အခန်း (၁၈၃-၁၈၄)

အခန်း (၁၈၃)

သုံးလဆိုသော အချိန်က ကိစ္စရပ်များစွာကို တည်ငြိမ်သွားစေရန်နှင့် ကောလာဟလများစွာကို ဂန္ထဝင်ပုံပြင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့ပေသည်။

မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော်ကို အများစု ပြုပြင်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ထိုနေရာက ယခုလောလောဆယ် ဗလာကျင်းနေလေသည်။

ယဲ့ဖူးက နဂါးပလ္လင်ဘေးတွင် အသစ်ချထားသော သစ်မွှေးနီ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ရင်ခွင်ပိုက် မင်းသမီးကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

ဤဂုဏ်ပုဒ်က သုံးရက်အတွင်း အလယ်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

ယင်းနှင့်အတူ ပို၍ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းတစ်ခုလည်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့် ၏ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် စစ်ချန် က သူမ၏ သားဖြစ်သည်ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။

အင်ပါယာမြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ထိုကမ္ဘာပျက်မတတ် ဖြစ်ရပ်ကြီး၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အချို့ကိစ္စများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ဧကရာဇ်သစ် ယဲ့ဟုန် နှင့် တတိယမင်းသား ယဲ့ကျင်း တို့ နှစ်ဦးလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် နိုင်ငံတော်ကို စောင့်ရှောက်နေသော ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးအနက် တစ်ပါးက သတိလစ်နေပြီး နှစ်ပါးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်းတွင်းရှိ ဝါရင့်အရာရှိကြီးများက လျှို့ဝှက် အစည်းအဝေးများ အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ခေတ်သုံးခေတ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သော ဆံပင်ဖြူ အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ရှေ့ထွက်စေခဲ့ပြီး ထိုသူက ယဲ့ဖူး ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ပူးတွဲ တောင်းဆိုလွှာ တစ်စောင်ကို တုန်ရီစွာဖြင့် တင်ဆက်ခဲ့သည်။

အကြောင်းအရာက ရိုးရှင်းလှသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း သခင် စစ်ချန် ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖူး က တောင်းဆိုလွှာကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤဝါရင့်အရာရှိကြီးများ ဘာကို တွေးနေကြသည်ကို သူမ သဘာဝကျကျပင် သိရှိလေသည်။

ပုံရိပ်ယောင်နဂါး နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်၊ တော်ဝင်မိသားစု၏ တိုက်ရိုက် သွေးသားများဖြစ်သော ထိုမင်းသားများ အားလုံး ပြဿနာများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

အခြေအနေ အနည်းငယ် သက်သာသူများမှာ မျက်လုံးများ မှိုင်းဝေနေပြီး စကားပြောရာတွင် အဆက်အစပ် မရှိတော့ပေ။

အခြေအနေ ဆိုးရွားသူများမှာမူ ကုတင်ပေါ်တွင် အသက်ရှူရုံသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အသက်ရှင်လျက် သေဆုံးနေသူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။

စစ်ဆေးမှု ရလဒ်အရ သူတို့၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် များ ပျက်စီးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကုသရန် နည်းလမ်း မရှိတော့ကြောင်း သိရသည်။

မဟာယင် တော်ဝင်မိသားစု၏ တိုက်ရိုက် သွေးဆက် မှာ ညတွင်းချင်းပင် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသူများမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးနှင့်၊ ဝိညာဉ်မီးအိမ် ကို ရိုက်ခွဲကာ အရှေ့ပိုင်းဒေသ သို့ အဝေးကြီး အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မင်းသမီးကြီး တစ်ပါးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးက သူတို့၏ မျက်နှာများ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

ယင်းက ဝါရင့်အရာရှိကြီးများကို ပို၍ပင် ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။

မဟာယင် ၏ ကောင်းကင်ကြီး ထပ်မံ ပြိုကျသွားမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့ကြသလို၊ အပြင်ဘက်မှ လောဘကြီးသော ဝံပုလွေများ ခုန်အုပ်လာမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့က တရားဝင် ဘွဲ့အမည် တစ်ခုကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ချန် နှင့် မဟာယင် ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားနိုင်မည့် ဘွဲ့အမည် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် လို့ ဆိုပေသည်။

သာမန် မင်းသားတစ်ပါး၏ အမည်နှင့် တူသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် အိမ်ရှေ့မင်းသား တစ်ဝက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း နားလည်ထားကြသည်။

ယဲ့ဖူး က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အမည်ခံမျှသာ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ မဟာယင် က တည်ငြိမ်မှု ထောက်တိုင် တစ်ခုကို လိုအပ်နေသည်။

ချန်အာ က ကံကြမ္မာကို ထမ်းပိုးထားသူ ဖြစ်သည်ဟူသော ဂန္ထဝင်ကို အကျိုးရှိရှိ အသုံးချနိုင်လေသည်။

သူကိုယ်တိုင် ဘယ်လို တွေးမလဲ ဆိုတာကတော့၊ ယဲ့ဖူး က သူမ၏ သားဖြစ်သူအကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူက ၎င်းကို အရေးမပါသော ဘွဲ့အမည် တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ဖူး က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုတယ်။"

ထို့ကြောင့် စစ်ချန် ၏ ဘွဲ့အမည်တွင် ဘုရင် ဆိုသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

မဟာယင် ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် မျိုးရိုးမတူသော ပထမဆုံး ဘုရင်ဖြစ်ပြီး၊ တော်ဝင်မင်းသား တစ်ပါး၏ လစာ နှစ်ဆကို ခံစားခွင့်ရှိကာ၊ တားမြစ်နန်းတော် အတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ပြီး ဧကရာဇ်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်စရာ မလိုပေ။

လက်ရှိတွင် ထို ဧကရာဇ် ဆိုသူမှာ ရင်ခွင်ပိုက် အဖြစ် တာဝန်ယူနေသော သူ၏ မိခင်ပင် ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။

မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်မှု မရှိခဲ့ကြပေ။

ကန့်ကွက်ရန်လည်း မရဲကြပေ။

ပထမဆုံး ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသူများမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ ရှိ အခြား အင်ပါယာ နှစ်ခုဖြစ်သော မဟာယန် နှင့် မဟာချန်း တို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤနိုင်ငံနှစ်ခုသည် မဟာယင် ၏ ဖိနှိပ်မှုကို မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံခဲ့ရပြီး၊ နယ်စပ်တွင် အမြဲတမ်း ပွတ်တိုက်မှုများ ရှိကာ၊ နှစ်စဉ် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများ ဆက်သရပြီး နှစ်တိုင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ လက်အောက်ခံများအဖြစ် ကြေညာခဲ့ရသည်။

စော်ကားခံရသလို ဖြစ်သော်လည်း သူတို့က အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခု မဟာယင် ၏ ဧကရာဇ် သေဆုံးသွားပြီ၊ တတိယမင်းသား လည်း သေဆုံးသွားပြီ၊ မဟာယာန အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး သုံးပါးအနက် တစ်ပါးက ဒုက္ခိတဖြစ်ပြီး နှစ်ပါးက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ၊ တိုက်ရိုက် သွေးဆက် ပင် ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် အင်ပါယာ နှစ်ခုလုံး၏ ဧကရာဇ်များမှာ သူတို့၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ကျယ်လောင်စွာပင် ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့က သူတို့၏ ယုံကြည်ရသူများကို ညတွင်းချင်း ဆင့်ခေါ်ကာ သုံးရက်တိတိ အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ကြပြီး၊ ရန်သူ လဲကျနေချိန်မှာ ဝင်တိုက် မည့် အစီအစဉ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ရေးဆွဲခဲ့ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ပူးပေါင်းရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင်၊

သတင်းဆိုးများ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

မဟာယင် သို့ စေလွှတ်ထားသော သူလျှိုအားလုံး ညတွင်းချင်း အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

အလောင်းကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ များအားလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကာ၊ ဝိညာဉ်မီးအိမ် များအားလုံး ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်။

ဧကရာဇ် နှစ်ပါးလုံးမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးများပင် အေးစက်သွားသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားကြပြီး အစီအစဉ်များ အားလုံးကို အလျင်အမြန် ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်၊ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။"

သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြောလိုက်ကြသည်။

ဤစောင့်ဆိုင်းမှုက သုံးလတိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဤသုံးလအတွင်း ပိုမို အသေးစိတ်ကျသော အချက်အလက်များက အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မဟာယန် နှင့် မဟာချန်း တို့၏ ဧကရာဇ်များက ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ထောက်လှမ်းရေး သတင်းများကို ဖတ်ရှုရင်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့ပြီး ပြာနှမ်းသွားကြသည်။

အင်ပါယာ နှစ်ခုလုံး၏ ရှင်ဘုရင်များမှာ တစ်ညလုံး သူတို့၏ နန်းတော်များအတွင်း ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အံကြိတ်လျက် တူညီသော အမိန့်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနှစ် မဟာယင် ကို ဆက်သရမယ့် လက်ဆောင်ပဏ္ဏာကို... နောက်ထပ် ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ် ထပ်တိုးလိုက်ပါ။"

စော်ကားခံရသလို ဖြစ်သော်လည်း၊ အသက်အန္တရာယ်တော့ ကင်းသည်လေ။

ခုန်ပေါက်နေသော ဤနိုင်ငံငယ် နှစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် နှင့် အနောက်ပိုင်းဒေသ မှ အင်အားစုများမှာ များစွာ ပိုမို တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာယင် မှ ပြန်လာကြသော ဂိုဏ်း အသီးသီး၏ ကိုယ်စားလှယ်များမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေများသို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဘိုးဘေးကြီး များက ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ခြင်း ခံရသည်။

သူတို့က လျှို့ဝှက်အခန်းများ အတွင်းတွင် နာရီပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်လာသောအခါ ထို အကြီးအကဲ များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ကြွင်းကျန်ရစ်သော အကြောက်တရားများ၊ စိတ်သက်သာရာရမှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော သတိထားမှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူတို့ သတိထားရမည့် ပစ်မှတ်မှာ ယဲ့ဖူး မဟုတ်ဘဲ စစ်ချန် အမည်ရှိသော ထိုလူငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း၊ အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်ဖြင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း၊ ပြီးတော့ မဟာယာန အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး တစ်ပါးကို ခြေဖြင့် ကန်ထုတ်ခဲ့ခြင်း။

ဒါက လူငယ် ပါရမီရှင် တစ်ယောက် လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်မျိုးလား။

ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲလေ။

သတင်းပို့ချက်များကို ကြားပြီးနောက် ဂိုဏ်း အသီးသီး၏ ဘိုးဘေးကြီး များမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ပြန်လိုက်သော အမိန့်များမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တူညီနေကြသည်။

"အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်၊ ငါတို့ ဂိုဏ်း ရဲ့ ဘယ်တပည့် မှ စစ်ချန် ကို အရင်သွားပြီး ရန်မစရဘူး။"

"အပြင်မှာ တွေ့ရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံပါ။ သူ့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့နိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ၊ မရရင်လည်း တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်ရှားပါ။"

"ပြီးတော့... ဒီတစ်ခါ အခမ်းအနားကို လာတက်ကြတဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ က ဂိုဏ်း တွေကို အနာဂတ်မှာ ခဏခဏ သွားလည်ကြပါ။"

သတင်းများက အထက်တန်းလွှာများကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုဝံ့သူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲမှာလဲ။

မဟာယင် ရဲ့ ဧကရာဇ်သစ်က အင်ပါယာ မိသားစုကို နှစ်တစ်သောင်းကြာအောင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နဂါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုယူခြင်းကို ခံထားရတယ်လို့ ပြောရမှာလား။

ယဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး တွေက တကယ်တော့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်များ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောရမှာလား။

ဒီလိုသာ ပြောလိုက်ရင် တခြားသူတွေ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မဟာယင် က ပြဿနာလာရှာဖို့ လူလွှတ်မလား ဆိုတာက စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်းက တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ နားလည်မှုဖြင့် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့က ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပြဇာတ်ကြီး တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ခဲ့ရသလို သဘောထားပြီး၊ ပြဇာတ် ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ တွင် ဤသုံးလအတွင်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံးမှာ ချင်းရွှမ်အဆင့် ပင် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် နှင့် ဆုန်ချီ တို့၏ အမည်များက စာရင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ချင်းရွှမ်အဆင့် ၏ အကဲဖြတ်မှု နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစာရင်းမှာ မူလက လူငယ် ပါရမီရှင်များကို အဆင့်သတ်မှတ်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း လောကရှိ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဂိုဏ်း များကို တည်ထောင်နိုင်ပြီး ဒေသတစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နိုင်သော သူများ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်၊ သူတို့က စစ်မှန်သော အဓိက အင်အားစုများ ပင်ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းအပေါ် မည်သူကမျှ မေးခွန်းမထုတ်ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာယင် တွင် သူလုပ်ခဲ့သော ကိစ္စများက တောမီးလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် က မဟာယာနအဆင့် ကို ကန်ထုတ်ခဲ့သည်၊ အသက်ရှူကြိမ် သုံးကြိမ်ဖြင့် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်၊ နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ က ဂါရဝပြုရန် လာရောက်ခဲ့သည် ဟူသော ကောလာဟလများမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို ချဲ့ကားပြောဆိုလာကြပြီး၊ အချို့က သူသည် ရှေးဟောင်း စစ်မှန်သော ထာဝရရှင်သန်သူ ၏ ဝင်စားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူများကမူ ၎င်းကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဟုသာ ထင်ကြပြီး ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုကဲ့သို့ နားထောင်ကြသည်။

သို့သော် ဂိုဏ်း အသီးသီး၏ အထက်တန်းလွှာများကမူ ရှင်းလင်းစွာ သိကြသည်၊ ကောလာဟလများ၏ ရာခိုင်နှုန်း သုံးဆယ်သာ မှန်ကန်လျှင်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဆုန်ချီ မှာ ဤဖြစ်ရပ်တွင် အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အဓိကအားဖြင့် ဆုန်ချီ က ပြဿနာရှာရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသုံးလအတွင်း ချီလိုင်ဓား က မိုးကြိုးကို ဆွဲယူကာ အရူးဧကရာဇ် ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ဇာတ်လမ်းမှာ ဗားရှင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်အထိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး ဗားရှင်းမှာ ဆုန်ချီ က အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ကို တကယ်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလို့ ဆိုကြသည်။

သူ၏ စစ်မှန်သော နယ်ပယ် မှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ ထိုဓားချက်က သူ၏ အဆုံးစွန်သော နည်းစနစ်ဖြစ်သည့် ကောင်းကင်ကိုးထပ် နတ်ဘုရားမိုးကြိုး ဓားဆွဲခြင်း သိုင်းပညာ ဖြစ်ကာ၊ မဟာယင် ၏ ဧကရာဇ်သစ်ကို အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ဝက်နှင့်အတူ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဆုန်ချီ ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤဗားရှင်းကို အလွန် သဘောကျနေသည်။

ချန်ဖုန်းတောင် ရှိ အောင်ပွဲခံ စားပွဲသောက်ပွဲတွင် သူက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ဂျူနီယာ ညီအစ်ကို မောင်နှမများ အုပ်စုကို သွက်လက်စွာ ပြောပြနေသည်။

"အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက နည်းနည်း လွဲနေပေမဲ့ ယေဘုယျ ဦးတည်ချက်ကတော့ မှန်ပါတယ်။"

"အဲဒီဓားချက်မှာ ဆုန် ရဲ့ ဓားတာအိုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တစ်သက်တာ နားလည်မှုတွေ ပါဝင်နေတာ အမှန်ပါပဲ။"

"မင်းရဲ့ တစ်သက်တာ နားလည်မှုက ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဆွဲပြီး လူတွေနောက်ကို လိုက်ပြေးတာလား။"

သူ့ဘေးတွင် သူ၏ ဆရာမှာ တကယ်ကို ဆက်ပြီး နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

"တိတ်တိတ်နေစမ်း။ အခု ကျင့်ကြံခြင်း လောကတစ်ခုလုံး သိနေပြီကွ၊ ငါ့ရဲ့ ချန်ဖုန်းတောင် က စွန်လွှတ်သလိုမျိုး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်တဲ့ အရူးတစ်ကောင် ထွက်လာတယ်ဆိုတာကိုလေ။"

ဆုန်ချီ က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဆရာတို့က နားမလည်ပါဘူး၊ ဆရာတို့မှာ ဟန်ပန် မှ မရှိတာ။"

"ဘာပြောလိုက်တယ် ဟုတ်လား။"

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာ။ ဆရာ့ကို ကျွန်တော် ဂါရဝပြုပါတယ်။"

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ၏ အပြောင်းအလဲများက ဒီလောက်နဲ့တင် မရပ်တန့်သွားပေ။

မဟာယင် မှ ပြန်လာကတည်းက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရှိ ဤမျိုးဆက်၏ ထိပ်တန်း အနည်းငယ်မှာ ပြိုင်ဆိုင်မှု စိတ်ဓာတ် တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပုံ ရသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခြင်း သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သုံးလကြာပြီးနောက် သူ ထွက်လာသောအခါ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သဟဇာတဖြစ်ပြီး နက်ရှိုင်းနေကာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း မှာ ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျိုးယန် ကတော့ ပြန်ရောက်ကတည်းက တစ်နေကုန် တွေဝေငေးမောနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

သူက ခြံဝင်းထဲရှိ သစ်ကိုင်းများကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာဖြင့် မကြာခဏ စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ မကြာမီမှာပင် သူက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး ကို ဆွဲယူကာ လွယ်ကူစွာ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

လော့ချင်းရင် က ရွှမ်ကျိနန်းတော် သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သန့်စင်မှု တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပုံ ရသည်။

တစ်လကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူမလည်း အလားတူပင် ကပ်ဘေးကို ဆွဲယူကာ အဆင့်ဖောက်ထွက် သွားခဲ့သည်။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အတွင်းမှ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး ချုပ်ချယ်မှုကင်းသော သူရဲကောင်းဆန်ဆန် ရယ်မောသံများကို ကြားရသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်း၏ အမှန်တရားကိုမူ မသိရသေးပေ။

ယင်းနှင့်အတူ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့် ၏ မျိုးဆက်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်၊ ဆုန်ချီ၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန် နှင့် လော့ချင်းရင်။

တစ်ချိန်က စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးတွင် နေရာယူထားခဲ့သော ဤအမည်ငါးခုစလုံး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ တက်လှမ်းသွားကြပြီး ချင်းရွှမ်အဆင့် မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။

စာရင်းကြီးမှာ အများစု ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

ခေတ်တစ်ခေတ်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းက စာမျက်နှာကို လုံးဝ လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂန္ထဝင်ဟောင်းများက ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်များဆီသို့ ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ပါရမီရှင် အသစ်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့နှင့်သက်ဆိုင်သော ခေတ်သစ်တစ်ခုက တိတ်တဆိတ် စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော်တွင် စစ်ချန် က ဤ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များ ကို လုံးဝ သတိမထားမိသလို သိပ်ပြီးလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

ယခု သူ့ကို ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်မှာ အခြားကိစ္စတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

"မင်းသား၊ ဒါက ဓလေ့ထုံးစံ ဝန်ကြီးဌာန က ပို့လိုက်တဲ့ တော်ဝင်ဝတ်ရုံ ပါ။ ဝတ်ကြည့်ချင်ပါသလား။"

"မင်းသား၊ ဒါက နန်းတွင်းတည်ဆောက်ရေး ဌာနက ရေးဆွဲထားတဲ့ တော်ဝင်နန်းတော် ရဲ့ ပုံစံကြမ်းတွေပါ။ ကြည့်ရှုချင်ပါသလား။"

"မင်းသား၊ ဒါက နန်းတွင်းရေးရာ ဌာန က ခွဲဝေချထားပေးတဲ့ အစေခံမလေးတွေရဲ့ စာရင်းပါ။ ရွေးချယ်ချင်ပါသလား။"

စစ်ချန် က ဘေးဘက် ခန်းမရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့ရှိ အရာရှိများ အတန်းကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ပစ္စည်းအပုံလိုက်ကို ကိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် လေးစားမှုရှိသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ ဤနေရာတွင် ထိုင်နေသည်မှာ တစ်နာရီရှိပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတစ်နာရီအတွင်း လူခြောက်ဖွဲ့ ရောက်လာခဲ့ပြီး အားလုံးက ဆင်တူရိုးမှား စကားများကိုသာ ပြောဆိုနေကြသည်။

တော်ဝင်ဝတ်ရုံများ၊ တော်ဝင်နန်းတော်များ၊ လစာများ၊ အခြွေအရံများ၊ သက်တော်စောင့်များ၊ အစေခံမလေးများ... စစ်ချန် က သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဝတ်ရုံကို ထားခဲ့၊ ပုံစံကြမ်းတွေကို ယူသွား၊ ငါ့အတွက် အစေခံမလေးတွေ မလိုဘူး။"

အရာရှိများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းသား၊ ဒါက၊ ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး။"

ဓလေ့ထုံးစံ ဝန်ကြီးဌာန မှ ဝန်ကြီးအိုကြီးက အားတင်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ အခြွေအရံမှာ အနည်းဆုံး လူတစ်ရာ ရှိရမယ်၊ အစေခံမလေး အနည်းဆုံး သုံးဆယ် နဲ့ သက်တော်စောင့် သုံးရာ ပါရပါမယ်။"

"ငါ့အတွက် အဲဒါတွေ အသုံးမဝင်ဘူး။" စစ်ချန် က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့။"

"ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့။"

စစ်ချန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ ထိုအရာရှိများက မသိစိတ်မှ ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

သူက ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲတွင် ငိုက်မျဉ်းနေသော ဟေးစန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဝက်ဝံမှာ ယခုအခါ ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ဗိုက်ပေါ်တွင် စားလက်စ ကွေ့ဟွာကိတ်မုန့် ပန်းကန်တစ်ဝက်ကို တင်ကာ နေရောင်အောက်တွင် ပိုးလိုးပက်လက်လန်ကာ လဲလျောင်းနေသည်။

"အဲဒါကို မြင်လား။"

စစ်ချန် က ဟေးစန်း ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုမျိုး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်တဲ့ကောင် တစ်ကောင်ဆိုရင် ရပြီ။"

အရာရှိများက သူ၏ လက်ညှိုးနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ပါးစပ်များ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

စာပေပညာရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဟောက်နေကာ၊ ပါးစပ်တွင် ကိတ်မုန့် အစအနများ ပေကျံနေသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်... သို့သော် မည်သူကမျှ ပြန်မပြောရဲကြပေ။

ဝန်ကြီးအိုကြီးက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို... မင်းသားရဲ့ စံအိမ်တော် ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဒီမှာပဲ နေလို့ ရပါတယ်။"

စစ်ချန် က ဘေးဘက် ခန်းမကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အမေနဲ့လည်း နီးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက အတွင်းနန်းဆောင်လေ။"

"ငါက အတွင်းနန်းဆောင်မှာ နေလို့ မရဘူးလား။"

ဝန်ကြီးအိုကြီး၏ မျက်ခွံများ ခုန်သွားပြီး သူက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ မင်းသားက နေချင်တဲ့နေရာမှာ နေလို့ ရပါတယ်။"

စစ်ချန် က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ထွက်သွားရန် လက်ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

အရာရှိများက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဦးညွှတ်ကာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ယူလျက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

စစ်ချန် က သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်လှဲအိပ်လိုက်သည်။

ဘုရင် တစ်ပါး ဖြစ်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။

ဒါက ဘွဲ့အမည် တစ်ခု သက်သက်ပါပဲ၊ အမည်တစ်ခု ပိုလာရင် ပြဿနာတွေ နည်းသွားတာပေါ့။

ထိုအချိန်မှာပင် ဟေးစန်း က လှိမ့်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ယောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း၊ နောက်တစ်ပွဲ၊ ကွေ့ဟွာကိတ်မုန့် လိုချင်တယ်၊ ပဲနှစ် မပါဘူးနော်။"

ဘေးဘက် ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် နံပါတ်နှစ် ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့် ဖြစ်သော ဟုန်ဖုန်း မှာ ကင်းလှည့်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟေးစန်း ၏ အိပ်မက်ယောင်စကားကို ကြားသောအခါ သူက အနားသို့ သွားပြီး ကန်ချက် တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

"သေတဲ့အထိ စားနေလိုက်စမ်းပါ။"

ဟေးစန်း က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုန်ထလာသည်။ "မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လာကန်ရတာလဲ။"

"မင်းကို ကန်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။"

"ငါ မင်းကို ချမယ်။"

မိစ္ဆာ နှစ်ကောင် စတင် သတ်ပုတ်ကြပြန်သည်။ ဝက်ဝံလက်ဝါး များနှင့် ကျားလက်သီးများ ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် လုံးထွေးနေကာ ပန်းအစုအဝေး နှစ်ခုကို ဖိချေမိပြီး လက်ရန်းတစ်ဝက်ခန့်ကိုလည်း ကွေးကောက်သွားစေသည်။

စစ်ချန် က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း မိစ္ဆာ နှစ်ကောင် သတ်ပုတ်နေသည်ကို နားထောင်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဒီလို နေ့ရက်တွေက တကယ်တော့ အတော်လေး သာယာပါတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျင့်ကြံ ဖို့ မလိုဘူးလေ။

သူ အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ မှာ ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ပူနွေးလာသည်။

သူ့အဖေဆီက သတင်းစကား တစ်ခုပဲ။

စစ်ချန် က ၎င်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။

သတင်းစကား၏ အများစုမှာ မိသားစု ကိစ္စများဖြစ်ပြီး၊ သူ့အမေ နေကောင်းရဲ့လား စသည်ဖြင့် မေးမြန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းမှာ အဆုံးတွင် ပါရှိသော သတင်းစကား ဖြစ်သည်... တတိယဦးလေးက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို ဖြတ်သန်းရတော့မယ် ထင်တယ်။

အခန်း (၁၈၄)

"ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း။"

စစ်ချန် က ဤစကားလုံး နှစ်လုံးကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်က သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော သဘောတရားတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

တတိယဦးလေး က ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို ဖြတ်သန်းတော့မလို့လား။

ဘာလို့ ဒီလောက် ရုတ်တရက်ကြီးလဲ။

ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ထဲရှိ အချက်အလက်များက ရိုးရှင်းလှပြီး အများစုမှာ သူ၏ ဖခင်၏ ပုံမှန် ဟန်ပန်အတိုင်း စကားလုံးနည်းနည်းနှင့် ပြောစရာရှိသည်များကို ပြည့်စုံစွာ ပြောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တတိယဦးလေး နှင့် ပတ်သက်သော နောက်ဆုံးအပိုင်းကတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

"မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး က သူ့ရဲ့ နယ်ပယ် ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကပ်ဘေး ကို ရင်ဆိုင်ရဖို့ များတယ်။"

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း က ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ပဲလေ၊ ရင်ဆိုင်ရဖို့များတယ်ဆိုတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

စစ်ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို အသက်သွင်းကာ တိုက်ရိုက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ အလျင်အမြန် အကြောင်းပြန်လာသည်။

"မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား။"

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။ "တကယ်တော့ သူက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တာ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကြယ်တွေကို အပြည့်အဝ စူးစမ်းလေ့လာရသေးဘူး၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဒီတိုင်း ထွက်သွားလို့ရမလဲဆိုတဲ့ စကားတွေ ပြောပြီး ဆက်ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ။"

စစ်ချန် မှင်သက်သွားသည်။ "..."

သူက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော် အထက် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်များ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တတိယဦးလေး ၏ ပွန်းပဲ့ဖူးယောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်ယောင်နေမိသည်... ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကြယ်တွေ ဟုတ်လား။

ဒီကမ္ဘာရဲ့ အဒေါ်တွေဆိုရင် ပိုမှန်မယ် မဟုတ်ဘူးလား။

သူ၏ ဖခင်က ဆက်လက် သတင်းပို့လာသည်။ "သူက ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကြယ်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နားလည်မှုတွေကို ရှာဖွေနေတယ် ဆိုပြီး နေရာအနှံ့ ခရီးသွားနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ပြန်လာတိုင်း သူ့မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာအသစ်တွေ အမြဲ ပါလာတယ်။"

"ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးတော့ ကြယ်တွေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖလှယ်ရာကနေ ရလာတဲ့ အမှတ်တရ လက်ဆောင်တွေ တဲ့လေ။"

စစ်ချန် မှင်သက်သွားသည်။ "..."

ဒီ တစ်နှစ် ဆိုတဲ့ အချိန်ကန့်သတ်ချက်၊ "နယ်ပယ် ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး" ဆိုတာကြီးက... ဘာလို့... ထွက်ပြေးဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာနေတာနဲ့ တူနေရတာလဲ။

"ချန်အာ။"

ယဲ့ဖူး ၏ အသံက ခန်းမ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမက အစီရင်ခံစာ တစ်သုတ်ကို စစ်ဆေးပြီးစီးခါစဖြစ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ကိုင်ကာ ငေးမောနေသော သားဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

စစ်ချန် က ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အဖေက တတိယဦးလေး ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို ဖြတ်သန်းတော့မယ်တဲ့။"

ယဲ့ဖူး က ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတော့သည်။

ပထမဆုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ထို့နောက် သဘောပေါက်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် သူမ ရယ်မောချလိုက်တော့သည်။

"သူက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိသွားပြီပေါ့လေ။"

ယဲ့ဖူး က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကို စစ်ချန် ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ သိသားပဲ။ သူက ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာ၊ ဒီနေ့ကတော့ အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် နောက်ကျရင် ရောက်လာမှာ သေချာပါတယ်။"

စစ်ချန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အမေက လုံးဝ အံ့ဩပုံ မပေါ်ဘူးနော်။"

"ဘာကို အံ့ဩရမှာလဲ။"

ယဲ့ဖူး က သားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီ တတိယဦးလေး က မျက်နှာက မြို့ရိုးထက်တောင် ထူပြီး၊ ကျင့်ကြံ တာထက် ထွက်ပြေးတာက ပိုတော်သေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်ကို သူ ရန်စခဲ့လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် ရေတွက်နိုင်မယ် ထင်လို့လား။"

"အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းခြင်း လား။ ရွှေပိုးဟပ် အခွံခွာသလို အကွက်ဆင်တာ သက်သက်ပါပဲ။"

သူမက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ အောက်ဘုံ မှာ ဆက်နေတာက ပြဿနာရှာနေသလိုပဲ၊ သူ့ကို အထက်ဘုံကို တက်ခိုင်းပြီး ထာဝရရှင်သန်သူအဆင့် က လူတွေကိုပဲ ခေါင်းကိုက်ခံခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

စစ်ချန် က မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "အမေ၊ အထက်ဘုံ ဆိုတာ... ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်။"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ယဲ့ဖူး ပြုံးလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်က နူးညံ့သွားသည်။ "အထက်ပိုင်းဘုံက... ထာဝရရှင်သန်သူ နယ်ပယ် ပဲ။"

"အဲဒီနေရာက တိတိကျကျ ဘယ်လိုမျိုးလဲ ဆိုတာတော့ အမေလည်း မရောက်ဖူးဘူးလေ။"

"ဒါပေမဲ့ မျိုးဆက်တွေ တစ်လျှောက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းခဲ့တဲ့ စစ်မိသားစု ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့၊ နယ်ပယ် နှစ်ခုကြား ဆက်သွယ်ဖို့က အလွန် ခက်ခဲတဲ့အတွက် သတင်းအချက်အလက် နည်းနည်းလေးပဲ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။"

သူမက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ "မင်းအဖေက ငါ့ထက် ပိုသိတယ်။ အသေးစိတ်ကိုတော့ မင်းအဖေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်ပေါ့။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ပေ။

တတိယဦးလေး က ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ကို ဖြတ်သန်းတော့မည်ဆိုမှတော့ အချိန်ကျလာရင် သူကိုယ်တိုင် သွားကြည့်လိုက်ရုံပေါ့။

ဒါ့အပြင် တစ်နှစ် အချိန်ကျန်သေးတာပဲ၊ လောစရာ မလိုပါဘူးလေ...

နောက်ရက်များတွင် စစ်ချန် က သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင်အဖြစ် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဒီ မင်းသား တစ်ပါး ဖြစ်ရတာက တကယ်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

နေ့တိုင်း ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း နေပူဆာလှုံသည် သို့မဟုတ် အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ဝိုက်တွင် လျှောက်လည်သည်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့မှာလည်း ပျင်းလွန်းသဖြင့် သေမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

ယခုအခါ ထို မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်မှာ မဟာယင် နဂါးပလ္လင်ရှေ့ရှိ ဘယ်နှင့်ညာ တမန်တော်အစောင့်အရှောက်များဖြစ်လာကြပြီး၊ ခမ်းနားသော ဘွဲ့အမည်များနှင့် ကြီးမားသော လစာများကို ရရှိနေကြသည်။

သို့သော် အချိန်အများစုတွင် သူတို့၏ အဓိက အလုပ်မှာ စစ်ချန် နေပူဆာလှုံနေသော ခြံဝင်းထဲတွင် အချင်းချင်း ရိုက်ပုတ်သတ်ပုတ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယင်းကိုမင်းသားကို ကာကွယ်ရန် သိုင်းပညာများ လေ့ကျင့်နေခြင်း ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ဟေးစန်း မှာ ဟုန်ဖုန်း ၏ လက်ချက်ဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိတ်ခံနေရပြန်သည်။

"မင်း အရှုံးပေးပြီလား။" ဟုန်ဖုန်း က ဟေးစန်း ၏ ကျောကို နင်းထားသည်။

ဟေးစန်း က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ သရေစာများကို ကာကွယ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မြေကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ "ဒီစာပေပညာရှင်က... ဒီစာပေပညာရှင်က မင်းကို အလျှော့ပေးထားတာပါ။ ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို ထိခိုက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ။"

"ဖတ်။"

ဟုန်ဖုန်း က သူ၏ တင်ပါးကို ကန်လိုက်သည်။

စစ်ချန် က မျက်လုံးများကိုပင် မဖွင့်ဘဲ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသည်။ "မင်းတို့ ပြီးရင် ခြံဝင်းကို တံမြက်လှည်းလိုက်ဦး။ မင်းတို့က ပီအိုနီပန်း သုံးအုံကို ဖိချေပစ်လိုက်ပြီ။"

ဟေးစန်း က ချက်ချင်း ကုန်းထလာပြီး သရေစာများကို ပါးစပ်ထဲသို့ သုံးလေးကိုက်ဖြင့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို။ ဟုန်ဖုန်း က အရင်စတာ။"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ မင်းက ငါ့ဝေစု သရေစာတွေကို အရင် ခိုးစားတာလေ။"

"ဒီစာပေပညာရှင်က မင်းအတွက် မြည်းစမ်းပေးရုံ သက်သက်ပါ။ မင်း ဗိုက်နာသွားမှာ စိုးလို့ပါ။"

"ငါ မင်းကို သတ်မယ်။"

သူတို့ ထပ်မံ သတ်ပုတ်ကြတော့မည်ကို မြင်သောအခါ စစ်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟေး၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။" ဟေးစန်း က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"လေညင်းခံ ထွက်မလို့။"

မဟာယင် နန်းတွင်း၏ အပြောင်းအလဲများမှာ တကယ်တော့ အလွန် သေးငယ်လှသည်။

ပထမလတွင် အရာရှိများ အားလုံး အကြောက်လွန်နေကြပုံ ရသည်။

ညီလာခံ ကာလအတွင်းတွင် သူတို့က ကျယ်လောင်စွာပင် အသက်မရှူရဲကြပေ။ ကိစ္စရပ်များကို အစီရင်ခံသည့်အခါ သူတို့၏ အသံများကို အလွန် တိုးထားကြပြီး သူတို့၏ ခြေချောင်းများကိုသာ ကြည့်ရဲကြသည်။

ကြီးမားသော မင်းမျိုးမင်းနွယ်မိသားစုများမှာလည်း ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ယခင်က မောက်မာခဲ့သော သခင်လေး များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီး အမျိုးသမီး မိသားစုဝင်များမှာ အိမ်ပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲကြပေ။

အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ သတိထားရသည့် လေထုကြီး တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လူတိုင်းက အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ရင်ခွင်ပိုက် မင်းသမီးကြီး ၏ မီးသုံးခု ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် တစ်လကြာပြီးနောက် ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ယဲ့ဖူး က အစိုးရရေးရာ ကိစ္စများကို အဆင့်ဆင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရုံသာဖြစ်ပြီး ဆုချသင့်သူများကို ဆုချကာ အပြစ်ပေးသင့်သူများကို အပြစ်ပေးလျက် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှင်းလင်းဖယ်ရှားမှုများ မရှိ၊ နှိမ်နင်းမှုများ မရှိ၊ ပြီးတော့ ဝန်ထမ်း အပြောင်းအလဲများလည်း အလွန် နည်းပါးလှသည်။

ဒုတိယလသို့ ရောက်သောအခါ အရာရှိများက တဖြည်းဖြည်း ရဲတင်းလာကြသည်။

ကိစ္စရပ်များကို အစီရင်ခံသည့်အခါ သူတို့၏ အသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ရဲလာကြသည်။

သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် မိသားစုများကလည်း အခြေအနေကို စတင် စမ်းသပ်လာကြသည်။ ဒီနေ့ မိသားစု တစ်စုက နန်းတော်သို့ ရာသီပေါ် သစ်သီးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်များကို ပို့ဆောင်ကာ မင်းသားကို ဂါရဝပြုရန် ဟု ဆိုကြသည်။

မနက်ဖြန်တွင် အခြား မိသားစု တစ်စုက ယခင်မင်းဆက်မှ နာမည်ကြီး ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို အမှတ်မထင် ရရှိခဲ့သည် ဟုဆိုကာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အား ဝေဖန်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။

ယဲ့ဖူး က မည်သူ့ကိုမျှ မငြင်းဆန်သော်လည်း သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာ အမြဲတမ်း အနေတော်ဖြစ်ပြီး များလွန်းခြင်း နည်းလွန်းခြင်း မရှိပေ။

သူမ၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းလှသည်: ကိုယ့်အလုပ်ကို ကိုယ်သေချာလုပ်၊ အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မသုံးနဲ့။

ထို့ကြောင့် လူတိုင်း စိတ်အေးသွားကြသည်။

မင်းသမီးကြီး က စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာသည်။

စည်းမျဉ်းများ အတွင်းတွင် အရာအားလုံးကို ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်၍ ရသည်။

တတိယလသို့ ရောက်သောအခါ လေထုက လုံးဝ ပြေလျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူတိုင်း၏ အာရုံက အခြား လူတစ်ယောက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင်၊ စစ်ချန် ပင်ဖြစ်သည်။

အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်၊ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်၊ ယခင်က ချင်းရွှမ်အဆင့် ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာ၊ ကံကြမ္မာ၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားသူ၊ မင်းသမီးကြီး ၏ တစ်ဦးတည်းသော သား... ဤဂုဏ်ပုဒ်များထဲမှ မည်သည့်အရာမဆို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ၎င်းတို့ အားလုံးက လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင် စုပုံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... သူ့မှာ တာအိုလက်တွဲဖော် မရှိသေးပေ။

ဤသတင်းက သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် မိသားစုကြီးများ၏ အတွင်းခန်းများဆီသို့ တောမီးလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ရဲတင်းသော မိသားစု အနည်းငယ်သာ အခြေအနေကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။

ပထမဆုံး ရောက်လာသူမှာ ကျန် မြို့စားကြီး၏ စံအိမ်တော် ပင်ဖြစ်သည်။

မြို့စားကတော်က သူမ၏ မြေးမလေးကို ခေါ်ကာ နန်းတော်သို့ မင်းသားကို ဂါရဝပြုရန် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခဲ့သည်။ ကောင်မလေးမှာ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးပြီး နုနယ်သော ရုပ်ရည်ရှိကာ စောင်းတီးရာတွင် တော်ပြီး စကားပြောရာတွင်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

စစ်ချန် က ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့ သတ်ပုတ်နေသည်ကို ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ကြည့်နေသည်။

မြို့စားကြီးက သူ၏ မြေးမလေးကို စောင်းတီးပြခိုင်းသည်။

စောင်းသံက သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း အနီးနားရှိ သတ်ပုတ်နေသော "ဒိုင်း-ဒိုင်း-ဒိုင်း" အသံများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေတော့သည်။

သီချင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်း တီးနိုင်ပါတယ်။"

မြို့စားကြီး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထို့နောက် စစ်ချန် ဆက်ပြောသည်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ လော့ချင်းရင် ထက်တော့ နည်းနည်း သာမန်ပါပဲ။ သူမ တီးတဲ့အခါ အရှိန်အဝါက ပိုပြီး ပြင်းထန်တယ်။"

မြို့စားကြီး... "..."

မြေးမလေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး သူမ၏ စောင်းကို ဖက်ကာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်...

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖျင်နန် နယ်စားကြီး၏ စံအိမ်တော် မှ ရောက်လာသည်။

ဒီတစ်ခါကတော့ ပိုပြီး လွန်ကဲသည်။ နယ်စားကြီးက အမွှာ မြေးမလေး နှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ကောင်မလေး နှစ်ယောက်က ရုပ်ထွက် အတိအကျ တူညီနေပြီး အဝတ်အစား တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ သူတို့၏ ဆံပင်များတွင် ပန်ထားသော ပန်းများပင်လျှင် အမျိုးအစား တူညီကြသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုပေးပါ မင်းသား။"

နယ်စားကြီးက သူ၏ မုတ်ဆိတ်များကို ပွတ်သပ်ကာ မြေခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်လို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးမလေးတွေပါ၊ ဝမ်အာ နဲ့ လျန်အာ လို့ ခေါ်ပါတယ်။"

"ညီအစ်မ နှစ်ယောက်က ပါရမီ သာမန်ဆိုပေမဲ့ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာလုံးလှရေးနည်းနဲ့ ပန်းချီပညာတွေမှာ ထူးချွန်ကြပါတယ်။ ပိုပြီး ရှားပါးတာကတော့..."

"သူတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အပြန်အလှန် အထောက်အကူပြုတဲ့ ကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခဲ့ကြတာပါ၊ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားတွေက ဆက်သွယ်နေပြီး သူတို့ရဲ့ နားလည်မှုကလည်း ထူးခြားပါတယ်။"

"မင်းသား က သူတို့ကို အထင်မသေးဘဲ မင်းသားကို အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ ခွင့်ပြုပေးမယ်ဆိုရင်၊ ဖြစ်နိုင်တာက... ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းမှာ မင်းသား အတွက် သူတို့ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ခွန်အားလေးကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်မှာပါ။"

စစ်ချန် က အမွှာညီအစ်မကို ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မှည့်နေသော မက်မွန်သီးများကဲ့သို့ နီရဲနေကြသည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ တိုက်ခိုက်တတ်လား။"

အမွှာညီအစ်မမှာ မှင်သက်သွားကြသည်။

နယ်စားကြီးလည်း မှင်သက်သွားသည်။

"သူတို့လိုမျိုးပေါ့။"

စစ်ချန် က ခြံဝင်းထဲတွင် ထပ်မံ သတ်ပုတ်နေကြသော ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ညီအစ်မ နှစ်ယောက်က အတူတူ ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး ခြင်သံလေးလို သေးငယ်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေကြသည်။ "မ-မလုပ်တတ်ပါဘူး..."

စစ်ချန် ၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ "နှမြောစရာပဲ။"

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ဖျင်နန် နယ်စားကြီးမှာ ငိုယိုနေသော သူ၏ မြေးမလေး နှစ်ယောက်ကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြန်သွားရတော့သည်...

သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ မိသားစုတိုင်းက ပုံစံကို စတင် သဘောပေါက်လာကြသည်။

ဒီမင်းသားရဲ့ အကြိုက်က နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းတာပဲ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤကိစ္စက ပို၍ပို၍ အဓိပ္ပာယ်မရှိအောင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

အချို့က မင်းသား၏ စံနှုန်းက မြင့်မားလွန်းသဖြင့် သာမန် အမျိုးသမီးများက သူ၏ မျက်စိထဲ မဝင်နိုင်ဘူးဟု ဆိုကြသည်။

အချို့က မင်းသားက တိုက်ခိုက်နိုင်သူများကို သဘောကျသည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် မိသားစုများက အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ ငယ်များကို စတင် ရှာဖွေကြပြီး ခိုင်မာသော ကျင့်ကြံခြင်း နှင့် ထူးချွန်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ရှိသူများကို အထူး ရွေးချယ်လာကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ ယဲ့ဖူး ကမူ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလေသည်။

သူမ၏ သားက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျသွားမယ်ဆိုရင် သူမ တားဆီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ချန် က တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း တဖြည်းဖြည်း သတိပြုမိလာသည်။

ဘာလို့ လူတိုင်း လာတိုင်း ကောင်မလေးတွေချည်းပဲ ခေါ်လာရတာလဲ။

ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံခြင်း ရှိကြတယ်။

အချို့က ဂီတမှာ တော်တယ်၊ အချို့က အဂ္ဂိရတ်ပညာ မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်၊ အချို့က ဓားသိုင်း ထူးချွန်ပြီး၊ အချို့က ဖွဲ့စည်းပုံ အစီအရင် တွေမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်။

တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ရုပ်ရည် ထူးချွန်ပြီး လိမ္မာရေးခြား ရှိကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ ရှိ ဗုဒ္ဓနိုင်ငံတော် တစ်ခုကပင် ဗုဒ္ဓမိန်းကလေး တစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သေးသည်။ သူမတွင် ဗုဒ္ဓအရိုး ရှိပြီး ဗုဒ္ဓနှင့် မွေးရာပါ ဆက်နွှယ်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဗုဒ္ဓမိန်းကလေးမှာ ခြေဗလာဖြင့် ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင် ဘုန်းကြီးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နဖူးတွင် ဟင်္သပြဒါး အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိသည်။ သူမ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီသီလရှင်လေး က မင်းသား နဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတော် တွေအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့အတွက်ပဲ လာခဲ့တာပါ..."

စစ်ချန် တဖြည်းဖြည်း ပျင်းရိလာသည်။

ဒီကောင်မလေးတွေက မကောင်းလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့အားလုံးက အရမ်းကောင်းကြပါတယ်—မိသားစု နောက်ခံ ကောင်းတယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်း ကောင်းတယ်၊ ရုပ်ရည် ကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ စကားပြောတာလည်း သင့်တော်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့က အရှေ့ပိုင်းဒေသ က လူတွေလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလို့ သူ အမြဲတမ်း ခံစားနေရတယ်။

ဆုန်ချီ ဆိုရင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ဆွဲပြီး လူတွေနောက်ကို လိုက်ပြေးမယ်၊ ကျိုးယန် ဆိုရင် ယပ်တောင်လေးနဲ့ တွက်ချက်နေမယ်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း က မြည်းတစ်ကောင်ကို ဆွဲသွားရင်းနဲ့တောင် ပုံရိပ်ယောင်တွေကို မြင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ လော့ချင်းရင်ရဲ့ စောင်းတီးသံကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်။

ဟေးစန်း နဲ့ ဟုန်ဖုန်း တို့ သတ်ပုတ်နေတာကတောင် ဒီလူတွေထက် ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသေးတယ်။

ဒီက လူတွေက အရမ်း လိမ္မာလွန်းတယ်။

တောင့်တင်းနေပြီး၊ စံပြ အပြုံးတွေနဲ့ ပြီးပြည့်စုံအောင် ချိန်ဆထားတဲ့ စကားတွေပဲ ပြောကြတယ်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ သူ အပြင်ထွက်တိုင်း သက်တော်စောင့်များ၊ အစေခံမလေးများနှင့် အခြွေအရံ အုပ်စုများက လိုက်ပါလာကြသည်။

လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းရံနေပြီး၊ သူသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လူများက ဦးညွှတ်ကြကာ၊ သူ ဈေးထဲတွင် ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲ စားချင်လျှင်ပင် လမ်းတစ်လမ်းလုံးကို ရှင်းလင်းပေးထားကြသည်။

ဒီမင်းသား ဖြစ်ရတာက သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာလောက် လွတ်လပ်မှု မရှိဘူး...

ဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် အခြား လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြန်သည်။

အန်ကော် မြို့စားကြီး ပင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် မြေးမလေးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

ကောင်မလေး၏ အမည်မှာ ရွှီဝမ်အာ ဖြစ်ပြီး အင်္ကျီနှင့် စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲ စည်းထားပြီး လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံရှိသည်။

အန်ကော် မြို့စားကြီး က အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မြေးမလေး ဝမ်အာ ပါ။ သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကို လေ့လာရတာ နှစ်သက်ပြီး လောကမှာရှိတဲ့ ရှားပါးတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားပါတယ်။"

စစ်ချန် က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ယောက် လာပြန်ပြီ။

သူက လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ရွှီဝမ်အာ က အတော်လေး သွက်လက်လှသည်။ အရိုအသေပေးပြီးနောက် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်းသား၊ ဒီဆေးလုံးက ဝမ်အာ ဖော်စပ်ထားတာ မဟုတ်ပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာ သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် မိသားစုတွေရဲ့ ကလေးတွေကြားမှာ အရမ်း ရေပန်းစားနေပြီး ရှာဖို့က လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။ ဝမ်အာ က အမှတ်မထင် နှစ်လုံး ရလာလို့ မင်းသား ကို အကဲဖြတ်ပေးဖို့ အထူး လာရောက် ဆက်သတာပါ။"

အန်ကော် မြို့စားကြီး က ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် ဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီ ဆေးလုံး က အခု အရမ်း ရှားပါးနေတာ။"

"နန်းတော်ထဲက ပူဇော်ခံ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တွေတောင် ဖော်စပ်လို့ မရဘူးလို့ ကြားတယ်။ ဆေးဖော်စပ်နည်း က နက်နဲပြီး စစ်မှန်တဲ့ အမွေအနှစ် ရှိမှရမယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဝမ်အာ ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ရရချင်း မင်းသား ကို လာပြဖို့ စဉ်းစားမိတာလေ။"

စစ်ချန် က အစပိုင်းတွင် သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသော်လည်း ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုလင်း ပွင့်သွားပြီး သူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ရင်းနှီးနေသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

စစ်ချန် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒီရနံ့က... ကြက်သွန်မြိတ် အရသာပဲ။