စီကုန်းအဘိုးအို

"ဝါး..."

"မငိုနဲ့တော့လေ..."

"ဝါး... ဝါး…"

"တောင်းပန်ပါတယ်... မငိုပါနဲ့တော့..."

"ဝါး… ဝါး... ဝါး…"

"စားကောင်းတာလေးတွေ ကျွေးမယ်လေနော်..."

"ဝါး... ဘာစားရမှာလဲ..."

"..."

လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းဒေသတစ်ခုတွင်၊ ဖြူဖွေးသော အသားအရေနှင့် မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးမှာ ဒူးကိုပိုက်လျက် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ၊ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေလေသည်။

ချူလျန်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်လျက်၊ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေရပြီး အဆက်မပြတ် ချော့မော့နေရသည်။

အစောပိုင်းက သူသည် လျိုရှောင်ယွီလေးကို ကာကွယ်ရန်အတွက်၊ မိန်းမငယ်လေးကို ဖက်ထုတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ထုပ်ပိုးပစ်လွှတ်လိုက်ကာပြီး ထိုနေရာတွင် စောင့်နေရန် မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကိစ္စများလွန်းသဖြင့်၊ အလုပ်ရှုပ်နေရပြီး သူမကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

အသက်ရင်းမြစ် မူလသစ်ရွက်စိမ်း မှော်ဝင်ပစ္စည်းမှာ မိုင်ပေါင်းရာချီ ပျံသန်းပြီးနောက်၊ ချီစွမ်းအင် မလုံလောက်တော့သဖြင့် ဤတောရိုင်းဒေသသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်လည်း ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့သဖြင့် ဖက်ရွက်များ ပွင့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျိုရှောင်ယွီလေး ထွက်လာပြီးနောက်၊ ဤနေရာတွင် လိမ်မာစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ထို့သို့စောင့်ရင်း... စောင့်ရင်းဖြင့်... ။

ချူလျန် မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အာရုံခံကာ ရှာတွေ့သည့်အချိန်တွင်၊ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မိန်းမငယ်လေးခမျာ ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းရင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်ကာ အိပ်ငိုက်နေရှာပြီ ဖြစ်၏။

ချူလျန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်၊ ဝမ်းနည်းမှုများ လှိုက်တက်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေတော့သည်။ ယခုမှသာ ရပ်တန့်သွားခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါ မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်၊ မင်း စားချင်တာ အကုန်ကျွေးမယ်… ကတိ… ကတိ..." ချူလျန်သည် သူမ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်းဆိုသလို ကတိပေးလိုက်သည်။

သူမအား တောင်တံခါးမြို့သို့ ပြန်ခေါ်သွားသောအခါ၊ နယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ ပြန်လည်ထွက်ခွာနေကြပြီး၊ ဤပွဲတော်ကြီးမှာ မည်သည့်ဘက်က ကြည့်သည်ဖြစ်စေ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ကာ အားရကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

အစောပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များသည်၊ အချိန်တိုအတွင်း ယွီမင်းဆက်တစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားမည်မှာ သေချာပြီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရွှဲ့လင်းရွှယ်အနေဖြင့် ချူလျန်ကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဤနယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲမှာ ပုံမှန် မရရှိနိုင်သော ကျော်ကြားမှုကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

တိနွီဖုန့်သည် လျိုရှောင်ယွီလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် ချစ်ခင်သော မျက်နှာအမူအရာ ပေါ်လာပြီး "ဒါ ဘယ်သူ့ ကလေးလေးလဲ... ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်... ဒါ ကျွန်တော် အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ရွှေငါးကြင်းလေး လူယောင်ဖန်ဆင်းထားတာပါ..." ချူလျန် ခပ်တိုးတိုး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဟယ်... ဒီကောင်မလေးက မိစ္ဆာလေးလား... ဒါဆို ပိုတောင် ပျော်စရာကောင်းသေးတယ်..." တိနွီဖုန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး၊ လျိုရှောင်ယွီလေး၏ လည်ပင်းကို ဖက်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဆရာသခင်ဖြစ်သူက ဤငါးလေးကို သဘောကျခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ချူလျန်သည်လည်း မူလကတည်းက သူမ၏အစ်မကို ရှာမတွေ့လျှင်၊ သူမကို ငွေဓားတောင်ထွတ်သို့ ခေါ်သွားပြီး နေရာချထားရန် စိတ်ကူးထားသည်။

တစ်ဖက်တွင် သူမကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားခဲ့ရမည်မှာ စိတ်မသန့်သလို၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွှေငါးကြင်းလေး ရှိနေပါက ဆုလာဘ်ဖွင့်ဖောက်ခြင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်း စသည်တို့အတွက် အထောက်အကူမှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း သိသာထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ဝါး..." လျိုရှောင်ယွီလေးမှာ ခေါင်းပွတ်ခံရသဖြင့် ဆံပင်များ ရှုပ်ပွသွားပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မကို ရှာပေးမယ်၊ အစားကောင်းတွေ ကျွေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ..."

"ကိစ္စမရှိဘူး..." ချူလျန် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်း လီမိသားစုစံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်၍၊ သူသည် အရင်ဆုံး ထမင်းဟင်းများ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏စိတ်ကူးကို ဆရာသခင်အား ပြောပြလိုက်သည်။

တိနွီဖုန့်သည် မိန်းမငယ်လေး၏ ဘဝနောက်ကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားသိရသောအခါ၊ သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငါတို့နဲ့အတူ ရှုတောင်ကို လိုက်ခဲ့... ငါ မင်းအစ်မကို ရှာပေးမယ်... ရှာမတွေ့ခဲ့ရင်တောင် နောက်နောင် ငါ မင်းရဲ့ အစ်မ လုပ်ပေးမယ်..."

"ဖူး..." ဤသည်ကို ချူလျန် ကြားလိုက်ရသောအခါ ကပျာကယာ ပြောလိုက်ရသည်။ "ဆရာသခင်... အဲဒါ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်..."

လျိုရှောင်ယွီလေးသာ ဆရာသခင်၏ ညီမ ဖြစ်သွားပါက၊ မျိုးဆက်အရ ဆိုလျှင် မိမိက သူမကို ဒေါ်လေးခေါ်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

"ဟုတ်သားပဲ... မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ဒီအတိုင်း ရှုတောင်မှာ ထားထားလို့လည်း မဖြစ်ပြန်ဘူး..." တိနွီဖုန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါ သူမကို ဂျူနီယာညီမအဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်... ဒါဆို သူမလည်း ရှုတောင်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်သွားပြီပေါ့..."

သောက်ကျိုးနည်း… ကောင်းပါလေရော...။

ငါ့ထက် တစ်ဆက်ကြီးအောင် လုပ်မှ ကျေနပ်မှာလား...။

လျိုရှောင်ယွီလေးမှာမူ စားစရာများ စားသောက်နေရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေပြီး၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို ခေါင်းမော့လိုက်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမဖုန့်..." ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချူလျန်တစ်ယောက် ငိုချင်သွားတော့သည်။

ကိစ္စတော့ပြတ်ပြီ... အတည်ဖြစ်သွားပြီဟ...။

...

ရှုတောင်၊ အထီးကျန်တောင်ထွတ်...။

ဤတောင်ထွတ်မှာ တိမ်ပင်လယ်၏ အစွန်းတွင်တည်ရှိပြီး၊ အခြားတောင်ထွတ်များနှင့် အကွာအဝေး အနည်းငယ်ဝေးကွာကာ သဟဇာတမဖြစ်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း ကွဲထွက်နေသဖြင့်၊ ထိုအမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထီးကျန်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် ‘နဂါးမျှားကန်’ဟုခေါ်သော ကန်တစ်ကန် ရှိပြီး၊ ကန်ဘေးတွင် ဆံပင်ဖြူများ ဖွေးဖွေးလှုပ်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူသည် ဖားဖားလျားလျား ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ကမ်းပါးတွင် ထိုင်ကာ မျှားတံရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း၊ ငါးမျှားနေသလိုလို အိပ်ငိုက်နေသလိုလို ဖြစ်နေလေသည်။

စီကုန်းအဘိုးအို ဤနေရာတွင် ငါးမျှားနေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှုတောင်ဂိုဏ်းသားတိုင်း သိရှိထားကြသည်။

တောင်ထွတ်သခင် (၃၆)ပါးထဲတွင်၊ သူသည် အသက်အကြီးဆုံးနှင့် ဝါအရင့်ဆုံး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ တောင်စောင့်အကြီးအကဲ လေးဦးနှင့် ဝါစဉ်တူကာ ရှုတောင်ဂိုဏ်းချုပ်ထက်ပင် အသက်အနည်းငယ် ကြီးလေသည်။

သူ၏ အစောပိုင်းနှစ်များက လက်ခံခဲ့သော တပည့်အချို့မှာ အခြားတောင်ထွတ်များ၏ တောင်ထွတ်သခင်များပင် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အထီးကျန်တောင်ထွတ်သည် တပည့်အများအပြား လက်မခံတော့ဘဲ၊ သူ၏ထူးဆန်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို လက်ဆင့်ကမ်းယူမည့် သူအနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

ရှုတောင်တွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ချူလျန်ပင်လျှင်၊ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရှုတောင်တွင် ဗေဒင်ဟော အတော်ဆုံးလူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"စီကုန်းဦးလေး... အကူအညီတောင်းစရာ ရှိလို့..." တိနွီဖုန့်သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နဂါးမျှားကန်ဘေးသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

လူတိုင်း စီကုန်းအဘိုးအို ဤနေရာတွင် ရှိသည်ကို သိကြသော်လည်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သူမျှ လာရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ရှုတောင်တွင် နတ်ဘုရားအိုကြီး တစ်ပါးကဲ့သို့သော တည်ရှိမှု ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် တိနွီဖုန့်ကမူ ဤသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမသည် လျိုရှောင်ယွီလေးကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ် လာရောက်ရခြင်းမှာ ယခင်က ကတိပေးထားသော သူမ၏အစ်မကို ရှာဖွေပေးရန်ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ၏အစ်မ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိရပေ။ အကယ်၍ တောင်တံခါးမြို့အနီးတွင် ရှိနေကြောင်း သေချာပါက၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ အမည်ခေါ်ပြီး လူရှာသော နည်းလမ်းမှာ ထိရောက်မှု ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသေချာသဖြင့်၊ ဗေဒင်မေးမြန်းခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာလေသည်။

စီကုန်းအဘိုးအိုမှာ ချူလျန်ကဲ့သို့သော မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်ထူးဆန်းသူဟု ထင်မြင်ယူဆထားသော်လည်း၊ ယခု တွေ့လိုက်ရသောအခါ အပြုံးချိုချိုနှင့် မာနမရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရွာထိပ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ကျားထိုးနေသော အဘိုးကြီးများနှင့် မခြားနားလှပေ။

နက်ရှိုင်းတိတ်ဆိတ်သော ငွေရောင်ကန်ရေပြင်ဘေးတွင် ထိုင်လျက်၊ မျှားတံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ နှစ်ပေါင်းရာချီသော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့လေသည်။

အဘိုးအိုက တိနွီဖုန့်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ ချူလျန်နှင့် လျိုရှောင်ယွီလေးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မလေးကိစ္စ မေးမလို့လား..."

"ဒါကြောင့်ပဲ ဦးလေးကို နတ်ဘုရားအိုကြီးလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့... တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သိနေတယ်..."

တစ်ဘက်လူကို အကူအညီတောင်းရမည် ဖြစ်၍၊ တိနွီဖုန့်သည်လည်း စကားလှလှပပ ပြောဆိုပြီး ချက်ချင်းပင် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ရွှေငါးကြင်းရဲ့ ကံတရားက အားကောင်းလွန်းတော့၊ ငါ့ကို မရှာရင်တောင် စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်ပါ ဖြစ်လာမှာပါ..." စီကုန်းအဘိုးအိုက ရင်ခွင်ထဲမှ လိပ်ခွံတစ်ခုကို တုန်တုန်ရီရီ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တွေ့ချင်တဲ့လူနဲ့ နောက်ဆုံးကျရင် တွေ့ရမှာပါပဲ..."

"ဦးလေးကလည်း ဆန်းဆန်းကြယ်ကြယ်တွေ လျှောက်ပြောမနေပါနဲ့တော့... သူ့အစ်မ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာလေး တစ်ချက်လောက် ကူကြည့်ပေးပါ... ကျွန်မတို့ သွားရှာလိုက်ရင် ပြီးပြီလေ..." တိနွီဖုန့်က ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း နေတတ်သူဖြစ်ရာ စကားဝှက်များ ပြောနေသည်ကို သည်းမခံနိုင်ပေ။

"ဟဲဟဲ... နင်ကတော့လေ..." စီကုန်းအဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီလေးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး... တောင်းပန်ပါတယ်... အစ်မကို ရှာမတွေ့ရင်တောင်၊ သူမ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ... သမီး အရမ်းစိတ်ပူနေလို့ပါ..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ..." စီကုန်းအဘိုးအိုက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် လိပ်ခွံကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ညာဘက်လက်ချောင်းထိပ်မှ အပြာရောင်မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လိပ်ခွံအောက်ဘက်သို့ မီးရှို့လိုက်သည်။ လိပ်ခွံပေါ်တွင် ရွှေရောင်အစင်းကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး၊ ခဏကြာသောအခါ "ဂျွတ်" ခနဲ အက်ကွဲသွားလေသည်။

စီကုန်းအဘိုးအိုသည် အက်ကြောင်းကို ကြည့်ပြီး၊ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျိုရှောင်ယွီလေးကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ကံတရားက ရှုတောင်မှာ ရှိတယ်... စိတ်ချလက်ချသာ နေထိုင်လိုက်ပါ... နောင်တစ်ချိန်ကျရင် နဂါးဖြစ်လာမယ့် အခွင့်အရေးမရှိဘူးလို့ ပြောမရဘူး... မင်းအစ်မရဲ့ ကံတရားက တခြားနေရာမှာ ရှိတယ်... သူမမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်နဂါးတံခါးပေါက် ရှိပါတယ်..."

"သူမ..." လျိုရှောင်ယွီလေးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်..."

"အဆင်ပြေရုံတင် မကဘူး... ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကို နေထိုင်သွားရမှာပါ... မင်းတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက် မကြာခင် အနာဂတ်မှာ ပြန်ဆုံတွေ့ရပါလိမ့်မယ်..." စီကုန်းအဘိုးအို၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး၊ လူကို စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်စေသည်။

"မင်း အခု သွားရှာရင်၊ သူမရဲ့ ကံတရားကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်... အချိန်တန်တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး..."

"အာ..." လျိုရှောင်ယွီလေးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း၊ ဤအဘိုးပြောသည်ကို နားထောင်ရသည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စများ ဖြစ်လာမည့်ပုံရသဖြင့် သူမ များစွာ စိတ်မပူတော့ပေ။

သူ ပြောသည်မှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်အားထားချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကိစ္စပြီးသွားပြီ ဖြစ်၍၊ ငွေဓားတောင်ထွတ်မှ လူသုံးယောက် ပြန်လှည့်ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ ချူလျန် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ စီကုန်းအဘိုးအိုက လှမ်းမေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"လူငယ်လေး... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"ကျွန်တော်လား..." ချူလျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာနာမည်က ချူလျန်ပါ..."

စီကုန်းအဘိုးအိုက သူ့ကို နက်နက်နဲနဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ စဉ်းစားဟန် ပြုလိုက်ကာ တစ်စုံတစ်ရာအား မရေမရာဖြစ်နေပုံလည်း ရလေသည်။ ခဏကြာမှ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ... မင်း ပြန်တော့..."

ချူလျန်တစ်ယောက် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြန်လှည့်ပြီး ဆရာသခင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

သူတို့ထွက်သွားပြီး အတော်ကြာသည့်တိုင်၊ စီကုန်းအဘိုးအိုသည် သူတို့ ထွက်ခွာသွားရာအရပ်ကို ငေးကြည့်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေလေသည်။

ရုတ်တရက်...။

သူ့လက်ဘေးရှိ မျှားတံမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေသည်။

"ဟင်..."