အမှောင်သေတ္တာ

လီဆန်းစီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရုပ်ရှင်နှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရေးကို ဝါသနာပါသော ဒါရိုက်တာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသေးငယ်သော ကိရိယာလေးက ကမ္ဘာလောက၏ အလင်းနှင့်အမှောင်ကို မည်သို့ဖမ်းယူနိုင်သည်ကို အလွန်စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်။

အချက်အလက်များစွာကို လေ့လာပြီးနောက် သူသည် အလင်းဆိုင်ရာ ကိရိယာတစ်ခုကို လေးလေးနက်နက်စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။

Camera Obscura ဟုခေါ်သော အမှောင်သေတ္တာသည် ကင်မရာအတွင်းရှိ ရုပ်ပုံဖမ်းဆင်ဆာကို ထိန်းသိမ်းထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တည်ဆောက်ပုံသည် လေလုံပြီး လုံးဝ အလင်းမဖြတ်နိုင်ဘဲ မြင်ကွင်းကို စခရင်ပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်ပေးသည်။

အစောဆုံးသော ကင်မရာများသည် အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုပါသည့် ပိတ်ဆို့ထားသော သေတ္တာများသာ ဖြစ်သည်။ ပြင်ပကမ္ဘာကြီး၏ ပုံရိပ်သည် ထိုအပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သေတ္တာ၏ လုံးဝမှောင်မိုက်နေသော အတွင်းနံရံများပေါ်တွင် ပြောင်းပြန်ပုံရိပ်များအဖြစ် ပေါ်လာတတ်သည်။

ငယ်စဉ်က လီဆန်းစီသည် ရိုးသားစွာ တွေးတောမိသည်။ ငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကလည်း အမှောင်သေတ္တာတွေများလား။ ငါတို့ရဲ့ မျက်လုံးနှစ်လုံးက ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ သေတ္တာထဲက အပေါက်ငယ်လေးတွေလိုပဲ၊ အဲ့ဒီကနေတစ်ဆင့် ငါတို့က ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကြီးကို မှတ်တမ်းတင်ပြီး ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတဲ့ အမှန်တရားကို မြင်နေရတာလား။

ဒါမှမဟုတ် ငါတို့မြင်နေရတာက လူကြီးတွေ ပြောနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲလား။

အမှောင်သေတ္တာဆိုသည်မှာ အလင်းနှင့်အမှောင်ကို ခွဲခြားထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကန့်သတ်ထားသော လေ့လာစောင့်ကြည့်မှု ပုံစံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် ပိုစိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော ဤမြို့ကြီးသည်လည်း အမှောင်သေတ္တာကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေပြီး လူများသည် လုံးဝမှောင်မိုက်နေသည့်ကြားမှ အပေါက်ငယ်လေးများမှတစ်ဆင့် အရာရာကို အာရုံခံနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကောင်းမင်၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များ ရိုက်ခတ်လာပြီး မတူညီသော မြင်ကွင်းနှစ်ခုက တလှည့်စီ ပေါ်လာနေကြသည်။

သူသည် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်ပြီး လက်ရန်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့လက်ဖဝါးက ကြမ်းပြင်နှင့် ထိတွေ့မိသွားသောအခါ သူသည် အေးစက်တောင့်တင်းနေသော လူသေလက်မောင်းတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။

ထိုလက်မောင်းကို ဆွဲဖယ်လိုက်ရာ အပေါ်ဘက်ရှိ တိုက်ခန်းမီးက အနည်းငယ် လင်းလက်လာပြီး ကြီးမားသော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာ၏။ ထို့နောက် ပြန်မှေးမှိန်သွားကာ ပဲ့ကြွေနေသော မျက်နှာကြက်မှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သေဆုံးသွားသော ဆေးစက်ရုံဝန်ထမ်းများ၏ အလောင်းများသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သောအခါ ခြေရင်းတွင် မှောက်လဲနေသော အချိုရည်ပုလင်းများကိုသာ မြင်ရတော့သည်။ ကောင်းမင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အား တစ်စုံတစ်ခုက ဆုတ်ဖြဲ၍ ဆွဲငင်နေသလို ခံစားနေသည်။ သို့သော် သူမြင်နေရသည်မှာ ညလေအေးများ ဝင်ရောက်နေသော လှေကားထစ်မှ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စူးစမ်းလေ့လာမှုနှင့် အာရုံခံစားမှုများ ချို့ယွင်းနေပြီဖြစ်သည်။ ဤမြို့ကြီးသည် အမှောင်သေတ္တာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုသေတ္တာကြီးတွင် အပေါက်တစ်ခု ပွင့်သွားခဲ့ချေပြီ။ ထိုအပေါက်မှာ တားမြစ်နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းမင်သည် အမှန်တရားကို မြင်နေရခြင်းလား သို့မဟုတ် နောက်ထပ် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခုကို မြင်နေရခြင်းလား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အတွေ့အကြုံဖြစ်ကာ အိမ်မက်ထက်ပင် ပို၍ စစ်မှန်နေပြီး လက်တွေ့ထက်ပင် ပို၍ ဝေဝါးနေလေသည်။

သူသည် အမှန်တကယ် လီဆန်းစီဖြစ်သွားဟန်ရပြီး ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဘောင်ခတ်ထားသော ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကောင်းမင် ပြန်ဖြစ်သွားကာ ဖန်သားပြင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားပြီး များစွာသော အလောင်းများ၏ ဝါးမြိုခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ကျူးချွမ်းအဖွဲ့၏ အဖိုးအတန်ဆုံး ဆေးရည်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်နေကြပြီး ကွဲအက်သွားသော ဆေးပုလင်းများမှာလည်း ရေတွက်မရနိုင်တော့ပေ။ ဆေးရည်များ အငွေ့ပျံလာရာ သူအသက်ရှူလိုက်တိုင်း ထိုအငွေ့များကို မျိုချနေရသည်။ ကံမကောင်းသည်မှာ အချို့ရောဂါများကို ဆေးချည်းသက်သက်ဖြင့် ကုသမရနိုင်ခြင်းပင်။ ဆေးကို ပိုသောက်လေလေ ရောဂါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်၏ အမြင်အာရုံများသည် ဆေးရည်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်အထိ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ မီးရောင်များက အလင်းရောင်ပေးခြင်း ရပ်တန့်သွား၏။ သူသည် အခန်းတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ နူးညံ့သော နံရံများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည့် အလောင်းများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော အမြစ်များ ရစ်ပတ်နေသည့် ကမ္ဘာကြီးကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ အမှောင်ထုနှင့် သေခြင်းတရား၏ အလယ်ဗဟိုဖြစ်သော ဧည့်ခန်းထဲရှိ ရုပ်မြင်သံကြားရှေ့မှ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ယွီဟွေး ထိုင်နေလေသည်။

“တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ အလောင်းတစ်လောင်းမှ မရှိတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး၊ မင်းက သူတို့အားလုံးကို ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ ဝှက်ထားလိုက်တာပဲ”

ကောင်းမင် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းများကြားမှတစ်ဆင့် လီဆန်းစီ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယွီဟွေးအနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆေးဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခံခဲ့ရသော ထိုကလေးကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘယ်ဘက်က တကယ့်ကမ္ဘာအစစ်လဲ”

သေးငယ်သော အမြစ်များက ကောင်းမင်၏ အရေပြားကို ဖြတ်တောက်သွားရာ သွေးများ စီးကျလာ၏။ ထိုသွေးသည် မြို့ခံလူများ၏ သွေးနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ၎င်းသည် ဘဝပန်းကို အနက်ရောင်မှ သွေးရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော သွေးမျိုး ဖြစ်သည်။

“မင်း ငါ့ပြောတာ ကြားရလား”

သူသည် အမြစ်များကြားမှ ယွီဟွေး၏ပါးပြင်ကို နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှုပ်ထွေးနေသော စာလုံးများကြားမှ ယွီဟွေး၏ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို မယူလိုက်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲနေသော်လည်း ကောင်းမင်နှင့် ယွီဟွေးမှာမူ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်မြဲရပ်နေကြသည်။

“ဒီဆေးက ဘာလို့ တည်ရှိနေရတာလဲ”

“တခြားကလေးတွေရော မင်းနဲ့အတူ ရှိနေကြတာလား၊ ချန်ကွမ်းစီးရီးက မျိုးဆက်ကိုးခုအထိ ထုတ်လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ အဲ့ဒီကလေးတွေက ဘယ်မှာလဲ”

မည်သည့် အဖြေမျှ ပြန်ရောက်မလာပေ။ ကောင်းမင်သည် မှန်ချပ်များကဲ့သို့ အလွန်ကြင်လင်နေသော ယွီဟွေး၏ မျက်လုံးများကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဆေးရည်များက ကောင်းမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆက်လက် စိမ့်ဝင်လျက်ရှိနေသည်။ ယွီဟွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးကြောမျှင်များက ကောင်းမင်၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း သွေးမြို့တော်တက်တူးကြောင့် ထိုသွေးကြောများသည် သူ၏နှလုံးနှင့် ဦးနှောက်ဆီသို့ မရောက်ရှိနိုင်ဘဲ သူ့ကို ဝါးမြိုနိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။

“မင်း စကားမပြောနိုင်ဘူးလား၊ ဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ ငါ့ကို ဆက်သွယ်လို့ရတာလား၊ ‘ဆေး’ ကတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်တာလား”

ကောင်းမင် ခဏတွေဝေသွားပြီးနောက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သစ်သီးလှီးဓားကို ထုတ်၍ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

“ဒါရိုက်တာလီ၊ အမြန်ပြန်လာခဲ့တော့”

ကျားယိုကျစ်၏ အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမင်သည် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ သူသာ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် သေဆုံးသွားပါက သူတို့လည်း သေဘေးနှင့် မဝေးတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျားယိုကျစ်နှင့် တင်းရှန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွန်းတိုက်ရင်း အသက်ကိုရင်းကာ တိုက်ခန်းအဆောက်အဦးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါရိုက်တာလီ၊ နိုးထတော့၊ ထတော့၊ ကျွန်တော် လောင်ကျားလေ... ကျားယိုကျစ်ပါ”

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးသည် အဆုတ်ပွင့်မတတ်အော်ဟစ်နေပြီး အမှန်တကယ် ငိုကြွေးတော့မတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။

သူ့နောက်လိုက်သုံးဦး၏ အမြင်တွင်မူ ကောင်းမင်သည် အလောင်းများအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းသာ ပေါ်နေတော့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ အလောင်းများက ကောင်းမင်ကို အနည်းငယ်မျှ ရန်မပြုကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကမူ ဓားကိုထုတ်ကာ သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

“ငါ့ကို အိတ်ပေးစမ်း၊ ငါ ပစ်လိုက်မယ်၊ ဒါရိုက်တာလီကို တစ်ခုခု ပူးနေပြီ၊ သူ့ခေါင်းကို မှန်အောင် ပစ်ရမယ်”

“သေချာချိန်စမ်း”

“တခြားဟာ ရှိသေးလား”

“အား... အလောင်းတစ်လောင်း လာနေပြီ”

ကောင်းမင်သည် သူ့နောက်လိုက်သုံးဦးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓားဖြင့် သွေးမြို့တော် တက်တူးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထိုနောက်တွင် ယွီဟွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးကြောမျှင်များသည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ သူ့နှလုံးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်ကာ ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

သွေးကြောများ ပြန်လည်ဆက်သွယ်သွားပြီး သူ့နှလုံး ပြန်လည်ခုန်ပေါက်လာသောအခါ ကောင်းမင်သည် ယွီဟွေး၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့အသံသာမက အခြားကလေးများ၏ ငြင်းခုံသံများကိုပါ ကြားနေရသည်။

သူ့မျက်စိရှေ့မှ ကမ္ဘာကြီးသည် ထပ်လျက် ရောယှက်နေလေသည်။ ယွီဟွေးသည် သွေးစွန်းနေသော ကလေးအဝတ်အစား အချို့ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။

“မင်းလည်း ‘ဆေး’ တစ်မျိုးပဲလား”

ယွီဟွေး၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသည်။

“ဖြူစင်တဲ့ ဝိညာဉ်ပဲ ဆေးအဖြစ် အသုံးချခံရနိုင်တာ၊ ဒါမှ ဘဝပန်းကို ပွင့်လန်းအောင် လုပ်နိုင်မှာ”

“ဟုတ်တယ်... ငါက ‘ပြင်းထန်တဲ့ဆေး’ တစ်မျိုးပဲ”

ကောင်းမင်သည် ဓားကို ပြန်သိမ်း၍ ယွီဟွေးရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲ့လိုကြီး ဘယ်လိုပြောနိုင်ရတာလဲ”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းနဲ့တော့ မတူဘူး၊ မင်းက အမှောင်ထုကို နှိမ်နင်းနိုင်ပေမဲ့ ငါကတော့ အလင်းရောင်ကို ယူဆောင်လာပေးနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်”

ယွီဟွေးတွင် ရန်လိုသည့် အမူအရာမရှိသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကောင်းမင်သည် သူ့လောင်းကြေး မှန်ကန်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများက ဤတားမြစ်နယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ထားရခြင်းမှာ ၎င်းက အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့်သာမက အမှောင်မြို့တော်၏ အမှန်တရားအချို့ ကိန်းအောင်းနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

“ဘဝပန်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား၊ မင်းမှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက်အချို့ကို ငါတွေ့ခဲ့တယ်၊ မင်းက ဘဝပန်းကို တစ်ခုခုသုံးဖို့ ကြံစည်နေတဲ့ပုံပဲ”

“ဘဝပန်းဆိုတာ အမှောင်ထဲမှာ ပွင့်တဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်ပါ၊ သူကိုယ်တိုင်တောင် သူ ဘယ်လောက်လှတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလေ”

ယွီဟွေး၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည်။

“ဒီမြို့ကြီးရဲ့ အရှင်သခင်အစစ်က အရာအားလုံးကို အမှောင်ချပြီး လူတွေကို စုစည်းထားတာ၊ သူက အမှောင်မိုက်ဆုံးသစ်သီးကို ရယူချင်နေတာပဲ၊ သူက အဆုံးစွန်ဆုံး အမှောင်ထုနောက် လိုက်ရင်းနဲ့ သူ့ဝိညာဉ်ထဲက မလိုအပ်တဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို စွန့်ပစ်လိုက်တယ်၊ အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်တာမျိုး၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေမျိုးတွေပေါ့၊ အတိုချုပ်ပြောရရင် အဲ့ဒီ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ဘဝပန်းတွေအဖြစ် ပွင့်လန်းလာကြတာပဲ၊ ဆေးဝါးစက်ရုံက အဲ့ဒီ ဘဝပန်းတွေဆီကနေ အမှောင်ထုကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူကြတာ”

“ဘဝပန်း ပွင့်လန်းဖို့အတွက် ဖြူစင်တဲ့ဝိညာဉ်တစ်ခု လိုအပ်တယ်၊ အဲ့ဒါက ငါတို့လို ‘ဆေးဝါး’ တွေပဲ၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါတို့ဟာ ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ ဆေးရည်တွေ ထိုးသွင်းခံရတယ်၊ ငါတို့ စားတဲ့ အစားအသောက်တွေထဲမှာလည်း ဘဝပန်းရဲ့ အမြစ်တွေ၊ ပင်စည်တွေနဲ့ အရွက်တွေ ပါနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးဝါးစက်ရုံ မသိခဲ့တာတစ်ခုက ဘဝပန်းကို အချိန်အကြာကြီး အာဟာရကျွေးထားတဲ့အခါ ငါတို့တွေက အခြားကမ္ဘာတစ်ခုကို မြင်လာနိုင်တယ်ဆိုတာပဲ၊ အဲ့ဒီကမ္ဘာကြီးကို ဘဝပန်းကပဲ အာရုံခံနိုင်တာလေ”

“ဘယ်ဘက်က အစစ်လဲ၊ ဘယ်ဘက်က အတုလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး၊ ငါတို့အတွက်တော့ အဲ့ဒီနှစ်ခုက ထပ်တူကျနေကြတယ်၊ နှစ်ခုလုံးက အစစ်ဖြစ်သလို နှစ်ခုလုံးကလည်း အတုပဲ၊ အဲ့ဒါက...”

ယွီဟွေးသည် စကားလုံး ရှာမရသဖြင့် ခဏရပ်သွားသည်။

“...အမှောင်သေတ္တာ တစ်ခုလိုမျိုးလား”