ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်
Vol. 56 Ch. 631
ကူလျန်ချန် လုံးဝ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံသွားသဖြင့် ကျန်းပေရန် သည် ကိစ္စတော်တော်များများကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရတော့သည်။
ယန်ရှောင်ဘို ကို သွားရောက် တွေ့ဆုံပြီး ယွမ်မြို့တော် အတွင်းရှိ ဆေးပညာရှင် အားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုဝေးစေလိုသော ဆန္ဒကို ကျန်းပေရန် ပြောပြလိုက်သည်။
ယန်ရှောင်ဘို လည်း ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စီစဉ်ပေးလေသည်။
ယခုအခါ ယွမ်မြို့တော် တွင် ထုံနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် လုံးဝ အသာစီး ရနေသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့က ကယ်တင်ရှင် အဖြစ် ပါဝင်ခဲ့ရုံသာမက အခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံကလည်း ဖြေဆေးကို အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အဆိပ်မြူများ မပြေပျောက်သရွေ့ သူတို့သည် အသုံးမကျသူများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ယန်ရှောင်ဘို ကိုယ်တိုင် ပါဝင် စီစဉ်သောအခါ နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံမှ ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင် များကို စုစည်းသည့် ကိစ္စမှာ လျင်မြန်စွာ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
“ဆရာကြီးလျို မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ အို ဆေးဘုရင်ကြီး ပါလား ခင်ဗျားလည်း လာတာပဲ”
“မခေါ်ပါနဲ့ မခေါ်ပါနဲ့ ဒီလို မခေါ်ပါနဲ့ဗျာ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ဘုရင် လို့ ပြောရဲမှာလဲ”
“ဟားဟားဟား ချန် လူအိုကြီး ခင်ဗျားလည်း အမြီးကုပ်သွားတဲ့ နေ့ ရှိသေးတာပဲ ဒါနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အရသာတစ်ရာ ထင်းရှူးပင် ကို ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ထားလဲ”
“ဟူး မပြောပါနဲ့တော့ ဒီ အရသာတစ်ရာ ထင်းရှူးပင်က ဘိုးဘေး တစ်ယောက် အတိုင်းပဲ ပြုစုရတာ အရမ်း ခက်တယ် အို ခုံသခင်ကြီး ဒီလို ပွဲမျိုးမှာ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် မပါဘဲ နေမှာလဲ မြန်မြန်လာ မြန်မြန်လာ ပုံမှန်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို တွေ့ဖို့က တကယ် မလွယ်ဘူး ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားကို မိပြီ”
...
ရွှမ်ယွီ သစ်သားအိမ်တော် အတွင်းသို့ အဆင့်မြင့် ဆေးပညာရှင် များ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
စကားပြောနေသူများမှာ ဆရာကြီး အဆင့်များချည်း ဖြစ်ပြီး အဆင့်ခုနစ် အောက် တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဆေးပညာ အဖွဲ့အစည်းများ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းများတွင် ဩဇာကြီးမားသော အဆင့်ရှစ် ဆေးပညာရှင် များသည် ယခုအခါ အသက်ပင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲကြဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စုရုံးကာ တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြရသည်။
မတတ်နိုင်ပေ။ အလယ်တွင် ရပ်နေသူများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တွေ့ရခဲသော အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး များ ဖြစ်ကြပြီး ယခု တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ပေါ်လာကြရာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသည်။
“ဟိုမှာ ပေါင်ယန် သခင်ကြီး မဟုတ်လား ငါ သူ့ကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တုန်းက အဆင့်ငါး ပဲ ရှိသေးတယ် အဲဒါ ဘယ်နှနှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲ ဒီနေ့တော့ သူ့ကို ပြန်တွေ့ခွင့် ရတာ ကံကောင်းတာပဲ သူ့ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်နည်းက တကယ်ကို ပြိုင်စံရှားပဲ ငါ တစ်ခါပဲ မြင်ဖူးပေမယ့် အခုထိ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရနေတုန်းပဲ”
“ပေါင်ယန် သခင်ကြီး ဘေးက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အရင် ကြည့်လိုက်ဦး”
“ရှူး... ဒီတစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို မျက်နှာစိမ်းပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါဦး”
“စန်းကွမ် ကောင်းကင်ဆရာကြီး ကိုတောင် မသိဘူးလား သူက မြေကမ္ဘာ အဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တွေကို ဖော်စပ်ဖူးတဲ့ ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ”
“မြေကမ္ဘာ အဆင့် ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဗဟုသုတ နည်းသွားပြီ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းကိုလည်း အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး စန်းကွမ် ကောင်းကင်ဆရာကြီး က ပုံမှန်ဆိုရင် အရမ်း အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တာ ငါတို့ ထန်နိုင်ငံ က လူတွေကလွဲရင် တခြား နေရာက လူတွေ သူ့အကြောင်း သိပ်မသိကြဘူး”
“အဲဒါ အရမ်း အေးအေးဆေးဆေး နေလွန်းတာပေါ့ မြေကမ္ဘာ အဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး... အဲဒါ လူတွေ ဖော်စပ်လို့ မရဘူးလို့ ငါ အမြဲ ထင်ခဲ့တာ”
“ဘယ်သူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလဲ”
“ဆရာကြီးခူ ဆရာကြီးခူ လာပြီ”
“ဆရာကြီးခူ ရောက်လာပြီ”
အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံများကြားတွင် အလယ်၌ စကားပြောနေကြသော အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး တစ်စုသည်လည်း တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ် ပုပြတ်ပြတ် ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော လူအိုကြီး တစ်ဦး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ “ဆရာကြီးခူ”
ဆရာကြီးခူ က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။
“ဟားဟား ဒီနေ့က တကယ်ကို နေ့ကောင်းနေ့မြတ်ပဲ ထိပ်တန်း ဆေးပညာရှင် တွေ ဒီလောက် အများကြီး တစ်နေရာတည်းမှာ စုဝေးနေတာ တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးပဲ”
စန်းကွမ်ရှင်း က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဆေးပညာရှင် တွေ ဘယ်လောက် အများကြီး လာလာ ဆရာကြီးခူ လာတာလောက် ဒီနေရာကို ပိုပြီး တောက်ပသွားစေနိုင်တာ မရှိပါဘူး”
အခြား အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး များကလည်း သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ် ပြကြသည်။
အဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီး များက မိမိတို့၏ လေးစားမှုကို ဖော်ပြနေကြစဉ် ဝေ့နိုင်ငံ မှ ဆေးပညာရှင် တစ်စုက လူအုပ်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အဓိက ဆရာကြီး ခင်ဗျား အရင် နေရာယူပါ”
သို့သော် ဆရာကြီးခူ က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အိမ်ရှင် မရောက်လာသေးဘဲ ဧည့်သည်တွေ ဖြစ်တဲ့ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ကြိုက် နေရာယူလို့ ရမှာလဲ စည်းကမ်း ပျက်တာပေါ့”
“အဓိက ဆရာကြီး က နောက်နေပြန်ပြီ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားကလွဲရင် တခြား ဘယ်သူက...”
ထိုအဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင် ၏ စကား တစ်ဝက်တွင် ဆရာကြီးခူ၏ မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် စကားစကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။
“ကဲပါ မင်းတို့ ဆက်ပြောကြပါ ငါ့အပေါ်ချည်း အာရုံစိုက် မနေကြပါနဲ့ ငါက အသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ပါ ဘာမှ ကြည့်စရာ မရှိပါဘူး”
ဤစကားက လူတိုင်းကို ရယ်မောသွားစေသော်လည်း ဆရာကြီး အပေါ် သူတို့၏ လေးစားမှုမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။
“တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးပါပဲ အားလုံး ထိုင်ကြပါဦး ဘာလို့ ရပ်နေကြတာလဲ”
လူတိုင်း အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြစဉ် ယောက်ရီချန် သည် ရွှမ်ယွီ သစ်သားအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ တခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ သူ၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ယနေ့ မတိုင်မီက ယောက်ရီချန် ဟူသော နာမည်ကို ဆေးပညာရှင်တိုင်း မသိရှိကြသော်လည်း ယနေ့ နောက်ပိုင်းတွင် ယောက်ရီချန်ဟူသော စာလုံး သုံးလုံး၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုသည် ဆရာကြီးခူ ထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းရင်းမှာ အခြား မဟုတ်ပေ။
နိုင်ငံ အသီးသီးမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို အဆိပ်ဖြေပေးနေသူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထုံနိုင်ငံ က အဆိပ်မြူကို ပထမဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည် ဆိုသော အချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အမှန်တရားမှာ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အဆိပ်မြူ ဖြေဆေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ့ကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆေးပညာရှင် အားလုံးက ယောက်ရီချန် ကို လေးစားစွာ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
ဤသည်မှာ လေးစားမှုကို ပြသခြင်း ဖြစ်သလို ကျေးဇူးတင်မှုကို ပြသခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထုံနိုင်ငံ ကသာ အဆိပ်မြူကို အရင် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပါက သူတို့လည်း ဤနေရာတွင် အသက်ရှင်လျက် ရပ်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုမြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ယောက်ရီချန် သည် အလွန် ချွေးပျံသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကိစ္စတွင် အဓိက ကျေးဇူးရှင်မှာ သူ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော လေးစားမှုကို ခံယူရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။
‘ဆရာကျန်း က ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... အပြင်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေမယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား...’
အိမ်ရှင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ယောက်ရီချန် သည် စောစောကတည်းက ရောက်ရှိနေသော်လည်း တံခါးဝတွင် ကျန်းပေရန် ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခု လာရမည့် ဆေးပညာရှင် အားလုံး အခြေခံအားဖြင့် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို ဦးဆောင်သူ တစ်ဦး အနေဖြင့် ဧည့်သည်များကို အတွင်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပစ်ထား၍ မကောင်းသဖြင့် မျက်နှာပူပူဖြင့် ဝင်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဆရာယောက် တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်သစ် တွေထဲမှာ ခင်ဗျားလို ထူးချွန်တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိနေတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုပါပဲ”
ယောက်ရီချန် အခက်တွေ့ကာ ခေါင်းကုတ်ချင်နေစဉ် အနည်းငယ် ပုပြတ်ပြတ် ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော လူအိုကြီး တစ်ဦး သူ့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤသည်က ယောက်ရီချန် ကို အလွန် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူမှာ ဆေးပညာရှင် အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယ ကင်းစွာဖြင့် နံပါတ်တစ် နေရာကို ရယူထားသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယောက်ရီချန် သည်လည်း အသက်အရွယ် တစ်ခု ရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးခူ က သူ့ကို မျိုးဆက်သစ် ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ လုံးဝ သဘာဝ မကျစရာ မရှိပေ။ ယောက်ရီချန် က ဆရာကြီးခူ ကို ချက်ချင်း လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကြီးခူ ဒီနေ့ ရောက်လာနိုင်တာ ရွှမ်ယွီ သစ်သားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို တောက်ပသွားစေပါတယ် မြန်မြန်လာပါ အရင်ဆုံး နေရာယူပါဦး”
“ဆရာယောက် အရင် ထိုင်ပါ ငါတို့က ဧည့်သည်တွေပဲလေ”
“ဒါဆိုရင် ဆရာကြီးခူ ကို ပိုပြီး အရင် ထိုင်ခိုင်းရမှာပေါ့ ဆရာကြီး က ဒီနေ့ အထူးမြတ်ဆုံး ဧည့်သည်တော် ပဲလေ”
အကယ်၍ ယနေ့ ရောက်လာသူမှာ အခြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပါက ယောက်ရီချန် သည် ဤ “အထူးမြတ်ဆုံး” ဟူသော စကားလုံးကို သေချာပေါက် ပြောမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဆရာကြီးခူ မှာမူ ထိုစကားလုံးနှင့် အပြည့်အဝ ထိုက်တန်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် မကျေနပ်မှုမျှ ရှိမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယုတ္တိကျသည်ဟုပင် ထင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။
ယောက်ရီချန် အလွန် အခက်တွေ့နေချိန်တွင် ကျန်းပေရန် သည် ယွမ်မြို့တော် အပြင်ဘက်ရှိ ယာယီ နေထိုင်ရာ နေရာ တစ်ခုသို့ သွားရောက်နေသည်။
“အစ်ကိုကြီး”
တဲတစ်လုံးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် အသံ မထွက်ရသေးမီ မော့ရှာ က အထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
ယခင်က သူတို့သည်လည်း အခြား လူအများစု ကဲ့သို့ပင် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းသို့ ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ပိတ်လှောင်ထားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် လူမဆန်သော နှိပ်စက်မှုကိုမျှ မခံခဲ့ရပေ။
မော့ရှာ ဘာမှ မဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လည်း သူ့ကို သွားရောက် ကယ်တင်ရန် အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို ကယ်တင်ရန် လူများကို စီစဉ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
မော့ရှာ သည် ပထမဆုံး ကယ်တင်ခံရသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုတွင် ပါဝင်ပြီး ယခုအခါ ယွမ်မြို့တော် အပြင်ဘက်တွင် ယာယီ နေရာချထားခံရသည်။
သေချာသည်မှာ မော့ရှာ သည် ဆရာကျန်း၏ တပည့် ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိရှိသော အခြေအနေတွင်သာ ဖြစ်သည်။
“အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့”
မော့ရှာ ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ကျန်းပေရန် က တဲတံခါးကို လှန်လိုက်သည်။
‘ရှူး...’
တခဏချင်းမှာပင် အေးစက်သော ခံစားချက် တစ်ခု ကျန်းပေရန် ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ ဤအအေးဓာတ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အအေးဓာတ် မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အအေးဓာတ် မျိုး ဖြစ်သည်။
လေပူ တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဤအငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ် ကျင့်သားရသွားသောအခါ ကျန်းပေရန် သည် တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သိပ်မကြီးမားလှသော တဲအတွင်းတွင် ဝမ်းနည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး လူသားများ မပြုလုပ်နိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ဟန်ပန် အသီးသီးဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒါတွေ အကုန်လုံး နင် အသစ် ခေါ်လာတာတွေလား”
ကျန်းပေရန် က ဝမ်းနည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ဝိုင်းရံထားခြင်း ခံနေရသည့် ထန်ကျင်းရန် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထန်ကျင်းရန် က ခေါင်းညိတ်ကာ ဟုတ်မှန်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။
ထိုအချိန်၌ မော့ရှာ လည်း တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ တခဏချင်းမှာပင် အေးစက်သော ခံစားချက် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရသည်။
“အစ်ကိုကြီး ဒီဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အားလုံးက အရင်က ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ထဲမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေပါ ဆရာ က သူတို့ကို သနားလို့ သူ့ဘေးမှာ ခေါ်ထားတာပါ”
“မင်းက ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ ကျင့်သားရနေပြီပဲ”
မော့ရှာ ပထမဆုံး အကြိမ် ထန်ကျင်းရန် ၏ နေအိမ်သို့ သွားရောက်စဉ်က ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေခဲ့သည်ကို ကျန်းပေရန် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ ယခုမူ သရဲများကို မြင်ရသည်မှာ လူများကို မြင်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ရင်းနှီးနေပုံ ရသည်။
မော့ရှာ က သက်ပြင်းချကာ ပြန်ဖြေသည်။
“တကယ်တော့ ဒီမတရား သေဆုံးသွားရတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများစုက အရမ်း သနားစရာ ကောင်းပါတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူတို့ကို ကူညီချင်တာပါ”
ထိုအချိန်၌ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေတတ်သော ထန်ကျင်းရန် က ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။
“ငါ့ကို ကူညီပါ”
ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။
‘ဘာကူညီရမလဲ’
မော့ရှာ က အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် ဘာသာပြန်ပေးသည်။
“ဒီလိုပါ ဒီကပ်ဘေး အပြီးမှာ ထုံနိုင်ငံ မှာ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ထွက်ပေါ်လာတယ် ဆရာ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အတွက် ဒီဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ လိုအပ်တယ် ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး လည်း သိတဲ့အတိုင်း တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ တွေက အဲဒီ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သွားခေါ်လို့ မရဘူးလေ ဒါကြောင့် ဆရာက အစ်ကိုကြီးကို အကူအညီ တောင်းချင်တာပါ”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ရတယ် ဒီကိစ္စကို ငါ ကူညီပေးမယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မတိုင်ခင် နင် ငါ့ကို အရင် ကူညီပေးရမယ်”
ထန်ကျင်းရန် က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
“အရင်က နင် ပြောခဲ့ဖူးတယ်... နင်က သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဆိုတာ ဟုတ်လား”
ကျန်းပေရန် အနေဖြင့် ထန်ကျင်းရန် ကို ရုတ်တရက် လာရောက် ရှာဖွေရခြင်းမှာ သူမ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသော “ငါက မူလကတည်းက သေနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ” ဟူသော စကားကို သတိရသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ၏ ထူးခြားသော သဘာဝအရ ထန်ကျင်းရန် သည် လူသေကို ပြန်လည် ရှင်သန်စေမည့် ကိစ္စတွင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျန်းပေရန် ထင်မြင်မိသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို နင် အခု ဘယ်လို အသွင်သဏ္ဍာန်မျိုးနဲ့ အသက်ရှင်နေတာလဲ”
“သေလူ”
“...”
သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် သည် မော့ရှာ ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာသာပြန်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့”
မော့ရှာ က ပြန်ဖြေသည်။
“ဆရာ က တကယ်တော့ အလောင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်လာတာပါ ဒီခန္ဓာကိုယ်က မူလက သေဆုံးသွားတဲ့ သူပါ ဆရာ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဝင်ရောက် ပူးကပ်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ပြန်ရှင်လာတာပါ ဒါပေမဲ့ အလောင်းကတော့ အလောင်းပါပဲ မပုပ်သိုးအောင်လို့ စွမ်းအင်မျိုးစုံကို အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးနေရပါတယ်”
ကျန်းပေရန် နားလည်သွားကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သို့သော် “အလောင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်ခြင်း” ဟူသည်မှာ နားထောင်ရ လွယ်ကူသော်လည်း လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် သူမ ပြောသလောက် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
မဟုတ်ပါက ဤလောကတွင် ဝမ်းနည်းနေသော ဝိညာဉ်များ ဤမျှ များပြားနေရာ အားလုံးသာ အလောင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်နိုင်မည် ဆိုပါက ဤလောကတွင် ထန်ကျင်းရန် ကဲ့သို့သော “အသက်ရှင်နေသည့် လူသေ” များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလောင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်နိုင်ခဲ့တာလဲ”
ကျန်းပေရန် က မော့ရှာ ကို ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့... ကျွန်တော်လည်း သေချာ မသိဘူး”
မော့ရှာ က အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ထန်ကျင်းရန် နှင့် ဆက်လက်၍ ဆက်သွယ်ရန် မလိုလားသော်လည်း မော့ရှာ မသိရှိသဖြင့် ကျန်းပေရန် သည် မျက်နှာပူပူဖြင့် ထန်ကျင်းရန် ကို ပြန်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလောင်းကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ် ပြန်ဝင်နိုင်ခဲ့တာလဲ”
“ဆရာ”
‘ဆရာ’
ယခင်က ထန်ကျင်းရန် တွင် ဆရာ တစ်ယောက် ရှိကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များသည် အမြဲတမ်း ပုန်းကွယ် နေထိုင်လေ့ ရှိကြရာ အရမ်းကာရော မေးမြန်းခြင်းမှာ ရိုင်းပျရာ ကျပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခု အခြေအနေ အရေးကြီးနေသဖြင့် ကျန်းပေရန် သည် ထိုအချက်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ငါ့မှာ နင့်ဆရာ နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီး ကိစ္စ တစ်ခု ရှိတယ် ဒီအကူအညီကို ပေးချင်လား ဆိုတာ မေးကြည့်ပေးလို့ ရမလား တကယ်လို့ ကူညီပေးမယ် ဆိုရင် ကြီးကျယ်တဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှု ရှိမှာပါ”
“ကောင်းပြီ”
ထန်ကျင်းရန် ပြောပြီးသည်နှင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ရာ တရားထိုင်နေသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပုံ ရသည်။
‘အင်း... ဒါက စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဆက်သွယ်နေတာလား’
ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ကျန်းပေရန် သည် မော့ရှာ ဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဟို တစ္ဆေ စီနီယာ ရော”
“ဟင်”
မော့ရှာ က အနည်းငယ် ထူးဆန်းစွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“တစ္ဆေ စီနီယာ က... ကျွန်တော့် အနောက်မှာ အမြဲ ရှိနေတာလေ”
‘ဟင်’
ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းပေရန် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ယခုအခါ ထိုကြိုးကြာဖြူ ဝတ်ရုံနဲ့ သရဲ ကို လုံးဝ မမြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ့ပြဿနာလား သူ့ပြဿနာလား... အင်း... သူ့ပြဿနာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်’
ကျန်းပေရန် သည် ယခုတိုင်အောင် အခြား ဝမ်းနည်းနေသော ဝိညာဉ်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရဆဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို တစ်ဦးတည်းသာ မမြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ ပြဿနာမှာ ထိုကြိုးကြာဖြူ ဝတ်ရုံနဲ့ သရဲ ထံတွင် ရှိနေရန် အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ များသည်။
“မကြာသေးခင်က ဒီတစ္ဆေ စီနီယာ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သေးလဲ”
မော့ရှာ က မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေသော တစ္ဆေ စီနီယာ ကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“တစ္ဆေ စီနီယာ က အခု အရင်ကထက် နည်းနည်း ပိုပြီး သွက်လက်လာတယ်လို့ ထင်ရတယ်”
‘သွက်လက်လာတယ် ဟုတ်လား... စာပေ ဗဟုသုတ ပိုင်းမှာတော့ နည်းနည်း ထပ်ကြိုးစားဖို့ လိုဦးမယ် ထင်တယ်...’
“အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး”
“အရင်က တစ္ဆေ စီနီယာ က အချိန်အများစုမှာ မျက်လုံးတွေ အရောင်မရှိဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်နေတတ်တာ စစ်တုရင် ကစားမယ့် အချိန်ကျမှပဲ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာတာ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်တိုင် သင်ပြပေးတဲ့ အကြိမ်ရေ ပိုပိုများလာတယ် ပြီးတော့ မကြာခဏ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး တရားထိုင်တတ်တယ် အရင်က မျက်လုံးတွေ အရောင်မရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး”
‘နားထောင်ရတာ... ပိုသန်မာလာတယ်လို့ ဆိုရမလား ဒါမှမဟုတ် ဒါက မော့ရှာ ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အပြောင်းအလဲလား’
မော့ရှာ တွင် မည်သို့သော ထူးခြားသည့် ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိသနည်း ဆိုသည်ကို သေချာ မသိသော်လည်း သူ ရောက်ရှိသွားသော နေရာတိုင်းရှိ ဝမ်းနည်းနေသော ဝိညာဉ်များသည် တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာ ရသွားပြီး အလွယ်တကူ ကောင်းရာမွန်ရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သော သာမန် ဝိညာဉ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကျန်းပေရန် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
‘ဒါမှမဟုတ်... အဆိပ်ကောင် မွေးမြူတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လိုမျိုး... တစ္ဆေ မွေးမြူတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လား’
ဤအကြောင်းပြချက်မှလွဲ၍ ကျန်းပေရန် အနေဖြင့် အခြား အကြောင်းပြချက် မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ ယခင်က ကြိုးကြာဖြူ ဝတ်ရုံနဲ့ သရဲ ၏ အပြုအမူများ အရ သူသည် ဤရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တွင် အချိန်အတော်ကြာ လွင့်မျောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ သန်မာလာမည် ဆိုပါက စောစောကတည်းက သန်မာလာမည် ဖြစ်သည်။ ယခု မော့ရှာ နှင့် တွေ့ဆုံချိန်မှ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ တိုက်ဆိုင်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာရမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ကြိုးကြာဖြူ ဝတ်ရုံနဲ့ သရဲ ၏ ဤအပြောင်းအလဲများသည် မော့ရှာ နှင့် လုံးဝ ခွဲခြား၍ မရနိုင်ကြောင်း သေချာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်လာမည် ဆိုသည်ကိုတော့ ကျန်းပေရန် လည်း မသိနိုင်ပေ။
‘ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ရေး အမှတ်တွေ နည်းနည်း ပိုများလာရင် ကောင်းမယ်’
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းပေရန် သည် မုန့်စစ်ဖေ့ အပေါ်သို့ ထပ်မံ အာရုံရောက်သွားပြန်သည်။ ယခင်က စနစ်၏ အမှတ်များကိုပင် လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော သူမ၏ ကံကြမ္မာကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသေးသည်။
‘သူမကို ဘယ်လို မှန်မှန်ကန်ကန် အသုံးချရမလဲ ဆိုတာကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားရင် အထူး အမှတ်တွေ အများကြီး တိုးလာဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး...’
“ဆရာ ရောက်လာပြီ”
ကျန်းပေရန် သည် မုန့်စစ်ဖေ့ ကို မည်သို့ အကောင်းဆုံး အသုံးချရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ထန်ကျင်းရန် က ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
‘တကယ်ပဲ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ဆက်သွယ်တာပဲ... တော်တော်လေး အဆင့်မြင့်တဲ့ ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းပဲ’
ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်ပြီး မကြာမီ တဲတံခါးကို လှန်ကာ ဝင်ရောက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန် ၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
‘သောက်ကျိုးနည်း ဒီကောင်ကြီး ဖြစ်နေတာလား’
(အခန်းပြီး)