လက်သီးတစ်ချက်

ဤလူငယ်လေးသည် သေချာပေါက် လင်းပေ့ပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည်လည်း မူလက တောင်ကုန်းတစ်ဝက်ရှိ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ဖျော်ဖြေပွဲ စတင်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူလျန်နှင့် မြို့စားလေးတို့ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့လေ၏။

သူ အပျော်ကြည့်ရန် အတင်းဆွဲခေါ်လာခဲ့သော ချူလျန်သည် စင်မြင့်အလယ်သို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိသွားရသည်နည်း။

ချူလျန်က ရှအန်းအား အပြစ်ဝန်ခံခိုင်းသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ လင်းပေ့သည် အခြေအနေကို အနည်းငယ် ရိပ်မိသွားပြီး ရှေ့တိုးကာ ကူညီရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ တင့်ဆန်းမြို့စားက လူအင်အားနှင့် ဝိုင်းရံထားပြီး ချူလျန်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေမှာ တင်းမာလာခဲ့သည်။

လင်းပေ့၏ ခြေလှမ်းများ နှေးကွေးသွား၏။ မိမိ ရှေ့တိုးသွားလျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိလှဟု တွေးမိပြီး၊ အသက်ကို ဉာဏ်စောင့်ဆိုသကဲ့သို့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကာ၊ အရေးကြီးသောအချိန်ကျမှ တောင်ပေါ်ပြန်ပြီး သတင်းပို့ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် အခြေအနေမှာ ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ တင့်ဆန်းမြို့စားသည် ဓားစာခံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချူလျန်ကို တိုက်ခိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။ အကယ်၍ မတားဆီးပါက တိုက်ပွဲမှာ သေချာပေါက် ဖြစ်ပွားတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

မိမိ ထွက်ပေါ်လာရမည့် အချိန်ပင်။

လင်းပေ့သည် ချူလျန်သေဆုံးသွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်သဖြင့်၊ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး စင်မြင့်အလယ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ တင့်ဆန်းမြို့စားကို မိမိအား မျက်နှာသာပေးသောအားဖြင့် လက်မပါကြရန် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ပြန်ရလိုက်သည်မှာ "ထွက်သွားစမ်း" ဟူသော အသံပင် ဖြစ်၏။

တင့်ဆန်းမြို့စား၏ အသံမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသဖြင့် မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်ပြီး နားစည်ကို ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

လင်းပေ့သည် ထိုအသံ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး၊ စင်မြင့်အောက်သို့ ပြုတ်ကျကာ ဆယ်ကျန်းခန့်အကွာအထိ လွင့်ထွက်သွားမှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

သူသည် ခက်ခဲစွာ ပြန်ထလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကျုပ်တို့အားလုံးက ရှုတောင်ဂိုဏ်းသားတွေပဲ... တင့်ဆန်းမြို့စား ခင်ဗျားက ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်ကို သတ်ရဲသလား"

"ဟမ့်..." တင့်ဆန်းမြို့စားက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လူအများ ကြည့်ရှုနေကြကြောင်း သိသဖြင့်၊ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်၍ အော်ပြောလိုက်ရသည်။

"ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်က တော်ဝင်မျိုးနွယ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်တယ်... မင်းတို့ကို သတ်ပစ်ရုံတင်မကဘူး၊ ပြီးရင် ရှုတောင်ပေါ်ထိ တက်ပြီး တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုဦးမှာကွ"

သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ စကားလုံးတိုင်းမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး၊ ဘေးနားရှိ ပြည်သူများ၏ နားထဲတွင် လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အော်ဟစ်မှုကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော လင်းပေ့မှာမူ နောက်ထပ် ဂျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ လွင့်စင်သွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျသွားကာ တောင်ကြီးတစ်လုံး ရင်ဘတ်ပေါ် ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။

"တင့်ဆန်းမြို့စား..." ဤမြင်ကွင်းအား ချူလျန် မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မတတ်သာတော့ဘဲ ပြောလိုက်ရတော့သည်။ "ကျုပ်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ... ဒီကိစ္စက သူနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး... ခင်ဗျား သူ့ကို လွှတ်ပေးရင်၊ ကျုပ်လည်း မြို့စားလေးကို လွှတ်ပေးမယ်"

"အို..." တင့်ဆန်းမြို့စားက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ချူလျန်၏ အားနည်းချက်ကို တွေ့ရှိသွားပုံ ရလေသည်။ "ငါ သူ့ကို မသတ်စေချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်…"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပြီး "မင်းက ပြစ်မှုတွေကို လုပ်ကြံဖန်တီးတယ်၊ ကောလာဟလတွေ လွှင့်တယ်၊ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်တယ်... အပြစ်ကို ဝန်ခံမလား"

အစွမ်းထက်သော ဖိအားသည် ချူလျန်ကို အချိန်တိုင်း ဖိနှိပ်နေသဖြင့်၊ သူ၏ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော ဖိအားကို ခံစားနေရပြီး ယိုင်နဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် နဂိုကတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိထားသည်ဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ ဖိအားပေးခံရသောအခါ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည် ပွင့်ထွက်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာပြန်သည်။

"ဟူး..."

ချူလျန်သည် ခက်ခဲစွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး၊ စိတ်ကို တင်းထားကာ ချက်ချင်း ဒူးမထောက်ဘဲ၊ ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ထားဆဲ ဖြစ်၏။

"တရားမျှတမှုဆိုတာ ရှိစမြဲပါ... ကျုပ်ကို သတ်လိုက်ရုံနဲ့ တင့်ဆန်းမြို့စားစံအိမ်ရဲ့ ပြစ်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်နိုင်မယ် ထင်နေလား... ပါးစပ်တစ်ပေါက်ကို ပိတ်နိုင်ပေမဲ့၊ မျက်လုံးပေါင်း သောင်းချီကို ခင်ဗျား ကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား"

ချူလျန်သည် စကားလုံးတိုင်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး၊ ဘယ်လက်ကို မြှောက်ကာ အောက်ဘက်ရှိ လူပင်လယ်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

တင့်ဆန်းမြို့စားသည် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တစ်ခဏတာ ရင်တုန်သွားမိသည်။ လူအများ၏ အကြည့်တွင် စွမ်းအားရှိကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ချူလျန်၏ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းကြောင့် မည်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဟုတ်တယ်... တရားမျှတမှုက လူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရှိတယ်... နောက်ပိုင်းကျရင် နန်းတော်က ဆုံးဖြတ်ပေးပါလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး အမြင့်ကို မသိတဲ့ မင်းလို သူခိုးကောင်ကို အရင် ဖမ်းရမယ်... မင်း ငါ့သားကို မလွှတ်ပေးရင်၊ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုကို ဒီနေရာမှာတင် သတ်ပစ်မယ်"

တင့်ဆန်းမြို့စားက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ လင်းပေ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

လင်းပေ့တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း အော်ဟစ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "ဟေး... ခင်ဗျား ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူးလေ... ခင်ဗျားသားကို ကယ်ဖို့အတွက်နဲ့ ကျုပ်ကို သတ်တော့မလို့လား…"

ချူလျန်သည် တင့်ဆန်းမြို့စားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ထဲမှ ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်လေသည်။

ချလွမ်...

ဓားရှည် မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ ချူလျန်သည်လည်း အားကုန်သွားသကဲ့သို့ ပျော့ခွေကျသွားတော့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ ဒဏ်ရာရ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု စိတ်လျော့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို လဲကျသွားရခြင်း ဖြစ်၏။

"သတ်..."

ဤသည်ကို တင့်ဆန်းမြို့စား မြင်လိုက်သည်နှင့်၊ ချက်ချင်းပင် မညှာမတာ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

အစောင့်များမှာ ဝံပုလွေများ၊ ကျားများကဲ့သို့ ခုန်ဝင်လာကြပြီး၊ တောင်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံသော ဖိအားအောက်တွင် လက်မောင်းပင် မမြှောက်နိုင်တော့သော ချူလျန်ခမျာ သေဒဏ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိတော့ချေသည်။

သို့သော် သူသည် ပြုံးနေလေသည်။

တင့်ဆန်းမြို့စားသည် ထိုလူငယ်၏ အပြစ်ကင်းသော အပြုံးကို ကြည့်ပြီး၊ ပြောမပြတတ်အောင် ရွံရှာမိသည်။ မည်သည့်စကားမျှ မပြောသော်လည်း၊ လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

တကယ့်ကို မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာ...။

"ရပ်လိုက်စမ်း..."

ချူလျန် အသတ်ခံရတော့မည့် အချိန်တွင်၊ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

တင့်ဆန်းမြို့စား အလွန်တရာ စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော၊ အနီနှင့် အနက် ရောစပ်ထားသည့် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး စင်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး မိမိထက်ပင် အနည်းငယ် ပိုမြင့်ကာ၊ ဆံပင်ကို စည်းနှောင်ထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဆံနွယ်များ ကျဆင်းနေကာ၊ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်မှာ တောက်ပလှပနေသည်။

ရင်သား ပြည့်ဖြိုးပြီး သိသာထင်ရှားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မြင့်မားပြီး သွယ်လျသော ခါးနှင့် ရှည်လျားသော ခြေတံများက ထူးခြားစွာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေချေသည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင်၊ တင်းမာနေသော အခြေအနေနှင့် မလိုက်ဖက်သည့် အမူအရာများ ရှိနေသည်။ ပျင်းရိခြင်း၊ အေးဆေးခြင်းနှင့် စိတ်မရှည်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်။

ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် တားဆီးခံရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တင့်ဆန်းမြို့စားမှာ ဒေါသငယ်ထိပ်တက်နေပြီ ဖြစ်ရာ၊ မည်သူပင် တားဆီးစေကာမူ ယနေ့ ဤရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်ကို သေချာပေါက် သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်း၍ ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤ မည်သူမည်ဝါမှန်းမသိသော အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ၊ အစောပိုင်းက လင်းပေ့ကဲ့သို့ပင် နှောင့်ယှက်မည့်သူဟု ထင်မှတ်ပြီး၊ ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း..."

ဖောက်...

သူ့ကို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်မှာ ဖရဲသီးကွဲသွားသကဲ့သို့သော အသံအစ်အစ် တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားလိုက်ရသည် မဟုတ်ပေ။

စင်ပေါ်ရှိ အခြား အစောင့်များလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ချူလျန် ကြားလိုက်ရသလို၊ လင်းပေ့လည်း ကြားလိုက်ရသည်။

စင်အောက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပရိသတ်များလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး ကြောင်အသွားကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံး မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ၊ ထိုအမျိုးသမီးသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် တင့်ဆန်းမြို့စား၏ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်သီးကို မြှောက်ကာ ထိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တင့်ဆန်းမြို့စား၏ မျက်နှာတည့်တည့်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုသို့ ပြောလျှင်လည်း မမှန်ကန်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလက်သီး မကျရောက်မီက တင့်ဆန်းမြို့စားတွင် မျက်နှာရှိသေးသော်လည်း... ။

လက်သီးကျရောက်ပြီးနောက် တင့်ဆန်းမြို့စားတွင် မျက်နှာ မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မှန်ပေသည်၊ စာသားအတိုင်း အတိအကျ တကယ့်မျက်နှာ မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်၏။

မျက်နှာတင် မကပေ။

ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်သီး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရွှေနီရောင် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ မီးလက်သီး ကျရောက်သွားသည်နှင့် တိုးညှင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ တင့်ဆန်းမြို့စား၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သေချာ ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုမီးတောက်နှင့် ထိတွေ့မိသမျှ အရာအားလုံးသည် လေထဲတွင် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ဘာဆိုဘာမျှ မကျန်ရစ်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် ဦးခေါင်းမရှိတော့သော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်အောက်ပိုင်း အစိတ်အပိုင်းများမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေပြီး၊ ပြတ်သွားသော နေရာမှာလည်း ညီညာနေကာ ရင်ဘတ်အထက်ပိုင်းတွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေသည်။

အထူးဆန်းဆုံးအချက်မှာ တင့်ဆန်းမြို့စားသည် အားနည်းသူ မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသမီး အနားကပ်လာပြီး လက်သီးထိုးလိုက်သည်ကို ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍၊ မည်သည့် ရှောင်တိမ်းမှုမျှ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေချေသည်။

"ဟူး..."

ထိုအမျိုးသမီးသည် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံနေသော လက်သီးကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ခါလိုက်ရာ ရွှေနီရောင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် ပါးစပ်မှ လေတစ်ချက်မှုတ်လိုက်ပြီး၊ ကျန်ရစ်နေသော မီးခိုးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီး၊ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ထို့နောက် သူမသည် နောက်လှည့်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေသော ချူလျန်ကို ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ကာ၊ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် နောက်ဘက်ရှိ ခေါင်းမရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ… ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ…"