တစ်မူထူးခြားသော တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူများ

အချိန် တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဤကုလျန်ရန် အဘိုးကြီးသည် တကယ့်ကို ဉာဏ်များသော လူလည် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ပိုတွေးလေ ပိုခံစားရလေ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဗေဒင်ဆရာ ဟူသော အမည်ခံထားခြင်းက သူသည် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။

ဗေဒင်ဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် လောကီရေးရာများကို ဟောပြောရန် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းများ သို့မဟုတ် သုသာန်များသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရလေ့ ရှိရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သေသူ၏ အငွေ့အသက် အချို့ ရှိနေခြင်းမှာ အလွန် သဘာဝကျပေသည်။

ထို့ပြင် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းများသို့ မကြာခဏ သွားရောက်ရသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် သဘာဝကျသွားပေသည်။

မမေးနှင့် မေးလျှင် ညစ်ညမ်းသော အရာများနှင့် မတော်တဆ ထိတွေ့မိသွားခြင်းဟု ဖြေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ၏ နာမည်အကြီးဆုံး ဗေဒင်ဆရာ တစ်ဦး အနေဖြင့် ကုလျန်ရန် ကိုယ်တိုင်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြဲခြင်း၏ ပြယုဂ် တစ်ခု ဖြစ်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မတော်တဆ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လျှင်ပင် အလွယ်တကူ ဖုံးဖိ ဖျောက်ဖျက်ပစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့ပြင် ဗေဒင်ဆရာ ဟူသော အမည်ခံထားခြင်းဖြင့် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ သွားရောက်လိုသော်လည်း သွားရောက်ရန် မလွယ်ကူသော နေရာများစွာသို့ သူသည် အလွယ်တကူ သွားရောက်နိုင်ပြီး အခြားသူများ အားလုံးကို မောင်းထုတ်ကာ သူ့တစ်ယောက်တည်းသာ နေခွင့်ရရန်လည်း တရားဝင် အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ပေသည်။

ဗေဒင်ဆရာ တစ်ဦး အတွက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန် အလွန် လွယ်ကူလှသည်။

“မင်းတို့ ဒီမှာ ဆက်နေရင် သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ိလမ့်မယ်” ဟု တစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် များပင်လျှင် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားကြမည်မှာ သေချာသည်။

‘ပါရမီရှင် တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ’

သေချာသည်မှာ ဤအရာများ အားလုံးသည် ကုလျန်ရန် တွင် တကယ့် စွမ်းရည် ရှိနေသောကြောင့်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တွင် ဗေဒင် ဟောပြောခြင်း ပညာရပ်ကို တတ်ကျွမ်းသူ ဆို၍ ယခုအချိန်အထိ ကျန်းပေရန် ကြားဖူးသည်မှာ သူ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသေးသည်။

ယခုအခါ ကျန်းပေရန် သည် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ အမြောက်အမြားနှင့် သိကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် တန်းတူ ရှိနိုင်သော ဗေဒင်ဆရာ တစ်ဦး တစ်ယောက်မျှ မရှိသေးကြောင်း သိရှိထားရမည်။ ဤအချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကုလျန်ရန် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သိသာပေသည်။

‘သူက ဘယ်အဆင့် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ လဲ ဆိုတာ မသိတာပဲ ရှိတယ်’

ယခုအချိန်အထိ ကျန်းပေရန် သည် ထန်ကျင်းရန် ထံမှ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ၏ ကျင့်စဉ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများကို သိရှိထားသော်လည်း တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သည်ကို ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသေးပေ။

‘သူက ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဗေဒင်ဆရာ အဆင့်ထိတောင် ရောက်နေပြီ ဆိုတော့ တစ္ဆေ ကျင့်စဉ် ပိုင်းမှာလည်း သေချာပေါက် မနိမ့်ကျလောက်ဘူး အနက်ရောင် သူတော်စင် ကို ယှဉ်တိုက်ဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး ထင်တယ်’

ကျန်းပေရန် ခေါင်းငုံ့၍ စဉ်းစားနေစဉ် ခါးကုန်းကုန်း အဘွားအို တစ်ဦးသည် တဲတံခါးကို လှန်ကာ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤတဲအတွင်းသို့ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မည်သူမျှ ဝင်ရောက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

‘ကုလျန်ရန် ခေါ်လာတဲ့ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ လား...’

“စီနီယာ...”

ကျန်းပေရန် နှုတ်ဆက်စကား မပြောရသေးမီ ထိုအဘွားအို သည် အလွန် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသကာ ကျန်းပေရန် အား ကြင်နာယုယစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ကု သခင်ကြီး ပြောတဲ့ ဆရာကျန်း မဟုတ်လား ရုပ်ရည်လေးက တကယ်ကို ချောမောတာပဲ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် တကယ်ကို ကောင်းတယ်”

အဘွားအို ၏ ရင်းနှီးသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် သည် သူ၏ အဖွားကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူမသည်လည်း သူ့ကို မြင်တိုင်း ဤကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြတတ်ပြီး အစားအစာ မျိုးစုံကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်ပေးတတ်သည်။

“ကု သခင်ကြီး ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်တော် ဆိုတော့ အဘွား အရင် ထိုင်ပါဦး”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်လှည့်ကာ မော့ရှာ အား ပြောလိုက်သည်။

“မော့ရှာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သွားဖျော်လိုက်... မော့ရှာ”

လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိသော မော့ရှာ ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပုံမှန် အပြုအမူများနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန် သည် အဘွားအို ကို တောင်းပန်စကား ပြောကြားပြီးနောက် မော့ရှာ ရှေ့သို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

မေးပြီးသည်နှင့် မော့ရှာ ၏ နှုတ်ခမ်း နှစ်ဖက် အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေသည်ကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ နှုတ်ခမ်းများသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ တုန်ရီနေကြောင်း တွေ့ရသည်။

သူသည် မိမိကို စကားပြောရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း စကားပြော၍ မရနိုင်သဖြင့် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များကို အဆက်မပြတ် ကျုံ့ချဲ့ကာ သူ၏ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်သည်။

မော့ရှာ သည် စောစောက ပုံမှန် အတိုင်းသာ ရှိနေခဲ့ရာ ယခု ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းမှာ ထိုအဘွားအို နှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေမည်မှာ သေချာသည်။

စိတ်စွမ်းအား အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖွင့်ကာ မော့ရှာ ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုအဘွားအို သည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြင်နာယုယသော ပုံစံ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းပေရန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ရင်းနှီးသော အငွေ့အသက်များ မရှိတော့ပေ။

“ရှူး... ရှူး... ရှူး... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်”

ကျန်းပေရန် ၏ စိတ်စွမ်းအား အကာအကွယ်ကို ရရှိသွားသော မော့ရှာ သည် ရေထဲမှ ဆယ်ယူခံလိုက်ရသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး လတ်ဆတ်သော လေကို အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်နေလေသည်။

“အစ်... အစ်ကိုကြီး... ဒီအဘွားအို ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ် ကျွန်တော် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ လုံးဝ လှုပ်လို့ မရတော့အောင် ကြောက်လန့်သွားတယ်”

‘သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ...’

မော့ရှာ ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

‘ငါပဲ တုန့်ပြန်မှု နှေးကွေးနေတာလား...’

အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် သူသည် ထိုအဘွားအို ထံမှ ကြင်နာယုယမှု ကိုသာ ခံစားရသော်လည်း မော့ရှာ ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ယခုအခါ သူသည် ကြိုးကြာဖြူ ဝတ်ရုံနဲ့ သရဲ ကို မမြင်ရတော့သည့် အချက်နှင့် ဆက်စပ် စဉ်းစားကြည့်ပါက [ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်ရေး] နယ်ပယ်တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

‘မုန့်စစ်ဖေ့ကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချမယ့် နည်းလမ်းကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည် ဖော်ရတော့မယ်’

ကျန်းပေရန် သည် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအို က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုဟိုဟိုဟို ကု သခင်ကြီး မိတ်ဆက်ပေးတဲ့ လူပီပီ တကယ်ပဲ အရမ်း စွမ်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်း က ဒီလို အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး ဒီအဘွားကြီး က သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး သူ့ရဲ့ ပါရမီက အရမ်း မြင့်မားလွန်းလို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် ကို ချက်ချင်း မြင်နိုင်တာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပါပဲ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပါ”

‘မိစ္ဆာ အငွေ့အသက်’

အသုံးအနှုန်း အသစ်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအဘွားအို ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုလျန်ရန် က သူမကို ခေါ်လာနိုင်သည် ဆိုပါက သူသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ တွေ့တွေ့ချင်း ရန်စစရာ အကြောင်း မရှိပေ။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက ရန်သူ ဖွဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ ရရှိမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို စီနီယာ ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ပြန်သိမ်းပေးလို့ ရမလား ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာတူ ညီလေး ကို လန့်မသွားပါစေနဲ့”

“ဒါက ဆရာကျန်း က ဒီအဘွားကြီးကို တမင် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာပဲ ဒီ မိစ္ဆာ အငွေ့အသက် ဆိုတာက အတွင်းအား လိုပဲ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတာ သာမန် လူတွေက လုံးဝ အာရုံခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အပြစ်တင်မယ် ဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့ ဆရာတူ ညီလေး ရဲ့ ပါရမီ မြင့်လွန်းနေတာကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့ ဒီလို လုပ်ပါလား မင်း သူ့ကို နောက်လှည့်ခိုင်းထားလိုက် ဒါမှမဟုတ် အခုလိုပဲ ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားလိုက်ပေါ့”

အဘွားအို ၏ ရင်းနှီးသော လေသံကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခေတ္တ စဉ်းစားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ထားလိုက်မယ်”

စိတ်စွမ်းအား အကာအကွယ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် ကျန်းပေရန် အတွက် ခက်ခဲသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မော့ရှာ ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ သူ၏ နေရာတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။

မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဖြစ်စေ ဤအဘွားအို သည် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ စွမ်းရည်များကို ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မော့ရှာ သည် မတရား သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ် အများအပြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးပြီ ဖြစ်ရာ ထိုဝိညာဉ် တစ်ခုစီတိုင်းသည် နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များနှင့် သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သိထားရမည်။

သို့သော် မော့ရှာ သည် ထိုအရာများကို မျက်နှာ မပျက်ဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိရုံသာမက အချိန်တို အတွင်းတွင်ပင် သူတို့ကို သက်သာရာ ရအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်။

သို့သော် ဤအဘွားအို ကို မြင်လိုက်ရသည့် တစ်စက္ကန့် အတွင်းမှာပင် သူသည် ဤကဲ့သို့ ကြောက်လန့်သွားရခြင်းမှာ ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းရာ အထိ ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မော့ရှာ ၏ ဤသို့သော တုန့်ပြန်မှုသည် ဤအဘွားအို ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပါရမီ အလွန် မြင့်မားခြင်း ဟု သတ်မှတ်ခံရရာ ကျန်းပေရန် အတွက် အနည်းငယ် နားလည်ရ ခက်ခဲနေသဖြင့် ကုလျန်ရန် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ အသေးစိတ် မေးမြန်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

“ဟားဟားဟား မိန်းမဆိုးကြီး ရဲ့ မျက်နှာစစ် မျက်နှာမှန်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သိနိုင်တယ် ဆိုတော့ သင်ပေးရကျိုး နပ်မယ့် ကလေးပဲ ဟို ကုသခင်ကြီး က ဘယ်ကနေ ဒီလို အဖိုးတန်လေး တစ်ယောက်ကို ကောက်ရလာတာလဲ မသိဘူး”

ကျန်းပေရန် သည် ကုလျန်ရန် ကို မည်သို့ မေးမြန်းရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် တဲအတွင်းမှ သူစိမ်း အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအသံက သူ့ကို အလွန် လန့်သွားစေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် [အာရုံခံနိုင်စွမ်း] ဟူသော အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ်ကို ရရှိပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး အပေါ် အလွန် အကဲဆတ်လာကြောင်း သိထားရမည်။ သို့သော် ဤသူစိမ်း အသံပိုင်ရှင် သည် သူ၏ မျက်စိအောက်တွင် တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အလွန် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ရင်ထဲမှ အံ့အားသင့်မှုကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ထိုသူစိမ်း အသံလာရာ ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမ ဘူးသီးခြောက် ကြီး တစ်ခုကို ကျောပိုးထားသော ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ပါးသည် အဘွားအို ၏ ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဘူးသီးခြောက် အသေးလေး တစ်ခုဖြင့် အရက် ငှဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘူးသီးခြောက် ဘုန်းတော်ကြီး က အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဘုန်းကြီး နာမည်က ကျန်းယီ ပါ ကု သခင်ကြီး ရဲ့ တောင်းဆိုချက် အရ ဒီကို လာကြည့်တာပါ မင်းက သူပြောတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆရာကျန်း မဟုတ်လား”

‘လခွမ်း... ဒီတစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ တွေက တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေပါလား’

ရင်ထဲတွင် အံ့သြနေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ကျန်းပေရန် သည် အလွန် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ဘုန်းတော်ကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

“ဂလု... ဂလု... ဂလု... ဟား”

ခွက်ထဲရှိ အရက်ကို တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“နာမည်ကြီးနေတာ ကြာပြီ ဘာညာ ဆိုတဲ့ စကားတွေ ပြောရမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါမှမဟုတ် မင်း ဘုန်းကြီးကို မသိဘူးလား”

ကျန်းပေရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် “ဒိတ်” ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဤဘူးသီးခြောက် ဘုန်းတော်ကြီး သည်လည်း ကုလျန်ရန် ကဲ့သို့ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးသော စကားဝှက်သမား တစ်ဦး ဖြစ်မည်လား ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းပေရန် စကားမပြောရသေးမီ ထိုအဘွားအို က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ အဲဒီ နှမ်းစေ့လောက်၊ ပဲစေ့လောက် ရှိတဲ့ စွမ်းရည်လေးနဲ့ နင့်ရွာက လူတွေတောင် နင့်ကို သိတဲ့သူ ဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးက လူတွေ နင့်ကို သိဖို့ မျှော်လင့်နေသေးတာလား ဒီအဘွားကြီးကို ရယ်ရအောင် မလုပ်စမ်းပါနဲ့”

ဤကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်သော စကားများကို ပြောဆိုနေစဉ် အဘွားအို ၏ မျက်နှာထားမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ကြင်နာယုယပြီး နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန် ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားစေသည်။

‘၃၆ ဒီဂရီ ရှိတဲ့ ပါးစပ်ကနေ ဒီလို အေးစက်တဲ့ စကားတွေ ဘယ်လိုများ ထွက်လာနိုင်ရတာလဲ’

အလှောင်ပြောင် ခံရသော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို အရက် ဆက်ငှဲ့ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့စွမ်းရည် ကြီးမကြီး ဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး ဒါပေမဲ့ မိန်းမဆိုးကြီး နင် ဒီတစ်ခါ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ပါလိမ့်မယ်လို့တော့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး နင် ကုသခင်ကြီး ဆီမှာ ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုခု တင်နေလို့လား”

“နင်ရော ဘာလို့ ဒီကို လာရတာလဲ”

“ငါ အရင် မေးတာ ဆိုတော့ နင် အရင် ဖြေရမှာပေါ့”

“ဒါဆိုလည်း ဘယ်သူမှ မဖြေနဲ့တော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအဘွားကြီးကလည်း နင် ဒီကို လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး”

“ဟူး နင်က အရင်လိုပဲ ပျင်းစရာ ကောင်းတုန်းပဲ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် အရက် တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ကာ ကျန်းပေရန် ဘက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“နည်းနည်း သောက်မလား”

အရက်နံ့ကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အရက်၏ အရည်အသွေးမှာ ကျန်းပေရန် တွေ့ဖူးသမျှ ဒေသခံ အရက် များထဲတွင် အကောင်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားသော အရက်နှင့် ယှဉ်ပါက များစွာ လိုအပ်နေသေးသည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး လည်း အရက် ကြိုက်တဲ့သူ ဆိုတာ သိသာတယ် ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း တခြား နေရာတွေကနေ ရှာဖွေ စုဆောင်းထားတဲ့ အရက်ကောင်း တချို့ ရှိတယ် အတူတူ သောက်ကြည့်ကြတာပေါ့”

အရက်သောက်ရမည် ဟု ကြားသောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား မိတ်ဆွေလေး က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ ဒါဆို ဘုန်းကြီး လည်း အားမနာတော့ဘူး”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က အားနာဟန် လုံးဝ မပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည်လည်း အရက်သမား အိုကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာသဖြင့် လက်စွပ်ထဲမှ ကျုံးရှန်း စုန်းလောင် အရက် တစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် လုံးဝ အားမနာဘဲ တိုက်ရိုက် လှမ်းယူလိုက်ပြီး အရက်အိုး အဖုံးကို အလောတကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။

“ရှူး”

အရက်အိုးထဲမှ ပြင်းထန်သော အရက်နံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် အရူးအမူး ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ မျက်နှာထား မျိုး ပြသလိုက်ပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟားဟားဟား ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး ရဲ့ နေရာအနှံ့ကို သွားလာခဲ့ပြီး လောကမှာ ရှိတဲ့ အရက်ကောင်း အားလုံးကို သောက်ဖူးပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ မထင်ထားခဲ့ဘူး... မထင်ထားခဲ့ဘူး... ငါက ရေတွင်းထဲက ဖား တစ်ကောင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ် လို့”

အိုးထဲမှ စုန်းလောင် အရက်ကို ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးထဲသို့ ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ချက်ချင်း မသောက်သေးဘဲ ကျန်းပေရန် ကို မေးလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေလေး ဘုန်းကြီး တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ ဒီအရက်က ဘယ်က ရတာလဲ”

“ဘုန်းတော်ကြီး အရင် တစ်ငုံ သောက်ကြည့်ပြီးမှ မေးလည်း မနှောင်းပါဘူး”

ကျန်းပေရန် က စကားဝှက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည်လည်း ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ “ကောင်းပြီ” ဟု ပြန်ဖြေကာ ပန်းကန်လုံးကို ပါးစပ်နားသို့ တေ့လိုက်သည်။

မူလက သူသည် အရသာကို သိရုံ တစ်ငုံမျှသာ သောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အရက် ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခံတွင်းတစ်ခုလုံး မဟုတ် သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသော အရက်နံ့က သူ့ကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ “ဂလု... ဂလု...” ဟူသော အသံများနှင့်အတူ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ အရက် အားလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

“နတ်အရက်... နတ်အရက်ပဲ ဟားဟားဟား ဒီအရက်အတွက် ဆိုရင် မင်း ဒီနေ့ ဘုန်းကြီး ကို ဓားတောင်ကို တက်ခိုင်း၊ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်ခိုင်းရင်တောင် ရတယ်”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် စကားပြောရင်း နောက်ထပ် တစ်ပန်းကန် ထပ်ငှဲ့လိုက်ပြန်သည်။

“ဟားဟား အားလုံးပဲ သောက်နေကြပြီလား တော်တော်လေး ရင်းနှီးသွားကြပြီပဲ”

ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် သည် တဲတံခါးကို လှန်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏ နောက်တွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး သည် မျက်နှာတွင် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ရုပ်ရည်ကို သေချာ မမြင်ရပေ။

“ဟားဟား ကု သခင်ကြီး ခင်ဗျား ငါ့ကို တကယ် နေရာကောင်း တစ်ခုဆီ ခေါ်လာပေးတာပဲ ဒီဆရာကျန်း က ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က အလွန် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အဘွားအို က ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကြောင်သေး နည်းနည်းလောက် သောက်မိတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး နင် ဘယ်လိုလုပ် အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေလဲ မသိဘူး”

သို့သော် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် စောစောက အဘွားအို ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသဖြင့် သူမ၏ စကားကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ အရက်နံ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကာ ကျန်းပေရန် ဘက်သို့ အကြည့် ပြန်ရောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အခု အရက်လည်း သောက်ပြီးပြီ ဆိုတော့ မိတ်ဆွေလေး က ဒီအရက် ဘယ်က ရလာလဲ ဆိုတာ ဘုန်းကြီး ကို ပြောပြလို့ ရပြီလား”

“ဘုန်းတော်ကြီး ကို ဖုံးကွယ် မထားပါဘူး ဒီအရက်က ဂျူနီယာ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာပါ”

“မင်း ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာ ဟုတ်လား”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ မှေးကျဉ်းနေသော မျက်လုံးလေးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“တကယ် ပြောတာလား”

ကျန်းပေရန် ပြန်မဖြေရသေးမီ ကုလျန်ရန် က သူ့ကိုယ်စား အရင် ဝင်ဖြေလိုက်သည်။

“သူ တတ်ကျွမ်းတဲ့ ပညာရပ်တွေက မင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားတယ် နောက်ပိုင်းကျရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သိလာမှာပါ ပြီးတော့ ဒီအရက်က သူ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလို့ သူ ပြောမှတော့ သေချာပေါက် သူ ကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ် ဒီအချက်ကို ဒီလူအိုကြီး အာမခံတယ်”

ကုလျန်ရန် ကိုယ်တိုင် ဤသို့ ပြောနေမှတော့ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး အနေဖြင့် သံသယ ဝင်နေစရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘဲ ကျန်းပေရန် ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မိတ်ဆွေလေး တကယ် စွမ်းတာပဲ ဘုန်းကြီး ရဲ့ ဂါရဝပြုမှုကို ခံယူပါ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ခါးကို ညွှတ်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးကာ ဖေးမလိုက်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ ဘုန်းတော်ကြီး ဒီလို အရိုအသေ မျိုးက အရမ်း ကြီးမားလွန်းပါတယ်”

“မကြီးမားပါဘူး မကြီးမားပါဘူး ဒီလို လူ့လောကမှာ ပြိုင်စံရှားတဲ့ အရက်ကောင်းကို ချက်လုပ်ပေးတဲ့ အတွက် ဘုန်းကြီး ကျေးဇူးတင်တာပါ ငါ့လို အရက်သမား မျိုး အတွက်တော့ တကယ်ကို ပါးစပ်အရသာ တွေ့သွားတာပါပဲ”

“ဘုန်းတော်ကြီး ထိုင်ပါဦး အရက်ကတော့ လုံလောက်အောင် ရှိပါတယ် ဂါရဝပြုတာတွေ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး”

“ကောင်းပြီ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ကုလျန်ရန် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကု သခင်ကြီး ငါ ဒီကနေ အရင် ပြောထားလိုက်မယ် ခဏနေ ခင်ဗျား ငါတို့ကို ဘာကိစ္စ အတွက် ခေါ်လာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆရာကျန်းကို ကူညီနိုင်မယ့် ကိစ္စ ဆိုရင် ဘုန်းကြီး အကုန် လက်ခံတယ်”

ကုလျန်ရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ဘတ်ရှိ ကြွက်သားများ နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ဒီလူအိုကြီး မှတ်ထားလိုက်မယ်”

ထို့နောက် ကုလျန်ရန် သည် မျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျန်းပေရန် ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီယွမ်မြို့တော် ထဲမှာ ဒီလူအိုကြီး သိတဲ့သူတွေထဲက လာချင်တဲ့ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ တွေ အကုန်လုံးက ဒီလောက်ပဲ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကိုတော့ မိတ်ဆွေလေး ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောလိုက်ပါ”

‘သုံးယောက်တည်းလား’

ကျန်းပေရန် ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအခါ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်များ အားလုံး ယွမ်မြို့တော် တွင် စုဝေးနေကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ မည်မျှပင် ရှားပါးစေကာမူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကုလျန်ရန် အနေဖြင့် ဂဏန်း နှစ်လုံး အရေအတွက်ခန့် ရှာဖွေနိုင်ရန် ပြဿနာ မရှိဟု ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ရလဒ် အနေဖြင့် သုံးယောက်တည်းသာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သေချာသည်မှာ ကုလျန်ရန် ပင်လျှင် လောကရှိ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာလည်း အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည် နေထိုင်နေကြမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့၏ အကဲဆတ်သော အဆင့်အတန်း အရ မြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းအောင်းရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ထို့ပြင် ကုလျန်ရန် ၏ စကားအရ အချို့သော တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များသည် လာရောက်ရန် ဆန္ဒ မရှိကြောင်းလည်း သိသာသည်။

အချက်အလက် မျိုးစုံ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ သူသည် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းပေရန် သည် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ၏ ရှားပါးမှု အပေါ် အသိအမြင်သစ် တစ်ခု ရရှိသွားခဲ့သည်။

‘တကယ်ကို နည်းပါးလွန်းတာပဲ’

(အခန်းပြီး)