အခန်း (၁၇၉-၁၈၀)

အခန်း (၁၇၉)

ယဲ့ကျင်းက ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မျက်တောင်များတွင် မျက်ရည်များ တွဲခိုနေဆဲဖြစ်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ "ညီလေးစစ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

"ငါ ဝမ်းကွဲကို ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား။"

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပေးသနားတဲ့ ကံကြမ္မာသစ်သီး နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အမြဲတမ်း သံသယရှိခဲ့တာပါ၊ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ မစားရဲခဲ့ပါဘူး... မေ့သွားပြီလား။"

ဘေးဘက်တွင် ရပ်နေသော ယဲ့ဖူး၏ စိတ်ထားမှာ ပျော့ပျောင်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် သူမ ပြန်လည် သတိဝင်သွားတော့သည်။

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် ငါ မေ့မသွားပါဘူး။"

ယဲ့ကျင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမှုက လျော့ရဲမသွားဘဲ အနည်းငယ်ပင် ပို၍ တင်းကျပ်သွားလေသည်။

"ငါက မင်းကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး... မယုံကြည်လို့ပဲ။"

ယဲ့ကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အောက်ခြေရှိ တစ်စုံတစ်ရာက ဖြည်းညင်းစွာ အေးစက်လာသည်။

“ဝမ်းကွဲစစ်..."

"မင်းက တကယ်ပဲ..."

သူက ခေါင်းကို မော့လိုက်ရင်း အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်အခါကို နားမလည်ဘူးပဲ။"

ထိုစကားများ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများက ယဲ့ကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် ရပ်နေသည့် ယဲ့ဖူးဆီသို့ တည့်တည့် ပစ်ဝင်သွားသည်။

ယဲ့ဖူး၏ အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးဘက်မှ ခြေထောက်တစ်ဖက် ပစ်ဝင်လာသည်။

ဘန်း။

ထိုကန်ချက်က ယဲ့ကျင်း၏ ခေါင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားသည်။

သူမှာ ဘေးဘက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ရေပြင်ပေါ်တွင် ခုန်ပျံသွားသော ကျောက်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အဝေးရှိ နန်းတော်နံရံ အပျက်အစီးပုံထဲသို့ ဘုန်း ခနဲ ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

မြူခိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာချိန်မှစ၍ ခန္ဓာကိုယ် လွင့်စင်သွားချိန်အထိ အသက်ရှူတစ်ဝက်စာမျှပင် အချိန်မကြာလိုက်ပေ။

လူအများစုမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ တုံးအသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ကျင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အပျက်အစီးပုံထဲမှ အုတ်ခဲများ ပြုတ်ကျသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ တွယ်တက်လာသည်။

ထိုကန်ချက်က အခြားလူတစ်ယောက်ကို ကန်လိုက်သကဲ့သို့ သူက အလောတကြီးမရှိ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

"တော်တော် နီးစပ်သွားခဲ့တာ..."

ယဲ့ကျင်း က သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။

"ဆံခြည်တစ်မျှင်စာလောက်ပဲ လိုတော့တာ..."

"သူမရဲ့ ရင်ထဲက သနားစရာကောင်းတဲ့ ကိုယ်ချင်းစာတရားလေးသာ နည်းနည်းလေး ပိုကြီးထွားလာခဲ့မယ်ဆိုရင်..."

သူ၏ အကြည့်က စစ်ချန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်ထက်တစ်စက္ကန့် ပို၍ မှောင်မည်းလာသည်။

"စစ်ချန်။"

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းအမှားပဲ။"

... မဟာယင်၏ အရာရှိများ၊ စစ်သူကြီးများနှင့် သက်တော်စောင့်များ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

တတိယမင်းသားက... သူ့ရဲ့ အဒေါ်အရင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား။

ပြီးတော့ အဲဒီ အနက်ရောင် မြူခိုးတွေက... ဘယ်လို အထက်လမ်းကျင့်စဉ် မျိုးကမှ ဒီလို အနံ့ဆိုးမျိုး မထွက်နိုင်ဘူးလေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ တာအိုမျက်လုံး များ တောက်ပသွားပြီး ယဲ့ကျင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ မြင်လိုက်ရတာက... နဂါးတစ်ကောင်လား။

မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ဘာကြီးလဲ။

ယဲ့ဖူး၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝကို အေးစက်သွားတော့သည်။

သူမက တစ်ခဏတာမျှ သနားစိတ် ဝင်သွားခဲ့မိသည်၊ အဲဒါက ရန်သူကို အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာလား။

ချန်အာသာ မရှိခဲ့ရင်...

ထိုအချိန်မှာပင် ယဲ့ကျင်း၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မင်း ဘယ်လိုများ သတိထားမိသွားတာလဲ။"

သူက အကြံဉာဏ် တောင်းခံသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ယဲ့ဟုန်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ငါက ချို့ယွင်းချက် တစ်ကွက်မှ မရှိအောင် ဖန်တီးထားခဲ့တာ။ မင်းအပေါ် ထားရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ အပြုအမူကလည်း တောင်းဆိုနေတဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍနဲ့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီနေခဲ့တယ်... ခုနကလေးတင်တောင်မှ..."

သူက ပါးပြင်ပေါ်ရှိ မျက်ရည်စများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီမျက်ရည်တွေ၊ ဒီ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေ... အရာအားလုံးက အစစ်အမှန်ချည်းပဲ။"

"မူလပိုင်ရှင်ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငါက ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် အသုံးပြုခဲ့တာ။"

"ဒါဆို မင်းက ဘယ်နေရာမှာ အားနည်းချက်ကို မြင်သွားခဲ့တာလဲ။"

စစ်ချန်က ထိုမေးခွန်းမှာ အသေးအဖွဲကိစ္စ တစ်ခုလိုမျိုး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အားနည်းချက် ဟုတ်လား။"

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒါကို မရှာခဲ့ပါဘူး။"

"ဟင်။" ယဲ့ကျင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"အစကတည်းက၊ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်က မင်းရယ် အဲဒီ ဦးလေး ဆိုတဲ့လူရယ် နှစ်ယောက်လုံးကို ပေါင်းရိုက်ဖို့ပဲ။"

စစ်ချန်က သိသာထင်ရှားနေသည့် ကိစ္စတစ်ခုလိုမျိုး ပြောလိုက်သည်။ "အပြစ်ရှိတဲ့သူက မကြာခင်မှာ သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြလာလိမ့်မယ်လေ..."

လေပြင်းတစ်ချက် ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သိုက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များကို လွင့်ပျံသွားစေသည်။

ယဲ့ဖူး...။

ရှိနေသူ အားလုံး...။

ယခုမှ မတ်တပ်ထရပ်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဟန်ပန် ကို အရသာခံနေသော ဆုန်ချီ ၏ မျက်နှာ တောက်ပသွားပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ။"

ဟေးစန်း၏ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကြံအစည်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ အဆုံးမရှိပါစေ ငါကတော့ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ အကုန်လုံးကို ချေမှုန်းပစ်မယ်။ ရိုးရှင်းမှုဆီကို ပြန်သွားတာပဲ၊ ဘာလှည့်ကွက်မှ မလိုဘူး။ အစ်ကိုစစ်၊ ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားပြီ။"

လော့ချင်းရင် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်... အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံ ရတယ်မလား။

ပြဿနာကို ဖြေရှင်းလို့ မရရင် ပြဿနာကို ဖန်တီးတဲ့သူကို ဖြေရှင်းလိုက်ရုံပဲလေ။

ယဲ့ကျင်း မှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

သူက စစ်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောက်ပြောင်မှု သို့မဟုတ် ဟန်ဆောင်မှု အရိပ်အယောင် တစ်ခုခု ရှိမလားဟု ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ရပေ။

ထိုလူက လုံးဝကို အတည်ပြောနေပုံရသည်။

"ဟား..."

တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟားဟားဟား... ငါ့ကို ရိုက်မယ် ဟုတ်လား။ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ တကယ်ကို... အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသားဆန်မှု အရိပ်အယောင် တစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့က တူညီတဲ့ သတ္တဝါ မျိုး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

"ငါက အိပ်မက်တွေ ဖန်တီးရတာ၊ နှလုံးသားတွေကို ကစားရတာ၊ စိတ်ကူးယဉ်တွေကို အမှန်တရားအဖြစ် ပြောင်းလဲရတာကို နှစ်သက်တယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့..."

သူက စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းက အကြောင်းပြချက် မရှိတဲ့ နေမင်းကြီး တစ်စင်းလိုပဲ၊ အရာအားလုံးကို အလင်းရောင်အဖြစ် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်တယ်။"

ယဲ့ဖူး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး စစ်ချန်၏ ရှေ့သို့ တက်ရပ်လိုက်သည်။ "နင်က တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ။"

ယဲ့ကျင်း က ပြုံးလိုက်သည်။

အပြုံးက နူးညံ့လှသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

"ငါလား။"

"ငါက မင်းတို့ ယဲ့မိသားစု နှစ်တစ်သောင်းကြာအောင် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခဲ့တဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကောင်းချီးဆိုတာပဲ။"

"ငါက ဧကရာဇ်တိုင်း နန်းမတက်ခင် မြိုချရတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ခွဲ ကျောက်စိမ်းသစ်သီးလည်း ဟုတ်တယ်။"

"ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေထဲမှာ တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ နဂါးအရိုးတွေနဲ့ နဂါးဝိညာဉ်တွေက မဟာယင်ရဲ့ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ အုတ်မြစ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်လို့ ရေးသားထားတဲ့သူကလည်း ငါပဲ..."

"... ပုံရိပ်ယောင်နဂါး ပေါ့။"

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သတိမလစ်သေးသော ဝါရင့်အရာရှိကြီး အချို့မှာ ဒူးထောက်ကျသွားကြတော့သည်။

ယဲ့ဖူး၏ ရင်ထဲတွင်ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

စစ်ချန် ကတော့ စိတ်ဝင်တစားဖြင့်သာ ကြည့်နေလေသည်။

"ဒါဆို ကံကြမ္မာသစ်သီး က မင်းရဲ့ လက်ချက်ပေါ့။"

ယခု ယဲ့ကျင်းကို ပူးကပ်ထားသော ပုံရိပ်ယောင်နဂါးက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီအရာက... ငါ စုစည်းထားတဲ့ ပုတီးစေ့တစ်စေ့ သက်သက်ပဲ။"

ယခုအချိန်အထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါးမှာ အမည်းရောင် သွေးတစ်လုပ်စီ အန်ချလိုက်ကြသည်။ "မင်း... မင်း ပြောချင်တာက ကံကြမ္မာသစ်သီး က... မင်းဆိုတာလား။"

"ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပုတီးစေ့ လေ၊" ယဲ့ကျင်း က သူတို့အတွက် စကားကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက နှစ်တစ်ထောင်မှ တစ်ခါ မှည့်တယ်၊ တစ်ခါမှည့်ရင် သုံးလုံးကနေ ငါးလုံးအထိ ရှိတယ်။ အဲဒါကို စားလိုက်ရင် မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ထဲမှာ အတားအဆီးတစ်ခု တည်ဆောက်ပေးပြီး ငါ မင်းတို့ကို ခန္ဓာကိုယ်မလုယူနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးတယ်..."

"သပ်ရပ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပဲ မဟုတ်လား။"

သူ ရယ်မောလိုက်ရာ ထိုအသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောနှောနေသည်။

"အမှန်တရားကတော့၊ အဲဒါကို မြိုချလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် က ငါ့အတွက် တံခါးတစ်ချပ် ဖွင့်ပေးလိုက်တာပဲ။"

"မင်းတို့ ယုံကြည်ထားတာတွေကို ငါ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရေးသားလို့ရတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်လေ။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချင်း၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်လို ဖြူလျော့နေသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ..."

"တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဟုတ်လား။"

ယဲ့ကျင်း က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကနေ လာတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက ရသွားကြတာလဲ။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီနေပြီး မည်သည့်စကားမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

သူ့ဘေးရှိ ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ရွှမ်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာပျက်နေပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသော သူ၏ လက်များ တုန်ရီနေသည်။

ဘိုဘေးများ၏ အမိန့်တော်ဆိုတာတောင် အလိမ်အညာ တစ်ခုဆိုရင်... မဟာယင်ရဲ့ တော်ဝင်မျိုးဆက်တွေ ထမ်းပိုးခဲ့ရတဲ့ နှစ်တစ်သောင်းစာ ပူဇော်ပသမှုတွေ၊ သတ်ဖြတ်မှုတွေနဲ့ အပြစ်တွေ အားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိခဲ့လို့လဲ။

စစ်ချန် က သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင် လျှပ်စီးတန်း တစ်ချက် တောက်ပသွားပြီး...

သူက ယဲ့ကျင်း၏ နောက်သို့ ရောက်ရှိသွားရာ ကျန်ရစ်သော အရိပ်တစ်ခုပင် မမြင်ရလောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

ညာလက် မြင့်တက်လာပြီး လက်ချောင်းများ ဖြန့်ကားသွားကာ... ရွှဲစိုသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေါင်းမရှိတော့သော ယဲ့ကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဘုန်း ခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

ကွင်းပြင်ရှိ လူတိုင်း မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပြီးသွားပြီလား။

ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးလား။

ဟေးစန်း က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ပြီး... ပြီးသွားပြီလား။ ဒီစာပေပညာရှင်က အချီသုံးရာလောက် တိုက်ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ..."

"မဟုတ်ဘူး။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က အနက်ရောင် မြူခိုးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ တာအိုမျက်လုံး များ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားတော့သည်။ "အဲဒါ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူး။"

သူ မှန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သည့်အလား... နန်းတော်ရှိ အုတ်ကြွပ်ပြားများ စတင် ကွေးကောက်လာပြီး ကောင်းကင်၏ အရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အသုံးမကျဘူး..."

ယဲ့ကျင်း၏ အသံက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"အိပ်မက်တွေထဲမှာ ယုတ္တိတန်မှုဆိုတာ အုပ်စိုးလို့ မရဘူး၊ ကျင့်ကြံခြင်း လည်း အတူတူပဲ။"

"ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်နယ်မြေ ကနေ... ကြိုဆိုပါတယ်။"

ထိုအသံ ဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အရာအားလုံး မှောင်မည်းသွားတော့သည်။

အခန်း (၁၈၀)

မဟာယင်၏ အရာရှိများမှာ သူတို့အိမ်သို့ ပြန်ရောက်နေကြပြီး သူတို့၏ ဇနီးများက ချက်ပြုတ်နေကာ ကလေးများက အဖေ ဟုခေါ်ရင်း ပြေးလာကြသည်။

ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်တပ်မှူးက သူငယ်ရွယ်စဉ်က ဆရာဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဆရာက သူ့ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်လေး၊ မင်း တော်တော် အောင်မြင်နေပြီပဲ။"

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချင်းက နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပသည့်နေ့သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်သွားလေသည်။

ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ရွှမ်က ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက သေဆုံးသွားခဲ့သော သူ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို ပြုံးပြကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်နေသည်...

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင်မူ မြင်ကွင်းတိုင်းက ကွဲပြားနေသည်။

ဆုန်ချီက ဧရာမ စင်မြင့်မြင့်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် လူပင်လယ်ကြီးက မျက်စိတစ်ဆုံးတိုင်အောင် ကျယ်ပြန့်နေသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို လေးစားအားကျမှု အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။ သူက အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝတ်ရုံစွန်းများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

အောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ချီလိုင်ဓား ထာဝရရှင်သန်သူ။ လောကမှာ ဒုတိယ အတော်ဆုံး။"

သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ ဆုန် က လောကမှာ ဒုတိယနေရာကို ရရှိဖို့ ကံကောင်းခဲ့ပါတယ်..."

ထိုနေရာတွင် သူက ဦးတည်ချက် တစ်ခုဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "လောကမှာ ပထမဆုံး နေရာကတော့ ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုစစ် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ငါက လိုလိုလားလားနဲ့ အပြည့်အဝ လေးစားမှုတွေနဲ့ အရှုံးပေးပါတယ်။"

အောက်ဘက်တွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်...

ကျိုးယန်၏ အိပ်မက်က များစွာ ပိုမို ရိုးရှင်းလှသည်။

သူက ပန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကုချင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ပဲနီလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားသည်။

ပဲနီလေးမှာ အမွေးဖွာဖွာလေး ဖြစ်နေပြီး အနီရောင် အမွေးလုံးလေး တစ်လုံးကဲ့သို့ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လူးလှိမ့်နေကာ "ကျီ-ကျီ" ဟု အသံပြုနေသည်။

ကျိုးယန်က သူ၏ ယပ်တောင်ဖြင့် ညင်သာစွာ ခတ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ပဲနီလေး၊ အခုကစပြီး အစ်ကိုကျိုး နောက်ကို လိုက်ခဲ့တော့။ အစ်ကိုစစ်နဲ့ နေတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ စားရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်။"

ပဲနီလေးက ထပ်မံ အသံပြုလိုက်သည်။

ကျိုးယန်၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားသည်...

ဟေးစန်း၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သူက စာပေပညာရှင် ဝတ်ရုံများနှင့် ရွှေကွပ်မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသော ဝက်ဝံတစ်ကောင် ဖြစ်လာပြီး ကိတ်မုန့်များ ပြည့်နှက်နေသော စာကြည့်ခန်းတစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေကာ ဧရာမ စာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်က သူ၏ ရှေ့တွင် ပွင့်နေသည်။

ဝက်ဝံ အစေခံငယ်လေးများက အနီးနားတွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေကြပြီး လက်ဖက်ရည်များ ငှဲ့ပေးကာ သရေစာများ ကမ်းပေးနေကြသည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ အိပ်မက်က ဖြောင့်မတ်ရိုးရှင်းလှသည်။ သူက အလွတ်ဖြစ်နေသော ခြံဝင်းတစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေပြီး သဲအိတ်တစ်ခုကို အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်နေသည်။

သေချာ ကြည့်လိုက်လျှင် ထိုသဲအိတ်က ဟေးစန်းနှင့် တူနေလေသည်...

လော့ချင်းရင်၏ အိပ်မက်က အထူးဆန်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ကုချင်း မရှိပေ။

သူမက မီးတောက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်များကို မြင့်မားသော မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားကာ အရက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။

အောက်ဘက်တွင် လမ်းမကြီးက စည်ကားနေသည်။ သူမက ခေါင်းကို မော့ကာ အရက်တစ်ငုံ ကြီးကြီး သောက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... ကောင်းလိုက်တာ။"

သူမ၏ တောက်ပသော ရယ်သံက အဝေးသို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်...

ရှဲ့ချန်ရှင်း တစ်ယောက်တည်းသာ နိုးကြားနေဆဲပင်။

သူက ဗလာကျင်းနေသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေပြီး မြည်းခဲရောင် က သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။

သူ၏ တာအိုမျက်လုံး ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ထားလိုက်ရာ အရောင်အသွေး စုံလင်သော အိပ်မက်ပူဖောင်းများ စီးဆင်းနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ တစ်ခုစီက လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးထားကြသည်။

"ဆောင်းဦးတစ်ထောင် ကြီးမြတ်သော အိပ်မက်... အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ပညာရပ်ပဲ" ဟု ရှဲ့ချန်ရှင်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မြည်းခဲရောင်က "ဟီ-ဟော" ဟု အသံပြုကာ သူ၏ ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်ကို စောင့်ကြတာပေါ့။ သူက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ပိုကျွမ်းကျင်တယ်။"

... ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အိပ်မက်များထဲသို့ နစ်မြုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျင်း သို့မဟုတ် ပုံရိပ်ယောင်နဂါး၏ အသိစိတ်က အိပ်မက်နယ်မြေ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် လှည့်ပတ်နေသည်။

ဒါက ၎င်း၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ဖြစ်ပြီး မဟာယာနအဆင့် အောက်ရှိ မည်သူမျှ ၎င်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ စုတ်ပြတ်နေသော ဝိညာဉ်က ၎င်းကို တစ်ကြိမ်သာ ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိတော့သည်။

ဒါက အကူအညီမဲ့ဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

မူလက စစ်ချန်က ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ပစ်မှတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုမျှ ပြီးပြည့်စုံသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးကို ၎င်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ရုပ်ခန္ဓာ၊ အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ၊ ပါရမီ၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်... အရာအားလုံးက ကောင်းကင်တာအို ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ထားသည့် လက်ရာမြောက် ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကံကြမ္မာသစ်သီး က စစ်ချန်အပေါ်တွင် အာနိသင် မပြခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ စမ်းသပ် ခန္ဓာကိုယ်လုယူမှုက ဝင်ပေါက်တစ်ခုကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ကိစ္စမရှိပါဘူး။

ထိုအမျိုးသမီး ရှိနေသေးသည်လေ။

ယဲ့ဖူး။

မဟာယာန နှောင်းပိုင်းအဆင့်၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီကလည်း အမြင့်မားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သူမ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ထဲတွင်မျိုးစေ့တစ်ခု စိုက်ပျိုးနိုင်သရွေ့...

အရာအားလုံးက မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးက ဆက်၍ မတုန့်ဆိုင်းနေတော့ပေ။

၎င်း၏ အသိစိတ်က ဖြည်းညင်းစွာ စတင် နစ်မြုပ်သွားပြီး မြူခိုးပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့... ယဲ့ဖူး ရှိနေသော အိပ်မက် ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖူးက သူမကိုယ်သူမ ပန်းခြံတစ်ခုထဲတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နေရောင်ခြည်က လှပပြီး သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် နွေးထွေးနေသည်။

လေထုထဲတွင် ပန်းရနံ့များက မြက်ခင်းနှင့် မြေကြီးရနံ့များနှင့် ရောနှောနေသည်။

ဒါက ရင်းနှီးနေတဲ့ နေရာပဲ။ သူမ ကလေးဘဝတုန်းက နေထိုင်ခဲ့တဲ့ မင်းသမီးကြီး အိမ်တော်လေ။ နောက်ဘက် ပန်းခြံထဲက သူမ အနှစ်သက်ဆုံး ကဏန်းပန်းပင် တောအုပ်လေးပဲ။

သူမက စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဖြူစင်သော ပိုးသားဝတ်ရုံအစား၊ လက်မောင်းကျယ်များနှင့် ဝတ်ရုံစွန်းတွင် လိပ်ပြာပုံများ ထိုးနှက်ထားသော ခရမ်းဖျော့ရောင် နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဒါက သူမ အသက် ၁၅ နှစ်ပြည့် အရွယ်ရောက် အခမ်းအနားအတွက် သူမ၏ မိခင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားလေ။

"အစ်မတော်ကြီး။"

အနောက်ဘက်မှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ဖူး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးများက သူမဆီသို့ ပြေးလာနေကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ထိုနှစ်က အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော သတ္တမမောင်တော် ဖြစ်ပြီး ချော်လဲသဖြင့် ဒူးတွင် ပွန်းပဲ့နေကာ သူမက သူ့ကို ချီပြီး အိမ်သို့ ခေါ်သွားကာ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးခဲ့ရသည်။

သူ့ဘေးတွင် နဝမမောင်တော် ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း ကြောက်တတ်သော်လည်း သူမကို အချစ်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ... အားလုံးက သူမကို ဝိုင်းရံလာကြပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော ကြည်လင်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်နေကြသည်။

"အစ်မတော်ကြီး၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ အစောကြီး ပြန်ရောက်နေတာလဲ။"

အစ်မတော်ကြီး၊ ကျွန်တော် ဓားသိုင်းအသစ် တစ်ခု သင်ထားတယ်... အစ်မတော်ကြီးကို ပြလို့ရမလား။

အစ်မတော်ကြီး...

သူတို့အားလုံးက ငယ်ရွယ်နေဆဲ၊ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ မှတ်မိနေသလိုမျိုးပင်။

သူတို့က ဝိုင်းရံလာကြပြီး စကားများ တတွတ်တွတ် ပြောကာ၊ သူမကို အစ်မတော်ကြီး ဟု ခေါ်လျက်၊ သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို ဆွဲကာ၊ ဒီနေ့ ကျောင်းမသွားဘဲ အင်ပါယာပန်းခြံထဲမှာ ငါးဖမ်းဖို့ ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားဟု မေးနေကြသည်။

ယဲ့ဖူးက ထိုတောက်ပနေသော မျက်နှာငယ်လေးများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သတ္တမမောင်တော်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများအောက်တွင် နွေးထွေး၊ နူးညံ့ပြီး ဆံပင်လေးများက အိစက်နေသည်။

အစ်မတော်ကြီး။

သတ္တမမောင်တော်က ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။

ထိုအခါမှသာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ စိုစွတ်မှုကို ယဲ့ဖူး သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဟု ပြောချင်သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ထွက်မလာပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကဏန်းပန်းပင် နောက်မှ အခြား ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ယဲ့ဟုန် ပင်ဖြစ်သည်။

အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်၊ ဆယ့်လေးနှစ်ခန့် လူငယ်အရွယ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ နေ့စဉ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က အပြည့်အဝ မဖွဲ့စည်းရသေးသော်လည်း အနာဂတ်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် စက္ကူစွန် တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

အစ်မတော်ကြီး...

လူငယ် ယဲ့ဟုန်က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ကျွန်တော်... မနေ့က အစ်မတော်ကြီးရဲ့ ကုချင်းကို တမင်တကာ ချိုးပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ လစဉ်မုန့်ဖိုးနဲ့ စုပြီး အသစ်တစ်လုံး ဝယ်လာတယ်။ ကြည့်ပါဦး...

သူက အသစ်စက်စက် ကြိုးခုနစ်ချောင်းပါ ကုချင်းတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖူးက ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ကြိုးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

လူငယ် ယဲ့ဟုန်က သူမကို ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

အစ်မတော်ကြီး...

...ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်မှာလား။

သူက မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖူးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနာဂတ်မှာ... ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိရင်...

ကျွန်တော်... အစ်မတော်ကြီးကို အစ်မတော်ကြီး လို့ ခေါ်လို့ ရဦးမလား။

ယဲ့ဖူး၏ မျက်ရည်များ နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ ကောင်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

အရူးလေး။

သူမ၏ အသံက ရှိုက်သံ ပါနေသော်လည်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဘယ်တော့မှ...

မင်းတို့အားလုံးက... အမြဲတမ်း ငါ့ရဲ့ မောင်လေးတွေပါပဲ။

...

အိပ်မက်တိုင်း၏ အထက်တွင် တိတ်ဆိတ်သော နေမင်းကြီး တစ်စင်း ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ စစ်ချန် ပင်ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်တိုင်းတွင် နေမင်းတစ်စင်း ရှိနေသည်။

ပြီးတော့ နေမင်းတိုင်းက... သူပင် ဖြစ်သည်။

သူက အိပ်မက်တိုင်းအပေါ်၊ လမ်းပျောက်နေသော ဝိညာဉ်တိုင်းအပေါ် ညင်သာစွာ တောက်ပနေသည်။

သူက လူတိုင်း၏ အိပ်မက်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော ဆုန်ချီ၊ ပဲနီလေး ကို ဖက်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသော ကျိုးယန်၊ စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဟန်ရေးပြနေသော ဟေးစန်း၊ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အရူးအမူး ရယ်မောနေသော လော့ချင်းရင်။

ဗလာကျင်းနေသော အဖြူရောင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှဲ့ချန်ရှင်းကိုလည်း သူ မြင်တွေ့ရသည်။

သို့သော် အရှင်းလင်းဆုံးမှာ မိခင်၏ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကဏန်းပန်းပင် အောက်တွင် လူငယ်အရွယ် ယဲ့ဟုန်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး မျက်ရည်များ စီးကျကာ ပုခုံးများ တုန်ရီနေသော မိခင်ကို သူ မြင်တွေ့ရသည်။

သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော မောင်များက သူမကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး အပြုံးတိုင်းက အလွန် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။

စစ်ချန် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

ထို့နောက် သူ နားလည်သွားတော့သည်။

မိခင် ဖိတ်စာကို မီးရှို့လိုက်စဉ်က သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ အမုန်းတရား မဟုတ်ပေ။

၎င်းက ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့မည့် အမှတ်တရများပင် ဖြစ်သည်။

အဲဒီ မောင်လေးတွေက သေသွားခဲ့ပြီ။

အဲဒီတုန်းက သူမ ယုံကြည်ထားခဲ့တာက သူမ အယုံကြည်ရဆုံး မောင်လေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံခဲ့ရတာလို့ပေါ့။

သူမက သန္နိဋ္ဌာန်ချထားလို့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ နာကျင်မှုက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာလို့ပဲ။

ဖြစ်နိုင်တာက မိခင် လိုချင်ခဲ့တာ အားလုံးက ကောင်းမွန်တဲ့ နှုတ်ဆက်ပွဲလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

နှုတ်ဆက်စကား ပြောခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုပေါ့။

စစ်ချန်က တိုးညင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင်နဂါး၏ အသိစိတ်က ယဲ့ဖူး၏ အိပ်မက်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး မိသားစု မေတ္တာတရား၏ အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် တိုးဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်... ထိုအချိန်မှာပင် အိပ်မက်နယ်မြေ ထဲရှိ နေမင်းတိုင်းက တစ်ခဏတာမျှ တောက်ပသွားတော့သည်။

အိပ်မက်တိုင်းထဲရှိ အလင်းရောင်က ပိုမို နူးညံ့လာပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ယုယပွတ်သပ်နေသည်။

အထူးသဖြင့် မိခင်၏ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင်။

ကဏန်းပန်းပင် တောအုပ်လေး၏ အလင်းရောင်က နွေဦးနှောင်းပိုင်း နေ့လယ်ခင်း နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ နူးညံ့သွားသည်။

ယဲ့ဖူးကို ဝိုင်းရံထားသော မောင်များ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သတ္တမမောင်တော်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်မတော်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ သွားရတော့မယ်။

ယဲ့ဖူး အေးခဲသွားသည်။

နဝမမောင်တော်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံလေးက သေးငယ်နေသည်။ အစ်မတော်ကြီး၊ ဝမ်းမနည်းပါနဲ့။

တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ... သူတို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူမကို လာဖက်ကြပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူငယ် ယဲ့ဟုန်။

သူက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရင်လို ရှက်ရွံ့သော အပြုံးလေး ရှိနေဆဲပင်။

အစ်မတော်ကြီး။

သူက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖူးက သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး မျက်ရည်များက အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်။

ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သူမ သိတယ်၊ ဒါတွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေမှန်း သူမ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက လက်မလွှတ်ရက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ငါ... သူမ စကားစလိုက်သည်။

ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။

လူငယ် ယဲ့ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။ အစ်မတော်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ပါတယ်။

ဒီနှစ်တွေ အားလုံးမှာ အစ်မတော်ကြီး ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ။

မောင်များ အားလုံးက အတူတူ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

အစ်မတော်ကြီး၊ ဂရုစိုက်ပါ။

ယဲ့ဖူးမှာ အရမ်းရှိုက်ငိုနေသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အားကုန်သုံး၍ ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နွေးထွေးသော အလင်းရောင်ထဲတွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ထွင်းဖောက်မြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး နံနက်ခင်း မြူခိုးများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လူငယ် ယဲ့ဟုန်က နောက်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူက သူမကို ပြုံးပြကာ လှည့်ပြီး အလင်းရောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

နေရောင်ခြည်ရဲ့ ပထမဆုံး အလင်းတန်း မြေကြီးပေါ်ကို ကျရောက်လာတဲ့အခါ ညဉ့်ယံက အဆုံးသတ်သွားပြီ...

စစ်ချန်က မိခင်ဖြစ်သူ အိပ်မက်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်လို ငိုကြွေးနေသည်ကို ကြည့်နေပြီး၊ နှုတ်ဆက်ဖို့ အချိန်မရလိုက်တဲ့ မောင်လေးတွေကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆက်ခွင့် ရသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သူက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ နိုးလာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ထိုစကားများ ဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်... အိပ်မက်တိုင်း စတင် ကွဲအက်လာတော့သည်။

နေရောင်ခြည်က အက်ကွဲကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာပြီး ပို၍ပို၍ တောက်ပလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်...