အခန်း (၁၅၃၅-၁၅၃၆)

အခန်း ၁၅၃၅ - စာရွက်ပေါ်မှ အစီအစဉ်

'တစ္ဆေနိုးထမှု လူ့ပြည်ငရဲ'

နက်မှောင်သော လူ့အရေခွံစာရွက်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် စာလုံးကြီး ရှစ်လုံး တွန့်လိမ်စွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဒါက ဟောကိန်းတစ်ခု ဖြစ်သလို ဖြစ်လာမည့် အမှန်တရား တစ်ခုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ထို့အပြင် ဤစာလုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုနှင့် အမှောင်ထုများ ပါဝင်နေသည်။

အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ သဘာဝလွန် အရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည့် ခေတ်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သဘာဝလွန် အရာများ သောင်းကျန်းလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကမ္ဘာကြီး နေရာအနှံ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများနှင့် အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်ရသော သာမန်လူများအတွက်မူ ငရဲတွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရမည် ဖြစ်ကာ အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သော တစ္ဆေများကို သတိထားနေရမည် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် အသက်ရှင်နေရုံဖြင့်ပင် လူတွေ ရူးသွပ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ လူ သိပ်မရှိပါဘူး။

အကယ်၍ တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီးကို မတားဆီးနိုင်ပါက သို့မဟုတ် ထိုခေတ်ကြီးကို အဆုံးမသတ်နိုင်ပါက ထိုကမ္ဘာကြီးသည် တဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အနာဂတ် တစ်နေ့တွင် သဘာဝလွန် အရာများနှင့် တစ္ဆေဆရာများကြားတွင် မျှခြေ အခြေအနေတစ်ခုသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာနိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်မရောက်မီ လူဘယ်နှယောက် သေဆုံးရဦးမည် ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"တကယ်ကို စိတ်မချမ်းသာစရာ အဖြေတစ်ခုပဲ"

ယန်ကျန့် ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အခြားသူများမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် သာမန်လူများ ဖြစ်ကြသော ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ အားကိုးနေရသော ယန်ကျန့်သည် နောက် ၉ ရက်အကြာတွင် တစ္ဆေနိုးထမည့် ပြဿနာကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့် တစ္ဆေခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်လျှင်ပင် ၎င်းသည် ယန်ကျန့်က သူတို့ကိုရော တာချန်းမြို့ကိုပါ ဆက်လက် မကာကွယ်နိုင်တော့မည့် သဘောပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် အကြောက်တရားများ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိုအချိန် ရောက်ရန် သိပ်မလိုတော့ပေ။ ၁၀ ရက် ဝန်းကျင်မျှသာ လိုတော့သည်။

"သူ ပြောတဲ့ အနာဂတ်က ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ် သူ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုထဲမှာ ခေါင်းဆောင်က ၉ ရက်နေရင် တစ္ဆေနိုးထလို့ သေရမယ် ဆိုပေမဲ့ နောက်တော့ ခေါင်းတလားထဲ ဝင်အိပ်လိုက်ရင် အသက်ရှင်နိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို သူ ထပ်ရှာပေးထားတယ်လေ ဆိုတော့ အခြေအနေက အဲဒီလောက် မဆိုးသေးပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ဟွမ်ကျစ်ယာက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ အားပေးစကားများ ပြောဆိုရန် မျှော်လင့်နေသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"လူ့အရေခွံစာရွက် ပြောတဲ့ အနာဂတ်က အမှန်ပဲ အရင်က ငါ အဖိုးကြီးချင်နဲ့ နောက်ဆုံး အကြိမ် တွေ့ခဲ့သေးတယ် အဖိုးကြီးချင်က အနာဂတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ စကားပြောနိုင်စွမ်း ရှိတယ် ငါ့ခံစားချက်အရ အဖိုးကြီးချင်က အနာဂတ် အကြောင်းကို သိနေတယ် ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မပြောခဲ့ဘူး တကယ်လို့ အနာဂတ်က ကောင်းနေတယ်ဆိုရင် အဖိုးကြီးချင်က သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး အနာဂတ်က မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ပြီး မှောင်မိုက်နေလို့သာ သူ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်မယ်"

"ဒီလို လုပ်မှသာ ငါတို့လို လူတွေက အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားကြမှာ အနာဂတ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ ဇာတ်သိမ်းကို ကြိုသိနေရင် အနာဂတ်က ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယန်ကျန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရော်သလို ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ လက်တွေ့ အခြေအနေကလည်း ဒီဘက်ကို ဦးတည်နေတာပဲ တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်အစမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးက စုဆောင်းထားတဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေက ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲ ဖြစ်ကြပြီး အများကြီး သေကုန်ကြလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ အဲဒါကြောင့် မူလက ထိန်းထားနိုင်သေးတဲ့ အခြေအနေက ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတာပဲ"

"ဌာနချုပ်မှာ ရှိနေတုန်းကတည်းက အဖိုးကြီးချင်က ဒီကိစ္စတွေကို ကြိုသိနေလို့ လူနည်းနည်း သေတာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ ဖြစ်မယ်"

"လူ့အရေခွံစာရွက် ပြောတဲ့ အနာဂတ်ကို ငါ သိပ်မယုံဘူး အဖိုးကြီးချင် ကြိုမြင်တဲ့ အနာဂတ်ကိုလည်း ငါ သိပ်မယုံဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီနှစ်ခုစလုံးက တစ်ဖက်တည်းကို ဦးတည်နေတယ် ဆိုရင်တော့ မယုံလို့ မရတော့ဘူးလေ သူတို့နှစ်ယောက်က ကြိုတင် တိုင်ပင်ထားတာမှ မဟုတ်တာ"

ဟွမ်ကျစ်ယာလည်း နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ကပါ ဤသို့ သုံးသပ်နေလျှင် အနာဂတ်မှာ တကယ်ကို စိုးရိမ်စရာပင်။

"ခေါင်းဆောင် တခြား နေရာတွေကိုတော့ ငါတို့ မတတ်နိုင်တော့ဘူး ဒါပေမဲ့ တာချန်းမြို့ကိုပဲ စောင့်ရှောက်ထားမယ် ဆိုရင်ကော အနာဂတ်မှာ အေးချမ်းတဲ့ နေစရာ နေရာလေး တစ်ခု ရနိုင်မလား ငါ့ကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ မတွေးပါနဲ့ အဲဒီအချိန် ရောက်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်တော့မှာမို့ပါ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အတွေးက မမှားပါဘူး မင်းကို တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့လည်း ငါ မထင်ပါဘူး တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီးရဲ့ ရေစီးကြောင်း အောက်မှာ နေရာတစ်ခုကို ကာကွယ်နိုင်တာကပဲ တော်တော်လေး တော်နေပါပြီ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ငါတို့တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်မလဲ တစ်နှစ်လား နှစ်နှစ်လား ငါတို့ သေသွားပြီးရင် မျိုးဆက်သစ်တွေ ထပ်ရှာတွေ့နိုင်ပါ့မလား သတိထားရမှာက တစ္ဆေတွေကို မရှင်းလင်းနိုင်သရွေ့ သူတို့က ထာဝရ ရှိနေမှာ အချိန်ကြာသွားလို့ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် တာချန်းမြို့ကလည်း စောစော ဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျ ဖြစ်ဖြစ် ကျဆုံးသွားမှာပဲ"

"မျိုးဆက်သစ်တွေ ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် အဲဒီ မျိုးဆက်သစ်တွေကရော ဘယ်လောက် တောင့်ခံနိုင်မလဲ တကယ်တော့ ဒီပြဿနာက အခုမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တုန်းကလည်း ရှိခဲ့တာပဲ အဲဒီခေတ်က တစ္ဆေဆရာတွေက သဘာဝလွန် အရာ အများစုကို ရှင်းလင်း ချိပ်ပိတ်ခဲ့လို့ နှစ်တစ်ရာလောက် အေးချမ်းခဲ့တာ တိတိကျကျ ပြောရရင် ငါတို့က သူတို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် မျိုးဆက်သစ်တွေပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ခေတ်က သမ္မတနိုင်ငံခေတ်လောက်တောင် မစွမ်းဘူး အခု ပြဿနာကို နောက်မျိုးဆက်တွေဆီ ထပ်လွှဲပေးဖို့ စဉ်းစားနေရင် ရယ်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား အဲဒီအချိန်ကျရင် နောက်မျိုးဆက်တွေက ငါတို့ခေတ်လောက်တောင် စွမ်းချင်မှ စွမ်းမှာ"

ဟွမ်ကျစ်ယာ ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် ဆက်မပြောပါနဲ့တော့ မင်း ဆက်ပြောနေရင် ငါ အခုချက်ချင်း သတ်သေချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ အနာဂတ်မှာ မျှော်လင့်ချက် မဲ့ပြီး သေရမယ့်အစား အခု ပျော်နေရတုန်းလေး သတ်သေလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ဒါမှ နာကျင်မှုတွေ အများကြီးကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ"

"မျှော်လင့်ချက်က အရမ်း အရေးကြီးတယ် ဒါကြောင့် ဒီအချက်အလက်တွေက ဒီရုံးခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေရမယ် အပြင်ကို ပေါက်ကြားသွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားပါ့မယ်"

ဟွမ်ကျစ်ယာက ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း လုံးဝ လျှို့ဝှက်ထားပါ့မယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး"

ဘေးနားရှိ ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ကလည်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သိပ်ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသလိုက်ပြီး လူ့အရေခွံစာရွက်ကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာတာကို တားဆီးနိုင်မယ့် သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"

ဒီနေ့ လူ့အရေခွံစာရွက်က ဒီလောက် ပူးပေါင်းနေမှတော့ နောက်ထပ် မေးခွန်းအချို့ ထပ်မေးရန် သူ ဝန်မလေးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူရန် မည်သည့် တန်ဖိုးမှ ပေးဆပ်ရမည် မဟုတ်ပေ။

"တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ် ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ် တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ရောက်လာတာကို တားဆီးဖို့ နည်းလမ်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ငါ ကြိုးစားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံး ကျရှုံးခဲ့တယ် တစ္ဆေတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာတာက ရေစီးကြောင်း တစ်ခုပဲ ငါ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ တားဆီးလို့ မရဘူး ငါ့လို တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး ပူးပေါင်းကြမှသာ တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီးကို တားဆီးနိုင်မယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက အိပ်မက်မက်နေတာပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တိုက်ပွဲတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ငါ့ဘေးနားက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ သူငယ်ချင်းတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာတယ် အခုတော့ ငါ တစ်ယောက်တည်း ရှေ့ဆက်နေရပြီ"

"ဒီမျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်သွားနိုင်မလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ငါလည်း ဒီမျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဝါးမျိုတာကို ခံရတော့မယ် ဆိုတာ ငါ သိတယ် ငါ့ဘဝရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ချန်ထားခဲ့ဖို့ ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ် အနာဂတ်က လူတွေအတွက်ပေါ့ အနာဂတ် တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကနေတစ်ဆင့် အနာဂတ်က လူတွေ အကူအညီ ရပြီး ဒီမျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေတဲ့ တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီးကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

တွန့်လိမ်နေသော စာကြောင်းများ လူ့အရေခွံစာရွက်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

အကြောင်းအရာမှာ လူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံး သေတမ်းစာ ရေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။

ယန်ကျန့် ဖတ်ပြီးနောက် မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"လူ့အရေခွံစာရွက် ပြောတာ မှန်တယ် တစ္ဆေနိုးထမှု ခေတ်ကြီး ဆိုတာက ရေစီးကြောင်း တစ်ခုပဲ လူအနည်းငယ်နဲ့ တားဆီးလို့ ရတာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ လက်ရှိ တစ္ဆေဆရာလောကမှာ စွမ်းရည်ရှိတဲ့ တစ္ဆေဆရာ ဆိုတာ လက်ချိုးရေလို့ ရတယ် အကုန်လုံး စုပေါင်းလိုက်ရင်တောင် ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်က ဒီခေတ် တစ္ဆေဆရာလောကမှာသာ ထိပ်တန်း ဖြစ်နေတာ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှာသာ ဆိုရင် သာမန်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာ"

"ဆက်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး သိလေ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လေပဲ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကို ငါ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး အနည်းဆုံးတော့ ငါ အသက်ရှင်နေသရွေ့ ငါ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်သွားမယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လူ့အရေခွံစာရွက်ကို သူ သိမ်းလိုက်ပြီး အနောက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

လူ့အရေခွံစာရွက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျသွားသည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေအိုင်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး လူ့အရေခွံစာရွက်ကို မျိုချကာ အတူတကွ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ အနက်ရောင်ထီး ကိစ္စကို သွားရှင်းမယ် ဒီတစ်ခါ လှုပ်ရှားမှုကို ငါ တစ်ယောက်တည်း သွားမယ် လျိုရှောင်ယွီကို ဒီရက်ပိုင်း နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက် ဒီနေ့ အစည်းအဝေး ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးပြီ အားလုံး သွားလို့ ရပြီ ငါလည်း အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်တော့မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ကျစ်ယာက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ ဆက်ပြီး တာဝန်ကျ လုပ်လိုက်ဦးမယ်"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့်အတူ သူသည် ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရုံးခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပြန်ပေါ်လာသောအခါ ယန်ကျန့်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက မင်း ပြောခဲ့တယ် မွေးရပ်မြေက လုံခြုံရေးအိမ် ဆောက်လုပ်ပြီးသွားပြီလို့ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ကျန်းယန့်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လုံးဝ ဆောက်လုပ်ပြီးသွားပြီ အချိန်မရွေး သုံးလို့ ရနေပါပြီ"

"ကောင်းတယ် မနက်ဖြန် ငါ အပြင်ထွက်တဲ့ အချိန်ကျရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ငါ့အမေကို ခေါ်ပြီး မွေးရပ်မြေကို ပြန်ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် သွားနေကြ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဘယ်တော့လောက် ပြန်လာရမလဲ" ကျန်းယန့်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ အကြောင်းကြားတဲ့အထိ စောင့် အခု တာချန်းမြို့က ရှုပ်ထွေးနေတယ် မွေးရပ်မြေကို ပြန်တာက ပိုကောင်းတယ် တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ မရရင် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဆက်သွယ် သူက တစ္ဆေလေးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ကိစ္စတော်တော်များများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ငါနဲ့အတူ အပေါ်ထပ် တက်ခဲ့ ဒီတစ်ခါ မှတ်တမ်းတင်ရမယ့် ကိစ္စတွေ နည်းနည်း များတယ် ပြီးတော့ ငါ လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ် အချိန်မဆွဲနဲ့"

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

အခန်း ၁၅၃၆ - ပြန်ယူခြင်း

ရင်းနှီးသော အခန်း၊ ရင်းနှီးသော လူများ…

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် အခန်းထဲ၌ ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြနေသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်နှင့် တူသော်လည်း ဇာတ်လမ်းများထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအရာအားလုံးမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်က ထိုဇာတ်လမ်း၏ ဇာတ်လိုက် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ပြောပြနေသည်မှာ သူ ကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ပြောပြချက်များမှာ အလွန် အသေးစိတ်ကျလှပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်း ပါဝင်သဖြင့် နားထောင်ရသူများအဖို့ ကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ နှစ်ယောက်မှာမူ စာရေးစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဖောင်တိန်ကိုင်ပြီး ထိုအရာအားလုံးကို အဆက်မပြတ် ရေးမှတ်နေကြသည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းထဲတွင် စာရေးနေသော အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ မိမိတို့၏ အလုပ်ကိုသာ အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

သူတို့ ရေးမှတ်ရလေလေ၊ တစ္ဆေဆရာလောကအကြောင်း ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး ထိတ်လန့်နေကြရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် အတွင်းရေးများကို အများကြီး သိနေပြီလား၊ တစ်နေ့နေ့တွင် ယန်ကျန့်က သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြင်ဆင်ပစ်လိုက်မလား၊ သို့မဟုတ် တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်မလားဟုပင် တွေးမိကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မိမိတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြင်ဆင်ခံထားရပြီးပြီလား ဟုပင် တွေးမိကြသည်။

သို့သော် ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့သည် ယန်ကျန့်၏ မှတ်ဉာဏ်ပြင်ဆင်ခြင်းကို ခံချင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့ လုပ်မှသာ ဤရခဲလှသော 'ပျော်ရွှင်မှု' ကို စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ရယူနိုင်မည်ဟု ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ ဇာတ်လမ်းသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်လည်း ညဉ့်နက်သည်အထိ ရေးမှတ်ခဲ့ရသည်။

ထူထဲသော မှတ်စုစာအုပ် နှစ်အုပ်စာပါဝင်သော အကြောင်းအရာများမှာ ယန်ကျန့် တစ်ဘဝလုံး၏ အတွေ့အကြုံများကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ ယန်ကျန့်သည် ဤမှတ်စုစာအုပ် နှစ်အုပ်ကို တစ်ခါမျှ မကိုင်တွယ်ဖူးသလို ဖွင့်ဖတ်ဖူးခြင်းလည်း မရှိပေ။ ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ ရေးမှတ်ထားသော အကြောင်းအရာများ မှားယွင်းမှု ရှိမရှိကိုပင် စစ်ဆေးဖူးခြင်း မရှိပေ။

"ရေးမှတ်လို့ ပြီးပြီလား"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"ပြီးပြီ"

ကျန်းယန့်နှင့် ကျန်းလိချင်တို့ ညောင်းညာနေသော လက်မောင်းများကို နှိပ်နယ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ကိစ္စတွေ နည်းနည်း များတယ် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေလည်း အများကြီး ပါတယ် အကြောင်းအရာ များသွားတာ ပုံမှန်ပါပဲ အခု မင်းတို့ အနားယူလို့ ရပြီ ငါ လုပ်စရာ တခြား ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

"မင်း မနားတော့ဘူးလား ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေပြီကို ဒီတစ်ခါ မနည်း အိမ်ပြန်လာရတာလေ"

ကျန်းယန့် ကြောင်အမ်းသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ငါ တာကျိုးမြို့ကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူရဦးမယ် မနက်ဖြန် အနက်ရောင်ထီး ကိစ္စကို သွားရှင်းရမယ် အဲဒီနောက် ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေနိုးထမယ့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာရဦးမယ် အခု ငါ တစ္ဆေနိုးထဖို့ ၈ ရက်ပဲ အချိန် ကျန်တော့တယ်"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များက မီးရောင်စုံ ထွန်းလင်းနေသော အဝေးမှ မြို့ပြကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

"ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး ဒီတစ်ခါရော အရင်တုန်းကလို အောင်မြင်စွာ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"

"သေချာပေါက် အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ ငါ မင်းကို ယုံတယ်"

ကျန်းယန့်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"သူ သွားပြီ"

ကျန်းလိချင်၏ လေသံတွင် ဝမ်းနည်းမှု အချို့ ပါဝင်နေသည်။

"စိတ်ချပါ သူ ဘယ်နှစ်ခါ ထွက်သွားထွက်သွား နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာမှာပါပဲ ဒီနေရာက သူ့အိမ်လေ"

ကျန်းယန့်က နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တာချန်းမြို့မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာသော ယန်ကျန့်သည် တာကျိုးမြို့သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

ရင်းနှီးသော နေရာဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် တစ္ဆေသင်္ဘော မရှိတော့သလို တစ္ဆေများလည်း မရှိတော့ပေ။ စည်ကားနေသော မြို့ပြ မြင်ကွင်း တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ယန်ကျန့်သည် တိုက်ကြီးတစ်လုံးရှေ့ရှိ မြေကွက်လပ်တွင် ရပ်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သွားလာနေသော လမ်းသွားလမ်းလာ အများအပြား ရှိပြီး ကစားခုန်စားနေသော လူငယ်များနှင့် ကလေးငယ်များလည်း ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်က ထိုနေရာသည် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု လုံးဝ မထင်ရပေ။

"အနက်ရောင်ထီးကို ရှင်းဖို့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်ကို ပြန်ယူမှ ရမယ် ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ရှိနေပြီး ကျန်းတုံးရဲ့ ဘေးမှာ ကျနေတာ တကယ်လို့ ငါက လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ သဘာဝလွန် နေရာရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြိုခွဲလိုက်ရင် တစ္ဆေနိုးထနေတဲ့ ကျန်းတုံးက ငါ့ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ပစ်နိုင်တယ် တကယ်လို့ ကျန်းတုံးများ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲကနေ လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ရောက်လာရင် ပိုတောင် ပြဿနာ ကြီးသွားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

ပစ္စည်းကို ပြန်ယူနိုင်မည့် ပိုကောင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေရေကန်ထဲမှ ရေတစ္ဆေ တစ်ထောင့်နှစ်ရာကို သုံးမလား။

မရဘူး၊ အရေအတွက် များလည်း အလကားပဲ။ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ တစ္ဆေနိုးထနေတဲ့ ကျန်းတုံးရဲ့ ဖယ်ရှားပစ်တာကို ခံရပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။

"ငါ့ပစ္စည်းကို ပြန်ယူဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အားကိုးလို့ မရဘူး လူရှင်ကို အသုံးပြုတာ အကောင်းဆုံးပဲ လူရှင်တွေ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲ ဝင်သွားရင်လည်း ဖယ်ရှားခံရနိုင်ပေမဲ့ ကျန်းတုံးရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကိုတော့ ခံရချင်မှ ခံရမှာ"

ယန်ကျန့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် လူရှင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ သွားကာ လိမ်လည်တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားနှင့် တစ္ဆေအရိပ်၏ မှတ်ဉာဏ် ပြင်ဆင်နိုင်စွမ်းကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုပြီး သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လူတစ်ယောက်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ထိုလူ မျက်လုံး ပွင့်လာပြီး သတိရလာသည်။

"ယန်ကျန့် မင်း နောက်ပြီလား"

ဝမ်ရှန်းက ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်ရှင်လာပြန်ပြီလား ဒါ ငါ သေတာ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်လဲ ဒီတစ်ခါရော ငါ့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းဦးမလဲ"

"လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေက မင်းခေါင်းထဲမှာ ရှိတယ် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မှန်သည်။ ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းကိုသာ ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ အသုံးပြုရ အဆင်ပြေသောကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အခြား အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

"ကောင်းပါပြီ သိပါပြီ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲ သွားပြီး မင်းရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်ကို ပြန်ယူရမှာမလား ငါ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်မယ် ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို လှေကား တစ်ခုတော့ ပြင်ပေးထားမှ ရမယ်နော် မဟုတ်ရင် ပစ္စည်းရပြီးရင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲကနေ ဘယ်လို ပြန်ထွက်ရမလဲ ငါက တစ္ဆေဆရာမှ မဟုတ်တာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားမှ မရှိတာ" ဝမ်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက အဲဒီအထဲမှာ သေရမှာပဲ ငါက ရေတွင်း အပေါ်ကနေ စောင့်နေမယ် ပစ္စည်းရရင် အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရုံပဲ ငါ မင်းကို အလွန်ဆုံး မီးချောင်းလေး တစ်ချောင်း ပေးနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အသက်သွားစွန့်ရမယ့် တာဝန်ပဲကိုး"

ဝမ်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"စကားမများနဲ့ ဝင်သွားတော့"

ယန်ကျန့်က ပြောရင်း ရှေ့တိုးကာ ဝမ်ရှန်းကို တွန်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်း ယိုင်နဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင် ကမ္ဘာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခဏလေးအတွင်း တာကျိုးမြို့မှ ထွက်ခွာကာ သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဤနေရာမှာ မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်သော ကမ္ဘာကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူထပ်သော သစ်တောဟောင်းကြီး ရှိပြီး ထိုသစ်တောဟောင်း အလယ်တွင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တရုတ်ရိုးရာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး တစ်လုံး ရှိသည်။

ယခုအခါ ဝမ်ရှန်းသည် ဤရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနောက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနောက်ဘက်ရှိ တံခါးကြီးမှာ ပိတ်နေပြီး ဖွင့်၍ ရနိုင်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ ခြံစည်းရိုးမှာ မမြင့်သော်လည်း ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။ ဤရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ ရေတွင်း နေရာသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရေတွင်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ဧည့်ခန်း ရှိပြီး ဧည့်ခန်း အလယ်ရှိ အနက်ရောင် ထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် လက်ရှိ တစ္ဆေဆရာလောက၏ အကြမ်းဆုံး တစ္ဆေကြီး ထိုင်နေသည်။

ပုံမှန် ဝမ်ရှန်းသာ ဆိုပါက ဤအချိန်တွင် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားမည် ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ကူညီ၍ ပစ္စည်း သွားကောက်ပေးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြင်ဆင်ခံထားရသဖြင့် ယန်ကျန့်၏ တာဝန်မှာ သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံး ဖြစ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"တစ်ခါ ပြန်ရှင်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တောင် မလှမ်းရသေးဘဲ မသေပါစေနဲ့"

ဝမ်ရှန်းသည် ပါးစပ်မှ ရေရွတ်ရင်း ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲတွင် ယန်ကျန့် ပေးထားသော မီးချောင်းကို အလင်းရောင် ရရန် မြှောက်ကိုင်ထားသည်။

မှိုင်းညို့နေသော ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် လျှောက်သွားနေသော်လည်း သူ အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ရွံ့ပုံရပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တာဝန် အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ သူသည် ဤနေရာတွင် သေရမည်သာ ဖြစ်ရာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့ ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့"

ဝမ်ရှန်းသည် ပါးစပ်မှ ရေရွတ်ရင်း ရေတွင်း နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင် ရှိသော နေရာ ဖြစ်ပြီး မီးမထွန်းလျှင်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သား သင်္ဘောပဲ့ကိုင်ဘီး တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ပစ်မှတ် မဟုတ်သဖြင့် ဝမ်ရှန်း အများကြီး ဂရုမစိုက်ဘဲ အရှေ့ဘက်သို့သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့ဘက် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဧည့်ခန်းမှာ အန္တရာယ် အများဆုံး နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

မီးချောင်းမှ အလင်းရောင်ကြောင့် မြင်ကွင်း အချို့ကို မြင်ရသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော အရာများကို ဝမ်ရှန်း မြင်လိုက်ရသည်။

နှစ်ပိုင်းကျိုးနေသော သစ်သားလှံရှည် ဖြစ်သည်။ လှံရှည်ပေါ်ရှိ အနီရောင် ဆေးများမှာ အရောင်ကျွတ်နေပြီး အလွန် သာမန်ပုံစံပေါက်နေကာ ထူးခြားချက် တစ်ခုမျှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ထိုအရာမှာ ယန်ကျန့်၏ သဘာဝလွန် လက်နက် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းသည် ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ကျိုးနေသော လက်နက် တစ်ပိုင်းအနားသို့ ပြေးသွားကာ ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ရှန်း၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ဘေးနားရှိ အနက်ရောင် ထိုင်ခုံကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုထိုင်ခုံကြီးပေါ်တွင် သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဘိုးအို၏ အလောင်းမှာ ယခုအခါ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာနေသည်။

"အမယ်လေး သွားပါပြီ"

ဝမ်ရှန်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

သဘာဝလွန် စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရစ်ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်နေသော မီးချောင်း တစ်ချောင်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သို့သော် ဝမ်ရှန်း ဖယ်ရှားမခံရမီ နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်တွင်...

လှံရှည် တစ်ဝက်မှာ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အားမယူလိုက်နိုင်သဖြင့် မီတာအနည်းငယ်မျှသာ လွင့်သွားခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို လက်တွေ့ကမ္ဘာမှ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ခိုးကြည့်နေသည်။ သို့သော် မကြာမီ ပြင်းထန်သော သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် အမြင်အာရုံ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

"အနည်းနဲ့ အများတော့ အသုံးဝင်သားပဲ ပြန်ရှင်လာတဲ့ ဝမ်ရှန်းဆီမှာ ရှိနေတဲ့ သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်က အရမ်း အားနည်းတယ် တစ္ဆေနိုးထနေတဲ့ ကျန်းတုံးကို လန့်နိုးသွားလောက်အောင် မလုံလောက်ဘူး နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိသွားပေမဲ့ လုံးဝ မသေခင်လေးမှာ လှုပ်ရှားဖို့ အချိန် နည်းနည်း ရသေးတယ် ဒီအချိန်လေးက လှံရှည်ကို ယူလာဖို့ မလုံလောက်ပေမဲ့ အကြိမ်များများ လုပ်ပြီး လှံရှည်ကို ရေတွင်း နေရာရောက်အောင် ပစ်ထုတ်နိုင်ရင် အစီအစဉ် အောင်မြင်နိုင်တယ်"

"ဒါ့အပြင် ဝမ်ရှန်းကို ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အထူးဝတ်စုံ ဝတ်ပေးလိုက်ရင်လည်း ကျန်းတုံးကို မလန့်စေဘဲ လက်နက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်ယူနိုင်မှာပဲ ဒါပေမဲ့ အခု အဲဒီအရာကို သွားလုပ်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး အဆင့်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပဲ လုပ်ရမယ် ဒါက အချိန် သိပ်မကြာပါဘူး"

ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် လိမ်လည်တစ္ဆေ၏ စွမ်းအားကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

မကြာမီ ဒုတိယမြောက် မီးချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဝမ်ရှန်းသည် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ အဝင်ဝတွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒုတိယအကြိမ် ငါ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ ဒီတစ်ခါတော့ ရည်မှန်းချက်ကို နည်းနည်း သေးလိုက်မယ် အဲဒီ လှံရှည် တစ်ဝက်ကို ရေတွင်း နေရာရောက်အောင် ပစ်နိုင်ရင်ပဲ အောင်မြင်ပြီ"

ပြန်လည် အသက်ရှင်လာသော ဝမ်ရှန်းသည် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ယခင် အကြောင်းရင်းများကြောင့် ထိုတစ်ကြိမ် ဝမ်ရှန်းသည် ထိုလှံရှည် တစ်ဝက်ကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပစ်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ငါ ထပ်သေပြန်ပြီ"

ဒါက ဝမ်ရှန်း ခေါင်းထဲရှိ နောက်ဆုံး အတွေး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလှံရှည် တစ်ဝက်မှာ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေတွင်းနှင့် အလွန် နီးကပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဆယ်စက္ကန့်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း

မီးချောင်း ကိုင်ထားသော ဝမ်ရှန်း အသစ် တစ်ယောက် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဟားဟား ငါ အောင်မြင်ပြီ"

တတိယမြောက် ဝမ်ရှန်းသည် မကြာမီ သေဆုံးသွားသော်လည်း မသေမီတွင် လှံရှည် တစ်ဝက်ကို ရေတွင်း နေရာသို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် စတုတ္ထမြောက် ဝမ်ရှန်းသည် ထိုလှံရှည် တစ်ဝက်ကို ကောက်ယူပြီး ရေတွင်း နေရာမှ အပြင်သို့ အောင်မြင်စွာ ပစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ရှိနေသော ယန်ကျန့်က အဆင်သင့် စောင့်နေပြီး ဝမ်ရှန်း ပစ်ထုတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် သဘာဝလွန် နေရာ၏ နယ်နိမိတ်ကို ဖြိုခွဲကာ လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"တစ်ဝက် အောင်မြင်သွားပြီ ဆက်ကြိုးစား" ယန်ကျန့်က သူ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သား လှံရှည် တစ်ဝက်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတုံး၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ လွတ်ကင်းသွားပြီးနောက် ဤလှံရှည်ပေါ်မှ သွေးများ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာသည်။ ထိုသွေးများက လှံကိုယ်ထည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ပဉ္စမမြောက်၊ ဆဋ္ဌမမြောက်၊ သတ္တမမြောက်... ဝမ်ရှန်း အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာပြီး အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုလှံရှည် တစ်ဝက်မှာ အောင်မြင်စွာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲတွင် မီးချောင်း အမြောက်အမြား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ပြီးပြီ မဆိုးပါဘူး အချိန် သိပ်မကြာလိုက်ဘူး ၁၀ မိနစ်ကျော်ကျော်ပဲ ကြာတယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ပြီး ကျိုးနေသော လှံရှည် နှစ်ပိုင်းကို ဆက်လိုက်သည်။

သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်နှင့်အတူ ကျိုးနေသော အနီရောင်လှံရှည်မှာ ယခင်ကအတိုင်း တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် အလောင်းကောင်သံချောင်းကို တစ္ဆေရေကန်ထဲမှ ပြန်ယူပြီး လှံရှည်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ သဘာဝလွန် လက်နက် တစ်ဖန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသဖြင့် ယန်ကျန့်သည် တာကျိုးမြို့မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး ဝမ်ရှန်းကိုလည်း ထပ်မံ အသက်မသွင်းတော့ပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ရှိလာပါက ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းဦးမည် ဖြစ်သည်။