လိုဏ်ဂူအား စူးစမ်းခြင်း

ထိုပျားဘုရင်မကြီးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လူတစ်ယောက်နီးပါးခန့် ရှည်လျားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။ အတောင်ပံများ တုန်ခါသွားသည့်အခါ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခေါင်းပိုင်းမှာမူ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှချေ၏။

၎င်း၏ ရုတ်တရက် ထကြွသောင်းကျန်းမှုနှင့်အတူ လိုဏ်ဂူအတွင်းအပြင်ရှိ ပျားအုပ်ကြီးသည်လည်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။ မူလက ၎င်းတို့တွင် အသိဉာဏ်အနည်းငယ်ရှိသဖြင့် ချူလျန်ကို ရှောင်ကွင်းသွားကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ ပျားဘုရင်မကြီး၏ ဆင့်ခေါ်မှုကြောင့် အသက်အန္တရာယ်ကိုပင် လုံးဝ မေ့လျော့သွားကြပုံရလေသည်။

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ပျားဘုရင်မကြီးသည် တွေ့သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏အသက်ကို နှုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

ချူလျန်တစ်ယောက် လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပျားအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူ အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင် တန်ခိုးစွမ်းရည်အသစ်အချို့ ရရှိထားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်လည်း တိုးတက်လာပြီဖြစ်ရာ ဤအခြေအနေမျိုးကို တွေ့ကြုံရသော်လည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းအလျင်းမရှိပေ။

ဓားပျံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်း ရာကျော်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလင်းရိပ်များသည် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားကာ သူ့ကိုယ်သူ လုံခြုံစွာ ကာကွယ်လိုက်လေသည်။

ချူလျန်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို ခွဲခြားလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်း ဒါဇင်အနည်းငယ်က သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ထားပြီး ပျားအုပ်ကို အနားမကပ်စေဘဲ၊ ကျန်ရှိသော ဓားအလင်းတန်း ဒါဇင်အနည်းငယ်မှာမူ သူ၏လက်ညှိုးညွှန်ရာအတိုင်း ပျားဘုရင်မကြီးထံသို့ အုပ်စုလိုက် တိုက်ခိုက်သွားကြလေသည်။

သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများ တထန်ထန်အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုပျားဘုရင်မကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိတုံးကဲ့သို့ မာကျောလှသဖြင့် ဓားပျံဖြင့် ခုတ်ပိုင်းသော်လည်း ပြတ်တောက်ခြင်း မရှိချေ။

"ဟူး..."

ချူလျန် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤပုံစံတူထုတ်လုပ်ထားသော ဓားပျံများမှာ သိပ်အဆင်မပြေလှပေ။ မာကျောသော အရာများနှင့်တွေ့လျှင် မီးပွားထွက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူ ထိတ်လန့်ခြင်းမရှိပေ။ သူ့တွင် အခြားနည်းလမ်းများ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ပျားဘုရင်မကြီးသည် သူ၏နောက်ထပ် တိုက်ကွက်ကို မစောင့်တော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

"ဂီး"ခနဲ စူးရှစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်မြားတံတစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ချူလျန်သည်လည်း အခြေအနေမကောင်းမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ကိုယ်ကိုနောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ပွတ်ကာသီကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။

ထိုအနက်ရောင်မြားတံသည် လေထဲတွင် ပြန့်ကျဲသွားပြီး အနက်ရောင်အရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိုးရွာသကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ လွှမ်းခြုံကျဆင်းလာသဖြင့် ရှောင်တိမ်းစရာ နေရာပင်မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ သစ်ရွက်စိမ်း မှော်ဝင်ပစ္စည်းသာ ရှိနေသေးလျှင် ချူလျန်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ နေရာအနှံ့တိုက်ခိုက်မှုကို ကြောက်ရွံ့မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုပစ္စည်း မရှိတော့သဖြင့် ချူလျန်သည် ဉာဏ်ကိုလွှာသုံးလိုက်ရပြီး ဓားအလင်းတန်း တစ်ရာကျော်ကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစပ်လိုက်ကာ ဓားအလင်းတန်း ဒိုင်းဝိုင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။

"ရှဲ..."

ထိုအနက်ရောင်အရည်များ ဓားအလင်းတန်းဒိုင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ပြင်းထန်သော တိုက်စားသည့်အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားချီများကိုပင် အပေါက်အနည်းငယ် ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုပျားဘုရင်မကြီးသည် လိုဏ်ဂူထဲတွင် သူမ၏လက်အောက်ငယ်သားများ ရှိနေသည်ကိုလည်း လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထိုအနက်ရောင်အရည်များ ပျားအုပ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပျားအကောင်ရေ အများအပြား သေဆုံးကုန်ကြသည်။

'တကယ့်ကို ရက်စက်လှတာပဲ…'

'ကိုယ့်အဖွဲ့သားတွေကိုတောင် မညှာမတာ တိုက်ခိုက်ရက်တယ်…'

ချူလျန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး လက်ဟန်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဓားတစ်ရာသည် ရုတ်တရက် ပြန်လည်စုစည်းသွားပြီး ဓားပျံတစ်လက်အဖြစ် ပြန်လည်ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ထိုဓားပျံသည် လေထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ငွေရောင်အဆောင်စာလုံး နှစ်ခုကို ချက်ချင်း ရေးဆွဲလိုက်ကာ သူ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရေခဲမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်း...။

"ရွှစ်..."

ရေခဲနှင့် မီးတောက် စွမ်းအားနှစ်မျိုး ပါဝင်သော ဓားရှည်သည် ပျားဘုရင်မကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်ဆောင့်လိုက်တော့သည်။

စတင်ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် တစ်ခဏမျှ တောင့်ခံထားနိုင်သေးသည်။

သို့သော် ရေခဲမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်း၏ စွမ်းအားကြီးမားသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဓားရှည်သည် ပျားဘုရင်မကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်သွားပြီး ထိုမိစ္ဆာကောင်ကို နေရာတွင်ပင် သံမှိုစွဲသလို စိုက်ထားလိုက်တော့သည်။

"အား..."

ပျားဘုရင်မကြီးသည် နှစ်ကြိမ်ခန့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားကာ တဖြည်းဖြည်း အသက်ငွေ့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ရွှေရောင်ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပျံထွက်လာတော့သည်။

ပျားဘုရင်မကြီး သေဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပျားအုပ်ကြီးသည် အမိန့်ပေးသူ မရှိတော့သဖြင့် ဝုန်းခနဲ ကွဲသွားကြပြီး လိုဏ်ဂူထဲမှ မည်းနက်သော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ချူလျန်သည်လည်း ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

...

အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီး ဤလိုဏ်ဂူကို ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သာမန်လိုဏ်ဂူတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ထူးဆန်းသည်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ရွှေရောင်အရိုးစုကြီးတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

ဤပျားဘုရင်မကြီးနှင့် လိုဏ်ဂူထဲရှိ အဆိပ်ပျားများသည် ဤအရိုးစုကို ကိုက်ခဲစားသောက်ခဲ့ကြသောကြောင့် သာမန်မဟုတ်သော ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်များ ရရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ဤအဆိပ်ပျားများ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ဤမျှ ပြင်းထန်နေသည်မှာလည်း မဆန်းတော့ပေ။ ပုံမှန် ကျင့်ကြံထားသော မိစ္ဆာများဆိုလျှင် အခြေခံအသိဉာဏ်ရှိကြပြီး အကျိုးအမြတ်နှင့် အန္တရာယ်ကို ချင့်ချိန်တတ်ကြသဖြင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ လူမြင်သည်နှင့် တိုက်ခိုက်လေ့ မရှိကြပေ။

ဤအဆိပ်ပျားများမှာမူ လူသားစားပြီး မိစ္ဆာဖြစ်လာကြသူများပင် ဖြစ်ချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤအရိုးစုပိုင်ရှင် အသက်ရှင်စဉ်က မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ သေဆုံးပြီးနောက်၌ပင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အရိုးစုတစ်ခုလုံး ရွှေရောင်ပြောင်းလဲအောင် ကျင့်ကြံနိုင်ရန်မှာ အနည်းဆုံး ဆဌမအဆင့် သာလွန်အဆင့်ရှိသော အားကောင်းသူများမှသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သာလွန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤမျှကြီးမားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်ကို ထောက်ချင့်ရလျှင်မူ သတ္တမအဆင့် မဟာစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ အနည်းဆုံး သတ္တမအဆင့်နှင့် အလွန်နီးစပ်သူသာ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော မဟာစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ အမည်မရှိသော လိုဏ်ဂူထဲတွင် မည်သို့ ကျဆုံးခဲ့ရသနည်း...။

ဤနေရာသည် ရှုတောင်နှင့်လည်း အလွန်နီးကပ်လှရာ ရှုတောင်ဂိုဏ်းမှ မဟာစွမ်းအားရှင်တစ်ဦးများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လော...။

ချူလျန် တွေးတောရင်း ရှေ့သို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင် မည်သည့်ထူးခြားမှုမှ မတွေ့ရသဖြင့် အရိုးစုအနီးသို့ ကပ်သွားလိုက်သည်။

ရုပ်အလောင်း ကျဆုံးခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းမည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီမသိချေ။ သို့သော် အရိုးများပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ တောက်ပနေဆဲဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆိပ်ပျားပေါင်းများစွာ နေ့ညမပြတ် ကိုက်ခဲခဲ့သော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ပျက်စီးမှုများ မရှိခဲ့ပေ။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားနှင့် အသားများမှာမူ အဆိပ်ပျားများ၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံပေါ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှ အပြည့်အဝ ဆွေးမြေ့သွားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အခြားပစ္စည်းပစ္စယများ ဘာတစ်ခုမှ ကျန်ရစ်မနေခဲ့ခြင်းမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

ဤမျှ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးတွင် ကိုယ်တွင်ဆောင်ထားသော ရတနာ သို့မဟုတ် လက်နက် တစ်ခုတစ်လေမျှ မရှိနိုင်ဘူးတဲ့လား...။

သေချာကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ချူလျန်သည် ထူးခြားမှုတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အရိုးစု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရွှေရောင်ရင့်ရင့် သားရေစာလိပ်တစ်ခု ညပ်နေလေသည်။

လိုဏ်ဂူထဲတွင် အလင်းရောင်မှိန်ဖျော့နေပြီး သားရေစာလိပ်၏အရောင်မှာလည်း အရိုးစုနှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် သေချာမကြည့်လျှင် တွေ့ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"စီနီယာ... ခွင့်လွှတ်ပါ..."

ချူလျန်သည် ဦးစွာ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီးမှ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုသားရေစာလိပ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းကြောင်းပုံစံတစ်ခုခု ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီကားချပ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရပြီး ရွှေရောင်ရင့်ရင့် သားရေအစစ်နှင့် ပြုလုပ်ထားကာ မည်သည့်သားရေအမျိုးအစားဖြစ်ကြောင်း မသိရှိရပေ။

သို့သော် ၎င်းတွင် သိသာထင်ရှားသော ပြတ်ရှရာများ ရှိနေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်အရကြည့်လျှင် ဤသားရေစာလိပ်မှာ လေးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိပုံရသည်။

စောစောက ညပ်နေသောနေရာကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပါက...။

သေဆုံးသူသည် အသက်ရှင်စဉ်က ဤသားရေစာလိပ်ကို မျိုချထားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။ ထို့ကြောင့်သာ အရိုးစုဖြစ်သွားပြီးနောက် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤမျှ စွမ်းအားကြီးသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ကာကွယ်ထားရသော ပစ္စည်းဆိုသည်မှာ…။

ချူလျန်သည် လက်ထဲမှ မပြည့်စုံသော သားရေစာလိပ်ကို ကြည့်ပြီး တွေးတောနေမိတော့သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာသိုက်မြေပုံများ ဖြစ်နေမည်လော...။

သို့သော် မိတ်ဆက်စာသား မရှိသဖြင့် ဤအရာမှာ မည်သည့်ပုံဖြစ်ကြောင်းကိုပင် သူ မသိရှိရပေ။ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို ရှာဖွေရန်ဆိုသည်မှာမူ ဝေးလေစွပင်။

ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားအရာများ မရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ ချူလျန်တစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ဘေးနားတွင် အစောပိုင်းက ဓားပျံဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်စဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသော တွင်းပေါက်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် သူသည် ထိုရွှေရောင်အရိုးစုကို ရိုသေစွာ မ,ယူလိုက်ပြီး ထိုအထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ မြေကြီးဖြင့် ပြန်လည်ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ခင်ဗျားရဲ့ အရိုးစုက နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆိပ်ပျားတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်တာ ခံခဲ့ရပြီးပြီဆိုတော့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... ဂျူနီယာက မြေချပေးလိုက်ပါပြီ...

ဒီပုံကားချပ်က ဘာလဲဆိုတာ မသိရပေမဲ့ ဂျူနီယာ ယူသွားလိုက်ပါတော့မယ်... နေရောင်ခြည်ကို ပြန်လည်မြင်တွေ့ခွင့် ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားပြီး စော်ကားတယ်လို့ မထင်မှတ်ပါနဲ့..."

ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပြုပြီးနောက်မှ သူသည် လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။

...

ထိုအချိန်တွင် ရှုတောင်ဂိုဏ်း၊ ပီလော့တောင်ထွတ်၌...။

တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် မြင့်မားသော ငွေရောင်သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိပြီး အကိုင်းအခက်အားလုံးမှာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်နေကာ တိမ်တိုက်များကြား ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးဖောက်သွားမည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အမည်မှာ ပီလော့ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ဖြစ်ပြီး ဤတောင်ထွတ်မှာလည်း ဤသစ်ပင်ကို အစွဲပြုပြီး အမည်တွင်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

အဖြူရောင်ဂါဝန်ရှည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းနေပြီး ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေထောက်အောက်တွင် သစ်ပင်မှ အဖြူရောင်ပန်းပွင့်လေးများ ပွင့်လာကာ ခံပေးထားသဖြင့် နတ်သမီးတစ်ပါး ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုသို့ တက်လှမ်းရင်း သစ်ပင်ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားရာ အပေါ်တွင် ငှက်မွေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး စောင့်ဆိုင်းနေပြီး လေထဲတွင်ရပ်လျက် တိမ်ပင်လယ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေလေသည်။

ထိုငှက်မွေးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် သရဖူဆောင်းထားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေကာ အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ဘဲ နတ်ဘုရားဆန်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေချေသည်။

ရှုတောင်ဂိုဏ်း ပီလော့တောင်ထွတ်သခင်မ တာအိုသခင်ယန်...

ဤအမည်ကို ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လူအများ ကြားဖူးကြသော်လည်း တာအိုသခင်ယန်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသူမှာမူ ရှားပါးလှပေသည်။

ပန်းပွင့်များကို နင်းလျောက်ပြီး တက်လှမ်းလာသူမှာမူ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချူလျန်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဤသူမှာ ကျန်းယွဲ့ပိုင်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ဆရာသခင်..."

ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် တာအိုသခင်ယန်ကို တွေ့သောအခါ ညင်သာစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ပြန်ရောက်လာပြီလား..." ငှက်မွေးဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏အသံမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ "အဆင်ပြေရဲ့လား..."

"အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှန်ရွှီကျောင်းတော်ရဲ့ ဆက်ခံသူ အစစ်အမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက ရှန်ရွှီကျောင်းတော်က စွန့်ပယ်ခံလိုက်ရတဲ့ တပည့်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေပါ... ရှန်ရွှီကျောင်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လုံးဝ မသိကြပါဘူး..."

"မင်း ဒဏ်ရာရလာသလား..." တာအိုသခင်ယန်က မေးလိုက်ပြန်သည်။

"လိုက်ဖမ်းတုန်းက နည်းနည်း စိတ်လောသွားလို့... ကောက်ကျစ်တဲ့ နည်းလမ်းတချို့ မိသွားရုံပါ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဟင်း..."

တာအိုသခင်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းအမေက ရှန်ရွှီကျောင်းတော်ထဲက ထွက်လာခဲ့ပြီးတော့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်... မင်းအဖေကလည်း အဲဒီနောက်ပိုင်း ရှန်ရွှီကျောင်းတော်ရဲ့ ခြေရာကိုပဲ လိုက်ရှာနေပြီးတော့ အခုထိ သတင်းအစအန မရတော့ဘူး...

တကယ်တော့ မင်း ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး... ရှုတောင်ကို ရောက်လာမှတော့ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား... ရှန်ရွှီကျောင်းတော်က ကျိန်စာတစ်ခုလိုပဲ... အရမ်းနီးကပ်သွားမိရင် ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျတတ်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့... တပည့်က ကျိန်စာသင့်နေပြီးသားပါ..." ကျန်းယွဲ့ပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေသော်လည်း ခိုင်မာပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ "ဒါက တပည့်ရဲ့ ကံကြမ္မာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

"မင်းအဖေတုန်းက ပါရမီထူးချွန်ပြီး ဘယ်လောက်တောင် တောက်ပခဲ့လဲ... အခုတော့... ဟင်း…" တာအိုသခင်ယန်သည် ကျန်းယွဲ့ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်းလည်း သူ့လို ဖြစ်သွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်..."

ကျန်းယွဲ့ပိုင်သည် ဆရာသခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့နေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း အလျင်းမရှိပေ။

"ရှောင်ပြေးလို့လည်း... လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."