အန္တရာယ်ကြားမှ ထွက်ပေါက်

ရှန့်နိုင်ငံ၊ နင်ထုန် ချိုင့်ဝှမ်း။

"အဟွတ် အဟွတ်... အဟွတ် အဟွတ်..."

ဂူတစ်ခုအတွင်း ယင်ကျန်းဟုန် သည် အမည်းရောင် သွေးများကို အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေသည်။

အဖေကြီး၏ မျက်နှာထား ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်ကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသော မုယောင် သည် သူ၏ ပါးစပ်နားမှ သွေးများကို သုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဖေကြီး ကျောက်စိမ်း ဝိညာဉ် ဆေးမှုန့် နည်းနည်း ထပ်စားလိုက်ပါဦး သွေးတွေ အများကြီး အန်နေပြီ"

"ဟုတ်တယ် သခင်ကြီး ခင်ဗျား ဒီလို ဖြစ်နေရင် ကျွန်မတို့... ကျွန်မတို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဟင့်ဟင့်ဟင့်..."

"သခင်ကြီး ယောင်ယောင် စကားနားထောင်ပြီး နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါ"

"ဟင့်ဟင့်ဟင့်... ကျွန်မ သွားပြီး ဆရာဝန် ထပ်ပင့်ပေးရမလား..."

"ရပြီ ရပြီ ဘာလို့ ငိုယိုနေကြတာလဲ"

ဘေးနားရှိ မိန်းမလှလေးများ၏ ငိုယိုသံများကြောင့် စိတ်ရှုပ်သွားသော ယင်ကျန်းဟုန် သည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို ငါ သိပါတယ် ဒီအဆိပ်မြူ တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဆေးဝါးတွေက ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ယင်ကျန်းဟုန် အမည်းရောင် သွေးများ ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင် သည် စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာလေသည်။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်စားကြည့်ပါဦး ဒီတစ်ခါတော့ အသုံးဝင်ချင် ဝင်မှာပေါ့..."

မုယောင် ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယင်ကျန်းဟုန် က ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေသည်။

"အရူးမလေး ဒီလို အချိန်မှာ ရောဂါကို မစစ်ဆေးဘဲ ဆေးကုလို့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး"

ထို့နောက် သူသည် မုကျိုရီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အကျို သူတို့ကို အပြင်ခေါ်သွားလိုက်"

"မသွားဘူး"

မုယောင် က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန် ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲ အဖေကြီးကို အဖော်လုပ်ပေးမယ်"

"ဟုတ်တယ် ကျွန်မတို့လည်း သခင်ကြီးကို အဖော်လုပ်ပေးမယ်"

ယင်ကျန်းဟုန် သည် မုကျိုရီ ကို သူတို့အား အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ထုတ်သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အလောတကြီး တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်ခဲ့"

ယင်ကျန်းဟုန် သည် စကားပြောစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အခြေအနေကို သိပ်မဆိုးရွားစေရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ် အဲဒီ ဘီလူးတွေ... အဲဒီ ဘီလူးတွေ ပြန်လာပြန်ပြီ"

ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု စိတ်ထဲမှ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း တကယ်တမ်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ယင်ကျန်းဟုန် ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် သည် အားတင်း၍ မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လာရင်လည်း ပြန်လာပါစေပေါ့ ဘာလန့်နေတာလဲ"

"အဖေကြီး အဖေကြီး..."

"ရှူး..."

ယင်ကျန်းဟုန် သည် မုယောင် ကို တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တချို့ ကိစ္စတွေက တစ်ယောက်ယောက်တော့ လုပ်ရမှာပဲ အထူးသဖြင့် ငါမှလွဲပြီး ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမျိုးပေါ့ စကားနားထောင် ဒီမှာပဲ နေပြီး ငါ့ကို စောင့်နေ"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဂူအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ယင်ကျန်းဟုန် သည် ခြေနှစ်လှမ်းမျှ မလျှောက်ရသေးမီ ချိုင့်ဝှမ်း အဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားနေသော ကွမ်းရှီအန်း ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် က ကွမ်းရှီအန်း ကို မြင်သကဲ့သို့ ကွမ်းရှီအန်း လည်း သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ယင် ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်သွားပြီး အနားယူတာ ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ရင် ငါ စိုးရိမ်တယ်... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ကွမ်းရှီအန်း စကားတစ်ဝက်တွင် အမည်းရောင် သွေးများကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ပြန်သွားသင့်တာ မင်းပါကွာ ဒီပွဲမှာတော့... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ကွမ်းရှီအန်း ကို လှောင်ပြောင်ပြီး မကြာမီ ယင်ကျန်းဟုန် လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သွေးအန်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် ကြည့်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

'အသုံးမကျတဲ့ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ငါ့လို လူငယ်တွေပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ် ခင်ဗျားတို့ ပြန်သွားပြီး အနားယူကြပါ'

သူတို့ နှစ်ဦး ရယ်မောနေစဉ် ကျိချင်းလင် သည် အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုမှ ထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးများ အပြည့် ရှိနေသည်။

ပါးစပ်ဘေးမှ သွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ယင်ကျန်းဟုန် က ပြောလိုက်သည်။

"စကားပိုတွေ မပြောနဲ့တော့ လက်ရှိ အခြေအနေကို မင်းတို့ ဘယ်လို မြင်လဲ"

"ဘယ်လို မြင်ရမှာလဲ သူတို့ တကယ် ဆုတ်ခွာသွားတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ"

အဆိပ်မြူ ဘေးအန္တရာယ်ကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးသောကြောင့် ရှန့်နိုင်ငံ ၏ အဆိပ်မြူ ကာကွယ်ရေးသည် အခြား နေရာများထက် ပိုမို အားကောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် ဤ နင်ထုန် ချိုင့်ဝှမ်း သည် ကျန်းပေရန် စီမံကိန်း ရေးဆွဲစဉ်က အဓိက အလေးထား တည်ဆောက်ခဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဆိပ်မြူ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ရှန့်နိုင်ငံ မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံး ဤနေရာသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

အစီအရင်များနှင့် စက်ယန္တရား ပညာရပ်များကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော အဆိပ်မြူ ပမာဏသည် အပြင်ဘက်ထက် များစွာ နည်းပါးသဖြင့် ရှန့်နိုင်ငံ မှ ကျင့်ကြံသူများကို အသက်ရှူချောင်စေခဲ့သည်။

သို့သော် အဆိပ်မြူ နည်းပါးသော်လည်း ဂူကျင့်ကြံသူ များ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာမူ မကြာခဏ ရောက်ရှိလာသည်။

ပထဝီ အနေအထား အရ အားသာချက် အချို့ ရှိသော်လည်း ဂူကျင့်ကြံသူ များမှာ မသေနိုင်သော ဘီလူးများ ဖြစ်နေသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ပွဲဝင်ပြီးနောက် ရှန့်နိုင်ငံ ၏ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူ များသည်လည်း အင်အား ကုန်ခမ်းလာကြသည်။

သူတို့သည် ပထမဆုံး အကြိမ်ကတည်းက အဆိပ်မြူများ ပိုမို ရှူရှိုက်မိခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရှူရှိုက်မိသည်မှာ ရှူရှိုက်မိခြင်းပင် ဖြစ်ပြီး ဂူအဆိပ်များ သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လဝက်ကျော်ကြာ ခုခံပြီးနောက် မနေ့က ဂူကျင့်ကြံသူ များသည် ပုံမှန် အတိုင်း လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြောင်း အံ့သြဖွယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအခြေအနေမှာ မကြာရှည်ခဲ့ပေ။ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီ ထို ဂူကျင့်ကြံသူ များ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြန်သည်။

ကွမ်းရှီအန်း ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ယင်ကျန်းဟုန် သည် ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ပြောလည်း အလကားပဲ"

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များ တပည့် ဖြစ်သူထံ ရောက်သွားသည်။

ဆရာ ဖြစ်သူက မိမိကို အလေးအနက် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျီချင်းလင် လည်း လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"တစ်ခုခု ထူးခြားမှု ဖြစ်သွားတာ သေချာတယ် အဲဒီ ထူးခြားမှု က ကောင်းတာလား ဆိုးတာလား ဆိုတာတော့ အပြင်ထွက်ကြည့်မှပဲ သိရမှာ"

"မင်း အနေနဲ့ ကောင်းမယ် ထင်လား ဆိုးမယ် ထင်လား"

"ကောင်းဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမှာပဲ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် နောက်နှစ်ခါလောက် ထပ်ခံလိုက်ရရင် ဆရာ့ အနေနဲ့ ဆံပင်ဖြူနဲ့ လူက ဆံပင်မည်းနဲ့ လူကို ပို့ဆောင်ရတော့မှာ သေချာတယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဈာပန ကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လေး လုပ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"ဟားဟားဟား ဆရာ့ထက် အရင် သေမယ့် တပည့် ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲ မင်း ဒီတပည့်ဆိုး က သေခါနီးတောင် ဆရာ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ချင်နေသေးတာလား"

ပြောရင်း ယင်ကျန်းဟုန် သည် ကျီချင်းလင် အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ပုန်ကန်တတ်တယ်၊ မောက်မာတယ်၊ ကလေးဆန်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးတယ်၊ စိတ်မြန်တယ်၊ အမြော်အမြင် တိုတယ် ဆိုပေမယ့် ဆရာ ကတော့ မင်းကို တကယ် ဂုဏ်ယူပါတယ် အခု ရှန့်နိုင်ငံ မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ ဆိုတော့ မင်း ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာတာကို ဆရာ မြင်ချင်တယ်"

ကျီချင်းလင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

'ဆရာ က ခေါင်းမာတယ်၊ ရှေးရိုးစွဲတယ်၊ အယူအဆ ဟောင်းတယ်၊ လူလုပ်တာက...'

ဆရာတပည့် နှစ်ယောက် စကားများနေစဉ် ကွမ်းရှီအန်း သည် ချိုင့်ဝှမ်း အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယင်ကျန်းဟုန် နှင့် ကျီချင်းလင် တို့သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စကားဆက်မများတော့ဘဲ ချက်ချင်း နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ချိုင့်ဝှမ်း အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ယခုအခါ အဆိပ်မြူများ သည် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသည် ဆိုသော စကားလုံး လေးလုံးနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေပြီ ဖြစ်ရာ ယင်ကျန်းဟုန် တို့သည် သာမန် မျက်စိဖြင့် မပြောနှင့် စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံ ဖြင့်ပင် အမည်းရောင် မှောင်မိုက်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။

"ဆရာ မျက်စိ သိပ်မကောင်းဘူး မဟုတ်လား ကျွန်တော့်ကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါ"

"စကားပိုတွေ မပြောနဲ့ ခဏနေ အခြေအနေ မကောင်းတာနဲ့ မင်း အရင် နောက်ဆုတ် ကြားလား"

"ဘာဆုတ်စရာ ရှိသေးလို့လဲ ခင်ဗျားတို့ အကုန်လုံး လဲကျသွားရင် ဒီချိုင့်ဝှမ်း လည်း သေချာပေါက် မခံနိုင်တော့ဘူးလေ"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ ဒါဆိုလည်း မင်း အနည်းဆုံးတော့ ဆရာ့ နောက်မှ သေရမယ်"

"ကျွန်တော် အဲဒီ မကောင်းတဲ့ နာမည်ဆိုး ကြီးကို မခံနိုင်ဘူး ကျွန်တော်ပဲ ဆရာ့ကို နောက်ဆုံး အနေနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ပြုပါ"

ကျီချင်းလင် ပြောပြီးသည်နှင့် အဆိပ်မြူများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားသော ယင်ကျန်းဟုန် သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူလည်း အဆိပ်မြူများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ချိုင့်ဝှမ်း အတွင်းတွင် သူတို့ သုံးဦး အဆိပ်မြူများ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မုယောင် သည် ချက်ချင်း အသံထွက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်ကတည်းက အဖေကြီး အပြင်ထွက်သွားတိုင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ယနေ့လောက် ပြင်းထန်သော ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဤအလွန် မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေသော အချိန်တွင် မုယောင် ၏ ခေါင်းထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု အလွန် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဧကရာဇ် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ စကားပြောနေရင်း သူမ လုံးဝ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာများ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပြန်လာပြီး အရှင့်ရဲ့ တိုင်းပြည်ကို ကယ်တင်ပေးပါ... အဖေကြီးကို ကယ်တင်ပေးပါ... ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးပါ ဟင့်ဟင့်ဟင့်... တောင်းပန်ပါတယ် အရှင် ပြန်လာပြီး ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"ဝုန်း"

မုယောင် မျက်ရည်များဖြင့် ဆုတောင်းနေစဉ် အဆိပ်မြူများ အတွင်းမှ ရုတ်တရက် စူးရှသော အလင်းတန်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ဖူးသော အခြေအနေ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဆိပ်မြူများ သည် လူကို ဝါးမျိုတတ်သော ပါးစပ်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် အရာမဆို ဝင်ရောက်သွားပါက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ အဆိပ်မြူများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ပထမဆုံး အကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီးနောက် အလွန် အစွမ်းထက်သော အတွင်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည့် လူလတ်ပိုင်း အရွယ် လူအချို့ အမည်းရောင် မြူခိုးများ အတွင်းမှ ပျံသန်း ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ နောက်ကျောတွင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော ယင်ကျန်းဟုန် တို့ ပါလာသည်။

"အဖေကြီး"

မုယောင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခလုတ်တိုက် လဲကျသွားသည်။ သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ထိုလူစုထံသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ယင်ကျန်းဟုန် တို့ကို ဘေးတွင် ချထားပေးပြီးနောက် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား သည် မုယောင် ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှန့်နိုင်ငံ က လူတွေ အားလုံး ဒီမှာပဲလား"

မုယောင် သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အတွင်းအားဖြင့် အဖေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ သတိလစ်သွားရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိရသောအခါမှ သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချနိုင်တော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ် ရှန့်နိုင်ငံ က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တွေ အားလုံး ဒီမှာပါပဲ"

ထို လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်သည်။

"စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် လုယင်းလုံ ဒီမှာ ရှိလား ဆိုတာ သိပါရစေ"

'လု ဂိုဏ်းချုပ်...?'

မုယောင် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူမ မသိ၍ မဟုတ်ပေ။ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း သည် ကျန်းပေရန် ရှိနေသော ဂိုဏ်း ဖြစ်သဖြင့် မုယောင် လည်း လေ့လာထားဖူးသည်။

သူမ အံ့သြရခြင်းမှာ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့် အတွင်းအားများ ထုတ်လွှတ်နေသော ဤထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူကြီး များသည် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို အလောတကြီး ရှာဖွေနေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

'ဒါမှမဟုတ်...'

မုယောင် ခန့်မှန်းနေစဉ် အခြား အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။

"ဟေ့ ရှီ မျိုးရိုး မင်း ဘယ်လို ခိုးထွက်လာတာလဲ"

"ဘာခိုးထွက်ရမှာလဲ ငါက..."

ရှီလင် စကားမဆုံးမီ နောက်ထပ် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မုယောင် ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ကယ်လာတဲ့ ဒီလူက မင်းအတွက် အရမ်း အရေးကြီးပုံ ရတယ် အကြောင်းသင့် အကျိုးသင့် အရ ဆိုရင် မင်း ငါ့ကို ကူညီသင့်တယ် ဟို လု ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်မှာလဲ ငါ့ကို သွားခေါ်ပေး"

"ဟေ့ မင်းတို့ ဘယ်လို ဖြစ်နေကြတာလဲ လူကယ်ဖို့ သက်သက်ပဲ တခြား ဘာမှ မပြောဘူးလို့ သဘောတူထားကြတာ မဟုတ်ဘူးလား တစ်ယောက်ချင်းစီက ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ မိန်းကလေး သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့ ငါတို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာ တစ်ခု သွားပြီး ဒီက အခြေအနေကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

"မင်း ပြန်လာခဲ့စမ်း"

...

အနက်ရောင် ဧကရာဇ် ငါးဦးသည် ထို လုဂိုဏ်းချုပ် ကို တွေ့ရန် အတွက် မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း မုယောင် ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

'သူ့ကြောင့် ဖြစ်ရမယ်...'

အမြဲတမ်း အံ့သြဖွယ်ရာများ ဖန်တီးတတ်သော ကျန်းပေရန် မှလွဲ၍ မည်သူက ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး ဖန်တီးနိုင်မည်ကို မုယောင် လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရပေ။ ဤအနက်ရောင် ဧကရာဇ် များ ထို လုဂိုဏ်းချုပ် ကို ဤမျှ အလောတကြီး ရှာဖွေနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ သေချာပေါက် သူပဲ ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် အံ့အားသင့်မှု အပြီးတွင် မုယောင် ၏ စိတ်ထဲ၌ မေးခွန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

'ဒီအနက်ရောင် ဧကရာဇ် တွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ'

'သူတို့က ဒီအဆိပ်မြူတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံပဲ'

'စောစောက သူတို့က ငါတို့ကို လာကယ်တာလို့ ပြောတယ်... ဆိုလိုတာက တခြား နေရာတွေမှာ အဆိပ်မြူတွေ မရှိဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့က အဆိပ်မြူ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား'

...

သို့သော် မုယောင် သည် ဤမေးခွန်းများကို အသေးစိတ် ဆက်လက် မစဉ်းစားတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ယခု လုပ်ဆောင်ရန် ပိုအရေးကြီးသော ကိစ္စများ ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စီနီယာ တို့ ကျွန်မ အဖေ ကို အရင် ကယ်တင်ပေးလို့ ရမလား သူ..."

"စိတ်ချပါ"

ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ ရှီလင် က ငြင်းခုံနေခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းအဖေ ကို ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တိုက်ထားပြီးပြီ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်မြူတွေကို လုံးဝ မဖြေရှင်းနိုင်သေးပေမယ့် အဆိပ်မြူတွေ ထပ်မပွားအောင်တော့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ"

ထိုအဖြေကို ကြားရသောအခါ မုယောင် ၏ တင်းမာနေသော ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း ပေါ့ပါးသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ထိုင်ကျသွားကာ မျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာပြန်သည်။

အနက်ရောင် ဧကရာဇ် များသည်လည်း မုယောင် ကို သွားရောက် ထူမပေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤခံစားချက်မျိုးကို ခံစားဖူးကြသဖြင့် သူမကို ခေတ္တမျှ ငိုကြွေးခွင့် ပြုထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

အခြား တစ်ဖက်တွင် ပျံသန်းအိမ်တော် သည် လူအားလုံးကို တင်ဆောင်ပြီးနောက် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ယုတ္တိအရ ဆိုလျှင် အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ထားရှိရာ နေရာ ဖြစ်သဖြင့် အထူး ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ထားမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ကျန်းပေရန် သည် သူတို့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းမည့် အဓိက ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သဖြင့် အစောင့်များကို ဖယ်ရှားရန် အတော်လေး လွယ်ကူသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဤအစောင့်များကို အပြင်လူများ မဝင်ရောက်နိုင်ရန် အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြပ်နေစေရန်ပင် အမိန့်ပေးနိုင်သေးသည်။

ပျံသန်းအိမ်တော် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းပေရန် သည် တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဆင်းသက်လာသည်။

"ရှူး..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသော အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံ များပြားစေကာမူ အေးစက်သော လေကို တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ဤအဆိပ်မြူ ကိစ္စ မဖြစ်ပေါ်မီက အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် တိုက်ကြီးပေါ်တွင် မသေနိုင် မပျက်စီးနိုင်သော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သူတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြလျှင်ပင် အသက်သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်ခဲလှသည်။

သို့သော် ယနေ့ သူ၏ ရှေ့တွင် အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ ရုပ်အလောင်းများ အစီအရီ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏ အသိအမြင်များကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ကျန်းပေရန် ကို နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားကြမ်း အရင် ပြောပါရစေ ငါ အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ် သုံးပါး နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ခုနစ်ပါး ကို တစ်ခါမှ မဖမ်းဖူးဘူး အောင်မြင်နိုင်မလား မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး"

ရွှီမေယင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ "ဟိုဟိုဟို" ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး အာမခံနေတာ ဘယ်သူများလဲ မသိပါဘူး"

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် သူမ၏ စကားကို ပြန်လည် မချေပတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

"ငါ ဝိညာဉ်တွေကို ဖမ်းလာပြီးတဲ့ အခါ နင် သူတို့ကို ပြန်ဝင်သွားအောင် မချော့နိုင်ရင်တော့ ဒုက္ခပဲ"

ရွှီမေယင် လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် "ဟိုဟိုဟို" ဟု ဆက်လက် မရယ်မောတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပြောသော အခြေအနေမျိုး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိကြောင်း သူမလည်း သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့်ရှိ ဝိညာဉ်များကို တစ်ခါမျှ မချော့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှီမေယင် ၏ တောင့်တင်းသွားသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး က ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်စွပ်ထဲမှ ထို ကျုံးရှန်း စုန်းလောင် အရက်အိုးကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းပေရန် ကို ထပ်မံ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကျန်း တကယ်လို့ ငါ တကယ် အောင်မြင်သွားရင် ဒီအရက်ကို အဝတိုက်ရမယ်နော်"

"စိတ်ချပါ သေချာပေါက် အဝတိုက်ပါ့မယ်"

ကျန်းပေရန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား ပျော်စရာကြီး ပျော်စရာကြီးပဲ..."

စကားပြောနေစဉ် ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားရာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းပေရန် ၏ မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

'အစွမ်းထက်လိုက်တာ...'

စောစောက ဤ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် မိမိ မျက်စိအောက်တွင် တဲအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မသိလိုက်ခြင်းမှာ မိမိ ပေါ့ဆသွား၍ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင် ယခု မိမိ ရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ တကယ့် စွမ်းရည် အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဖုံးကွယ်နိုင်သော စွမ်းရည်က ကျန်းပေရန် ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

'နေဦး... ဒါ တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်တာလား'

သံသယ ဖြစ်နေစဉ် ကျန်းပေရန် သည် စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကြက်ကာ ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မတွေ့ရပေ။

ဤအချက်က ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး သည် ဖုံးကွယ်ရုံ သက်သက် လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ကို ပိုမို ယုံကြည်သွားစေသည်။

'ဒါမှမဟုတ်... သူ တခြား နေရာလွတ် တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားတာလား'

ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး ၏ ဝိညာဉ် ဖမ်းမည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ပေါင်းစပ် စဉ်းစားကြည့်ပါက သူသည် သေမင်းမြစ် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ သွားရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ယုံကြည်ရန် အကြောင်းပြချက် ရှိသည်။ အသစ် သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်များသည် ထိုနေရာတွင် သေချာပေါက် လွင့်မျောနေမည် ဖြစ်သည်။

'တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ... တကယ်ကို အံ့သြစရာ ကောင်းတာပဲ'

စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ကုလျန်ရန် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းယီ ဘုန်းတော်ကြီး အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား"

ကုလျန်ရန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြေးပြား ငါးပြားကို ထုတ်ယူကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"အပြစ် မရှိဘူး"

'တကယ့်ကို အလကား စကားပဲ...'

အပြစ် မရှိဘူး ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းပါသည်။ အမှားအယွင်း မရှိသလို ထူးချွန်မှုလည်း မရှိပေ။ ဂိမ်း တစ်ပွဲ ရှုံးသွားသောအခါ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာလည်း မဟုတ်သလို မင်းကြောင့် ရှုံးသွားတာလည်း မဟုတ်ဘဲ ပုံမှန် ကစားခဲ့ခြင်း မျိုးနှင့် တူသည်။

ထိုအခြေအနေမျိုးတွင် ဂိမ်း အနိုင်အရှုံးသည် မင်းနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ ဂိမ်း စနစ်က မင်းကို နိုင်စေချင်သလား ဆိုသည့် အချက် အပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

ထိုနေရာတွင် ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်၏ အလိုတော်ပင် ဖြစ်သည်။

(အခန်းပြီး)