက ငါ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ စိတ်နှလုံး အဟန့်အတား တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာ သေချာတယ်’
ရွှယ်ခိုင် ကဲ့သို့ပင် အခြား ဇန်နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင်များသည်လည်း နေရောင်ခြည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ခံစားချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။
အရင်က သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး နိုင်ငံ အဖြစ် ယူဆခဲ့ကြပြီး မည်သည့် စိန်ခေါ်မှုကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြပေ။ အကယ်၍ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တွင် ကယ်တင်ရှင် ပေါ်ထွက်လာမည် ဆိုပါက ၎င်းသည် ဇန်နိုင်ငံ မှ ဖြစ်ရမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ထုံနိုင်ငံ ကသာ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ပေးခဲ့သည်။
ဤအချက်က သူတို့ အားလုံး၏ မျက်နှာကို ပူထူသွားစေခဲ့သည်။
အချိန် သိပ်မကြာမီတွင် ပျံသန်းအိမ်တော် သည် ယွမ်မြို့တော် သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဟော်ဟုန်ခိုင် က ဇန်နိုင်ငံ မှ ကျင့်ကြံသူများကို ၎င်းတို့၏ ယာယီ နေထိုင်ရာ နေရာသို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ဇန်နိုင်ငံ မှ လူများကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် ဟော်ဟုန်ခိုင် နှင့် ဂျိယွီ တို့သည် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် သို့ ပြန်လာခဲ့ကြရာ ဆရာကျန်း သည် ယန် အဘိုးကြီး နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ဆွေးနွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရောက်လာပြီလား ဇန်နိုင်ငံ က လူတွေ နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီလား” ဟော်ဟုန်ခိုင် နှင့် ဂျိယွီ ကို မြင်သောအခါ ယန်ရှောင်ဘို က မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အင်း အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်” ဟော်ဟုန်ခိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား ရွှယ် လူမိုက်ကြီး အခု ဘယ်လို မျက်နှာထား ဖြစ်နေမလဲ ဆိုတာ တကယ် ကြည့်ချင်တာပဲ ထားပါတော့ ထားပါတော့ ငါ တကယ် အသံထွက် ရယ်မိသွားရင် သိပ်မကောင်းပါဘူး”
“ဟူး”
ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုးကြီးလည်း အစကတော့ အဲဒီလို တွေးခဲ့တာပဲ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ပုံစံကို တကယ် မြင်လိုက်ရတော့ ရယ်စရာ မကောင်းတော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်”
ယန်ရှောင်ဘို လည်း မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... အားလုံး အများကြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ”
“ဒီလို လေးနက်တဲ့ အကြောင်းတွေ မပြောကြရအောင် စောစောက မင်း ဆရာကျန်း နဲ့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေတာလဲ”
ဟော်ဟုန်ခိုင် က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ဆင့် အစီအစဉ်တွေ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာ အခု တခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ အားလုံးကို ခေါ်လာပြီးပြီ ဆိုတော့ နောက်ဆက် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီလေ”
“ဒါဆို မင်းတို့ ဆွေးနွေးလို့ ပြီးသွားပြီလား”
ထိုအချိန်၌ ကျန်းပေရန် က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စီနီယာဂျိ နဲ့ အတူတူ ချီနိုင်ငံ ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားမလို့ စီနီယာဟော် ကိုတော့ လူခေါ်ပြီး ဇန်နိုင်ငံ ကို နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားခိုင်းချင်တယ် အဲဒီက ဂူကျင့်ကြံသူတွေ ရူးသွပ်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်လာမှာ စိုးလို့”
ဟော်ဟုန်ခိုင် သည် ကျန်းပေရန် ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ဒါဆို အချိန်မဆွဲတော့ဘူး ငါ အခုပဲ ထွက်သွားလိုက်မယ်”
“အင်း အပ်ပါတယ်”
ဟော်ဟုန်ခိုင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် က မတ်တတ်ရပ်ကာ ဂျိယွီ ကို ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာဂျိ ကျွန်တော်တို့လည်း သွားကြစို့”
“ချီနိုင်ငံ မှာ ပုန်းနေတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိသေးတယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား”
“စီနီယာဂျိ ကရော ချီနိုင်ငံ မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်လို့လား”
ဂျိယွီ သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို သွားကြတာပေါ့”
“ဒါဆို ယွမ်မြို့တော်က ကိစ္စတွေကိုတော့ စီနီယာယန် ကိုပဲ အပ်ခဲ့ပါရစေ”
ကျန်းပေရန် က လှည့်ကာ ယန်ရှောင်ဘို ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မင်းလည်း မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ဦး တချို့ ကိစ္စတွေက မင်း ရှိမှ ရမှာ”
ယန်ရှောင်ဘို ဘာကို ဆိုလိုသနည်း ဆိုသည်ကို ကျန်းပေရန် ကောင်းစွာ သိရှိသဖြင့် “သိပါပြီ” ဟု ပြန်ဖြေကာ ဂျိယွီ နှင့်အတူ အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ကျန်းပေရန် ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ ညာဘက် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ စက္ကူစွန် တစ်ကောင် သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။
စက္ကူစွန် ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာမှာ ဟော်ဟုန်ဖေး ထံမှ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ စာထဲတွင် သူနှင့် ဂျူဇီမင် တို့ နှစ်ဦးစလုံး အန္တရာယ်မှ ကင်းလွတ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ယခု ထုံနိုင်ငံ ၏ ယွမ်မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
စာကို ဖတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဂျူဇီမင်၏ ဂိုဏ်း အဆက်အသွယ် အရ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး စောစောက ဖီလင် မြို့တော် တွင် ရှိနေခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီး နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
သူတို့ကို ကောင်းကောင်း အနားယူရန် အကြောင်းပြန်စာ တစ်စောင် ရေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပိုမို ပေါ့ပါးသွားလေသည်။
ယခုအချိန်အထိ ချီနိုင်ငံ ရှိ လက်အောက်ငယ်သား များ၏ အခြေအနေကို မသိရသေးသည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသော နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံသို့ ပျံ့နှံ့ ရောက်ရှိနေသော လက်အောက်ငယ်သား များ အားလုံး ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤအချက်က ကျန်းပေရန် ၏ စိတ်ပူပန်မှုများကို များစွာ လျော့ကျသွားစေသည်။
စာပြန်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ တက်ကာ ဂျိယွီ နှင့်အတူ ချီနိုင်ငံ ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
“အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”
ကျန်းပေရန် ထိုင်ပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်း ထဲမှ ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ယဲ့ဖန် သတိရလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ အခန်းတံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီဆေးလုံးကို စားလိုက်”
ကျန်းပေရန် က ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သတိရလာသော ယဲ့ဖန် ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ဖန် မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်က အလိုအလျောက် ဆေးလုံးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
“နတ်မင်းကြီး”
စောစောက ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သတိရသွားသော ယဲ့ဖန်သည် ကျန်းပေရန် ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အတိုင်းအဆ မရှိ ဖြစ်နေသည်။
“နတ်မင်းကြီး ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ဒီလို ဘေးအန္တရာယ် ကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရချိန်မှာ လူကြီးမင်း သေချာပေါက် ဝင်ပါလိမ့်မယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ လူကြီးမင်း ရောက်လာမယ့် အချိန်ကို ကျွန်တော် အမြဲ စောင့်နေခဲ့တာ”
ယဲ့ဖန်၏ စကားမှာ ရင်ထဲမှ အမှန်တကယ် လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှရာ သူ မိမိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အဘယ်ကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိသည် ဤလောက၏ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။
မိမိ ပေါ်လာသည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူ စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဆေးကို အရင် စားလိုက်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့”
အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန် သည် နတ်မင်းကြီး ပစ်ပေးလိုက်သော ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း မျိုချလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခု တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ အောင့်အည်းမှုများ အားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ မူးဝေနေသော ခေါင်းသည်လည်း ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားလေသည်။
ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသော ယဲ့ဖန် သည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းလာပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“နတ်မင်းကြီး က ကျွန်တော့်ကို ဒုတိယ အသက် ပေးခဲ့တာပါ အခုလည်း အန္တရာယ် ထဲကနေ ကယ်တင်ပေးပြန်ပြီ ဒီကျေးဇူးတရား အတွက် ကျွန်တော် ယဲ့ဖန် က...”
“ရပြီ ငါ ဒီလို စကားတွေ နားထောင်ရတာ မကြိုက်ဘူး ဆိုတာ မင်း သိသားပဲ”
နတ်မင်းကြီး စကားပြောလာသည်ကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖန် က ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော် လုပ်ရပ်နဲ့ သက်သေပြပါ့မယ်”
“ရပြီ ကိုယ့်ဘာသာ ထိုင်ပြီး နည်းနည်း ထပ်ကျင့်ကြံလိုက်ဦး ငါ အလုပ်ကိစ္စ ပြီးရင် မင်း အပေါင်းအသင်း တွေဆီ ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ် သူတို့ တော်တော်လေး စိတ်ပူနေကြပုံ ရတယ်”
“အပေါင်းအသင်း” ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖန် က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အင်း မင်း ကာကွယ်ချင်တဲ့ အရာကို မင်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ် တော်ပါတယ်”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်လှည့်ကာ လက်ဖက်ရည် စားပွဲဆီသို့ ပြန်သွားပြီး ရေနွေး စတင် တည်လေသည်။
နတ်မင်းကြီး သည် မိမိကို မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးလိုသည့် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ဖန် သည် စိတ်ထဲတွင် အံ့သြနေမိသည်။
‘နတ်မင်းကြီး ဆိုတာ နတ်မင်းကြီးပါပဲ... ဒီလောက က အရာအားလုံးက သူ့ရဲ့ တွက်ချက်မှု အောက်မှာ ရှိနေမှာ သေချာတယ်’
ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်း ထဲမှ သတိထား၍ ထွက်လာပြီးနောက် ယဲ့ဖန် သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။
‘ဒါက နတ်မင်းကြီး ပုံမှန် နေတဲ့ နေရာများလား...’
ထိုအချိန်၌ ရှီဖုန်းလန် သည် ယဲ့ဖန် ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းကရော ပေရန်လေး ရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲလား”
‘ပေ... ရန်လေး’
ယဲ့ဖန် မျက်လုံးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ နတ်မင်းကြီး ၏ အိမ်တော်မှ လူဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသဖြင့် ချက်ချင်း အရိုအသေ ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော့် နာမည် ယဲ့ဖန် ပါ ကျွန်တော် လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စ ရှိရင် ပြောပါ”
ယဲ့ဖန် ၏ လိမ္မာရေးခြား ရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ချက်ချင်း ကွေးတက်သွားပြီး ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်း ငါက ဒီအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းချုပ်ပဲ ငါ့ကို မမလန်လန်လို့ ခေါ်လို့ ရတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ မမလန်လန်”
ယဲ့ဖန် က ချက်ချင်း အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။
“ရွှမ်နဂါး ဒဏ္ဍာရီ ကစားဖူးလား ဒါမှမဟုတ် သိုင်းကျင့်ကြံခြင်း ဂိမ်း ရော”
ယဲ့ဖန် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မကစားဖူးပါဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန် သည် ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ကို စားပွဲတစ်လုံးဆီသို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
“လာ ငါ သင်ပေးမယ် ဒီမှာ နေမယ် ဆိုရင် ဒါကို သေချာပေါက် ကစားတတ်ရမယ်”
ယဲ့ဖန် သည် သေချာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော် သေချာ သင်ယူပါ့မယ်”
မလှမ်းမကမ်းမှ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော မုန်စစ်ဖေ့ သည် သူမ၏ နဖူးကို ကိုယ်တိုင် ရိုက်လိုက်မိပြီး ရှီဖုန်းလန် မည်သို့ ဤမျှ သတ္တိကောင်းနေသနည်း ဆိုသည်ကို အနည်းငယ် သိချင်လာသည်။
စောစောက ဖီလင် မြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် သူမ ကိုယ်တိုင် အစအဆုံး တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီး ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်မှာ ယဲ့ဖန် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် ကိုပင် အပြတ်အသတ် ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့သော အမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။
ထိုစွမ်းရည်က ထိုအချိန်က မုန်စစ်ဖေ့ ကို ကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟော်ဟုန်ခိုင် ၏ စွမ်းရည်ကို သူမ သိရှိထားပြီး သူသည် ထုံနိုင်ငံ ၏ ထိပ်တန်း အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦး အနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ဤသည်မှာ မုစီဖေ ၏ အသိဉာဏ်ကို အနည်းငယ် ကျော်လွန်သွားစေခဲ့သည်။
ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်ကိုပင် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်နေပြီလား ဟု သူမ သံသယ ဖြစ်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ဤကိစ္စမှာ လုံလောက်အောင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပြီဟု မုန်စစ်ဖေ့ ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် ပို၍ပင် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် ပညာရှင်ကြီး ကို တွေ့သောအခါ ကိုယ်တိုင် ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်ရုံသာမက ဆွေမျိုး... မဟုတ်ဘူး ဖခင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာကို ပြသခဲ့သည်။ ထို့နောက် စကားအနည်းငယ် ရေရွတ်ပြီးနောက် သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက်... သူ့ကို ပညာရှင်ကြီး က ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ ခေါ်လာပြီး ကုသပေးခဲ့သည်။
စောစောက မုန်စစ်ဖေ့သည် ဤအလွန် ငယ်ရွယ်လွန်းလှသော အစွမ်းထက်သူ တွင် မည်သည့် ထူးခြားချက်များ ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက် ကြည့်ရှုချင်ခဲ့သော်လည်း ပညာရှင်ကြီး၏ ဆူပူမှုကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရသည်။
ယခု သူ ဆေးဖော်စပ်ရေး အခန်း ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အနေဖြင့် မုစစ်ဖေ့သည် ထိပ်တန်း အနက်ရောင် သူတော်စင် များကိုပင် အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်သော ဤအစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး အပေါ် သဘာဝအရ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
သို့သော် ရှီဖုန်းလန်သည် အလွန် သဘာဝကျစွာဖြင့် သွားရောက် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး အိမ်ရှင် တစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့်ပင် ဆက်ဆံခဲ့သည်။
ထိုအမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် ၏ တုန့်ပြန်မှုက မုန်စစ်ဖေ့၏ မေးစေ့ကို ပြုတ်ကျသွားစေလုမတတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ စောစောက အနက်ရောင် သူတော်စင် ကို ဖိနှိပ် တိုက်ခိုက်နေသော သူ၏ ရူးသွပ်နေသည့် ပုံစံကိုသာ မမြင်ခဲ့ရပါက ထိုသူမှာ ရှီဖုန်းလန် အသစ် လက်ခံလိုက်သော လိမ္မာသည့် တပည့်လေး ဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။
သူ့ထံတွင် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရဘဲ အိမ်ရှိ အငယ်ဆုံးသော ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အလွန် နှိမ့်ချနေသည်။
“ဟုတ်တယ် ဒီကတ်ကို ချလိုက်”
“ဒီလိုလား”
“ဟုတ်တယ် ဒီလိုဆိုရင် တွမ့်ယွီကို တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် ၅ မှတ် ပေါင်းပေးလို့ ရပြီ တကယ်လို့ ဝမ်ယွီယန်း ကို ဆွဲနိုင်ရင် တွမ့်ယွီ ကို နောက်ထပ် အထောက်အကူပြု စွမ်းရည် တစ်ခု ထပ်ရစေနိုင်တယ် အရမ်း အစွမ်းထက်တာ”
ယဲ့ဖန်သည် သေချာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ယဲ့ဖန်၏ သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း မုန်စစ်ဖေ့သည် သူမ၏ နဖူးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရိုက်လိုက်မိပြီး သူမ မြင်တွေ့နေရသမျှ အရာအားလုံးမှာ အလွန် မှော်ဆန်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
‘ဒါပေမဲ့ ပညာရှင်ကြီး ကြောင့် ဆိုရင်တော့... ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်လေ’
အမည်းရောင် ဝတ်ရုံရှင် သည် ရှီဖုန်းလန် အပေါ် ဤမျှ လေးစားရခြင်းမှာ သူမအား ပညာရှင်ကြီး ၏ လူယုံ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ ထိုသို့ တွေးခြင်းမှာလည်း မှားယွင်းမှု မရှိပေ။
ယခု သူသည် ပညာရှင်ကြီး အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ လေးစားမှုကို ရှီဖုန်းလန် အပေါ်သို့ ပြောင်းလဲထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ ယခု သွားရောက် စကားပြောမည် ဆိုပါက သူသည်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားများပင် ထစ်ငေါ့နေပေလိမ့်မည်။
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ မုန်စစစ်ဖေ့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်နေသော ပညာရှင်ကြီး ထံသို့ အကြည့် ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
‘ပညာရှင်ကြီး ဆီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးတာလဲ...’
ယခင်က ပညာရှင်ကြီး သည် အလွန် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသော်လည်း မည်မျှ အစွမ်းထက်သနည်း ဆိုသည်ကို အတိအကျ မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤတစ်လတာ အတွင်း အဖြစ်အပျက် မျိုးစုံကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပညာရှင်ကြီး သည် နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံမှ အစွမ်းထက်သူများ အားလုံးထက်ပင် သာလွန်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားလာရသည်။
လောကကို ကျော်လွန်နေသော တည်ရှိမှု တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
(အခန်းပြီး)