အခန်း (၁၇၇-၁၇၈)

အခန်း (၁၇၇)

သောင်းနှင့်ချီသော ရွှေရောင် မိုးကြိုးလှံများက ရှည်လျားသော လျှပ်စစ်အမြီးတန်းများကို ဆွဲချလျက် အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။

အနက်နှင့်အဝါ ကမ္ဘာဖိနှိပ်ခြင်း ဟုခေါ်သော ဓမ္မနယ်ပယ်မှာ အသက်ရှူတစ်ကြိမ်စာမျှပင် မခံလိုက်ရပေ။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန်သည် ဓမ္မနယ်ပယ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာမှာ သေမတတ် ဖြူရော်နေရာမှ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

သူ ရှောင်တိမ်းချင်သော်လည်း ရွှေရောင် လှံပုံရိပ်ယောင်များက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ ပြည့်နှက်နေပြီး ကွက်လပ်တစ်ခုမျှပင် ချန်မထားခဲ့ပေ။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမရှိတော့ပေ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒိန်း ဒိန်း ဒိန်း။

ပေါက်ကွဲသံများ ပေါင်းဆုံသွားပြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက သူ့ကို လုံးဝ ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

မိုးကြိုးလှံ သောင်းချီရှိသည့်အနက် ဓမ္မနယ်ပယ်ထဲသို့ အမှန်တကယ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ တစ်ထောင်ပင် မပြည့်ပေ။

ကျန်ရှိနေသော လှံကိုးထောင်က တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြဆဲပင်။ ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန်သည် အပိုင်းပိုင်း အစအန ဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မဟာယာနအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် မတူတော့ဘဲ အကူအညီမဲ့နေသော သေမျိုးတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေတော့သည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာပြီး လျှပ်စစ်ဓာတ်များကြောင့် သူ၏ ချီကြောများ တစ်လက်မချင်းစီတိုင်း တုန်ရီနေတော့သည်။

သူက ခုခံရန်အတွက် သူ၏ နတ်အဆီအနှစ်များကို အသေအလဲ စုစည်းလိုက်သော်လည်း ထိုရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်းများက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လွန်းလှသဖြင့် လုံးဝ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ပြန်လည်ခုခံနေသော အခြား စွမ်းအားတစ်ခုလည်း ရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ထိုစွမ်းအားက အလွန် ထူးဆန်းပြီး သူပိုင်ဆိုင်သော အရာနှင့် မတူပေ။

၎င်းက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လုံးဝ သတိမထားမိနိုင်ပေ။

သို့သော် ယခု မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ၎င်းက လန့်ဖျပ်သွားသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ၎င်း၏ အသိုက်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ထိုစွမ်းအားတွင် အမှန်နှင့် အမှားကြား ပြောင်းလဲနိုင်သော အရည်အသွေးတစ်ခု ပါရှိနေပြီး အသိအာရုံကို လှည့်စားကာ သိမြင်မှုကို ကွယ်ဝှက်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။

သို့သော် အလုပ်လုပ်နေသော မိုးကြိုးက ထိုအရာများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

မင်းက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ အားလုံးကို အတူတူ ဓာတ်လိုက်ပစ်မှာပဲ။

၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် အရာနှစ်ခုသာ ရှိသည်။ တစ်ခုက ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ဓာတ်လိုက်ရန် အမိန့်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြန်လည်ခုခံရဲသော အညစ်အကြေးများ အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဓာတ်လိုက်စမ်း။ သူ့ကို သေတဲ့အထိ ဓာတ်လိုက်ပစ်လိုက်။ ဒီ မျက်ကန်းခွေးကို သေတဲ့အထိ ဓာတ်လိုက်ပစ်လိုက်စမ်း။

"အား။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ အော်ဟစ်လိုက်စဉ် သူ၏ စိတ်က ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး သူ၏ အသိအာရုံကို ပြောင်းလဲထားခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ ပြင်းထန်သော သန့်စင်မှုအောက်တွင် လေထဲသို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ပုံရိပ်အချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

မူလက သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်ရသော ပုံရိပ်များပင်။

အဲဒီတုန်းက ယဲ့ဟုန် နိုင်ငံတော်ကို ကြီးကြပ်နေချိန်မှာ သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို ရုတ်တရက် လုပ်ကြံခဲ့တယ်။ ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒါကို မတားဆီးခဲ့တဲ့အပြင် မိသားစု ဆက်လက်တည်တံ့ဖို့အတွက် မိသားစုကို ရှင်းလင်းတာ ဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်လို့တောင် ခံစားခဲ့မိတယ်။

ယဲ့ဖူး ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲပြီး မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတုန်းက သူရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဘာလှိုင်းဂယက်မှ မထခဲ့ဘူး။ မိန်းမတွေက စိတ်ခံစားမှု များပြီး အခြေအနေ အကျယ်ကြီးကို နားမလည်ကြဘူးလို့တောင် တွေးခဲ့သေးတယ်။

ယခုလေးတင် ယဲ့ဖူးက ယဲ့ဟုန်ကို လူပုံအလယ်မှာ ပါးရိုက်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ပုန်ကန်တာပဲ၊ သူမ သေသင့်တယ်လို့ တွေးခဲ့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးကတောင် ယဲ့ဖူးနဲ့ သူ့သားက ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် သူပုန်တွေလို့ သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားခဲ့သေးတယ်လေ။

ပြောင်းလဲခံထားရသော ထိုအသိအာရုံများက လျှပ်စီးများ၏ သန့်စင်မှုအောက်တွင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။

မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မမှန်ဘူး။

ဒီကလေးတွေက သူ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေလေ။

ယဲ့ဖူး ဆိုတဲ့ ကောင်မလေး၊ သူမက အဲဒီတုန်းက သူ အချစ်ဆုံး မျိုးဆက်သစ်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။

သူတို့ သေသင့်တယ်လို့ သူ ဘယ်လိုများ တွေးခဲ့မိတာလဲ။

သိသာထင်ရှားလှတဲ့ ယဲ့ဟုန်ရဲ့ သံသယဖြစ်စရာ လုပ်ရပ်တွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မျက်ကွယ်ပြုထားနိုင်ခဲ့တာလဲ။

မေးခွန်းများအားလုံးက အစမှတ် တစ်ခုတည်းဆီသို့သာ ဦးတည်သွားသည်၊ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာသစ်သီး ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ အဲဒါတွေကို စားခဲ့ကြတယ်။

ပြီးတော့ အရာများစွာက သဘာဝကျသလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

မျိုးဆက် တစ်ဆက်ပြီးတစ်ဆက်၊ ဒီနှစ်သောင်းပေါင်းများစွာ အတွင်းမှာ... ငါ၊ ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းသတ်သွားတော့သည်။

အင်ပါယာမြို့တော် အထက် ကောင်းကင်ယံရှိ ထိုရွှေရောင် မိုးသက်မုန်တိုင်းကြီး ရပ်တန့်သွားသည်။

မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းညင်းစွာ ကင်းစင်သွားသည်။

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကောင်းကင်ယံတွင် မည်းတူးနေသော အရာတစ်ခုက ယိမ်းယိုင်ကာ ပြုတ်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအရာက လူ့ပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြောင်း အနိုင်နိုင် ခွဲခြားနိုင်သော်လည်း မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းက လက်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းက ခြေထောက်ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဘုန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ၎င်းက ချန်ထျန်း ခန်းမ ကွင်းပြင်၏ မြေကြီးပေါ်သို့ ထပ်မံ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

တစ်ကွင်းလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖူးကို ဝိုင်းရံထားခဲ့ကြသော ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါးဖြစ်သည့် ယဲ့ချင်းနှင့် ယဲ့ရွှမ်တို့မှာ ယခုအခါ နေရာမှာတင် အေးခဲနေကြသည်။

သူတို့က တွင်းကြီးကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ချလျက် ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်ဖြင့် သူတို့၏ စိတ်အစဉ်မှာ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

သားဖြစ်သူ ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ဖူး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော ထိုအဘိုးကြီး နှစ်ဦးကို သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ဆူပွက်လာတော့သည်။

နင်တို့က ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့လေ။

သေလမ်းရှာနေကြတာပဲ။

သူမ စကားပြောရန်ပင် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

၎င်းက သာမန် ရိုးရှင်းသော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မှင်သက်နေကြသော ယဲ့ချင်းနှင့် ယဲ့ရွှမ်တို့မှာ ရှောင်တိမ်းရန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖတ်။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချင်းက သွေးတစ်လုပ် အန်ချလိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ အပျက်အစီးပုံထဲသို့ ဘုန်း ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ရွှမ်က အခြေအနေ မဟန်သည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ဖူးက သူ၏ နောက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းကို တည့်တည့် ကန်ချလိုက်သည်။

"အောက်ကို ဆင်းသွားစမ်း။"

ဘန်း။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ရွှမ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံးကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နောက်ထပ် တွင်းကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

တိုက်ပွဲ စတင်ချိန်မှ ပြီးဆုံးချိန်အထိ အသက်ရှူအကြိမ် သုံးကြိမ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

မဟာယာနအဆင့် ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါး ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှသာ ယဲ့ဖူးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ ဘေးသို့ ပျံသန်းသွားကာ သူ့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ထိခိုက်မိသေးလား။"

"ဟင့်အင်း။" စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန် ရှိနေသော တွင်းကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေပုံရတယ်။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန်မှာ တွင်းအောက်ခြေတွင် သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် လဲလျောင်းနေသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးနေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ အဝတ်စ အနည်းငယ်သာ တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။

ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးနှင့် ဘယ်ဘက်လက်တို့ ပြတ်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ကျန်ရှိနေသော ညာဘက်လက်မှာလည်း တစ်ဝက်ခန့်သာ ကောင်းမွန်တော့သည်။

သို့တိုင်အောင် သူ၏ မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်က အနည်းငယ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

မဟာယာနအဆင့်၏ သက်စောင့်စွမ်းအားမှာ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ခိုင်မာလွန်းလှသည်။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန်က တွင်းဘေးရှိ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ အရမ်း အားနည်းနေသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။

သူက သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ သဲ့သဲ့မျှရှိသော အတွေးတစ်ခုကို ပို့လွှတ်လိုက်ပြီး စစ်ချန်နှင့် ချဉ်းကပ်လာသော ယဲ့ဖူးတို့ နှစ်ဦးလုံးဆီသို့ အသံလှိုင်းဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

"သတိထားကြ၊ ယဲ့ဟုန်၊ သူက ငါတို့ရဲ့ အသိအာရုံကို ပြောင်းလဲထားခဲ့တယ်။"

"စောစောက၊ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက၊ အဲဒါကို ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်။"

"ယဲ့ချင်း၊ ယဲ့ရွှမ်၊ သူတို့လည်း ထိန်းချုပ်ခံထားရတယ်။"

ဤ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း စကားအနည်းငယ်ကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အသိအာရုံကို ပြောင်းလဲထားတာလား။

ယဲ့ဟုန် ပြဿနာရှိကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိခဲ့သော်လည်း ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးလုံးကိုပါ ပြောင်းလဲထားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြုထားလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။

စစ်ချန် ကတော့ အံ့အားမသင့်ပေ။

ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါး ပေါ်လာကတည်းက ယဲ့ဟုန် တစ်ခုခု လုပ်ထားကြောင်း သူ ခံစားမိပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းက အသိအာရုံကို လှည့်စားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သလို၊ မဟာယာနအဆင့် ရှိသူများပင်လျှင် ထိုထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက အိပ်မက်တွေနဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေကို အုပ်စိုးပြီး အတုအယောင်နဲ့ အစစ်အမှန်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ အထွတ်အမြတ် သားရဲကြီး ကိုးကောင် ထဲက တစ်ကောင်များလား။

တကယ်ကို လှည့်ကွက်အချို့ ရှိနေတာပဲ။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး တွင်းထဲမှ ယခုမှ တွယ်တက်လာကြသော အဝေးရှိ ယဲ့ချင်းနှင့် ယဲ့ရွှမ်တို့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခုအခါ ရင်ဘတ်များကို ဖိထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူလျော့နေကာ ယဲ့ဖူးကို သတိထားနေသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် ထို သံသယဖြစ်ဖွယ် အရှိန်အဝါက သူတို့ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း စစ်ချန် ခံစားလိုက်ရသည်။

"အမေ၊ ခဏစောင့်ပါ။"

စစ်ချန် စကားပြောရင်း သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင် မိုးကြိုးလှံ နှစ်ချောင်းက သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပုံပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့က ယခင်ကထက် များစွာ သေးငယ်ပြီး သာမန် လှံတစ်ချောင်း အရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော လျှပ်စီးများမှာ လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ပေ။

သူ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်သည်။

ရွှီး၊ ရွှီး။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခုက လေထဲသို့ ပစ်ထွက်သွားသည်။

ယဲ့ချင်းနှင့် ယဲ့ရွှမ်တို့မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရှိတော့ပေ၊ သူတို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသော လှံပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသေးသည်။

ဖွတ်၊ ဖွတ်။

မိုးကြိုးလှံ နှစ်ချောင်းက သူတို့၏ ရင်ဘတ်များထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ စွမ်းအားများက လှံရိုးများမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

"အား။"

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန်ကဲ့သို့ပင် သူတို့ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့သော ထိုထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ ပြင်းထန်သော သန့်စင်မှုအောက်တွင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိုးကြိုးလှံ နှစ်ချောင်းမှာ ဖတ် ခနဲ အသံနှင့်အတူ အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ချင်းနှင့် ယဲ့ရွှမ်တို့မှာ ဘုန်း ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေကြသည်။

သူတို့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းညင်းစွာ ကြည်လင်လာသည်။

ထို့နောက် သူတို့က တွင်းထဲမှ မည်းတူးနေသော ယဲ့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့က ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသော ယဲ့ဖူးနှင့် စစ်ချန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့က အဝေးရှိ ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသည်၊ စင်မြင့်အနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားနေသော ယဲ့ဟုန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ဟုန်၊ မင်း၊ မင်း အကောင်ယုတ်။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ယခုအခါ အရမ်း အားနည်းနေသဖြင့် သူ ထလိုက်သည်နှင့် ယိမ်းယိုင်သွားကာ အဝေးသို့ ဒူးထောက်လျက် ပြန်ကျသွားတော့သည်။

အစပိုင်းကတည်းက လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် သေချင်ယောင်ဆောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ဧကရာဇ်သစ် ယဲ့ဟုန်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးလုံး ပြန်ကောင်းသွားကြပြီ။

သူ တိတ်တဆိတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ချက် စုစည်းလိုက်ပြီး ၎င်းကို ကန့်သတ်ချက်အထိ လှည့်ပတ်လိုက်ကာ ပြေးတော့သည်။

သို့သော် သူ ကမန်းကတန်း ထလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များ မြေကြီးမှ မခွာရသေးခင်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အာ-ဟား။"

အသံက ကျယ်လောင်ပြီး အားအင်အပြည့် ပါဝင်နေသည်။

လူတိုင်း လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆုန်ချီက ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်၏ အရှေ့ဆုံးနေရာတွင် စောနကတည်းက ရပ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ဓားကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာကို ဘေးသို့ လှည့်ထားကာ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်နေစဉ် သူ၏ အရှိန်အဝါများ ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်လာတော့သည်။

သူ၏ နောက်တွင် ချန်ဖုန်းတောင်မှ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် အကြီးအကဲမှာ မျက်နှာ စိမ်းကားသွားသည်။ "ဆုန်ချီ။ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

ဆုန်ချီက သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ရောက်လာပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခုလေးတင် စစ်ချန် အသက်ရှူအကြိမ် သုံးကြိမ်ဖြင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။

ယဲ့ဖူးက ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါးကို လက်သီးတစ်ချက်၊ ခြေကန်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ၏ သွေးများကို ဆူပွက်စေခဲ့သည်။

ယဲ့ဟုန် လွတ်မြောက်သွားတော့မည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၊ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

သူ အဆင့်ဖောက်ထွက် ချင်နေပြီ။

အခုချက်ချင်းပဲ။

လေပြေနဲ့ တိမ်တိုက်တွေ ဆုံတွေ့ပြီး သူရဲကောင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဒီတိုက်ပွဲမြေပြင်မှာပဲ။

ဒီလို အခိုက်အတန့်မျိုးက ငါ့ရဲ့ ချီလိုင်ဓား တောက်ပရမယ့် အချိန်ပဲ။

အစ်ကိုစစ်က ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်လို့ ပြီးသွားပြီ၊ ငါသာ အခု ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကို အဆင့်ဖောက်ထွက်ပြီး ဒီ အရူးဧကရာဇ် ကို ဖမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီလို ခမ်းနားမှုမျိုးက ဂန္ထဝင်ပုံပြင် တစ်ပုဒ်အနေနဲ့ သေချာပေါက် လက်ဆင့်ကမ်း သယ်ဆောင်သွားရမှာပဲ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းကင်သားတော် တစ်ဦးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကို အဆင့်ဖောက်ထွက်ဖို့က မခက်ခဲပါဘူး၊ ပိတ်ဆို့မှု က အသာလေး ထိလိုက်ရုံနဲ့ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။

ကောင်းကင်ကြီးကလည်း အလွန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သည်။

စောစောက စစ်ချန် အဆင့်ဖောက်ထွက်တုန်းက မိုင်သောင်းချီသည့်တိုင်အောင် တိမ်ကင်းစင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ဆုန်ချီ အဆင့်ဖောက်ထွက်သောအခါ ဝှီး ခနဲ အသံနှင့်အတူ တိမ်မည်းများ စုဝေးလာတော့သည်။

တိမ်လွှာများအတွင်း လျှပ်စီးများ လူးလွန့်နေပြီး မိုးခြိမ်းသံများက အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ရေပုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက တိမ်တိုက်များကို ဆုတ်ဖြဲကာ ဆုန်ချီ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အဆင့်ဖောက်ထွက်သောအခါ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ အစီအရင်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။

သို့သော် ဆုန်ချီက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

ထိုလျှပ်စီးတန်း ပစ်ချလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရှောင်တိမ်းခြင်း၊ ပုန်းအောင်းခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ ထွက်ပြေးနေသော ယဲ့ဟုန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရူးဧကရာဇ်။ မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

ထို့နောက် သူက ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ယဲ့ဟုန် ရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အိပ်မက်အဖွဲ့သားများမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

နေပါဦး အစ်ကို၊ ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ။

အဲဒီ ဧကရာဇ်က ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် မှာ ရှိနေတယ်ထင်တယ်နော်။

ဝက်ဝံမိစ္ဆာ ဟေးစန်း၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး ဟုန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "သူ၊ သူက အမြဲတမ်း ဒီလောက် သတ္တိကောင်းနေတာလား။"

ဟုန်ဖုန်းက အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ချန်နဲ့ အတူနေတာ ကြာလာတော့ ကွာဟချက် ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူ အသစ်ပြန်လည် နားလည်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို ခတ်ရန်ပင် မေ့လျော့သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဆုန် က တကယ်ကို အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ လမ်းစဉ်ကို လျှောက်နေတာပဲ။"

လော့ချင်းရင်က သူမ၏ ကုချင်းကို ကိုင်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေမယ့် လမ်းစဉ်ပါ။"

ဆုန်ချီ ပြေးဝင်သွားပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကလည်း သူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။

ထိုအခါ မြင်ကွင်းက ဆုန်ချီ ရှေ့မှ ပြေးနေပြီး ခရမ်းရောင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးက သူ့နောက်မှ လိုက်နေကာ ဆုန်ချီ လိုက်နေသည့် ဦးတည်ချက်က ယဲ့ဟုန် ထွက်ပြေးနေသည့် ဦးတည်ချက်နှင့် အတိအကျ တူညီနေတော့သည်။

ယဲ့ဟုန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

မင်း ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်နေရင်လည်း မင်းဘာသာ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်လေ။ ဘာလို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်နေတာလဲကွ။

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနောက်ကို လိုက်နေပြီး သူ့နောက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး လျှပ်စီးတန်း တစ်ခုက ကပ်ပါလာတာလား။

အခန်း (၁၇၈)

"အရူးဧကရာဇ်။ မင်း ယောက်ျားဆိုရင် ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။ ဒီကပ်ဘေးကို ငါ ဆုန် နဲ့အတူတူ ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း။"

"မင်း... မင်း အဝေးမှာနေ။"

ယဲ့ဟုန်က နောက်ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပို၍ပင် မြန်မြန် ပြေးတော့သည်။

မင်းအဘွားရဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း။ ဘယ်သူက မင်းနဲ့အတူ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ချင်မှာလဲ။

သူက ဆုန်ချီကို ကြောက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆုန်ချီက ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများ ဆူပွက်နေသည်ကိုသာ သူ ခံစားနေရသည်။

စောစောက စစ်ချန် လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်လိုက်ရကတည်းက သူ၏ ရင်ထဲရှိ မီးတောက်မှာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အခုတော့ သူ့အလှည့် ရောက်လာပြီ။

လေပြေနဲ့ တိမ်တိုက်တွေ ဆုံတွေ့ပြီး၊ ရှေ့မှာ စွမ်းအားကြီးတဲ့ ရန်သူ၊ နောက်မှာ ကောင်းကင်မိုးကြိုး ရှိနေတဲ့ ဒီမြင်ကွင်းက... ငါ့ရဲ့ ချီလိုင်ဓား ကမ္ဘာကျော်ဖို့ အချိန်ကျရောက်လာတာပဲ။

"ငါ့ဓားကို ကြည့်စမ်း။"

ဆုန်ချီ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဓားချီ တစ်ချက်ကို ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ယဲ့ဟုန်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားတော့သည်။

သူက ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးလေ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလို ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် ဓားချီ မျိုးကို သူက လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့...

သူ သွားကိုက်လျက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ လှည့်ရှောင်လိုက်သည်။

ဓားချီ က သူ၏ အဝတ်အစားများကို ရှပ်တိုက်သွားပြီး အဝေးရှိ နန်းတော်တစ်ခုကို ထက်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်။

ဆုန်ချီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။

ဒီ အရူးဧကရာဇ် က ပြန်မတိုက်ခိုက်ရဲဘူးပဲ။

"အရူးဧကရာဇ်၊ မပြေးနဲ့။"

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။"

"ငါ့ဓားက ခုတ်တာကို ခံစမ်း။"

ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေကြသည်။

ယခုမှ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ အဆင့်ဖောက်ထွက်လာသော ကျင့်ကြံသူငယ် တစ်ဦးက ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဧကရာဇ် တစ်ပါးကို ဓားကိုင်ကာ တစ်ကွင်းလုံး ပတ်ပြေးနေသည်။

တစ်ဖက်လူကလည်း ပြန်မတိုက်ခိုက်ရဲပေ။

ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော် တာကို သူတို့ မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။

သို့သော် မည်သူကမျှ အနားသို့ မသွားရဲကြပေ။ အဲဒါက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး လေ၊ ပြင်ပလူတွေ ဝင်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။

မဟုတ်ပါက ကောင်းကင်တာအို က ကပ်ဘေးကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းဟု ယူဆပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ၏ စွမ်းအားက နှစ်ဆတိုးလာကာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သူကိုပါ အတူတူ ဓာတ်လိုက်ပစ်လိမ့်မည်။

ဆုန်ချီ အားရပါးရ လိုက်နေစဉ် သူ၏ ခေါင်းထက်တွင် ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားတော့သည်။

ရောက်လာပြီ။

စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပုန်းနေရမလား။

မဟုတ်ဘူး၊ ပုန်းနေရင် ဟန်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ ဆုန်ချီ ဆိုတဲ့ ခုနစ်ပေအမြင့်ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကြွက်တစ်ကောင်လို ဘယ်လိုလုပ် ထွက်ပြေးရမှာလဲ။

ခေါင်းခံလိုက်ရမလား။

အဲဒါဆိုရင် ဒီ အရူးဧကရာဇ် ကိုပါ အတူတူ ဆွဲခေါ်သွားရမယ်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူက မည်သူကမျှ မျှော်လင့်မထားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီ က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မိုးကြိုး၊ လာစမ်း။"

လူတိုင်း... "..."

ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန် နှင့် စစ်ချန် အပါအဝင် လူတိုင်း ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။

နေပါဦး အစ်ကို၊ အဲဒီမိုးကြိုးက ခင်ဗျားဆီ လာနေပြီလေ။

ခင်ဗျားက ဘာလို့ အော်ခေါ်နေတာလဲ။

ယဲ့ဟုန် လည်း မှင်သက်သွားသည်။ ဤအရူးကို ဘယ်လို ရှင်းထုတ်ရမလဲဟု သူ စဉ်းစားနေစဉ် တစ်ဖက်လူက ရုတ်တရက် ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူ နားလည်သွားတော့သည်။

ဝုန်း။

ရေပုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက တည့်တည့် ပစ်ချလာတော့သည်။

ဆုန်ချီ က ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ယဲ့ဟုန် ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"အဝေးကို သွားစမ်း။" ယဲ့ဟုန်၏ အမူအရာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အရူးဧကရာဇ်။" ဆုန်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဒီနေ့၊ မင်းနဲ့ငါ အတူတူ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကို ရင်ဆိုင်ကြမယ်။"

"ငါက မင်းရဲ့..."

မိုးကြိုး ပစ်ချလာသည်။

ယဲ့ဟုန်၏ ဆဲဆိုသံ မဆုံးခင်မှာပင် သူသည် လျှပ်စီးအလင်းတန်း၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ဝုန်း။

လူတိုင်း အလိုအလျောက်ပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကြရသည်။

အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်း မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မည်းတူးနေသော အရာနှစ်ခု တစ်ခုပြီးတစ်ခု လွင့်ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖတ်။

ဖတ်။

တုံးအသော အသံနှစ်သံ။

ယဲ့ဟုန် မှာ ကိုက်နှစ်ဆယ်ကျော် အကွာသို့ လွင့်စင်သွားပြီး နန်းတော်နံရံ တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်သန်းကာ အုတ်ခဲများ၊ ကျောက်ခဲများပုံထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဆုန်ချီ လည်း အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ သူက ယခုမှ အဆင့်ဖောက်ထွက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ နယ်ပယ် က တည်ငြိမ်မှု မရှိသေးပေ။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ၏ ထိုရိုက်ချက်ကို တည့်တည့် ခံလိုက်ရပြီးနောက် လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာကာ မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားပြီး သူ၏ ဓားမှာလည်း လက်ထဲမှ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူက အမြန် တွယ်ထလာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မည်းတူးနေသော ပြာများကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပထမဆုံး လုပ်ရပ်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးရန် မဟုတ်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပျပ်ဝပ်နေသော ယဲ့ဟုန်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဟွတ်... အရူးဧကရာဇ်... အဟွတ် အဟွတ်... ငါ့ရဲ့ ချီလိုင်ဓား ရဲ့ စွမ်းအားကို မင်း သိပြီလား။

စကားပြောပြီးနောက် သူက ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့် ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အသံက ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်လှသည်။

"အစ်ကိုစစ်..."

"ဒီသူခိုးကို..."

"ငါ ဆုန် က အစ်ကို့အတွက် ဖမ်းပေးလိုက်ပါပြီ။"

လူတိုင်း... "..."

ယဲ့ဖူး ၏ မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူမ အသက်ဒီလောက် ကြီးလာတဲ့အထိ မုန်တိုင်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူမက သားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်ကို မတားဆီးနိုင်တော့ပေ။ "ချန်အာ၊ သူ... သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

စစ်ချန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ အသင့်တော်ဆုံးဟု ထင်ရသော ရှင်းပြချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ဒါကို ဟန်ပန်လို့ ခေါ်တာထင်တယ်။"

ယဲ့ဖူး... "..."

ထားလိုက်ပါတော့၊ လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို သူမ နားမလည်တော့ပါဘူး...

ရှုစားရာ နေရာများရှိ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဂိုဏ်း အကြီးအကဲများ အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်တရာ ကြည့်ကောင်းနေတော့သည်။

ချန်ဖုန်းတောင် မှ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် အကြီးအကဲမှာ ပါးစပ်များ တုန်လှုပ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နဖူးကိုသာ သူ ပြန်ရိုက်လိုက်တော့သည်။

"ဒီငတုံးကောင် ငတုံးကောင်ကွာ”

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း မှ ဆံပင်ဖြူ အကြီးအကဲကမူ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်လေးက... အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။"

ထျန်းကျိ အဆောက်အအုံ မှ အကြီးအကဲလျူ မှာ စကားပင် မပြောချင်တော့ပေ။ သူက ကျိုးယန် ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုအကြည့်က မင်းသာ သူ့ဆီကနေ သွားသင်ယူရဲရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါ မင်းခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ် ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

ကျိုးယန် က မမြင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ယပ်တောင်ကိုသာ ခတ်နေလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဆုန် ရဲ့ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော် တဲ့ နည်းလမ်းက... တစ်ဦးတည်းသော မူပိုင် ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ တိမ်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးက ရုတ်တရက် စတင် ကြည်လင်လာတော့သည်။

လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ တိမ်များ ဆုတ်ခွာသွားပြီး နေရောင်ခြည်က ပြန်လည် ကျရောက်လာသည်။

ရေပုံးတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော ထိုခရမ်းရောင် လျှပ်စီးတန်းက... တကယ်ပဲ အဲဒီ တစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး တစ်ခုက ယေဘုယျအားဖြင့် အနည်းဆုံး သုံးကြိမ် ပစ်ချလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဆုန်ချီ၏ ကပ်ဘေး အတွက်မူ ထိုတစ်ချက် ပစ်ချပြီးနောက် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ဆုန်ချီ ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အနည်းငယ် မည်းတူးနေပြီး အဝတ်အစားများတွင် အပေါက်အနည်းငယ် ရှိနေသည်မှလွဲ၍... ဘာမှ သိပ်မဖြစ်ဘူးလား။

ဟေးစန်း က သူ၏ ဝက်ဝံခေါင်းကို ကုတ်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီ မိုးကြိုးကပ်ဘေး က... ဘာလို့ စံနှုန်း နှစ်မျိုး ဖြစ်နေတာလဲ။ အဲဒီ ဧကရာဇ်အိုကြီးကိုတော့ အသေအလဲ ပစ်ချပြီး ဆုန်ချီ အတွက်ကျတော့ ပွတ်မိသွားသလိုလေးပဲလား။"

သူ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး ကများ သူ့အတွက် နောက်ပေါက် ဖွင့်ပေးထားတာလား။"

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလန်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်တာအို က မင်းဆွေမျိုးများ မှတ်နေလား။"

စစ်ချန် နှင့် ယဲ့ဖူး တို့မှာ အပျက်အစီးပုံ ဘေးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အုတ်ခဲများ၊ ကျောက်ခဲများပုံထဲတွင် ယဲ့ဟုန် က တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးနေပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် ခံစားမိရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်လျှင် ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ဒဏ်ရာမရသင့်ပေ။

သို့သော် စောစောက ထိုကောင်းကင်မိုးကြိုးက... သူ့ကို ပစ်ချလိုက်သောအခါ ၎င်း၏ စွမ်းအားက အလွန် ကြီးမားနေပုံရသည်။

ယဲ့ဟုန် က မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ လူကို သူ မှတ်မိနေဆဲပင်။

"အစ်မ... အစ်မတော်ကြီး..."

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ ပင့်ကူမျှင်လေး တစ်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာနေသည်။

ယဲ့ဖူး က သူ့ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီမျက်နှာက သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့ရတဲ့ မျက်နှာလေ။

ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲက ဝိညာဉ်က သူမရဲ့ မောင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဘေးဘက်မှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ တတိယမင်းသား၊ ယဲ့ကျင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူက အပျက်အစီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး တွင်းထဲရှိ ယဲ့ဟုန် ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အမူအရာမှာ ရုန်းကန်နေရပြီး နာကျင်နေပုံရသည်။

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော်..."

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ထိချင်သော်လည်း မထိရဲသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ယဲ့ဖူး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ယဲ့ကျင်း က အပျက်အစီးပုံဘေးတွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ ပုခုံးများ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ ယဲ့ဖူး ဘက်သို့ ဘုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"အဒေါ်..."

သူ၏ အသံတွင် ရှိုက်သံ ပါဝင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

"ကျွန်တော်... ခမည်းတော်၊ သူ..."

သူ အဆက်အစပ်မရှိ ပြောနေပြီး စကားပြောနေစဉ် မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။

မင်းသားတစ်ပါးက လူပုံအလယ်တွင် ဤသို့ ငိုကြွေးခြင်းမှာ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးလှသည်။

သို့သော် ဤကြည့်ရဆိုးခြင်းကပင် သူ၏ စကားများကို အနည်းငယ် ပို၍ ရိုးသားသွားစေသည်။

ယဲ့ဖူး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသား အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူ့အဖေရဲ့ အစ်မအရင်း လေ။

သူမက သူ့ကို ထူပေးရန် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ထပါ၊ ဒီကိစ္စက မင်းအမှား မဟုတ်ပါဘူး..."

သို့သော် သူမ၏ လက်က ယဲ့ကျင်း၏ ပုခုံးကို ထိခါနီးလေးတွင်... ဘေးဘက်မှ အခြား လက်တစ်ဖက်က လှမ်းလာပြီး ယဲ့ကျင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖူး မှင်သက်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ သား၊ စစ်ချန် ပင်ဖြစ်သည်။

သူက ယဲ့ကျင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ အပြုံးလေးတစ်ခုဖြင့် ယဲ့ကျင်းကို ကြည့်နေသည်။

"ညီလေး။"

ယဲ့ကျင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ရှိနေဆဲပင်။

စစ်ချန် က သူ့ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ငါ ကြားပြီးပြီ။"

"သူ့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကလည်း ပြီးဆုံးခါနီးနေပြီ။"

"အခုတော့ မင်းဆီက အမှန်တရားကို ငါ ကြားချင်တယ်..."

"အဲဒီ ကံကြမ္မာသစ်သီး..."

"မင်း... တကယ် စားခဲ့တာလား ဒါမှမဟုတ် မစားခဲ့ဘူးလား။"