အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း (၁၈၁)

နေရောင်ခြည်က အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

ဆုန်ချီက မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လောကမှာ ဒုတိယ နေရာအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားကို အဆုံးသတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လူသောင်းချီ၍ သူ့ကို ကိုးကွယ်နေသော မြင်ကွင်းကြီးက ရုတ်တရက် စတင် မှေးမှိန်လာတော့သည်။

လူအုပ်ကြီး၊ စင်မြင့်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများပင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး တစ်ခုခုကို ဆွဲကိုင်ရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းများက အရည်ပျော်နေသော လက်ရန်းများကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။

"ဟင်၊ နေပါဦး။"

သူ စကားပင် မဆုံးလိုက်ခင်မှာ သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အလေးချိန်မဲ့သွားသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် ချန်ထျန်း ခန်းမ ကွင်းပြင်၏ အေးစက်နေသော အုတ်ချပ်များပေါ်တွင် ပက်လက်လန် လဲကျနေပြီး ယခုလေးတင် နိုးလာသော ကျိုးယန်က သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျိုးယန်က တစ်ခုခုကို ပွေ့ဖက်ထားသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ရှိနေသေးသော်လည်း ပဲနီလေး ကိုတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။

"ငါ့ရဲ့ ပဲနီလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။"

ကျိုးယန်က သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော လက်မောင်းများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လော့ချင်းရင်က ခေါင်မိုးပေါ်မှ ပြုတ်ကျလာသော အလေးချိန်မဲ့မှုထဲမှ နိုးထလာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကုချင်းကို ကိုင်ကာ အကောင်းပကတိ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမကိုယ်သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မီးတောက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ မဟုတ်ဘဲ ကျက်သရေရှိသော ဂါဝန်ရှည်ကြီးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ တိတ်တဆိတ် နီမြန်းသွားတော့သည်။

ကံကောင်းလို့ ဘယ်သူမှ မမြင်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား။

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ အခြားသူများလည်း အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ မည်သူကမျှ သူမကို အာရုံမစိုက်ကြသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူမ သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

ဟေးစန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ သရေစာတွေ။ စားပွဲကြီး တစ်လုံးစာ အပြည့် သရေစာတွေလေ။"

အနီးနားတွင် ယခုလေးတင် နိုးလာသော ဟုန်ဖုန်း မှာ သတိသေချာ မဝင်သေးပေ။ ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာကို မြင်သောအခါ အိပ်မက်ထဲမှ သဲအိတ်ကို သတိရသွားသည်။

ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဒိုင်း ဒိုင်း နှင့် ပြင်းထန်သော လက်သီးနှစ်ချက်ကို ထိုးချလိုက်သည်။

"အား။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လာထိုးနေတာလဲ။"

"မင်းရဲ့ မျက်ခွက်ကို ကြည့်မရလို့ပဲ။"

ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် အခမ်းအနားကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဂိုဏ်း ကိုယ်စားလှယ်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြပြီး ညည်းတွားသံများ၊ တီးတိုးစကားသံများနှင့် ဇဝေဇဝါ မေးခွန်းထုတ်သံများ ရောနှောနေတော့သည်။

မဟာယင် ၏ အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများမှာမူ အိပ်မက်ကြီး တစ်ခုမှ နိုးထလာသူများနှင့် ပို၍ တူနေကြပြီး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြ၊ ထို့နောက် ရှုပ်ပွနေသော ကွင်းပြင်နှင့် အပျက်အစီးပုံများကို ကြည့်လိုက်ကြဖြင့် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် ကြွင်းကျန်ရစ်သော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ယဲ့ဖူးက နောက်ဆုံးမှ နိုးလာသူ ဖြစ်သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေဆဲပင်။

ကဏန်းပန်းပင် တောအုပ်၊ နေရောင်ခြည်၊ သူမ၏ မောင်လေးများ၏ အပြုံးမျက်နှာများ... အရာအားလုံးက ဒီရေလှိုင်းများလို ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ဖိစီးနေခဲ့သော ကျောက်တုံးကြီးမှာလည်း နေရောင်ခြည်နှင့်အတူ အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားပုံရသည်။

သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်လုံးထောင့်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူမက မလှမ်းမကမ်းတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သော စစ်ချန် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်အာ။"

ယဲ့ဖူးက တိုးညင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် က ပြန်မထူးပေ... သူ၏ အသိစိတ်က ယခုအခါ ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

ဤနေရာက ပြိုကျနေသော အိပ်မက်နယ်မြေ ၏ အလယ်ဗဟိုပင် ဖြစ်သည်။

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် စစ်ချန်က အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုအခါ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ဟွေဟွေ ကို ဆွဲခေါ်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် တစ်ခုခုကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

ဟွေဟွေ ကလည်း ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် နှာမှုတ်နေသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသည်က... အရာတစ်ခု။

ကျောက်ကြိတ်ဆုံ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ထွင်းဖောက်မြင်ရလုနီးပါး အရာတစ်ခု။

၎င်းက ကမာခွံ တစ်ခုပုံစံ ရှိပြီး အခွံ၏ မျက်နှာပြင်တွင် ခမ်းနားလှပသော ပုံစံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုအခွံမှာ သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ကျွတ် ကျွတ်၊ ဒီလိုပုံစံကိုး။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က အခွံ၏ မျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်သည်။ အခွံမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများက ပို၍ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

စစ်ချန် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ တာအိုမျက်လုံး နဲ့ဆိုရင် ပုံရိပ်ယောင် အချို့ကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လေ။ အိပ်မက် ပြိုကျသွားတော့ လမ်းကြုံတာနဲ့ ဝင်ကြည့်လိုက်တာ။"

သူက နေရာဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာတာ အတော်ပဲ။ ကြည့်လိုက်၊ ပုံရိပ်ယောင်နဂါး လေ။"

စစ်ချန် ကြည့်လိုက်သည်။

တုန်ရီနေသော အခွံတစ်ခု။

အခွံရှိ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ဖြင့် ဝေဝါးပြီး ပုံပျက်နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို အနိုင်နိုင် မြင်တွေ့ရသည်။

"မ... မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

အားနည်းပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း အသံတစ်ခုက လူနှစ်ဦးနှင့် မြည်းတစ်ကောင်၏ အသိစိတ်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းက... ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ... စွမ်းအားနဲ့လွှမ်းမိုးမှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ အသုံးပြုနိုင်တာလဲ။"

အသံက တုန်ရီနေသည်။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ထို ရှင်းပြ၍မရနိုင်သည့် နေရာအနှံ့ တောက်ပနေသော နေရောင်ခြည်က ၎င်း အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်နှင့် ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် နှစ်တစ်သောင်းကြာ မှီခိုအားထားခဲ့ရသော အိပ်မက်နယ်မြေ ဥပဒေသများကို တိုက်ရိုက်နှင့် လုံးဝကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ၎င်း၏ ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်ပင်လျှင် နေရာမှာတင် လွင့်စဉ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စစ်ချန် က မေးခွန်းကို မဖြေပေ။ သူက အခွံကို သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ စိတ်ကူးထားခဲ့သည်နှင့် ကွဲပြားနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

အရင်က နဂါးပုံစံက ၎င်းရဲ့ အသွင်ယူမှု သက်သက်ပဲလား။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က စစ်ချန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက အနည်းငယ် နောက်ပြောင်နေသည်။

"အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။ ငါ အရင်က အဲဒီ နဂါးပုံစံကို တာအိုမျက်လုံး နဲ့ ကြည့်တုန်းက တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရတာ၊ အစစ်အမှန်နဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ရောနှောနေသလိုမျိုးလေ။ ဒီလိုကိုး။"

အခွံ၏ တုန်ရီမှုက ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ ရူးသွပ်စွာ တောက်ပလာပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော နဂါး ပုံရိပ်ယောင်ကို ပြန်လည် စုစည်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ထိုအလင်းတန်းများ အက်ကွဲကြောင်းများမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်နေသော ဓာတ်ငွေ့များကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

၎င်းက အခြေခံအကျဆုံး အသွင်ယူမှုကိုပင် ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။

"ငါက... ပုံရိပ်ယောင်တွေနဲ့ အိပ်မက်တွေကို အုပ်စိုးတဲ့ အထွတ်အမြတ် သခင် ပဲ..."

အသံက ရုန်းကန်နေသော်လည်း တီးတိုးသံတစ်ခုကဲ့သို့ အားနည်းနေသည်။

"အထွတ်အမြတ် သခင် နဲ့ သိပ်မတူပါဘူး။"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကမ်းခြေမှာ နေလောင်ပြီး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကမာအိုကြီး တစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူတယ်။"

ဟွေဟွေ က သဘောတူသည့်အလား "ဟီ-ဟော" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။

အခွံမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဝေဝါးနေသော မျက်နှာမှာ ပုံပျက်သွားပြီး အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်မှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကို ဖော်ပြနေသည်... ၎င်းက တစ်ချိန်က အထွတ်အမြတ် သားရဲကြီး ကိုးကောင်စာရင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ယဲ့မိသားစု အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်မှုကို နှစ်တစ်သောင်းတိုင်တိုင် ရရှိခဲ့ကာ အိပ်မက်နယ်မြေ အတွင်းတွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျွမ်းကျင်သူများကို ကစားခဲ့သည်လေ။

အခုတော့... သူ့ကို ကမာအိုကြီး လို့ ခေါ်ခံနေရတာလား။

"မင်းတို့... အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့လိုက်တာ... ငါ..."

"တော်လောက်ပြီ။"

စစ်ချန်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

သူက အခွံအနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး တစ်ချိန်က နှစ်တစ်သောင်းကြာအောင် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အင်ပါယာ မျိုးဆက်များကို အလိမ်အညာများထဲတွင် နေထိုင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခဲ့သော ဤအရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အခုတော့ ဒါလေးပဲ ကျန်တော့တယ်။

ကျိုးပဲ့နေသော အခွံတစ်ခု။

ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကိုတောင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့တဲ့ ကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု။

"မင်းရဲ့ ဇာတ်လမ်း... ပြီးသွားပြီ။"

အခွံမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဝေဝါးနေသော မျက်နှာက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား။"

"ဒါကို အဆုံးသတ် လို့... မင်းထင်နေတာလား။"

"ဒီလောကမှာ အိပ်မက်မက်တဲ့ လူတွေ ရှိနေသရွေ့..."

"ဒီနယ်ပယ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်နဂါး ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မှတ်မိနေတဲ့ လူတွေ ရှိနေသရွေ့..."

၎င်း၏ အသံက ပိုမို ရှင်းလင်းလာပြီး ကျိန်စာအသစ် တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

"ငါက ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အိပ်မက်တွေ မသေသရွေ့၊ ငါက... ထာဝရ တည်ရှိနေမှာပဲ။"

စစ်ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဒါက သူ့ကို တစ်ခုခု သတိရသွားစေတယ်။

အဲဒီတုန်းက တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးမင်းမြတ် ဆိုတဲ့သူကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့မှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးမင်းမြတ် မဟုတ်ဘူးလေ။

သူက စစ်ချန်ပဲ။

အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

၎င်း၏ နေရာတွင် အဆုံးစွန်သော အမှောင်ထုကြီး တစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

အလင်းရောင်ပင်လျှင် မလွတ်မြောက်နိုင်သော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က အလိုအလျောက် ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားမိသည်။

ဟွေဟွေ က သူ၏ ခြေထောက်နောက်တွင် တိုက်ရိုက် ပုန်းအောင်းသွားပြီး ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့်သာ ပြူထွက်နေတော့သည်။

စစ်ချန် က အခွံကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုမှတော့၊ မင်းက ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ထာဝရ အိပ်စက်လိုက်တော့ပေါ့။"

စကားလုံးများ ဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမှောင်ထုက စတင် ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပုံရိပ်ယောင်နဂါး၏ ဝေဝါးနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။

"မင်း... မင်းက တကယ်တော့ ဘာကောင်လဲ။"

၎င်းက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး အသံအနိမ့်အမြင့် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ဒီလောကကြီးက... မင်းလို တည်ရှိမှုမျိုးကို... ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံထားနိုင်ရတာလဲ။"

ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုး... ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုးက... အောက်ဘုံမှာ ဘယ်လိုလုပ် ပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။

၎င်းက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေသေးသည်။

သို့သော် အခွင့်အရေး မရတော့ပေ။

စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာရှိ အမှောင်ထုက ၎င်းကို လုံးဝ ဝါးမျိုသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ တည်ရှိမှုက ဖြစ်တည်ခြင်း မှသည် ဘာမှမရှိခြင်း သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

နှစ်တစ်သောင်းစာ ကံတရား၊ နှစ်တစ်သောင်းစာ အလိမ်အညာ။

တစ်ချိန်က မိစ္ဆာနန်းတော် ၏ အထွတ်အမြတ် သားရဲကြီး ကိုးကောင်စာရင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး၊ ပုံရိပ်ယောင်များနှင့် အိပ်မက်များ၏ အမှန်တရားကို အုပ်စိုးကာ၊ တော်ဝင်မိသားစု မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာကို ကစားခဲ့သော တည်ရှိမှုတစ်ခုက... ဒီအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဤလောကမှ လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အစအနလေး တစ်ခုမျှ မကျန်၊ အမှတ်အသား တစ်ခုမျှ မကျန်၊ ခြေရာ တစ်ခုမျှ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ဝင်စားခြင်း လည်း မရှိတော့၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း လည်း မရှိတော့ပေ။

အနီးနားတွင် ရပ်နေသော ရှဲ့ချန်ရှင်း က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်မိသည်။

သူ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတွေ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်၊ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ဖူးတယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေ တွေကို ရင်ဆိုင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးကတော့... ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။

"အစ်ကိုစစ်။"

သူက စကားစကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို့ရဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုမှာ နာမည် ရှိလား။"

စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားပြီး ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကမာအိုကြီး ပျောက်ကွယ်ခြင်း ပညာရပ် လို့ ခေါ်မလား။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း... "..."

အရှက်ရဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင်...

အိပ်မက်၏ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစလေးမှာလည်း အလင်းစက်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အခန်း (၁၈၂)

အိပ်မက်နယ်မြေ၏ နောက်ဆုံး အပိုင်းအစလေး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စစ်ချန် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မိခင်က သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ချန်အာ။"

ယဲ့ဖူးက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "ခုလေးတင် ဖြစ်သွားတာက... အဲဒါလား။"

စစ်ချန်က မိခင်ဖြစ်သူကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အမေ၊ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။"

ယဲ့ဖူး ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။

ပြီးဆုံးသွားပြီ ဟုတ်လား။

သူမက သားဖြစ်သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်... လင်ချင်းဟယ် နှင့် ချန်ရှောင် တို့က ယဲ့ကျင်း ၏ အလောင်းကို ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေကြသည်။ ယဲ့ကျင်း ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူငယ်အိမ်ထဲမှ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ယဲ့ကျင်း နောက်သို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက လိုက်ပါခဲ့ကြပြီး၊ အတူတူ ကျောင်းတက်၊ အတူတူ အပြစ်ပေးခံရကာ နန်းတော်ထဲမှ ခိုးထွက်ပြီး အတူတူ ကစားခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူတို့ ဖက်ထားခဲ့တာက ဘယ်သူလဲ။

သူတို့နဲ့အတူ ကစားဖို့ ကျောင်းလစ်ပြီး ပျင်းရိတတ်တဲ့ တတိယမင်းသား လား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအခွံထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေရာယူထားမှန်းမသိတဲ့ ရှေးဟောင်း ဘီလူးကြီး လား။

ယဲ့ဖူး မသိပေ၊ ယဲ့ကျင်း ကိုယ်တိုင်တောင် သိချင်မှ သိပေလိမ့်မည်။

သူမ ဘေးဘက်သို့ ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ဟုန် မှာ အပျက်အစီးပုံထဲတွင် လဲလျောင်းနေပြီး အသက်ရှူရပ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

မဟာယင် ၏ ဤဧကရာဇ်သစ်မှာ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး သရဖူမှာ တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသော မည်းတူးနေသည့် အမာရွတ်များ ရှိနေဆဲပင်။

ဆုန်ချီ ၏ ကောင်းကင်မိုးကြိုးက တကယ်ကို ပြင်းထန်စွာ မှန်ကန်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် ယဲ့ကျင်း ထိန်းချုပ်ထားသော အခွံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် သူ၏ သက်တမ်းမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

မဟာယင် ၏ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ ဖြည်းညင်းစွာ စုရုံးလာကြသည်။

သူတို့က ယဲ့ဟုန် ၏ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ယဲ့ကျင်း ၏ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် အဝေးတွင် သတိလစ်နေသော ဘိုးဘေးကြီး ယဲ့ချန် ကို ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ယဲ့ချင်း နှင့် ယဲ့ရွှမ် တို့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့် ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း စုဆုံသွားတော့သည်။

ယဲ့ဖူး ထံသို့ စုဆုံသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ဝတ်စုံနှင့် စစ်သူကြီးအိုကြီး တစ်ဦးက စင်မြင့်အောက်ခြေသို့ ယိမ်းယိုင်ကာ လျှောက်သွားပြီး ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ချကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလျက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"မင်းသမီးကြီး..."

သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ဆက်၍ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် ဒုတိယတစ်ယောက်၊ တတိယတစ်ယောက်... မတ်တပ်ရပ်နိုင်သေးသော အရာရှိများနှင့် စစ်သူကြီးများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောက်လာကြပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ အငယ်ရော အကြီးပါ၊ အရပ်ဘက်ရော စစ်ဘက်ပါ အားလုံး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မင်းသမီးကြီး ကို တောင်းဆိုပါတယ်... အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းပေးပါလို့။"

အစပိုင်းတွင် အသံများက ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း ပို၍ပို၍ များပြားသော လူများ ဒူးထောက်လာကြသည်။

ယခုလေးတင် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသော ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များ၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အရာရှိများ၊ ဒဏ်ရာရထားသော နန်းတွင်းပူဇော်ဆောင် ကျွမ်းကျင်သူများ... မကြာမီမှာပင် လူတိုင်းက လိုက်လုပ်လာကြပြီး သူတို့၏ အသံများက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရာမှ ညီညွတ်သော တောင်းဆိုသံ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မင်းသမီးကြီး ကို အခြေအနေ ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။"

မဟာယင် ၏ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ် က သေဆုံးသွားပြီ၊ တတိယမင်းသား ကလည်း သေဆုံးသွားပြီ၊ ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးထဲတွင် အချို့က ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး အချို့က သတိလစ်နေသည်၊ နန်းတွင်းက ခေါင်းဆောင်မဲ့ နေပြီဖြစ်သည်။

မဟာယင် ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားပြီ၊ နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ။

လူတိုင်းက အဖြေတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ယဲ့ဖူး က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

လေတိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ နားထင်မှ ဆံပင်အချို့ကို ရှုပ်ပွသွားစေသည်။

သူမက အဝေးရှိ ယဲ့ဟုန် ၏ အလောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကောက်ကြောင်းများကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်သေးသော ထိုမည်းတူးနေသည့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်မတော်ကြီး... အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိရင်... အစ်မတော်ကြီး ကို အစ်မတော်ကြီး လို့ ခေါ်လို့ ရဦးမလား။"

အိပ်မက်ထဲမှ ထိုကောင်လေး၏ အသံက သူမ၏ နားထဲတွင် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်နေပုံရသည်။

သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တည်ငြိမ်မှုများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံး၊ ထကြ။"

ဒူးထောက်နေသူများက ခေါင်းမော့လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဲ့ဖူး က ထိုစစ်သူကြီးအိုကြီးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်က သူမ ရင်းနှီးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဆံပင်များ ဖြူနေပြီဖြစ်သော ထိုမျက်နှာများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ရှင်းလင်းကြ၊ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကို ကုသပေးကြ၊ ပြီးတော့ သာမန်ပြည်သူပြည်သားတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးကြ။"

"သေဆုံးထိခိုက်မှု စာရင်းကို ပြုစုပြီး နန်းတော်မြို့ရိုးကို ပြင်ဆင်ကြ။"

"ပြီးတော့..."

သူမ၏ အကြည့်က ယဲ့ဟုန် နှင့် ယဲ့ကျင်း တို့၏ အလောင်းများပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်သွားသည်။

"သူတို့ကို အင်ပါယာရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေအတိုင်း ဂုဏ်ပြုပြီး သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ကြ။"

အမိန့်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်... ဒူးထောက်နေသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် အားကိုးရာ ထောက်တိုင်တစ်ခု ရရှိသွားကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲသို့ အလင်းရောင်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကာ အမိန့်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ကြတော့သည်။

ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များက အလောင်းများကို စတင် စုဆောင်းကြပြီး၊ သက်တော်စောင့်များက ဒဏ်ရာရသူများထံ အပြေးအလွှား သွားကြကာ၊ အရာရှိများက အပျက်အစီးများကို စတင်ရှင်းလင်းရန် လူများကို ညွှန်ကြားကြသည်။

အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ ထိုအိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေမှ နောက်ဆုံးတွင် စည်းကမ်းတကျ ပြန်လည် စတင်လာတော့သည်...

လက်တစ်ဖက်သာ ကျန်တော့သော ယဲ့ချန် မှာ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အရေးပေါ် ကုသရန်အတွက် သယ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါးမှာ ဆေးလုံး အမျိုးမျိုးကို သောက်သုံးထားပြီးဖြစ်ကာ အကူအညီဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

သူတို့က ယဲ့ဖူး ထံသို့ လျှောက်သွားကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာအိုကြီးများတွင် အရှက်ရမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဲ့ချင်း က စကားစလိုက်သည်။ "ဖူးလေး... ငါတို့..."

"ဘာမှ ဆက်မပြောပါနဲ့တော့။" ယဲ့ဖူး က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး ဒဏ်ရာတွေ သက်သာအောင် ကုသလိုက်ပါ။ ပြန်ကောင်းလာမှပဲ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။"

ဘိုးဘေးကြီး နှစ်ပါးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သက်ပြင်းချကာ အကူအညီဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

တချို့ကိစ္စတွေက ငါတို့လည်း ထိန်းချုပ်ခံထားရတာပါ ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖုံးကွယ်ပစ်လို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိကြသည်။

ယဲ့ဖူး လှည့်လိုက်ပြီး စစ်ချန် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ချန်အာ..." သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် နေရလိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

မဟာယင် ရဲ့ ဒီအရှုပ်အထွေးကို တစ်ယောက်ယောက်က ရှင်းလင်းရမှာလေ။

ဝိညာဉ်မီးအိမ် ကို ရိုက်ခွဲခဲ့စဉ်က ယဲ့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ သူမ တွေးခဲ့မိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ သူမရဲ့ နှလုံးသား ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့ပြီလေ။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အိမ်ပြန်နိုင်အောင် အမေ့ကို ကျွန်တော် စောင့်နေပါ့မယ်။"

ယဲ့ဖူး ၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် နီရဲလာပြီး သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်...

အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ ဂိုဏ်း အသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သူတို့က ရှုစားရာ နေရာတွင် ရပ်နေကြပြီး ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ အမူအရာများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများမှာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

မြို့စောင့်အစီအရင် ပျက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့က ယုန်များထက်ပင် မြန်အောင် ပြေးကြပြီး ဆက်နေပါက ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ယခု ကျန်ရစ်သူများ အားလုံးမှာ စစ်ချန် နှင့် အနည်းနှင့်အများ ဆက်နွှယ်နေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း၊ ထျန်းကျိ အဆောက်အအုံ၊ ချန်ဖုန်းတောင် နှင့် ရွှမ်ကျိနန်းတော် တို့မှ အကြီးအကဲများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တူညီသော မေးခွန်းတစ်ခု ရေးသားထားသည်: အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။

နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ကျိန်စာ၊ မဟာယာနအဆင့် တိုက်ပွဲ၊ မင်းသားတစ်ပါးက ဖခင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ ဘိုးဘေးကြီးများ ထိန်းချုပ်ခံရခြင်း... ဤခရီးစဉ်က သူတို့၏ ဦးရေပြားများကို ထုံကျဉ်သွားစေသည်။

သို့သော် လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ မဟာယင်... ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မသွားတော့ဘူး ထင်တယ်နော်။

ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးထဲမှ တစ်ပါးက ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားပြီး နှစ်ပါးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

အရေးအကြီးဆုံးက မဟာယာန နှောင်းပိုင်းအဆင့် ယဲ့ဖူး က အဲဒီမှာ ရှိနေဆဲပဲ... ပြီးတော့ ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကို ထိုးဖောက်နိုင်ပြီး မဟာယာနအဆင့် ကို ကန်ထုတ်နိုင်တဲ့ စစ်ချန် လည်း ရှိနေသေးတယ်... ဒီဧည့်သည်တွေက အခု ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

သူတို့ကို သွားနှုတ်ဆက်မလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာပြောရမလဲ။

"ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာ" လို့လား။

ဒါမှမဟုတ် "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို လက်ခံပေးပါ" လို့လား။

နှစ်ခုလုံးက သိပ်တော့ အဆင်မပြေဘူး။

နောက်ဆုံးတွင် ဟေဟွမ်းဂိုဏ်း မှ အကြီးအကဲလျူ က အပြတ်သားဆုံး ဖြစ်သည်။

သူမက အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ "ငါ သွားမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စစ်ချန်က ငါတို့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ ပဲလေ။ မိသားစုချင်းစကားပြောရတာ အမြဲတမ်း ပိုလွယ်ပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့် ဆီသို့ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြုံးလျက် လျှောက်သွားတော့သည်။

အခြား အကြီးအကဲများက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်း ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက... တကယ်ကို စောလွန်းတယ်။

"စီနီယာ ယဲ့၊ အကြီးအကဲ စစ်ချန်။"

အကြီးအကဲလျူ က ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြုံးလျက် ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်ကာ ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက် တုန်လှုပ်စရာကောင်းတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီး အပြီးမှာ အားလုံး ဘေးကင်းကြတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ။"

သူမက ထီးနန်းအပြောင်းအလဲ ဒါမှမဟုတ် အမှားအမှန်တွေကို မပြောဘဲ သူတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကိုသာ မေးမြန်းခဲ့ကာ၊ သူမ၏ အပြုအမူက ယဉ်ကျေးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ယဲ့ဖူး က နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် လှည့်လာသည်။ "အကြီးအကဲလျူ၊ စောစောက ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"စီနီယာ က အရမ်း ယဉ်ကျေးနေပါပြီ။"

အကြီးအကဲလျူ က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ကွေးသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ စစ်ချန် က ငါတို့ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပါပဲ။ မိသားစုချင်း ကူညီတာက သဘာဝကျပါတယ်။"

သူမက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်... စီနီယာ့တို့ ကိစ္စတွေထဲမှာ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ဒီက ကိစ္စတွေ အေးချမ်းသွားရင် ကျွန်မတို့ဂိုဏ်း ကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။"

"သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။" ယဲ့ဖူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲလျူ က စစ်ချန် ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သွက်လက်ပြတ်သားလှသည်။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ အခြား ဂိုဏ်းများမှ အကြီးအကဲများမှာလည်း မတတ်သာဘဲ အားယူကာ လျှောက်သွားရတော့သည်။

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း မှ ဆံပင်ဖြူ အကြီးအကဲက အရင်ဆုံး စကားပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာ ယဲ့၊ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက တကယ်ကို စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ အကူအညီ လိုအပ်တာရှိရင် ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း က သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ကူညီပေးပါ့မယ်။"

ထျန်းကျိနန်းတော် မှ အကြီးအကဲလျူ ကလည်း လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလျက် လိုက်ပြောသည်။ "ထျန်းကျိနန်းတော်ကလည်း ထပ်တူပါပဲ။"

ရွှမ်ကျိနန်းတော် မှ အမျိုးသမီး အကြီးအကဲကလည်း ရှေ့သို့တက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ရွှမ်ကျိနန်းတော် ကလည်း... တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

ချန်ဖုန်းတောင် မှ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် အကြီးအကဲက အရင်ဆုံး ဆုန်ချီ ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ဖူး ကို ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချန်ဖုန်းတောင် လည်း အတူတူပါပဲ။"

ဆုန်ချီ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျွန်တော်က ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆောင်ပေးခဲ့တာကို၊ ဆရာဦးလေးက ကျွန်တော့်ကို ဆူရဲသေးတယ်ပေါ့လေ ဆိုသော အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။

ယဲ့ဖူး က ပြီးပြည့်စုံသော ယဉ်ကျေးမှုများဖြင့် တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ အခမ်းအနားကို လာရောက် စောင့်ကြည့်ကြသူတွေ အားလုံးက ကျွန်မတို့ မဟာယင် ရဲ့ ဧည့်သည်တွေပါ။ ခုလေးတင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စတွေကြောင့် အားလုံး လန့်သွားကြမှာပဲ၊ ဒါက မဟာယင် ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှု အားနည်းတာပါ။"

သူမ၏ အကြည့်က ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့အပေါ် ဝေ့ကြည့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ဒီကလေးတွေက ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ ချန်အာ နဲ့ အတူ ယိမ်းယိုင်မှုမရှိဘဲ ယှဉ်တွဲ တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ ယဲ့ဖူး က ဒီမိတ်ဆွေသံယောဇဉ်ကို မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ယင်းကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲ အသီးသီး၏ အမူအရာများ ပျော့ပျောင်းသွားကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့၏ တပည့်များက ဤကဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခုတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး ယဲ့ဖူး နှင့် သူမ၏ သားဖြစ်သူတို့နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖူး ဆက်ပြောသည်။ "ဒီက ကိစ္စတွေ ပြေလည်သွားတာနဲ့၊ မိတ်ဆွေငယ်လေးတွေကို သေသေချာချာ ဧည့်ခံဖို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် စားပွဲသောက်ပွဲ တစ်ခု စီစဉ်ပါ့မယ်။"

ကျိုးယန် က အရင်ဆုံး ပြန်ဖြေသံပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ စီနီယာ၊ ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ကလည်း ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စီနီယာ က အရမ်း ရက်ရောတာပဲ။ ဒီဂျူနီယာ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ဆုန်ချီ က ခါးကို မတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဆုန် သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

လော့ချင်းရင် က တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။"

...မကြာမီမှာပင် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများက သူတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က မြည်းခဲရောင် ကို စစ်ချန် ထံသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး သူ၏ တာအိုမျက်လုံး ထဲတွင် စစ်ချန် ၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်၊ ဒီတစ်ခါကတော့ တကယ်ကို..."

သူက စကားကို အဆုံးမသတ်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး စစ်ချန် ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မိသားစု စားပွဲသောက်ပွဲ ကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့။"

"မိသားစု စားပွဲသောက်ပွဲ ကျမှ တွေ့တာပေါ့" ဟု စစ်ချန် က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

ကျိုးယန် က အနားသို့ တိုးလာသည်။ "အစ်ကိုစစ်၊ ပဲနီ..."

"မရဘူး" ဟု စစ်ချန် က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးယန် က လျှာတောက်ခေါက်လိုက်ပြီး ယပ်တောင်ခတ်ကာ နှာမှုတ်လျက် လျှောက်သွားတော့သည်။

လော့ချင်းရင် က သေချာစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "စီနီယာ၊ တာအိုမိတ်ဆွေ စစ်ချန်၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

ယဲ့ဖူး က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လမ်းမှာ ဂရုစိုက်သွားကြပါ။"

စစ်ချန် က သူတို့ကို ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့။"

ဆုန်ချီ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါ ဆုန် က ဒီနေ့ တိုက်ပွဲကနေ အများကြီး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့တယ်။ နောက်တစ်နေ့..."

ချန်ဖုန်းတောင် အကြီးအကဲက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲလိုက်သည်။ "သွားမယ်၊ သွားမယ်။ ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို အကျိုးအမြတ် ထပ်ရအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။"

ဟေးစန်း က သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"အားလုံး ဒီလိုပဲ ထွက်သွားကြတော့မှာလား။"

ဒီအချိန်အတောအတွင်း သူတို့က အတူတူ လုယက်ခဲ့... အဟမ်း... "တခြားသူတွေကို ကူညီပေးခဲ့" ကြပြီး အတူတူ ပြဇာတ်ကြည့်ရင်း နေကြာစေ့တွေ စားခဲ့ကြတာလေ။

ဒီလူတွေ အားလုံးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပြဿနာ တစ်ချို့ ရှိနေကြပေမဲ့လည်း ဟေးစန်း ကတော့ သူတို့က သူနဲ့ တော်တော်လေး ကိုက်ညီတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

ဟုန်ဖုန်း က သူ့ကျောကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။ မိသားစု စားပွဲသောက်ပွဲ ကို ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ သူတို့ ပြောသွားတယ် မဟုတ်လား။"

ဟေးစန်း က စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အဝေးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော ပုံရိပ်များဆီသို့ အမြန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဟေး။"

အဝေးမှ လူအချို့က လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ဟေးစန်း က ချက်ချင်းပင် ရင်ကော့လိုက်ပြီး လည်ချောင်းဟန့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ တို့၊ ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပါ"

"ရှေ့ခရီးက တောင်တန်းတွေ၊ မြစ်ရေတွေနဲ့ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ရှည်လျားပါတယ်။"

"နောက်တစ်နေ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြတဲ့အခါ..."

"မမေ့ကြပါနဲ့၊ မမေ့ကြပါနဲ့..."

သူက ခေတ္တရပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးစကားလုံးကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ဟုန်ဖုန်း က ဘေးမှနေ၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "သရေစာတွေလေ။"

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"စားပွဲသောက်ပွဲကို ဒေသထွက် အထူးအစားအစာတွေ ယူလာဖို့... မမေ့ကြပါနဲ့။"

ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူက သူတို့ဘက်သို့ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးကာ စာပေပညာရှင်ဆန်ဆန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေးသည်။ "မှတ်ထားပါ၊ မှတ်ထားပါ၊ ဒီစာပေပညာရှင် က အချိုတွေ ပိုကြိုက်ပါတယ်။"

ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့အားလုံး ယိမ်းယိုင်သွားကြတော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မြည်းကြီး နှင့်အတူ ဆက်လက် လျှောက်သွားတော့သည်...

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ လူများကို တင်ဆောင်ကာ ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဤအင်ပါယာမြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ တာအိုမျက်လုံး ကို ဖွင့်ကာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော နန်းတော်မြို့ရိုး၏ အပျက်အစီးများကို နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။

မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော် အထက်ရှိ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ မှာ မူလက ပျောက်ကွယ်တော့မလို ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပို၍ အားနည်းသွားခြင်း မရှိတော့သည့်အပြင်... ပိုမို ခိုင်မာလာနေသည်။

ထိုရွှေရောင် အလင်းတန်းက ယခင်ကထက် ပိုမို သန့်စင်ပြီး လေးလံကာ အင်ပါယာမြို့တော် အထက်တွင် လှည့်ပတ်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး အင်ပါယာမြို့တော် မြင်ကွင်းမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဟွေဟွေ က သူ၏ ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ ခံစားမိတာက..."

သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီ အစားအစာက အရမ်း အရသာရှိမှာ သေချာတယ်။"

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နေဝင်ဆည်းဆာက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ညဉ့်ယံ ကျရောက်လာခဲ့ပြီ။

မဟာယင် ၏ ဇာတ်လမ်းက စာမျက်နှာသစ် တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် ၏ ဇာတ်လမ်းကလည်း ဆက်လက် စီးဆင်းနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မနက်ဖြန်မှာလည်း နေမင်းကြီးက ထုံးစံအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာဦးမှာမို့လို့ပဲ။