အခန်း (၁၅၃၁-၁၅၃၂)

အခန်း ၁၅၃၁ - အစပြုမှု အသစ်

ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ အေးစက်သော တစ္ဆေရေကန်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး မလှမ်းမကမ်းမှ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော တစ္ဆေသင်္ဘောကြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေသည်။

အဖိုးကြီးချင်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် သက်တမ်းကို အသုံးပြုကာ တစ္ဆေသင်္ဘောကို ထိန်းချုပ်သွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို အဆုံးသတ်ပေးသွားရုံသာမက တစ္ဆေရေကန်ထဲရှိ တစ္ဆေများ အားလုံးကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် ယန်ကျန့်၏ ကြီးမားသော ဖိအားများကို လျှော့ချပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ယခုအချိန်၌ တစ္ဆေရေကန်ထဲမှ တစ္ဆေများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီ တစ္ဆေသင်္ဘောသည် တာကျိုးမြို့မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာမှလည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"

ဘေးနားရှိ လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါရဲ့ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဒီသင်္ဘောက နောက်ဆို ဘယ်တော့မှ ပြန်ပေါ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းမှသည် ယခု တစ္ဆေသင်္ဘော ကိစ္စအထိ လူအများအပြား အသက်စွန့်ခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဖိုးကြီးချင်သာ ပေါ်မလာခဲ့ပါက ဒီကိစ္စတွင် လူပိုမို သေဆုံးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ပြဿနာများကား မပြီးဆုံးသေးပေ။ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ပျက်စီးသွားခြင်း၊ ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင်များ အမြောက်အမြား သေဆုံးသွားခြင်းတို့အပြင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့လာခြင်းတို့ကြောင့် ဘာမှ မလွဲချော်ပါက တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီးသည် လုံးဝ ဆိုက်ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ကမ္ဘာကြီး မည်သို့ ပြောင်းလဲသွားမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

သိထားသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဒီကမ္ဘာကြီးသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများနှင့် အကြောက်တရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည် ဆိုသည်ကိုပင်။ ကျန်ရစ်နေသော ခေါင်းဆောင် အနည်းငယ်တည်းဖြင့် နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေများကို လုံးဝ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည် ထိုအကြောင်းများကို အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ မိမိ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်များကိုသာ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် နောက်ထပ် မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ် ရှိသေးလဲ"

လျိုစန်းက ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး တာကျိုးမြို့က ကိစ္စတွေကို အရင် ရှင်းလင်းရဦးမယ်"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ရေကန်မှာ လျင်မြန်စွာ နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ အချိန်ခဏလေးအတွင်း တာကျိုးမြို့၏ ဧရိယာအများစုကို လွှမ်းခြုံထားသော တစ္ဆေရေကန်မှာ မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟယ်ယွဲ့လျန် တာကျိုးမြို့ကို အရင်ကပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ"

ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေရေကန်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန်က စကားမပြောဘဲ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးရောင် စက္ကူပြာများ ထပ်မံ လွင့်ဝဲလာသည်။ တစ္ဆေပန်းချီကား၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ပေါ်လာခြင်းနှင့်အတူ လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် တစ္ဆေပန်းချီကား ကမ္ဘာတို့ ထပ်တူကျသွားသည်။ အသက်ငွေ့ကင်းမဲ့နေသော တာကျိုးမြို့သည် အချိန်တိုအတွင်း၌ ယခင်ကကဲ့သို့ စည်ကားပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအများအပြား ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး ပြေးဆွဲနေသော ကားများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေသခံများအတွက်မူ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လက်ကို လှမ်းကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ပုံပျက်နေပြီး အညစ်အကြေးများ ပေကျံနေသော ဓားရှည်တစ်လက် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူသည် လုံးဝ ကြည့်မနေဘဲ ရဲကျန့်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ရဲကျန့် ဒါက မင်း တစ္ဆေရေကန်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက် ဖြစ်ရမယ် အခု မင်းကို ပြန်ပေးမယ်"

ရဲကျန့်က ဖမ်းယူလိုက်ပြီး နှစ်ချက်ခန့် ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဓားအိမ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် အခု ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းလည်း ပျက်စီးသွားပြီ မင်းရဲ့ ဌာနချုပ်ကလည်း နာမည်ပဲ ကျန်တော့တာ တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာပြီဆိုတာကို ငါ ခံစားမိတယ် ဒီကမ္ဘာပေါ်က လူတွေ ငါတို့ရဲ့ ပေါ်ထွက်လာမှုကို ကြိုဆိုရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ"

"မင်း ဘာ ယောင်ချာချာ စကားတွေ ပြောချင်နေပြန်တာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား"

ရဲကျန့်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ယောင်ချာချာ စကားလို့ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်လို့ရမှာလဲ အခု တစ္ဆေဆရာလောကမှာ မင်းနဲ့ငါက အကြီးဆုံးပဲ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့အတွက် လက်တစ်ကမ်းစာမှာ ရှိနေတာ ပြီးတော့ ယောက်ျားကောင်း ဆိုတာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ မွေးဖွားလာတာမို့ သူများလက်အောက်မှာ အကြာကြီး ခေါင်းငုံ့မခံနိုင်ဘူး ဒီကနေ့ကစပြီး လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းအားလုံးကို ငါတို့က သတ်မှတ်ပေးရမယ်"

"ဒါကြောင့် လက်တွဲလိုက်ကြစို့ ဒီခေတ်ကြီးကို အတူတူ ဦးဆောင်ပြီး အနာဂတ် အသစ်ကို ဖန်တီးကြမယ်"

"ငါ အကုန် စီစဉ်ပြီးသွားပြီ ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနဲ့ဆို လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ကျန်နေတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေ အကုန်လုံး ငါတို့ လက်အောက်ကို ဝင်လာကြမှာ အဲဒီကျရင် ဒါကို အခြေခံပြီး နိုင်ငံအသီးသီးကို ထိန်းချုပ်ကာ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခုတည်း ဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်သည် သူ့စကားမဆုံးမီ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မဝင်စားဘူး မင်းဘာသာမင်းပဲ သွားကစား"

ရဲကျန့် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ယန်ကျန့် ခေတ်ရေစီးကြောင်းက ငါတို့ကို ထိပ်ဆုံးထိ တွန်းပို့ပေးလိုက်ပြီ မင်း မလုပ်ရင် နောင်ကျ နောင်တရလိမ့်မယ်"

"နောင်တရမယ့်နေ့ ရောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့်မှာ စိတ်မဝင်စားဆဲပင် ဖြစ်၏။

"တုံးအလိုက်တာ"

ရဲကျန့်မှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ကျန့်သည် ရဲကျန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး မတားဆီးခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယခု ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ရာ ရဲကျန့် သွားချင်ရာ သွားနိုင်သည်။ သူ့တွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိပေ။ သို့သော် ရဲကျန့်၏ တစ်နေကုန် ဘုရင်လုပ်ရန်၊ ကြီးစိုးရန် တွေးနေသော အတွေးများကိုမူ သူ တကယ် စိတ်မဝင်စားပေ။

"ယန်ကျန့် ရဲကျန့် ပြောတဲ့စကားတွေကလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိသားပဲ မင်း စဉ်းစားကြည့်ဖို့ မလိုဘူးလား"

လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စိတ်ဝင်စားရင် ရဲကျန့်နဲ့ သွားပူးပေါင်းလို့ ရတယ် ငါ လုံးဝ မတားဘူးလို့ အာမခံတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါလား ထားလိုက်ပါတော့ ငါ့မှာ အဲဒီ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ"

လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါတို့လို လူတွေအတွက် အာဏာတို့ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ နာမည်ကျော်ကြားမှုတို့က အဓိပ္ပာယ် ရှိသေးလို့လား ပြီးတော့ ရဲကျန့်ကလည်း တကယ်ကြီး ဘုရင်လုပ်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး သူက သူ့ရဲ့ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်မှုကို ဖြည့်ဆည်းချင်ရုံ သက်သက်ဟ တကယ်လို့ သူ့မှာ အဲဒီလို ရည်မှန်းချက် ရှိတယ်ဆိုရင် အရင်တုန်းက ဌာနချုပ်ကို အကူအညီပေးဖို့ ငါ့ကို ကတိပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ရက်တွေအတွက် ငါ့မှာ ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိဘူး ဒါကြောင့် ဒီအချိန်အတွင်း အားလုံး သေချာ အနားယူကြပါ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာကြပေါ့ အချိန်တစ်ခု ကြာပြီးရင် ငါတို့ကို စောင့်နေမယ့် ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ ခေတ်ကြီးက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့ အချိန်ပေးပြီး ပြင်ဆင်ထားဖို့ တကယ် လိုအပ်ပါတယ်"

ဟယ်ယွဲ့လျန်က ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကြီး အဆိုးမမြင်ပါနဲ့ အရာအားလုံးက ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ဦးတည်သွားမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

ထုန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့ နောက်ဆက်တွဲ ဘာကိစ္စမှ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ တာအောက်မြို့ကို အရင် ပြန်လိုက်ဦးမယ် လိုအပ်တာ ရှိရင် အချိန်မရွေး ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်"

ဟယ်ယွဲ့လျန်က ပြောပြီးနောက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ ဝေဝါးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူအများ၏ မျက်စိရှေ့မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ယန်ကျန့် မင်းလည်း အနားယူဖို့ စဉ်းစားထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ စောင့်နေတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"

လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဌာနချုပ်က ချောင်ယန်ဟွာကိုပဲ ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ပါ အကုန်လုံးက နောက်ဆက်တွဲ ရှင်းလင်းရမယ့် ကိစ္စတွေချည်းပဲလေ ငါ စိတ်မပူချင်တော့ဘူး တကယ်လို့ ကိစ္စကြီးငယ် အားလုံးကို ငါကပဲ ရှင်းလင်းရမယ်ဆိုရင် ငါ အစောကြီး ပင်ပန်းပြီး သေသွားလိမ့်မယ် ငါ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဦးမယ်"

"ထုန်ချန် သွားရအောင် တာချန်းမြို့ကို ပြန်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့်အတူ သူနှင့် ထုန်ချန်တို့သည် တာကျိုးမြို့မှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ သို့သော် မထွက်ခွာမီ တစ်နေရာတွင် ထားရှိခဲ့သော သဘာဝလွန် နာရီကြီးကို ယူဆောင်သွားရန် သူ မမေ့ခဲ့ပေ။

လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်သည် ယန်ကျန့် ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အခု ပြဿနာ အရှုပ်အထွေးတွေ အများကြီး ကျန်ခဲ့ပြီ ချောင်ယန်ဟွာကို အားကိုးပြီး ရှင်းလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ထားလိုက်ပါတော့ ဒါက ယန်ကျန့်ရဲ့ တာဝန်လည်း မဟုတ်ပါဘူး သူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့လည်း တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာတာကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး အခု အားနေတုန်း သေချာ အနားယူတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

နောက်ပိုင်း ကိစ္စများကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လျိုစန်း ခေါင်းကိုက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်သည့် ကိစ္စများကို နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေရှင်းရုံသာ ရှိတော့သည်။ သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်သည်လည်း လမ်းမပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားရင်း တာကျိုးမြို့အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် တစ္ဆေသင်္ဘော ကိစ္စ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတင်းကောင်းမှာ ယခုအခါ ဌာနချုပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ဌာနချုပ်ရှိ လူအားလုံးသည် ဤအကျပ်အတည်းကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် လူတိုင်း၏ ရင်တမမ ဖြစ်နေမှုများ သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ချောင်ယန်ဟွာသည် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ဝန်ကျသွားသည့်အလား ပြုံးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေသင်္ဘော ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်က အရင်ကလို ယုံကြည်အားထားရတုန်းပဲ အခုချိန်ထိ သူ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ဆိုတာ မရှိသေးဘူး"

ထို့နောက် ချောင်ယန်ဟွာသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ကာ အမိန့်အသစ်များ ချမှတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူသည် ခေါင်းမူးနောက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ ယိုင်နဲ့၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အတင်း တောင့်ခံပြီး အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်နှင့် ချောင်ယန်ဟွာသည် ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက် ပြိုလဲသွားတော့သည်။ လဲကျသွားသော ချောင်ယန်ဟွာသည် သတိလစ် မေ့မြောသွားပြီး လက်ထောက်ဖြစ်သူ တွေ့ရှိသွားသောအခါမှသာ အရေးပေါ် ကယ်ဆယ်ရေးခန်းသို့ အမြန် ပို့ဆောင်လိုက်ရသည်။

ချောင်ယန်ဟွာ လဲကျသွားခြင်းက ဌာနချုပ်၏ လည်ပတ်မှုကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ကော်ချန် ပေါ်ထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တာတုန်းမြို့တွင် ရှိနေသော သူသည် ချောင်ယန်ဟွာ၏ အလုပ်များကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး ဌာနချုပ်၏ ကိစ္စကြီးငယ် အားလုံးကို စတင် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

ဝမ်ကော်ချန် အလုပ်တာဝန် လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်နှင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အလွန် လေးလံသွားခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင် အများအပြား သေဆုံးသွားခြင်းနှင့် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ အတော်များများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းတို့ကြောင့် ယခုအခါ နေရာအသီးသီးရှိ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို သွားရောက် ဖြေရှင်းမည့်သူ မရှိတော့ပေ။ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ဝင်ရောက်လာနေသည်။

ဌာနချုပ်က လူမလွှတ်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို လွှတ်စရာ လူမရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ခေါင်းဆောင်များ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်လက် မဖြေရှင်းနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ အနားယူရန် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ အခြားမြို့များတွင် တာဝန်ခံများ ရှိသော်လည်း သူတို့ကိုလည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ရွှေ့ပြောင်း၍ မရနိုင်ပေ။

ဝမ်ကော်ချန် စိတ်ထဲတွင် မတတ်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီတိုက်ပွဲက မျှခြေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ သဘာဝလွန် အရာတွေကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး"

အခန်း ၁၅၃၂ - အခွင့်အရေးရှာခြင်းနှင့် အနာဂတ်

တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ယန်ကျန့်သည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မြို့ပြအဆောက်အအုံများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဒီတစ်ခါ တာချန်းမြို့မှ ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ အပြင်တွင် သေဆုံးသွားရန်ပင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူသည် အကျပ်အတည်းကို အန္တရာယ်ကင်းစွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အကျပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကြီးမားသော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စများကို မတွေးတော့ဘဲ စန့်ထုံရုံးချုပ် အဆောက်အအုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ထိန်းချုပ်မရတော့မည့် အချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ သူ ပထမဆုံး လုပ်ရမည်မှာ စန့်ထုံရုံးချုပ်ရှိ လူများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားစေရန် ဖြစ်သည်။ ဤကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုနေ့ရက်အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယန်ကျန့် စန့်ထုံရုံးချုပ် အောက်သို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ရုံးချုပ်အောက်ရှိ လူသွားလမ်းပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီး ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူများထဲတွင် နိုင်ငံခြားသား မျက်နှာများစွာ ပါဝင်ပြီး ကီမိုနို ဝတ်ဆင်ထားသော ဂျပန်လူမျိုးအချို့လည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် အများစုမှာ ရင်းနှီးသော ပြည်တွင်းသား မျက်နှာများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူများမှာ အဆင့်အတန်း မနိမ့်ကြဘဲ သာမန် တာချန်းမြို့ခံများနှင့် မတူပေ။

ထိုသူများသည် အောက်ထပ်တွင် စုဝေးနေကြပြီး ဘာသာစကား အမျိုးမျိုးဖြင့် ဆူညံစွာ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် စည်ကားနေသော်လည်း အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ပြိတ္တာအဖြစ်အပျက် ပြီးဆုံးသွားကတည်းက တာချန်းမြို့တွင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး တွေ့ရခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများအပြားသည် တာချန်းမြို့မှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသဖြင့် မြို့၏ လူဦးရေမှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လူဦးရေ လျော့ကျသွားခြင်းကြောင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများစွာ ပိတ်သိမ်းခဲ့ရပြီး ယင်းက လူဦးရေကို ထပ်မံ လျော့ကျသွားစေခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူ့ဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြသည်။

တစ်ခဏအတွင်း လူဘယ်နှယောက်၏ အကြည့်များက ယန်ကျန့်အပေါ် ကျရောက်နေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ပေါ်လာပြီ တစ္ဆေမျက်လုံး ယန်ကျန့်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိလွတ်ပြီး အသံထွက်သွားသော်လည်း မိမိအသံက အလွန် သိသာနေမှန်း ချက်ချင်း သတိထားမိပြီး ပါးစပ်ကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

"အကုန်လုံးက ဒီမှာ ငါ့ကို စောင့်နေကြတာလား"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များက တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြမ်းဖျင်း ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူများ၏ အမူအရာနှင့် အမူအကျင့်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ဒီနေရာတွင် အကြောင်းမဲ့ စုဝေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အကြောင်းကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

သို့သော် သာမန်လူများအတွက် စန့်ထုံရုံးချုပ် အောက်တွင် စုဝေးစောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမှာ ယန်ကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် သူတို့ကို များများစားစား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စန့်ထုံရုံးချုပ် အဆောက်အအုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ ခြေလှမ်း တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ယန်ကျန့် သွားမည့်လမ်းကို မပိတ်ဆို့ရဲကြပေ။

"သူတို့က ငါ့ကို ကြောက်နေကြတာလား မဟုတ်ဘူး ရိုသေလေးစားနေကြတာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် ထိုသူများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တူညီသော ခံစားချက် တစ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဆက်လက် လျှောက်သွားစဉ်...

အရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ရပ်နေသူများမှာ အနောက်သို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီး လူသစ်များက အရှေ့ဆုံးသို့ တမင် တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် အရှေ့ဆုံးတန်းသို့ တွန်းပို့ခံရသူများ အားလုံးတွင် တူညီသော အချက်တစ်ခု ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ လှပသော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ လာသော ထိုအမျိုးသမီးများထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသူ၊ ရင့်ကျက်သူ၊ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သူ စသဖြင့် အမျိုးမျိုး ပါဝင်သည်။

သူတို့သည် အလှမယ် ရွေးချယ်ပွဲ ဝင်နေသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အလှအပကို ရဲဝံ့စွာ ပြသနေကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ်စီ ကိုင်ထားကြပြီး ထိုစာအိတ်ပေါ်တွင် ဂဏန်းများစွာ ရေးထားကာ ကြီးမားသော ငွေပမာဏ တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

သိသာသည်မှာ လှပသော အမျိုးသမီးတိုင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ငွေကြေးအင်အားတောင့်တင်းသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုစီ ရှိနေကြသည်။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းနှင့် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရှုံးနိမ့်သူများမှာ သင်္ချိုင်းထဲ ရောက်သွားကြပြီး၊ ယန်ကျန့်မှာမူ ဌာနချုပ်ကို ကိုယ်စားပြုသော အောင်နိုင်သူ အဖြစ် အရာအားလုံးကို ရယူပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အာဏာ၊ စည်းစိမ်၊ အမျိုးသမီး... ယန်ကျန့်က ဂရုမစိုက်လျှင်တောင်မှ ထိုအရာများကို သူ့ရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဆက်သကြမည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခု တစ္ဆေဆရာလောကတွင် လူတစ်ယောက်၏ အသံသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ထိုအသံမှာ ယန်ကျန့်၏ အသံပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်လာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသာ ဆန္ဒရှိပါက စာအိတ်တစ်အိတ်ကို အလွယ်တကူ ယူလိုက်ရုံဖြင့် ထိုစာအိတ်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများက ကိုယ်စားပြုသော ငွေကြေးများနှင့် စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးပါ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သာမန်လူများ လိုလားတောင့်တသော အရာများစွာကို သူ စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးများအောက်တွင် ယန်ကျန့်သည် စန့်ထုံရုံးချုပ် အဆောက်အအုံထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းက လူအများအပြားကို စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချက်က ယန်ကျန့်သည် သူတို့၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ကြောင်း ပြသနေပြီး သူတို့အတွက် သတင်းကောင်း မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် ရှင် ပြန်ရောက်လာပြီလား"

အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ ဟွေ့ကျစ်သည် ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် ချက်ချင်း ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးကျယ်ကြီးများမှာ တောက်ပနေပြီး ယန်ကျန့်ကို အလွန် ကြည်ညိုလေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ဟွေ့ကျစ်"

ယန်ကျန့်က သူမ၏ နာမည်ကို အေးတိအေးစက် ခေါ်လိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဟွေ့ကျစ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အသိအမှတ်ပြုခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အနီးနားရှိ အခြားသူများမှာ ယန်ကျန့်က ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ ကောင်မလေးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။ ဤဟွေ့ကျစ်နှင့် ယန်ကျန့်ကြားတွင် တစ်ခုခု ပတ်သက်မှု ရှိနေတာလား။

ဂျပန်မှ လာသော အခြား လှပသည့် အမျိုးသမီးများကလည်း ဟွေ့ကျစ်ကို အားကျပြီး မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီကို လာတဲ့လူ နည်းနည်း များတယ် မင်း အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်ရှင့်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာ ဟွေ့ကျစ်ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပါ"

ဟွေ့ကျစ်က ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် ရိုရိုသေသေ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

ယန်ကျန့် ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"သူက ယန်ကျန့်လား ရုပ်ထွက်က သာမန်လူ တစ်ယောက်လိုပဲ အထက်တန်းကျောင်းသားလေးနဲ့ တူတယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်း သိထားဖို့က သူ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာကတည်းက ဒီပုံစံပဲ အပြင်ပန်းသွင်ပြင်က သူတို့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ သူတွေအတွက် အရေးမကြီးတော့ဘူး သူသာ ဆန္ဒရှိရင် ဘယ်လိုပုံစံမဆို ပြောင်းလဲလို့ ရတယ် အခု တစ္ဆေဆရာလောကမှာ သူက ထိပ်ဆုံးရောက်နေပြီ တကယ်လို့ သူနဲ့ နည်းနည်းလောက် ပတ်သက်မှု ရှိသွားရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲသွားပါစေ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ မင်းအတွက် နေရာတစ်နေရာ အမြဲ ရှိနေလိမ့်မယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက်က သက်ပြင်းချရင်း နားမလည်သေးသော လူငယ်များကို စေတနာဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

"စောစောက သူ ဘယ်အမျိုးသမီးကိုမှ သဘောမကျဘူး ငွေကြေးတွေကိုလည်း လက်မခံဘူး သူက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်တယ် ကြည့်ရတာ တခြား နည်းလမ်း ပြောင်းသုံးမှ ရမယ်"

တချို့က ယန်ကျန့်နှင့် မည်သို့ ဆက်သွယ်ရမည်နည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။

လူအများစုသည် မိန်းမလှများကို အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ကုန်ကျစရိတ် အနည်းဆုံးနှင့် အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရနိုင်သော နည်းလမ်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယန်ကျန့်က ဤနည်းလမ်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။

ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည် ဓာတ်လှေကားဖြင့် ကုမ္ပဏီ၏ အမြင့်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဓာတ်လှေကား တံခါး ပွင့်လိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လှေကားပေါက်တွင် စောင့်နေသော ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သည်လည်း အောက်ထပ်မှ သတင်းရရှိပြီး ယန်ကျန့် ပြန်လာကြောင်း သိသဖြင့် အမြန် ဆီးကြိုရန် လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

"ယန်ကျန့် မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ"

ကျန်းယန့်သည် ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ ယန်ကျန့် အန္တရာယ်ကင်းစွာ ပြန်လာနိုင်သည့်အတွက် သူမ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေပြီး ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းလိချင်မှာမူ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

"ကိစ္စတွေ လောလောဆယ်တော့ ပြီးသွားပြီ ဒါကြောင့် ငါ ပြန်လာကြည့်တာ အခုက အကြောင်းစုံ မေးနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး လူတိုင်းကို အကြောင်းကြားလိုက် နာရီဝက်နေရင် ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ အစည်းအဝေး လုပ်မယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း သူ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းယန့်က အမြန်လိုက်သွားပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့လဲ အရမ်း အရေးတကြီးလား"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေဆရာလောကမှာ လူအများကြီး သေသွားတယ် နိုင်ငံခြားက ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေလည်း အများကြီး ကျဆုံးသွားတယ် အခု သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ပေါ်လာရင် သွားရှင်းဖို့ လူမရှိတော့ဘူး အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးကတော့ ပျက်စီးသွားတော့မယ် တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာတော့မယ် ပြီးတော့ ရောက်လာမယ့် အရှိန်ကလည်း အရမ်း မြန်လိမ့်မယ်"

"ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားတာလား"

ကျန်းလိချင် ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးလိမ့်မယ် တာချန်းမြို့ကို ငါ တာဝန်ယူထားတာမို့ ဒီမြို့အတွက် ငါ တာဝန်ယူရမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို တခြားသူတွေကို အစည်းအဝေး လုပ်ဖို့ ငါ အခုသွားပြောလိုက်မယ်"

ကျန်းယန့်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း သွားမယ်"

ကျန်းလိချင်က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက် ယန်ကျန့် နောက်သို့ ဆက်မလိုက်တော့ဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရုံးခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားလိုက်သည်။

ရုံးခန်းထဲတွင်မူ အလွန် လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလှလှ၊ ဆံပင်အမည်းရောင် အရှည်ကြီးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်နက် သောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟွမ်ကျစ်ယာ မင်း တစ်ယောက်တည်းလား ဝမ်ယုံးနဲ့ ရှုံးဝမ်ဝမ်တို့ရော ဘယ်မှာလဲ"

ယန်ကျန့်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ကျစ်ယာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ချကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကတော့ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာမှာ ရှိတာပေါ့ တာချန်းမြို့က နည်းနည်း ရှုပ်နေတယ် ဒီရက်ပိုင်း လူအများကြီး ရောက်လာပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြတယ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့ သေချာ စောင့်ကြည့်နေရတာ ပိုကောင်းတယ် ဒီမှာ ငါ ရှိနေတော့ လောလောဆယ် ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်သေးပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ တကယ် မိုက်တယ် စွမ်းအားကွာဟချက် ဒီလောက်ကြီးတာတောင် ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကို အနိုင်တိုက်နိုင်ခဲ့တယ် တစ္ဆေသင်္ဘောကိုတောင် ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့တယ်"

"ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်လာတာပါ"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

ဟွမ်ကျစ်ယာက ဆက်မေးလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ စောစောက မင်း အပြင်မှာ ကျန်းယန့်ကို ပြောတဲ့ စကားတွေကို ငါ ကြားလိုက်တယ် တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာတော့မယ် ဆိုတာကို"

"ရိုးရှင်းပါတယ် အသက်ရှင်အောင် နေဖို့ပါပဲ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်တော် ဆိုးရွားတာပဲ" ဟွမ်ကျစ်ယာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းလို လူမျိုးကတောင် ဒီလို စကားမျိုး ပြောထွက်တယ်ဆိုတော့ ဒါသာ သတင်းပေါက်ကြားသွားရင် တော်တော်လေး ပြဿနာ တက်သွားမှာပဲ"

"စောစော ဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျ ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စပါ ဒီတစ်ခါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အကုန်လုံး အခြေအနေ မကောင်းကြဘူး ပြီးတော့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး သေသွားတော့ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာ သတင်းလေး နည်းနည်း သိတဲ့သူတိုင်း သိကြပါတယ် မဟုတ်ရင် အောက်ထပ်မှာ လူဒီလောက် အများကြီး လာစုနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ သူတို့ အခုမှ လာရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ လုပ်တာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားပြီ"

ဟွမ်ကျစ်ယာက သူမ၏ ဆံပင်အမည်းရောင်ကို ကစားရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအထဲမှာ တော်တော် လှတဲ့ ကောင်မလေးတွေ ပါတယ် မင်းဘေးက ကျန်းယန့်တို့ ကျန်းလိချင်တို့ထက် အများကြီး သာတယ် မင်း စိတ်မဝင်စားဘူးလား"

"ဘယ်အချိန်ကတည်းက မင်းက သာမန်လူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်နေတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ဟွမ်ကျစ်ယာက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တာချန်းမြို့မှာ ပျင်းလို့ နည်းနည်း သတိထားကြည့်မိတာပါ"

"ဒါဆိုရင်လည်း နည်းနည်းလောက် လျှော့ပြီး သတိထားတာ ပိုကောင်းမယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ မင်းက ခေါင်းဆောင်ပဲ မင်းစကား နားထောင်ရမှာပေါ့"

ဟွမ်ကျစ်ယာက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ဘားကောင်တာပေါ်မှ ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းကို ယူကာ ဖွင့်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကြီးမားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးရှေ့သို့ သွားကာ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ လူနေအိမ်ရာက အရမ်း လုံခြုံပါတယ် လူတိုင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ မိသားစုတွေ အကုန်လုံး အဲဒီမှာ နေကြတာဆိုတော့ ဝမ်ယုံလည်း နည်းနည်းလေးမှ ပေါ့ဆရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟွမ်ကျစ်ယာက ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေး ထွက်ခဲ့"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက် ခေါ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရုံးခန်းထောင့် တစ်နေရာတွင် သေမင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနီရောင် ပန်းထိုးဖိနပ်လေးကို စီးကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေသည့် သေဆုံးနေသော ကလေးငယ်နှင့် တူသည့် ကလေးတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"အကောင်းကြီး ရှိနေတာကို တစ္ဆေကလေးကို ဘာလို့ ခေါ်လိုက်တာလဲ"

ဟွမ်ကျစ်ယာက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူ့အခြေအနေကို သေချာအောင် စစ်ကြည့်ရုံပါ"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေအောက်မှ ရေအိုင်လေး တစ်ခု စိမ့်ထွက်လာသည်။

ရေအိုင်အောက်မှ ဖြူဖျော့နေသော လက်မောင်းတစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုလက်ဖဝါးထဲတွင် နက်မှောင်သော လူ့အရေခွံ တစ်ခုကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ထိုလူ့အရေခွံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းပြီး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းသော သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယန်ကျန့်က လူ့အရေခွံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် ဖြူဖျော့သော လက်မောင်းမှာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကာ ခြေအောက်ရှိ ရေအိုင်လေးလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"လူ့အရေခွံစာရွက် မတွေ့ရတာ ကြာပြီ မင်း ငါ့ကို လွမ်းနေလောက်ပြီလို့ ထင်တယ် နောက်လာမယ့် အစည်းအဝေးမှာ မင်း ပါဝင်ရမယ်နော်"

ယခုအခါ ယန်ကျန့်သည် လူ့အရေခွံစာရွက်ကို သိပ်ပြီး မကြောက်တော့ပေ။ သူသည် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားပြီ ဖြစ်ရာ သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာ မတက်သရွေ့ လက်ရှိ တစ္ဆေဆရာလောကတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့် သဘာဝလွန် အရာ မရှိတော့ပေ။

လူ့အရေခွံစာရွက်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ ယန်ကျန့်၏ လက်ရှိ အောင်မြင်မှုများကို သိရှိပြီး သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဟု ယူဆ၍လား၊ သို့မဟုတ် ယနေ့အချိန်တွင် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီး ပြန်လည် နာလန်ထူနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့သဖြင့် ငြိမ်သက်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းလား ဆိုသည်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။