ငါးနဂါးကခုန်ခြင်း

ချူလျန်သည် နောက်ဘက်တွင် နားထောင်နေရင်း၊ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်မိချေသည်။

အကယ်၍သာ ထိုအတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင်၊ ပြန်လည် ဆန်းစစ်သည့်အခါ ဆရာသခင်က နံပါတ်တစ် အကောင်းဆုံး၊ လင်းပေ့က နံပါတ်နှစ်နှင့် သူက နံပါတ်သုံး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သေချာပေါက် သူသည် စိတ်ထဲတွင်သာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဆရာသခင် သဘောကျမှတော့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးထားလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

သူ့တွင် လုပ်စရာ အခြားကိစ္စများ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရန်မှာ ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့်များ ကိုင်တွယ်နိုင်သော အတိုင်းအတာ မဟုတ်တော့ပေ။

လင်းပေ့သည် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ရှေ့ထွက်ကာ မြို့တွင်းရှိ အရာရှိမင်းများနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး၊ ထိုအမျိုးသမီးများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်၊ နေရပ်ပြန်ပို့ပေးရန်နှင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် တာဝန်ယူခိုင်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ မြို့ထဲရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တိနွီဖုန့်ထံမှ တာဝန်ယူခွင့် တောင်းခံစဉ်က၊ သူသည် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ "အားလုံးက ကိုယ့်လူတွေချည်းပါပဲ" ဟုပင် ပြောဆိုခဲ့သေး၏။

လူမှုဆက်ဆံရေးပညာကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ထားသူဟုသာ ဆိုရပေမည်။

တင့်ဆန်းမြို့စားစံအိမ်သည် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်တိုအတွင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အစိုးရပိုင်းမှ လူအချို့၏ အကာအကွယ်ပေးထားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကိစ္စမရှိပေ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကိစ္စရပ်မှာ ကြီးမားသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ တိုင်းပြည်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားမည် ဖြစ်ပြီး၊ နန်းတွင်းမှလည်း သေချာပေါက် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက် ကိုင်တွယ်ပေလိမ့်မည်။

ယခုအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အသတ်ခံလိုက်ရပြီး၊ မြို့စားလေးလည်း ဖမ်းဆီးခံထားရသဖြင့်၊ ကျန်ရှိနေသော သူများမှာ လှုပ်ရှားနိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

ချူလျန်၏ ဒဏ်ရာများမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားသွားလာရန် ပြဿနာ မရှိတော့ပေ။ တိနွီဖုန့်နှင့် လင်းပေ့တို့သည် ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်၊ ရွှဲ့လင်းရွှယ်၏ နယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်နေကြသခိုက် သူသည် ခေတ္တမျှ လူစုခွဲကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက်က မြို့စားလေးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ဤနေရာတွင် ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး၊ ဆရာလုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဆဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

မူကွဲလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား၊ ဤမျှနှစ်များစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီးနောက် ရတနာအချို့တော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအချိန်က မြို့စားလေးကို လိုက်လံဖမ်းဆီးရန် စိတ်လောနေခဲ့သဖြင့်၊ အလောင်းကို ရှာဖွေရန် မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ချူလျန်သည် အမြန်ဆုံး လာရောက်ကြည့်ရှုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ မိမိ ပင်ပန်းခံပြီး တိုက်ခိုက်ထားသော ပစ္စည်းများကို သူတစ်ပါး လာရောက် ကောက်ယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြို့စားလေးသည် ထိုအချိန်က သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်နေသဖြင့်၊ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော လူပြတ်သည့် မြစ်ကမ်းပါးကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူလျန် ပြန်ရောက်လာသော အခါတွင်လည်း၊ ဤနေရာမှာ ယခင်အတိုင်း ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူသည် လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော တွင်းကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ဆရာလုထံမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများရှိမရှိ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ၊ အလောင်းကိုမူ ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာ မလိုပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆဌမအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ရုပ်ခန္ဓာကို အောင်မြင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ သို့သော် ဆရာလု၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ်ကို ပိုမို အလေးပေးထားပုံရပြီး၊ ခံနိုင်ရည်အားမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။

စွမ်းအား အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ထားသော လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းအောက်တွင် အရိုးပင် မကျန်တော့ဘဲ၊ သေချာရှာဖွေကြည့်မှ အပိုင်းအစ အနည်းငယ်လောက်သာ တွေ့ရနိုင်ပေသည်။

ထို့အတူ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပစ္စည်းများသည်လည်း အများစု ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ရတနာများ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ချူလျန် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ၊ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ အပိုင်းအစအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကောက်ယူ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သတင်းအချက်အလက်များ သိမ်းဆည်းထားသော ကျောက်စိမ်းပြား ဖြစ်ပုံရပြီး၊ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သည်မှလွဲ၍ ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

သူသည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အနည်းငယ်ထည့်သွင်းပြီး၊ အတွင်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော အရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေပြီး၊ စာများ၊ ပုံများဖြင့် အရာများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ပညာရပ်အမွေအနှစ် တစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

"ခုနစ်ထွေသတ်ဖြတ်ခြင်း တာအိုကျင့်စဉ်..."

ချူလျန် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ၎င်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ထူးဆန်းပညာရပ် ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လောကတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။ တန်ဖိုးရှိသည်မှာ ပြောစရာ မလိုသော်လည်း၊ သူ့အတွက်မူ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ပညာရပ်အမွေအနှစ်ကို မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပင်မလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့်၊ အဆင့်တစ်ခုရောက်တိုင်း နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ကျင့်စဉ်များကို သဘာဝကျကျ သင်ယူနိုင်ခြင်းမှာ၊ အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုး ဖြစ်၏။

လောကတွင် ပင်မလမ်းစဉ်မဟုတ်သော ကျင့်ကြံသူ အများအပြား ရှိကြပြီး၊ အဆင့်တစ်ခု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိတိုင်း နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ကျင့်စဉ်များကို နေရာအနှံ့ လိုက်လံရှာဖွေကြရသည်။

အချို့ဆိုလျှင် တူညီသောဂိုဏ်းမှ ကျင့်စဉ်များကို ဆက်တိုက် မကျင့်ကြံနိုင်ဘဲ၊ တွေ့ရာကျင့်စဉ်ကိုသာ ကျင့်ကြံရသဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအားများမှာ ဟိုမှသည်မှ စုစည်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံသူများသာ ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော ပညာရပ်အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့လျှင်၊ သေချာပေါက် အရူးအမူး ဝမ်းသာသွားကြပေလိမ့်မည်။

ကျင့်စဉ်အပြင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များလည်း ပါဝင်သော်လည်း၊ ထိုစွမ်းရည်များကို ချူလျန် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှုတောင်ဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ စစ်မှန်သော တာအိုဂိုဏ်း၏ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ထူးဆန်းပညာရပ်နှင့် များစွာကွာခြားသဖြင့်၊ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ထူးဆန်းပညာရပ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ၊ သတ္တမအဆင့် မတိုင်မီတွင် လမ်းစဉ်ကြီးသုံးရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမိုမြန်ဆန်လေ့ ရှိသော်လည်း၊ ပိုမို ရိုးရှင်းလွန်းသည်။

တူညီသော ပါရမီအောက်တွင်၊ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ထူးဆန်းပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများက အဆင့်တက်ခြင်း ပိုမြန်သည်။ သို့သော် တူညီသော အဆင့်တွင်မူ၊ လမ်းစဉ်ကြီးသုံးရပ်မှ ကျင့်ကြံသူများက ကောင်းကင်ကြယ်တာရာ ထူးဆန်းပညာရပ် ကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမို စွမ်းအားကြီးမားလေ့ ရှိသည်။

မြေကမ္ဘာနယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဤအခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ ကောင်းကင်နယ်ပယ် အဆင့်သုံးဆင့်တွင်၊ ကျင့်ကြံသူများအကြား "တာအို" ၏ အားကောင်းမှုကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး၊ "ပညာရပ်" ၏ အနိမ့်အမြင့်ကို မယှဉ်ပြိုင်ကြတော့ပေ။

ဤပညာရပ်အမွေအနှစ်ကို သေချာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ချူလျန်သည် ဆက်လက်ရှာဖွေရာ မီးလောင်ထားသော မြေကြီးထဲတွင် ဓားကျိုးတစ်ပိုင်းကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

၎င်းသည် ဆရာလု မိမိကို ထိုးခဲ့သော ဓားဖြစ်ပုံရပြီး၊ ဓားလက်ကိုင်မှာ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်းနက်နေသော ဓားသွားမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကို ကြည့်ရင်း ချူလျန်ခမျာ ရင်တုန်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရွှဲ့လင်းရွှယ်သာ မရှိခဲ့လျှင်၊ မိမိသည် ဤဓားချက်ကြောင့် သွေးထွက်လွန်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

အဝတ်စတစ်ခုဖြင့် သေချာ ထုပ်ပိုးလိုက်ပြီး၊ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဘေးဘီဝဲယာကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်အိုးငယ် တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ မီးကျွမ်းနေသော်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးခြင်း မရှိပေ။

"ဟမ်..." ချူလျန် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

ဤဘူးသီးခြောက်အိုးမှာ အလွန် ခိုင်ခန့်သဖြင့်၊ အတွင်းထဲတွင် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ရှိနေမည်ဖြစ်ကာ၊ ယနေ့၏ အကြီးမားဆုံးသော ဆုလာဘ်ပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ အတွင်းထဲတွင် အနက်ရောင် ဆေးလုံးငယ် ငါးလုံးခြောက်လုံးခန့်သာ ကျန်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ နမ်းကြည့်သော်လည်း အနံ့မရရှိပေ။ အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပြီး၊ ပြန်ရောက်မှသာ အဂ္ဂိရတ်ခန်းမတွင် လူရှာပြီး စစ်ဆေးခိုင်းရပေမည်။

နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေသော်လည်း၊ ဘာဆိုဘာမျှ မတွေ့ရတော့ချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ဆရာလုသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားသော်လည်း၊ ရတနာပစ္စည်း ပိုင်ဆိုင်မှုတွင်မူ မချမ်းသာလှပေ။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်၊ ဤသည်မှာ ပင်မလမ်းစဉ်မဟုတ်သော ကျင့်ကြံသူများ၏ ပုံမှန် အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပြီး၊ မိမိ လိုချင်သော အရင်းအမြစ်များကို အချိန်မရွေး ရယူနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းသည် ဆန်းကြယ်သော စေတီတော်တစ်ဆူကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး၊ မိမိကိုယ်မိမိ အကန့်အသတ်မရှိ ဆုချနိုင်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။

ချူလျန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သေချာစွာ ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်ပြန်သည်။ မည်သည့်အရာမျှ မကျန်တော့ကြောင်း သေချာမှသာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မီးကျွမ်းနေသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံစတစ်ပိုင်းကိုပါ ကောက်ယူလိုက်သည်။

တော်သေး… ဒါလေး ကျန်ခဲ့တော့မလို့...။

လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းအောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်သော အဝတ်စသည် သာမန်ပစ္စည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

သိမ်းထားလိုက်မယ်… ပြန်ရောက်လို့ အနည်းဆုံး စားပွဲသုတ်ဝတ် လုပ်ရင်တောင် နည်းနည်း ပိုခံလိမ့်မယ်...။

သူသည် မိမိ၏ ရရှိမှုများကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ပညာရပ်အမွေအနှစ် ကျောက်စိမ်းပြား၊ ဓားကျိုးတစ်ပိုင်း၊ ဆေးလုံးများပါသော ဘူးသီးခြောက်အိုး၊ မီးကျွမ်းနေသော အဝတ်စတစ်ပိုင်း...။

ထို့အပြင် ဆရာလု၏ သေဆုံးမှုသည် သူ့ကို မည်သည့်ပုံရိပ်ယောင်မျှ မပေးခဲ့ပေ။ ဤအချက်သည် ယခင်က သံသယကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ စေတီတော်ဖြူသည် မကောင်းဆိုးဝါး၊ မိစ္ဆာ၊ သရဲများကို သတ်ဖြတ်မှသာ ဆုလာဘ် ပေးလေ့ရှိပြီး လူသတ်ခြင်းအတွက် မပေးချေ။

အလုပ်ရှုပ်နေသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ချူလျန်သည် နှမြောတသစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲ ကျင်းပရာနေရာသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားလေသည်။

အဝေးမှ ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်ဟည်းစေနိုင်သော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

...

"ရွှဲ့လင်းရွှယ်..." "ရွှဲ့လင်းရွှယ်..." "ရွှဲ့လင်းရွှယ်..."

နယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲ တစ်ခုမှာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လေ့ရှိပြီး၊ ရွှဲ့လင်းရွှယ် တစ်ယောက်တည်း ဖျော်ဖြေနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် အဓိကဖျော်ဖြေသူမှ တစ်ကိုယ်တော် တီးခတ်မှုဖြင့် ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက်၊ အခြား ဂီတပညာရှင်များက ကူညီဖျော်ဖြေကြကာ၊ သူမသည် အခြားသော တူရိယာများနှင့် တွဲဖက်တီးခတ်ခြင်း၊ ကချေသည်များ၊ အဆိုတော်များနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းတို့ဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကို တင်ဆက်လေ့ ရှိသည်။

ယခုအခါ ဖျော်ဖြေပွဲမှာ အလယ်ပိုင်းနှင့် နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အငွေ့အသက်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေချိန် ဖြစ်ကာ၊ အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပရိသတ်များ မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှဲ့လင်းရွှယ်သည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ စောင်းခုံမှာ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာသော စောင်းသံများထဲတွင် လျှပ်စီးနဂါးများ လှည့်လည်သွားလာနေသည့် အသံများ ပါဝင်နေသည်။

စောင်းကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် မန္တန်များနှင့် စောင်းပညာကို ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့်၊ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများမှာ လူ့စိတ်ကို ပိုမို ဖမ်းစားနိုင်ပေသည်။

စောင်းကြိုးများ တုန်ခါသွားသည်နှင့်အမျှ လေထုထဲတွင် ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များ ကျဆင်းလာပြီး၊ ကောင်းကင်အပြည့် ကြယ်ရောင်များ တုန်ခါလူးလွန့်နေ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော ငှက်များမှာ တောင်တန်းများထံမှ ပျံသန်းလာပြီး ဝဲပျံကခုန်ကာ ကြယ်ရောင်များကို လက်ခံရယူနေကြသည်။

နောက်ဘက်မှ အကူဂီတပညာရှင်များသည်လည်း ရောင်စုံအလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားပြီး၊ တီးခတ်မှုထဲတွင် စီးမျောနေကြသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် ရွှေနဂါး ရစ်ပတ်နေပြီး၊ ညာဘက်တွင် သက်တံများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ပရိသတ်အားလုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး စည်းချက်နှင့်အညီ လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ၊ သူမ၏ နာမည်ကို ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်နေကြရာ၊ အရှိန်အဝါမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ကောင်းကင်အပြည့် ထူးခြားဖြစ်စဉ်များကို ဆွဲဆောင်ပြီး၊ လူ့စိတ်နှင့် တာအိုကို ပေါင်းစပ်စေခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ တောင်ပိုင်းဂီတမျှော်စင်၏ ဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

တောင်ကုန်းတစ်ဝက်တွင် တိနွီဖုန့်နှင့် လင်းပေ့တို့သည်လည်း ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ ဆရာသခင်မှာ ရံဖန်ရံခါ လက်ခေါက်ပင် မှုတ်နေကာ၊ လူမိုက်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ စတိုင်ကို အပြည့်အဝ ပြသနေလေသည်။

ချူလျန် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ဆူညံနေသော လူပင်လယ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"မင်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..." လင်းပေ့က သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "မြန်မြန်လာ... အရှိန်တက်နေတဲ့ အချိန်ပဲ..."

"ဒါ ဘာသီချင်းလဲ..." ချူလျန် မေးလိုက်သည်။

"ငါးနဂါးကခုန်ခြင်း..." လင်းပေ့က ပြောလိုက်သည်။ "မိန်းကလေးရွှဲ့ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ ပေါင်းစပ်သီချင်းလေ... တော်တော်လေး မိုက်တယ်..."

"ငါးနဂါးကခုန်ခြင်း..." ချူလျန် အပြုံးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နေဦး... ငါ တစ်ခုခု မေ့နေသလိုပဲ..."