အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော အမှောင်ထု
Vol. 48 Ch. 706
ရုံးခန်းအမှတ် (၁) ကို ရိုးရှင်းသန့်ရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ အဓိကအားဖြင့် အဖြူရောင်နှင့် အဝါနုရောင်ကို အသုံးပြုထားရာ နွေးထွေးပြီး သန့်စင်သော ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသဖြင့် မသိစိတ်မှ ခုခံကာကွယ်လိုစိတ်များ လျော့ကျသွားစေသည်။
အခန်းထဲတွင် ပန်းများ သို့မဟုတ် အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိထားခြင်းမရှိသော်လည်း သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေလေသည်။ ထိုရနံ့က မိခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိတ်အေးချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။
စားပွဲနောက်ကွယ်ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးစာရွက်ကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကောင်းမင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မော့ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အခန်းသည် ပိုမိုလင်းထိန်သွားသလို ခံစားရပြီး ထောင့်များရှိ အမှောင်ထုများပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းသည် သာမန်ထက် အနည်းငယ် ထူသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ အမျိုးသမီးက မျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ကောင်းမင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ထူးခြားလှပြီး ကရုဏာနှင့် ကိုယ်ချင်းစာစိတ်များ ပါဝင်နေသဖြင့် တစ်ဖက်လူအတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း လှပနေသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်ကို ခံရသူတိုင်းသည် မိသားစုထံ ပြန်ရောက်သွားသော အိမ်ပြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ခံစားရစေသည်။
“အမေ... လူ ခေါ်လာပါပြီ”
“ဒီကလေးနဲ့တော့ ခက်တာပဲ၊ ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ပြောရမလဲ၊ ဧည့်သည်တွေရှိရင် ငါ့ကို ကောင်စီဝင် စီမေး လို့ပဲ ခေါ်ပါလို့”
သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီး၏ အသံသည် ကြည်လင်ပြီး နူးညံ့လှသည်။ သူမ၏ ရုပ်သွင်နှင့် အလွန် ‘လိုက်ဖက်’လှသည်။
“ကောင်းပြီ... မင်း အပြင်ထွက်လို့ရပြီ၊ တံခါးကိုလည်း သေချာ ပိတ်ခဲ့ဦး”
စီထုံ ထွက်သွားပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ကောင်းမင် လာလိမ့်မည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီကို လာပါ၊ ငါ့မျက်စိက သိပ်မကောင်းလို့ မင်းငါနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်တာ ပိုကောင်းမယ်”
“မလိုပါဘူး”
ကောင်းမင်က ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းမှ ရထားသော သက်သေမိတ္တူများကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။
“ကောင်စီဝင် စီမေက အတော်လေး အဆင့်မြင့်မြင့် အရသာခံတတ်တာပဲ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောတာလဲ”
ကောင်စီဝင် စီမေက သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။သူမသည် စားပွဲပေါ်က သက်သေများကို ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ကောင်းမင်၏ မျက်လုံးများကိုသာ စိုက်ကြည့်၍ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို အကဲခတ်နေလေသည်။
"ဒီဓာတ်ပုံထဲကလူက ခင်ဗျား မဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးက ငါပဲ၊ ခေါင်းပြတ်တစ်လုံးနဲ့ ပုံကလည်း ငါပဲ၊ အဝတ်အစားတွေ လျော့ကျနေပြီး လက်ထဲမှာ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့ ပုံကလည်း ငါပဲ၊ ငါဟာ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းရဲ့ 'အသားတောအုပ်'ကို မကြာခဏသွားပြီး နောင်တရလေ့ရှိတယ်၊ ငါ့နှလုံးသားထဲက ဆိုးယုတ်မှုတွေအတွက် နောင်တရတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အသိမဲ့မှုတွေအတွက် နောင်တရတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစမရှိမှုတွေအတွက်လည်း နောင်တရတယ်"
ထိုသို့ ကြောက်စရာကောင်းသော စကားလုံးများကို ပြောဆိုနေသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အမူအရာမှာ မြင့်မြတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရနံ့မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ကောင်းမင်လည်း ကောင်စီဝင် စီမေ၏ ပျက်ယွင်းဖောက်ပြန်နေသော စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် သူမလုပ်ခဲ့သောအရာများကို အမှားဟု မယူဆဘဲ သူမ၏ အပြစ်များကို "နောင်တရခြင်း" ဟု အမည်တပ်ကာ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမှောင်ထုကို အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင်သာ နေထိုင်နေသော အရူးတစ်ယောက်နှင့် တူလှသည်။
“ခင်ဗျားက တော်တော် ပွင့်လင်းတာပဲ”
ကောင်းမင်က သက်သေများကို ကြည့်မနေတော့ဘဲ စီမေ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်၊ သတင်းတွေထဲမှာ ခင်ဗျား ခရိုင် ၇ က ဂိုဏ်းတွေကို တိုက်ခိုက်နေတာဟာ ခင်ဗျားရဲ့ တရားမျှတတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့နဲ့ အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေကို ဖျက်ဆီးချင်လို့ပဲ မဟုတ်လား”
“အဲ့ဒါက ခရိုင် ၇ က ဂိုဏ်းတွေဟာ အရမ်းယုတ်မာညစ်ပတ်ပြီး အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရမယ့် အရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ”
“ဒါဆို ခင်ဗျားက ခရိုင် ၂ မှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘာလို့ လူထုကို မလှုံ့ဆော်တာလဲ၊ ခရိုင် ၂ မှာ ဂိုဏ်းတွေ မရှိဘူးလို့တော့ ကျုပ်ကို မပြောနဲ့နော်”
ကောင်းမင်က ထိုင်ခုံကို မှီလိုက်သည်။
“ဒါတွေအားလုံးက အကျိုးစီးပွားချင်း ဖလှယ်နေကြတာပဲ၊ ခင်ဗျားက မြို့သားတွေအတွက် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွား တိုးတက်ဖို့အတွက် သူတို့ကို အသုံးချနေတာပဲ”
“ငါလုပ်သမျှ အရာအားလုံးက ဒီမြို့ကြီးရဲ့ အမှောင်ထုကို မောင်းထုတ်ဖို့ပဲ၊ အရုဏ်ဦး မရောက်ခင်မှာ ငါ အမှောင်ထုထဲ လျှောက်နေရကောင်း လျှောက်နေရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက လိုအပ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ”
ကောင်စီဝင် စီမေ၏ အသံမှာ ချိုသာလွန်းလှသဖြင့် နားထောင်ရသည်မှာ နားဝင်ပီယံရှိလှသည်။ သို့သော် သူမ ပြောနေသည့် စကားများသည် အလွန်အရှက်မဲ့လွန်းသဖြင့် ကောင်းမင်မှာ စကားဖြတ်ပြောချင်စိတ် ပေါက်လာရသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ကျုပ်သိတယ်၊ ခင်ဗျား အခုလိုအခြေအနေ ရောက်လာဖို့ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ရမှာပဲ၊ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို လာပြီး မှန်ကန်အောင် လုပ်နေတာမဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ လာတာပဲ”
ကောင်းမင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိလိုက်သည်။
“ကျုပ်ကလည်း မတရားမှုကို မုန်းတီးပြီး အလင်းရောင်ကို တောင့်တတဲ့လူ တစ်ယောက်ပဲ၊ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့က ကျုပ်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ”
“မင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က မင်းအတွက် ကောင်းချီးတွေ ယူဆောင်လာပေးမှာ အသေအချာပဲ”
“ဟဲဟဲ”
ကောင်းမင်က အပိုစကားတွေ ဆက်မပြောတော့ပေ။
“ခရိုင် ၃ က ခရိုင် ၂ နဲ့ ကပ်လျက်ပဲ၊ အဲ့ဒီက ဂိုဏ်းဟောင်းဝမ်ရှန့်က ရာဇဝတ်မှုအမျိုးမျိုး ကျူးလွန်နေကြတယ်၊ သူတို့က ကောင်စီဝင်တွေကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နေတာ၊ တကယ့်ကို ဥပဒေမဲ့နေကြတာ၊ အသစ်ပေါ်လာတဲ့ ကျူးချွမ်းအဖွဲ့ကလည်း တားမြစ်ဆေးဝါးတွေကို တိတ်တဆိတ် သုတေသနလုပ်ပြီး လူတွေကို စမ်းသပ်နေကြတယ်၊ သူတို့က တိရစ္ဆာန်တွေထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ဖွဲ့သာ ခွေးတွေလို ကိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ဒါက ကျုပ်တို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ”
"ဒါက ခရိုင် ၂ အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုလား"
ကောင်စီဝင် စီမေသည် ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီအခွင့်အရေးဟာ ခရိုင် ၂ အတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို မြို့တော်ကောင်စီအတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးဟာ ခင်ဗျားအတွက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ်မျှော်လင့်တယ်"
ကောင်းမင်သည် စတူဒီယိုတွင် ကောင်စီဝင်စီမေ အကြောင်းကို လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် လူထုကို ဦးနှောက်ဆေးပြီး အာဏာရလာသူဖြစ်ကာ မြို့တော်ကောင်စီက သူမအား ခရိုင် ၂ ရှိ အင်အားစုအမျိုးမျိုးကို ထိန်းညှိရန် အသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဂိုဏ်းအများအပြားနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းရှိသော်လည်း အခြေအနေတစ်ခု ရောက်သွားလျှင် ထိုကျားနှင့် ဝံပုလွေများက သူမကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ အပိုင်းပိုင်းကိုက်စားကြပေလိမ့်မည်။
"ငါ့အတွက်လား"
"လူထုထောက်ခံမှုက ခင်ဗျားဘက်မှာ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ လုံလောက်တဲ့အင်အား မရှိဘူး၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားမှာ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းရဲ့ လူအင်အားရှိမယ်၊ ပြီးတော့ ကျူးချွမ်းအဖွဲ့ရဲ့ ဆေးဝါးတွေပါ ရှိမယ်ဆိုရင် ဒီမြို့မှာ ခင်ဗျားရဲ့ တကယ့်အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ပြီ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်နေစရာ မလိုတော့သလို ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားက ဒီမြို့ရဲ့ အလင်းရောင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"
ကောင်စီဝင်စီမေ၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သော်လည်း ကောင်းမင်က အလျင်စလို မလုပ်ပေ။ သူသည် ညရဲကျင့်ဝတ်စာအုပ်ကို ထုတ်ဖတ်လိုက်ပြီး စီမေကို စဉ်းစားရန် အချိန်အလုံအလောက် ပေးထားလိုက်သည်။
"ဘာလို့ ငါလဲ"
ကောင်စီဝင် စီမေ၏ အကြည့်က ကောင်းမင်ထံမှတစ်ဆင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော ညရဲကျင့်ဝတ်စာအုပ်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“ညရှိတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ နေ့ရှိရမယ်၊ ဒီမြို့ကြီးက အလင်းရောင်ကို လိုအပ်တယ်၊ အဲ့ဒီအလင်းရောင်က အတုအယောင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှပေါ့”
ကောင်းမင်သည် သူပြောသင့်သမျှကို ပြောပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေဆိုတာ ကပ်ပါးကောင်တွေပဲ၊ သူတို့ကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ်၊ ကျူးချွမ်းအဖွဲ့နဲ့ ဝမ်ရှန့်ဂိုဏ်းဟာ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းတွေပဲ၊ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားရင် ခင်ဗျားအမုန်းဆုံးဖြစ်တဲ့ ခရိုင် ၇ လို တခြားခရိုင်တွေမှာလည်း ပဋိပက္ခတွေဖြစ်အောင် ကျုပ်တို့ တဖြည်းဖြည်း လှုံ့ဆော်သွားမယ်၊ အဲ့ဒီဂိုဏ်းတွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီမြို့မှာ ပထမဆုံးမြို့တော်ဝန်... လူတိုင်း လေးစားရတဲ့ အမျိုးသမီး မြို့တော်ဝန်တစ်ယောက် ပေါ်လာနိုင်တာပေါ့”
…
ကောင်းမင် အထွတ်အမြတ်နှလုံးသား ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှ ထွက်လာသောအခါ အာရုဏ်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ဝူဝေတို့သည် ကားကို ကန့်သတ်နယ်မြေအနီးတွင် ဝှက်ထားခဲ့ပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားစီးကာ ခွေးလမ်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
“ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ”
ကောင်းမင်က နောက်ဆုံးတွင် သူအေးအေးဆေးဆေး နေရပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း စတူဒီယိုနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သောအခါ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များအားလုံး ရိုက်ခွဲခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရိပ်များထဲတွင် ဆေးရုံဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ ထူးဆန်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအတိုင်း အနောက်သို့ လန်နေပြီး ပါးစပ်ကြီး ဖြဲ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရယ်သံများ ထုတ်လွှင့်နေလေသည်။
“ဆိုးယုတ်မှုတွေ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်တော့မယ့် လူနာတစ်ယောက်လား၊ ဒီလောက် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ဘယ်လိုလုပ် အခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ”
ဝူဝေ ထိတ်လန့်သွားရသည်။
"ဒါရိုက်တာလီ၊ ရှောင်ဝူ… လာကယ်ကြပါဦး! ကျွန်မတို့ ဒီမှာ"
တင်းရှန်း၏ အသံက အပေါ်ထပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမနှင့် ကျားယိုကျစ်တို့မှာ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အချည်ခံထားရပြီး ထိုလူနာနှင့် အလွန်နီးကပ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ ထိုလူနာသည် မနေ့ညက ဆိုးယုတ်မှုများ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားပါက သူတို့၏ အသားများကို ဆွဲဖဲ့စားသောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"
ကောင်းမင်စိတ်ထဲတွင် အဖြေရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်၍ မေးလိုက်သည်။
"ညရဲတွေပဲ၊ မနေ့ညက ညရဲအိုကြီးတစ်ယောက် ရှင့်ကို လာရှာတယ်၊ ကျွန်မတို့က ရှင်ဘယ်မှာလဲကို အသေခံပြီး မပြောခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူက ကျွန်မတို့ကို သေအောင် နှိပ်စက်ဖို့ ဒီမှာ ချိတ်ထားခဲ့တာ"
တင်းရှန်း၏ အသံသည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အက်ကွဲနေလေသည်။
"မေ့လိုက်တော့၊ ငါ့ဘာသာပဲ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့မယ်"
ကောင်းမင်သည် စတူဒီယိုထဲရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ရှာဖွေပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
မနေ့ညက မိုးချုပ်ပြီးနောက် ခွေးအိုကြီး ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျားယိုကျစ်နှင့် တင်းရှန်းတို့သည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသဖြင့် ခွေးအိုကြီး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကစားစရာအဖြစ်သာ အသုံးချပြီး ထိုလူနာ၏ ပါးစပ်နှင့် နီးကပ်သောနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။