ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည် အသီးသီး ပြသကြခြင်း

အားလုံး နေရာတကျ ထိုင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် က စကားစလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ လူကြီးမင်းတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်ခုတည်းပါပဲ အဲဒါကတော့ ဒီအဆိပ်မြူ ဖြေရှင်းရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ ကိုယ့်အသက်ကို စတေးသွားခဲ့ကြတဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင် တွေကို ပြန်လည် အသက်သွင်းချင်လို့ပါ လူကြီးမင်းတို့ အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြင်တွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမယ့် နည်းလမ်းတွေကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ပြန်လည် အသက်သွင်းဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တဲအတွင်းရှိ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ၏ မျက်နှာထားမှာ အသီးသီး ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သို့သော် ကျန်းပေရန် ကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သူမှာ ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ မျက်ခုံးများသည် တွန့်ချိုးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ မျက်နှာဖုံး ပေါ်ရှိ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန် မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံ များပြားစေကာမူ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားမိသည်။ ဒါ မျက်နှာဖုံး မဟုတ်ဘဲ မျက်နှာ တစ်ခုလား။ မျက်နှာဖုံးနဲ့ တူတဲ့ မျက်နှာ တစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီမျက်နှာဖုံး က သူမရဲ့ မျက်နှာ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား။

အံ့သြမှု အပြင် အကြီးမားဆုံး ခံစားချက်မှာ သဟဇာတ မဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်သော အမူအရာကို ပြုလုပ်နိုင်သည့် မျက်နှာဖုံး တစ်ခုမှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

‘ဒါပေမဲ့... နည်းနည်းတော့ ချစ်စရာ ကောင်းနေသလိုပဲ’

ကျန်းပေရန် သည် ထိုထူးဆန်းသော မျက်နှာဖုံးကို စူးစမ်း ကြည့်ရှုနေစဉ် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က စကားပြောလာသည်။

“လူသေကို ပြန်လည် အသက်သွင်းတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုန်းကြီး မှာ ကိုယ်ပိုင် အမြင် တချို့ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နည်းလမ်းနဲ့ ရလဒ် က... မိတ်ဆွေလေး ထင်ထားတာနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားနိုင်တယ်”

“ဘုန်းတော်ကြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ ရပါတယ် အားလုံး ဒီမှာ စုဝေးနေကြတာကလည်း ဝိုင်းဝန်း အကြံဉာဏ် ပေးကြဖို့ပဲလေ”

“ကောင်းပြီ ဒါဆို ဘုန်းကြီး အစွမ်းပြရတော့မှာပေါ့”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် ပန်းကန်လုံးထဲရှိ အရက်ကို တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

“လူသေကို ပြန်လည် အသက်သွင်းတဲ့ ကိစ္စမှာ သေဆုံးသူရဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါး နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ပါး ကို ဘယ်လို ပြန်လည် နေရာချထားရမလဲ ဆိုတာက အရေးအကြီးဆုံး ဆိုတာ ဆရာကျန်း လည်း သိမှာပါ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘုန်းကြီး ရဲ့ နားလည်မှု ကတော့... ဖမ်းဖို့ ပါပဲ”

“ဖမ်းတယ်”

“ဟုတ်တယ်” ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောရင်း နောက်ထပ် အရက် တစ်ပန်းကန် ငှဲ့လိုက်ပြန်သည်။

“သရဲ ဖမ်းတာလည်း ဖမ်းတာပဲ၊ ဝိညာဉ် ဖမ်းတာလည်း ဖမ်းတာပဲ ဒီနှစ်ခုက သဘောတရားချင်း တူညီတယ်လို့ ဆိုလို့ ရတယ်”

ကျန်းပေရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်ဟု ထင်မြင်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နှစ်ခုစလုံးမှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာ များ ဖြစ်ကြရာ အမှန်တကယ်ပင် ဆင်တူမှု၊ သို့မဟုတ် တူညီမှုများ ရှိနေပေသည်။

စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ နောက်ထပ် အရက်အိုး တစ်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ဘေးတွင် ချပေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် က လက်ဟန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘုန်းတော်ကြီး ဆက်ပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါဦး”

“ဟားဟားဟား ဆရာကျန်း က တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ”

အရက်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်သော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာမှုများကိုလည်း လုံးဝ ဖုံးကွယ် မထားတော့ပေ။

“သရဲ ဖမ်းရတာ လွယ်ပေမယ့် ဝိညာဉ် ဖမ်းရတာ ခက်တယ် ပြီးတော့ သေဆုံးသွားသူရဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါး နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ပါး လုံးကို ဖမ်းပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အတင်း ထည့်ပေးရင်တောင် အာနိသင် က သူတို့ဘာသာ ပြန်ဝင်လာတာလောက် မကောင်းဘူး သေဆုံးသူ ပြန်ရှင်လာရင်တောင် ရူးသွပ်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိသေးတယ်”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ ဤစကားကို နားထောင်ကြည့်လျှင် သူသည် ဤနည်းလမ်းဖြင့် အခြားသူများကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် သေချာပေါက် ကြိုးစားခဲ့ဖူးကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာ သိပ်မကောင်းခဲ့ပုံ ရသည်။

ထိုအချိန်၌ အဘွားအို က ပြုံးလျက် ပြောလာသည်။

“ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး သုံးရင် အဲဒီ ဝိညာဉ်လေးတွေ သေချာပေါက် ကြောက်သွားမှာပေါ့ ဒါကြောင့် အသက်ပြန်ရှင်လာရင်တောင် ရူးသွပ်သွားတာ မဆန်းပါဘူး”

“အို”

အဘွားအို ၏ စောစောက လှောင်ပြောင်မှုများကို ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ရယ်မော၍ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းကို လှောင်ပြောင်ခံရသောအခါ ချက်ချင်း မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။

“ဒါဆို မိန်းမဆိုးကြီး နင့်မှာ ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း ရှိလို့လား ဒါမှမဟုတ် လှောင်ပြောင်ဖို့ သက်သက်ပဲ ပြောနေတာလား”

“ဒီအဘွားကြီးက နင့်ကို လှောင်ပြောင်ရဲမှတော့ သေချာပေါက် ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်း ရှိတာပေါ့ ဒါပေမဲ့...”

အဘွားအို ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ အကြည့်များ ကျန်းပေရန် ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စောစောကထက် ပို၍ ကြင်နာယုယသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

“ဆရာကျန်း က ဒီအဘွားကြီးကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးဆပ်ရမှာ မှန်ပေမယ့် မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငါတို့ ဒီလို ကိစ္စတွေ လုပ်ရင် အသက်တိုစေတယ် ဒီအဘွားကြီးကလည်း သက်တမ်း ကုန်ခါနီးနေပြီ ဆိုတော့ ဒီတစ်ခါ လုပ်လိုက်ရင်...”

‘တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ က အသက်တိုမှာ ကြောက်တယ် ဟုတ်လား...’

အဘွားအို အကျိုးအမြတ် တောင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားသော ကျန်းပေရန် က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာ ပြောတာ မှန်ပါတယ် လူသေကို ပြန်လည် အသက်သွင်းတယ် ဆိုတာ ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုကို ဆန့်ကျင်တာမို့ တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရမှာ သေချာပါတယ် ဒီလို လုပ်ပါ ကျွန်တော် အခု နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ မှာ နည်းနည်းပါးပါး မျက်နှာ ရှိနေပါပြီ နောက်ပိုင်း စီနီယာ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိရင် အချိန်မရွေး ပြောပါ ဂျူနီယာ အနေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်”

“ဟိုဟိုဟို”

ကျန်းပေရန်၏ ဤကတိစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားအို သည် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း အလွန် မေတ္တာ ရှိစွာဖြင့် မှေးကျဉ်းသွားလေသည်။

“ကောင်းပြီ ဆရာကျန်း က ဒီအဘွားကြီးကို ဒီလောက် အထင်ကြီးမှတော့ ဒီအဘွားကြီးလည်း ဒီနေ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ကောင်းကင်ရဲ့ အလိုကို တစ်ကြိမ်လောက် ဆန့်ကျင်ပေးပါ့မယ်”

ကျန်းပေရန် ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သိရှိထားသော ရွှီမေယင် သည် ဤကတိစကား၏ တန်ဖိုး မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ယခု ရှေ့မှ လူငယ်လေးသည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကယ်တင်ရှင် ဟု ဆိုနိုင်ရာ နောက်ပိုင်းတွင် အခြေခံ မူဝါဒများနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များ မဟုတ်ပါက နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ မှ မည်သည့် အစွမ်းထက်သူ မဆို သူ့ကို သေချာပေါက် မျက်နှာသာ ပေးကြမည်မှာ သေချာသည်။

ထို့ပြင် သူတို့ကဲ့သို့ အများရှေ့ ထွက်၍ မရသော တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များ အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အကာအကွယ် ထီးကြီး တစ်လက်ကို အလွန် လိုအပ်လှသည်။

ထို့ပြင် ဤကျေးဇူးတရားကို အသက်ကယ်ရန် အတွက်သာ အသုံးပြုရန် မလိုဘဲ သူတို့ ပုံမှန် မလုပ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များ လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် သူတို့ ပုံမှန် သွား၍ မရသော နေရာများသို့ သွားရောက်ရန် အသုံးပြုခြင်းကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်ပေသည်။

“တကယ်တော့ အဲဒီ ဝိညာဉ်လေးတွေကို မလန့်သွားစေဖို့ ဆိုတာ မခက်ပါဘူး သူတို့ဘာသာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဝင်ချင်လာအောင် လုပ်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

“ပြောရတာတော့ လွယ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီ ဝိညာဉ် သုံးပါး နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ပါး မှာ သတိတရားမှ မရှိတာ သူတို့ကို ဘယ်လို သွားလွှမ်းမိုးမလဲ”

“အဲဒါက ဒီအဘွားကြီးရဲ့ စွမ်းရည်ပဲလေ ငါ ပြောရဲမှတော့ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်တာပေါ့”

“ကောင်းပြီ ဒါဆို ဒီနေ့ ဘုန်းကြီး လည်း ဆရာကျန်း ရဲ့ ကျေးဇူးနဲ့ ဗဟုသုတ တိုးရတော့မှာပေါ့ မိန်းမဆိုးကြီး နင် အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေကို နင့်စကား နားထောင်အောင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ကျန်းပေရန် လည်း ဤစကားများကို နားထောင်ရင်း ဤကိစ္စ အောင်မြင်နိုင်ခြေ အလွန် များကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အချိန်မဆွဲတော့ပါဘူး လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က အသက်စွန့်သွားတဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင် တွေကို အရင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သွားလို့ ရပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်း က သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိတဲ့ လူတွေကို အကုန် ဖယ်ရှားပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ် မဟုတ်ရင် ငါတို့ လုပ်ဆောင်ရတာ အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်”

“ဒါက သေချာပေါက် လုပ်ပေးရမှာပါ လူကြီးမင်းတို့ စိတ်ချပါ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် အကာအကွယ် အစီအရင် တွေ သေချာ လုပ်ပြီးမှ လူကြီးမင်းတို့ကို ခေါ်ပါ့မယ် ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိစေရပါဘူး”

“ကောင်းပြီ ဆရာကျန်း ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ငါ ယုံကြည်ပါတယ် ဒါဆို ငါတို့ ဒီကနေပဲ စောင့်နေပါ့မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆို ကျွန်တော် ခဏ သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် တဲတံခါးကို လှန်ကာ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းပေရန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် မိမိကိုယ်ကို အရက်ငှဲ့ရင်း ကုလျန်ရန် အား ပြောလိုက်သည်။

“ကု သခင်ကြီး ရဲ့ စကားက တကယ် ယုံကြည်ရတာပဲ ဒီဆရာကျန်း က တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ သူပဲ”

“အရက်တိုက်လို့ ပြောတာ မဟုတ်လား”

အဘွားအို က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောသည်။

“အရက်က အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်တာ သေချာပါတယ် ဒါပေမဲ့ ပိုအရေးကြီးတာက ဘုန်းကြီး စောစောက သူ့အတွက် ဗေဒင် တစ်ကွက် တွက်ကြည့်လိုက်လို့ပါ”

“ဗေဒင် ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ”

အဘွားအို က မေးလိုက်သည်။

“မပြောနိုင်ဘူး မပြောရဘူး”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး နှင့် ကုလျန်ရန် တို့ အပြန်အလှန် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ပိုရယ်လေ ပိုကျယ်လေ ဖြစ်လာလေသည်။

အဘွားအို သည် ဤလူနှစ်ယောက် လူစကား မပြောတတ်သည်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ရာ ဆက်လက် မမေးမြန်းတော့ဘဲ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရည်အချင်း ရှိတာပဲ အိမ်ထောင်များ ရှိပြီးပြီလား မသိဘူး”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ထူးဆန်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

“နင်...”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ဘာပြောချင်သနည်း ဆိုသည်ကို သိရှိသော အဘွားအို က ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ရဲ့ အဲဒီ အရမ်းကာရော ပြောတတ်တဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း ဒီအဘွားကြီးက ငါ့မြေးမလေး အတွက် ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးချင်လို့ပါ”

“နင့်မှာ မြေးမလေး ရှိသေးတယ်လား”

“ဒါပေါ့ ငါ့မြေးမလေး က အရမ်း လှပပြီး အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာ ဘယ်သူ မြင်မြင် ချီးကျူးရတဲ့ သူပါ”

“ကောင်းပြီ နင် အဲဒီလို ပြောရင်လည်း ငါ အဲဒီလိုပဲ ယုံလိုက်ပါ့မယ်”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ပြောရင်း အရက် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး အရသာခံကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသကဲ့သို့ မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ နင် မကြာသေးခင်က မူ တောင်တန်း မှာ ကျင့်ကြံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဟိုဟိုဟို နေရာပြောင်းသွားတာ ကြာလှပေါ့ ဒါ့အပြင် ဒီအဘွားကြီးသာ မူ တောင်တန်း မှာ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံနေရင် နင့်ရဲ့ ဒီမြင်းမျက်နှာ ကြီးကို ဒီမှာ လာကြည့်ခွင့် ရပါ့မလား”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရွှီမေယင် ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

မူ တောင်တန်း သည် ချီနိုင်ငံ တွင် တည်ရှိပြီး ယခု ယွမ်မြို့တော် တွင် နိုင်ငံ အသီးသီးမှ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူများ စုဝေးနေကြသော်လည်း ချီနိုင်ငံ မှ လူများ လုံးဝ မပါဝင်ပေ။ ထိုဂူကျင့်ကြံသူ များ၏ အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းခြင်းကို မခံရလျှင်ပင် အင်အားများစွာ ဆုံးရှုံးသွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုခုတွင် သေချာပေါက် ပုန်းအောင်းနေမည်မှာ သေချာသည်။

အကယ်၍ ရွှီမေယင်သာ ထို မူ တောင်တန်း တွင် ဆက်လက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပါက ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် အခွင့်အရေး အမှန်တကယ် မရှိနိုင်ပေ။

“ဟားဟားဟား ငါ တကယ်ပဲ မိုက်မဲတဲ့ မေးခွန်း တစ်ခု မေးလိုက်မိတာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ တစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်မယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ တစ်ပန်းကန် သောက်လိုက်မယ်”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောပြီးသည်နှင့် အရက် ပန်းကန်ကို မြှောက်ကာ တစ်ခါတည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေလေ့ရှိသော ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ထန်ကျင်းရန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ထန်ကျင်းရန် သည်လည်း သူမကို သိရှိပုံ ရပြီး “မင်္ဂလာပါ” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထန်ကျင်းရန် ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး ပေါ်တွင် အံ့သြနေသော အမူအရာ တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ထန်ကျင်းရန် ၏ ပေါင်ကို ဆက်လက် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြမှုမှာ ပိုမို ကြီးမားလာလေသည်။

“ကု သခင်ကြီး ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ”

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ကုလျန်ရန် ဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ကုလျန်ရန် သည်လည်း ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ဘာမေးနေသနည်း ဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိပုံ ရပြီး ကြွက်သား နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါကာ တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တွေကို ထုတ်ပြောလို့ မရဘူး”

“အင့်”

ဘေးနားရှိ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် အရက်ချဉ် အန်ထုတ်သံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ဦးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ”

ကုလျန်ရန် က ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေသည်။

“ကောင်းကျိုး ဆိုးကျိုး၊ နောင်တရမှုနဲ့ တွန့်တိုမှုတွေကို မသိခြင်းကပဲ ကံကောင်းခြင်းပါ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ဒါဆို ငါ အရက် ဆက်သောက်မယ်”

သို့သော် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ကဲ့သို့ ကုလျန်ရန် ၏ စကားဝှက်များကြောင့် အလွယ်တကူ နောက်ဆုတ်သွားမည့် ပုံ မပေါ်ဘဲ ထန်ကျင်းရန် ကို ဆက်လက် အကဲခတ်နေသေးသည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ဤမျှ ဇွဲကောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကုလျန်ရန် သည် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရသည်။

“မော့ရှာ ဒီလူအိုကြီး အနား လာခဲ့ပါဦး”

မော့ရှာ သည် ကုလျန်ရန် နှင့် ပထမဆုံး အကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆရာတူ အစ်ကို က သူ့အပေါ် အလွန် လေးစားကြောင်း သိသာသဖြင့် မော့ရှာ သည်လည်း အလွန် ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကုလျန်ရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာဘိုးဘိုး”

ဤ ဆရာဘိုးဘိုးဟူသော ခေါ်ဆိုမှုက ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားသွားပြီး မော့ရှာ ဘေးသို့ ချက်ချင်း ထလာလေသည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း မော့ရှာ သည် အနည်းငယ် နေရခက်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် မိမိကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ရာကို ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကုလျန်ရန် သည် ဤ ဆရာဘိုးဘိုး ဟူသော ခေါ်ဆိုမှုကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ကြွက်သား နှစ်ချက်ခန့် တုန်ခါသွားပြီး ကြေးပြား တစ်ပြားကို ထုတ်ကာ မော့ရှာ ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “နည်းနည်းတော့ နောက်ကျသွားတယ် ဒါပေမဲ့ တွေ့ဆုံခြင်း အထိမ်းအမှတ် အဖြစ် ဒီလက်ဆောင်ကို ယူထားလိုက်ပါ”

မော့ရှာ က ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုကြေးပြားသည် ကုလျန်ရန် ၏ လက်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မငြင်းပါနဲ့ ဒီကြေးပြားရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို နောက်ပိုင်းကျရင် မင်း အလိုလို သိလာပါလိမ့်မယ် အခုတော့ ဒါကို အကာအကွယ် လက်ဖွဲ့ တစ်ခု လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”

မော့ရှာ အံ့သြနေစဉ် ရင်ဘတ်တွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကြေးပြားမှာ သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဆွဲထားမှန်း မသိ ဆွဲထားလျက်သား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည် ယခုအခါ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း ဆိုသည်ကို နားလည်သွားပုံ ရသော်လည်း သူမ ထပ်မံ မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ မိမိ၏ နေရာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်သွားထိုင်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ ရွှီမေယင် က ပြုံးလျက် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ကို ပြောလိုက်သည်။

“နင်လည်း ဒီကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ထူးခြားချက်တွေကို မြင်လိုက်တယ် မဟုတ်လား”

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး က မှန်ကန်ကြောင်း ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်သည်။

“ဒါကြောင့်မို့ ကု သခင်ကြီး က စွမ်းဆောင်နိုင်တယ် လို့ ပြောတာပေါ့ ဟိုဟိုဟို”

ရယ်မောပြီးနောက် ရွှီမေယင် က အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးရေ အရင်တစ်ခေါက် တွေ့တုန်းက နင် ရွေ့ယွီ မြစ် ကို သွားမယ် လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ ဘယ်လိုလဲ နောက်ပိုင်း ရောက်ဖြစ်ခဲ့လား”

“ရောက်တယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မြစ်အောက်ခြေကို ဝင်ဖို့ မလွယ်ဘူး ကျွန်မ နည်းလမ်း စဉ်းစားနေတုန်းပဲ”

“ဟုတ်လား... အဲဒီ နေရာက တော်တော်လေး စွမ်းတယ် လို့ ငါလည်း ကြားဖူးတယ် တကယ်လို့ နင် သဘောမကျဘူး ဆိုရင် ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားတဲ့ အခါ ဒီအဘွားကြီး နင်နဲ့ အတူတူ သွားပေးရမလား ဘယ်လိုလဲ”

“အဘွား သွားချင်တယ် ဆိုရင်...”

“ထွက်သွားစမ်း နင် သေရမယ့် အဘွားကြီး ငါ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် လာယူချင်နေပြန်ပြီလား”

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး စကားတစ်ဝက်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အခြား အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤအသံသည် အသံနေအသံထားရော လေသံပါ စောစောက ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး အလွန် ရိုင်းစိုင်း ကြမ်းတမ်းလှသည်။

ရွှီမေယင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသ မထွက်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဟူး အသက်ကြီးလာရင် လူတွေရဲ့ မုန်းတီးမှုကို ခံရတတ်တယ် ဆိုတာ မှန်တာပဲ ဒီအဘွားကြီးက စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ စေတနာနဲ့ပါ”

ရွှီမေယင် ပြောပြီးသည်နှင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ရှိုက်ငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ ထို့ပြင် မျက်ရည်သုတ်ရန် လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်ကိုပင် ထုတ်ယူကာ မျက်လုံးများကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေလေသည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားပြီး မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ မျက်နှာ အင်္ဂါရပ်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

“အဘွား သူ အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး သူ...”

“ဒီအမေကြီး က အဲဒီလို ဆိုလိုတာပဲ သေရမယ့် အဘွားကြီး နင် ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ နင် ဘာအကြံအစည် ရှိလဲ ဆိုတာ ဒီအမေကြီး မသိဘူးများ မှတ်နေလား ဟင်းသီးဟင်းရွက် အိုကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် အားနည်းတဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေသေးတယ် ရွံစရာ မကောင်းဘူးလား”

“ဟင်းသီးဟင်းရွက် အိုကြီး” ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အရက်သောက်ကာ ပွဲကြည့်နေသော ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ရုတ်တရက် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်ထဲမှ အရက်များကို ပန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

“ရပ်”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် လက်ချောင်းဖြင့် ချက်ချင်း ညွှန်ပြကာ လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားသော အရက်များကို အားလုံး ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

“တော်သေးတယ် တော်သေးတယ် ဒီနတ်အရက် တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ရင်တော့ ကြီးမားတဲ့ အပြစ်ကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ”

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် စကားပြောရင်း လျှာကို ထုတ်ကာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသော အရက်စက်များကို အားလုံး ပြန်လည် လျက်ယူလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ဆဲဆိုခံရသည့်တိုင်အောင် ရွှီမေယင် သည် မည်သည့် တုန့်ပြန်မှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ မျက်ရည်များကို ဆက်လက် သုတ်နေကာ အိမ်တွင် အလွန် နှိပ်စက်ခံရသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက်နှင့် အလွန် တူနေလေသည်။

“အားလုံးပဲ သွားလို့...”

ထိုအချိန်၌ ကျန်းပေရန် သည် တဲတံခါးကို လှန်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး တဲအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်း မျိုးစုံကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။

ကုလျန်ရန် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ပထမဆုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အားလုံး စီစဉ်ပြီးပြီလား”

“အင်း အားလုံး အဆင်ပြေပါပြီ လူကြီးမင်းတို့ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ် လိုက်ခဲ့ရုံပါပဲ”

“ကောင်းပြီ”

ကုလျန်ရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့ အရေးကြီး ကိစ္စ အရင် လုပ်ကြတာပေါ့”

ကုလျန်ရန် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ပထမဆုံး အရက်အိုးကို ပိုက်ကာ ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး သည်လည်း ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီး အတူတကွ ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ကျောက်စိမ်း မျက်နှာဖုံး အမျိုးသမီး ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှီမေယင် သည်လည်း မျက်ရည် ဆက်မသုတ်တော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးလျက် ကျန်းပေရန် အား ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကျန်း က ဒီယွမ်မြို့တော် ထဲမှာ တကယ်ကို ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားတာပဲ ကိစ္စတွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးသွားတယ်”

“စီနီယာ မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ အားလုံးက မျက်နှာသာ ပေးကြလို့ပါ”

“ဟိုဟိုဟို ဒီလူတွေက ဘယ်သူ့ကိုမဆို မျက်နှာသာ ပေးမယ့် လူတွေ မဟုတ်ဘူး”

ရွှီမေယင် ပြောရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ကျန်းပေရန် ၏ လက်မောင်းကို ညှစ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား က ဒီအဘွားကြီး ကြည့်လေ ပိုသဘောကျလေပဲ ဆရာကျန်း အိမ်ထောင်များ ရှိပြီးပြီလား မသိဘူး”

“မရှိသေးပါဘူး”

“မရှိသေးရင် ကောင်းတာပေါ့ ဒီအိုကြီးမ မှာ မြေးမလေး တစ်ယောက် ရှိတယ် အရမ်းကို လှပတဲ့ ကလေးမလေး ပါ ပြီးတော့...”

“မြောင်”

ထိုအချိန်၌ ကုလျန်ရန် ၏ လက်ထဲရှိ ကြောင်လေး က အော်လိုက်ရာ ရွှီမေယင် အလန့်တကြား နောက်လှည့်ကာ ကုလျန်ရန် ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကုလျန်ရန် ကမူ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ မျက်လုံးမှေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အရေးကြီး ကိစ္စ အရင် လုပ်ပါ”

ရွှီမေယင် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ရယ်မောနေသော မျက်နှာကို ပြန်လည် ပြသလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ အသက်ကြီးလာတော့ စကားနည်းနည်း များသွားတာပါ အားလုံးပဲ အပြစ် မတင်ကြပါနဲ့ ဟိုဟိုဟို”

ပြောပြီးသည်နှင့် ပျံသန်းအိမ်တော် ပေါ်သို့ တက်သွားလေသည်။

(အခန်းပြီး)