အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)

အခန်း (၁၈၅)

စစ်ချန် က သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ဆေးလုံး ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မှင်သက်သွားတော့သည်။

သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီဝမ်အာ က သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီဟု ထင်ကာ အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းသား၊ ဒီဆေးလုံးကို ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဝိညာဉ်ပြန်လည် နိုးထခြင်း ဆေးလုံး လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒါက အရှေ့ပိုင်းဒေသ က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာလို့ ဆိုကြပါတယ်။"

သူမ၏ အသံက ပေါ့ပါးနေပြီး ဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"အခုဆိုရင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် က သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် မိသားစုတွေရဲ့ ကလေးတွေကြားမှာ အရမ်း ရေပန်းစားနေပြီး ဈေးနှုန်းကလည်း အလွန် မြင့်မားနေပါတယ်။ အဓိကကတော့ ဒီထူးခြားတဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဆွဲဆောင်မှုပါပဲ၊ ဘယ်သူမှ လိုက်မတုပနိုင်ပါဘူး။"

အန်ကော် မြို့စားကြီး က သူ၏ မုတ်ဆိတ်များကို ပွတ်သပ်ကာ ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးနေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီ ဆေးလုံး က အခုဆိုရင် ရဖို့ အရမ်း ခက်ခဲနေတယ်လို့ ဒီအရာရှိအိုကြီး ကြားထားပါတယ်။"

သူက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နန်းတော်ထဲက ပူဇော်ခံ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တွေတောင် အချိန်အတော်ကြာအောင် လေ့လာခဲ့ပေမဲ့ ဒီ ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ကို ဘယ်လို ဖော်စပ်ထားလဲ ဆိုတာကို ရှာမတွေ့ခဲ့ကြဘူး။"

"လူတိုင်းက ပြောကြတယ် အရှေ့ပိုင်းဒေသ က အဲဒီ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သခင်ကြီး က အဂ္ဂိရတ်ပညာ တာအို မှာ နက်နဲတဲ့ အသိပညာတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်တဲ့..."

စစ်ချန် က ဆေးလုံး ကို ကိုင်ထားရင်း ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာ သခင်ကြီး ဟုတ်လား။

ရဖို့ ခက်ခဲတယ် ဟုတ်လား။

နက်နဲတယ် ဟုတ်လား။

ဘယ်သူမှ လိုက်မတုပနိုင်ဘူး ဟုတ်လား။

စစ်ချန် က နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောချလိုက်တော့သည်။

အန်ကော် မြို့စားကြီး အတွက်မူ ဤရယ်မောသံက လုံးဝ တခြား ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားသည်။

မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီပဲ။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ရဲ့ အမူအရာက ဒီဆေးလုံးကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ လူငယ်တွေဆိုတာ လတ်ဆတ်ပြီး ရှားပါးတဲ့ အရာတွေကို ဘယ်သူက မကြိုက်ဘဲ နေမှာလဲ။

အခု ရေပန်းစားနေတဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဆေးလုံး ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ ဒီလှုပ်ရှားမှုက မှန်ကန်သွားပြီပဲ။

သူ၏ မြေးမလေးက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ၏ မျက်နှာသာပေးခြင်းကို ခံရပြီး ရွှီမိသားစုက နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားမည့် တောက်ပသော အနာဂတ်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများ ပြေလျော့သွားပြီး မီးလောင်ရာ လေပင့်ရန် မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေတော့သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စစ်ချန် တွေးနေသည်မှာ သူ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ပေ။

စစ်ချန် က ဆေးအိုးမြို့တော် မှ ထိုခြံဝင်းငယ်လေးကို တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန် က မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ယောင်းမကို ဝှေ့ယမ်းနေပြီး အိုးထဲမှ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ရောနှောနေသော တူးနေသည့် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ အနံ့ဆိုးများကို သူ သတိရနေသည်။

ထိုကောင်လေးက ပထမဆုံး ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဝိညာဉ်ပြန်လည် နိုးထခြင်း ဆေးလုံး အသုတ်ကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့စဉ်က အမိုးပွင့်ထွက်မတတ် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်ကို သူ သတိရနေသည်။

ထိုအနံ့ဆိုးထွက်နေသော ဆေးလုံး အနည်းငယ်ကို ကိုင်ကာ "ဆရာ။ အောင်မြင်သွားပြီ။ တကယ် အောင်မြင်သွားပြီ" ဟု အော်ဟစ်နေခဲ့သည်ကို သူ သတိရနေသည်။

ထိုအချိန်က သူက သူ့ကို လေးနက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ကြီးမြတ်တဲ့ တာအို သုံးထောင် ရှိတယ်၊ ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့လေး ကတောင် နက်နဲတဲ့ နေရာဆီကို ဦးတည်သွားနိုင်တယ်။"

ဒီကောင်လေး... သူက တကယ်ပဲ ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ တာအို ကို ကျွမ်းကျင် သွားတာလား။

ကျွမ်းကျင် သွားရုံသာမကဘဲ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၊ မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော်နဲ့ ဒီ မောက်မာတဲ့ သူကောင်းမျိုးနွယ်ဝင် မိသားစုတွေ ရှေ့အထိတောင် ယူဆောင်လာပြီး သူတို့အားလုံး ရှာဖွေနေကြတဲ့ ရှားပါးပစ္စည်း တစ်ခုနဲ့ အဆင့်အတန်း သင်္ကေတ တစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့တာလား။

"မင်းသား က သဘောကျတယ်ဆိုရင် ဒီအရာရှိအိုကြီးရဲ့ အိမ်မှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ပုလင်းအနည်းငယ် ရှိပါသေးတယ်။ နောက်မှ မင်းသား ဆီကို လူလွှတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။"

အန်ကော် မြို့စားကြီး က ပူနေတုန်း သံပုံရိုက်ကာ နွေးထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်အာ ဆိုတဲ့ ဒီကလေးမလေးက ဒီလိုအရာတွေကို လေ့လာရတာ အရမ်း ဝါသနာပါတာ။ သူမက အဲဒီ အရှေ့ပိုင်းဒေသ က အဂ္ဂိရတ်ပညာ သခင်ကြီး ရဲ့ ကျက်သရေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ချင်တယ်လို့ အမြဲ ပြောတတ်တယ်၊ ဟားဟား..."

ရွှီဝမ်အာ ကလည်း အချိန်ကိုက်ပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ သွယ်လျသော လည်ပင်းလေး ပေါ်လာပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဆေးလုံးက မင်းသား ဆီကနေ အပြုံးတစ်ခု ရနိုင်မယ်ဆိုရင် ဝမ်အာ ကျေနပ်ပါပြီ။"

စစ်ချန် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူက သူ၏ လက်ထဲရှိ အနံ့ပြင်းသော ကြက်သွန်မြိတ်ရနံ့ ဆေးလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရည်ရွယ်ချက် ရှင်းလင်းနေသော သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးနှင့် မြေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆေးလုံး ကို ငါ လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။"

စစ်ချန် က ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး ရွှီ။"

ရွှီဝမ်အာ ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

အန်ကော် မြို့စားကြီး မှာ ပို၍ပင် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

သူ လက်ခံလိုက်ပြီ။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် က လက်ခံလိုက်ပြီ။ ဒီပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။

"ဒါပေမဲ့။"

စစ်ချန် ၏ လေသံ ပြောင်းသွားသည်။ "ဒီနေ့ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ကြပါတော့။"

ရွှီဝမ်အာ နှင့် အန်ကော် မြို့စားကြီး တို့ နှစ်ဦးလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ... ပြန်ခိုင်းလိုက်တာလား။

စောစောကတင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ရယ်မောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

အန်ကော် မြို့စားကြီး က အလျင်အမြန် သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်လည် ဖန်တီးလိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆို... ဒါဆို ဒီအရာရှိအိုကြီးက မင်းသား ရဲ့ အနားယူချိန်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးနှင့် မြေးက ဦးညွှတ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

မင်းသား၏ စံအိမ်တော် တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်နှင့် အန်ကော် မြို့စားကြီး က သူ၏ မြေးမလေးကို တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "တွေ့လား။ မင်းပေးတဲ့ ဆေးလုံးကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် က လက်ခံလိုက်တယ်လေ။ ဒါက အစကောင်းပဲ။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ၊ ငါတို့..."

သူတို့ အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော စကားများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

စစ်ချန် က ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဒီ မဟာယင် အင်ပါယာမြို့တော် မှာ နေရတာ တကယ်ကို လုံလောက်နေပြီလို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။

ဘေးဘက် ခန်းမတွင် ယဲ့ဖူး က အစီရင်ခံစာ အပုံလိုက်ကို စစ်ဆေးပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ သားဖြစ်သူ ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချန်အာ။"

ယဲ့ဖူး က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ၊ ဘယ်မိသားစုက သမီးလေးက မင်းရဲ့ တံခါးကို လာပိတ်ပြန်ပြီလဲ။"

စစ်ချန် က မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်တော် အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို ပြန်ချင်တယ်။"

ယဲ့ဖူး ပြုံးလိုက်သည်။

သူမ မြင်နေတာ ကြာလှပြီလေ။

ဒီသုံးလအတွင်းမှာ သားဖြစ်သူက ဘာမှ မပြောပေမဲ့ အဲဒီ စိတ်မရှည်မှုက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အထင်းသား ပေါ်နေခဲ့တာပဲ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ချန်အာ က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလို ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုမျိုးကို တစ်ခါမှ မခံခဲ့ရဘူးလေ။

သူ စစ်မိသားစု မှာ ရှိနေတုန်းက အကြီးအကဲတွေက သူ့ကို အလိုလိုက်ထားကြပြီး သူ လုပ်ချင်တာ အကုန်လုပ်လို့ ရတယ်။

အပြင်ထွက် ခရီးသွားရတာက ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်ပြီး လွတ်လပ်သေးတယ်။

အခု ဒီအင်ပါယာမြို့တော် ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး နေ့တိုင်း ဘုရားတစ်ဆူလို ဆက်ဆံခံနေရတာက သူ့အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲမှာပဲ။

ယဲ့ဖူး က သားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ သိပ်ပြီး တုန့်ဆိုင်းမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြန်ချင်ရင် ပြန်လေ။"

သူမက လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစုတ်တံကို ချလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ၊ မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိနေပြီလဲဆိုတာ ပြန်သွားကြည့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ။"

"ပြင်ဆင်မှုတွေ" ဟူသော စကားလုံးကို သူမ ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှင်းလင်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

စစ်ချန် လည်း ပြုံးလိုက်သည်...

နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် သတင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် က အရှေ့ပိုင်းဒေသ သို့ ပြန်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများ အားလုံး အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကြသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် က ဒီမှာ နေတာ သုံးလပဲ ရှိသေးတယ်လေ၊ ဘာလို့ ထွက်သွားမှာလဲ။

ဝါရင့်အရာရှိကြီး အချို့က နန်းတော်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး ယဲ့ဖူး နှင့် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုကြသော်လည်း သူမက "ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် က အိမ်လွမ်းလို့ အိမ်ကို ခဏပြန်ကြည့်တာပါ" ဟုပြောကာ ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။

သူတို့တွင် သံသယများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း မင်းသမီးကြီး က ထိုသို့ပြောပြီးမှတော့ ဆက်၍ မမေးရဲကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် အရင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော ခမ်းနားလှသည့် နှုတ်ဆက်ပွဲ အခမ်းအနားတစ်ခုကို အလျင်အမြန် စတင် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ဓလေ့ထုံးစံ ဝန်ကြီးဌာန က အခမ်းအနား အစီအစဉ်များကို ညတွင်းချင်း ရေးဆွဲကြပြီး၊ နန်းတွင်းရေးရာ ဌာန က ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့များကို စုစည်းကာ၊ ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များ က လမ်းများကို ရှင်းလင်းကြပြီး၊ အရာရှိများက ရေချိုးကာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ကြသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ပြန်လာခဲ့လျှင် အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် လူတိုင်းက သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ချင်ကြသည်။

စစ်ချန် က မင်းသား၏ စံအိမ်တော် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ထူထပ်လှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ကိုက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မူလက သူက တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ချန်အာ။"

ယဲ့ဖူး က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစေခံမလေး အချို့နှင့်အတူ ဝင်လာပြီး အောက်နားစွန်းတွင် ရွှေချည်ဖြင့် တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ ပုံဖော်ထားသော အသစ်စက်စက် အနက်ရောင် တော်ဝင်ဝတ်ရုံ တစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။

"အမေ။" စစ်ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖူး က တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဝတ်လိုက်။"

စစ်ချန် က မယူပေ။ "အရမ်း အလုပ်ရှုပ်ပါတယ်။"

"အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး။"

ယဲ့ဖူး က သားဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ကော်လာကို ကိုယ်တိုင် သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းက အခု မဟာယင် ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ဖြစ်နေပြီ။ ဒါက ဟန်ရေးပြဖို့ မဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ဘက်မှာ မင်းကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေကို ရှင်းပြဖို့အတွက်ပဲ။"

"ဒီလို ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ထွက်သွားမှသာ သူတို့ စိတ်အေးနိုင်မှာလေ။ လိုအပ်တဲ့ ခမ်းနားမှုက ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် မဟုတ်ဘဲ လူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့အတွက်ပဲ။"

သူမက သားဖြစ်သူ၏ အနည်းငယ် မလိုလားသေးသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီပြဇာတ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ကပြဖို့ အမေ့ကို တစ်ခါလောက် ကူညီပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

စစ်ချန် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တော်ဝင်ဝတ်ရုံကို ယူလိုက်သည်...

နေ့လယ်အချိန်၊ အင်ပါယာမြို့တော်၏ လမ်းမကြီးပေါ်တွင်။

လမ်းတစ်လမ်းလုံးကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်အောင် ရှင်းလင်းထားပြီး၊ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ကာ လှံရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များက လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခြေသုံးလှမ်းလျှင် တစ်ယောက်စီ ရပ်နေကြပြီး နန်းတော်တံခါးမှ မြို့စွန်အထိ တန်းစီနေကြသည်။

သာမန်ပြည်သူပြည်သားများက ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များ၏ ကန့်သတ်မျဉ်းများ နောက်တွင် စုရုံးနေကြပြီး ရှေ့ကို မြင်ရရန် ခြေဖျားထောက်ကာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့အထဲမှ အများစုမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် လူငယ်လေး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ကာ ဘိုးဘေးကြီး ကိုပင် ကန်ထုတ်နိုင်သည်ဟုသာ ကြားဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ လာပြီ၊ သူ လာပြီ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

နန်းတော်တံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။

ပထမဆုံး ထွက်ပေါ်လာသူများမှာ ဝိညာဉ်မြင်းများကို စီးနင်းထားကြသည့် အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် သူရဲကောင်း တစ်စုဖြစ်ပြီး သူတို့၏ မြင်းခွာသံများက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ စည်းချက်ညီညီ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထို့နောက် "ပြိုင်ဘက်ကင်း" ဟူသော စာလုံးများ ထိုးနှက်ထားသည့် အလံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ငွေရောင် သံချပ်ကာဝတ် ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့ဝင် သုံးဆယ့်ခြောက်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် ရထားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဖြူစင်သော ဝိညာဉ်မြင်း ရှစ်ကောင် ဆွဲလာသည့် အနက်ရောင် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရထားလုံး တစ်စီး ဖြစ်သည်။ ရထားလုံး၏ ကိုယ်ထည်တွင် မဟာယင် ၏ တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ မြေပုံကို ထွင်းထုထားပြီး ပြတင်းပေါက်များတွင် ရွှေချည်ကုလားကာများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ရထားလုံး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လူနှစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် စာပေပညာရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟေးစန်း ရှိနေသည်။ သူက ခန့်ညားထည်ဝါပုံ ပေါက်စေရန် မျက်နှာကို တည်ထားရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများက လမ်းဘေးရှိ သကြားလုံး ရောင်းနေသော ဈေးသည်ဆီသို့ မကြာခဏ ရောက်သွားတတ်သည်။

ညာဘက်တွင် ဟုန်ဖုန်း ရှိနေပြီး သူက တကယ်ကို လေးနက်နေကာ သူ၏ ကျားမျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေပြီး လူတိုင်းကို လုပ်ကြံသူများအဖြစ် သဘောထားနေသည်။

သာမန်ပြည်သူပြည်သားများ အားလုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် ရထားလုံးက နန်းတော်တံခါးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ဆီသို့ တောက်လျှောက် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

ရွှေချည်ကုလားကာကို သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က မတင်လိုက်သည်။

စစ်ချန် ရထားလုံးထဲမှ ထွက်လာသည်။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ တော်ဝင်ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ရွှေချည်ဖြင့် ထိုးနှက်ထားသော တောင်တန်းနှင့် မြစ်များ ပုံစံပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို အလွန် ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားလှပစေကာ သေမျိုး တစ်ယောက်နှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

လမ်းမကြီးမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သာမန်ပြည်သူပြည်သားများက ရထားလုံးရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဒါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် လား။

သူက အရမ်း ငယ်လွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် ထိုဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်နေသဘောထားက သူ့ကို သာမန် လူငယ်လေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်အောင် ဖန်တီးထားလေသည်။

အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက် အရာရှိများက နန်းတော်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးက ထူထပ်လှသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူများမှာ ဆံပင်ဖြူ အရာရှိအိုကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး သူ လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက အတူတူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ မင်းသား ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."

အသံများက လမ်းမရှည်ကြီး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

စစ်ချန် က ထူပေးသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "အားလုံး ထကြပါ။"

ထို့နောက် သူက ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များ၏ အနောက်တွင် စုရုံးနေကြပြီး ကြည့်ရှုရန် ခြေဖျားထောက်နေကြသော သာမန်ပြည်သူပြည်သားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

လူတွေ အရမ်း များလွန်းတယ်။

နန်းတော်တံခါးမှ သူ၏ အမြင်အာရုံ အဆုံးအထိ လူပင်လယ်ကြီးမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။

အချို့က ကလေးများကို ပွေ့ချီထားကြပြီး အချို့က သက်ကြီးရွယ်အိုများကို တွဲကူထားကြကာ အချို့က ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရရန် အစွမ်းကုန် ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေကြသည်။

စစ်ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူ ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လေထုကို သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဝုန်း... အင်ပါယာမြို့တော် တစ်ခုလုံး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံက ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင်၊ နွေးထွေးပြီး လေးလံသော အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အင်ပါယာမြို့တော်၏ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

အဲဒါက နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ ပဲ။

စစ်ချန် က ကောင်းကင်ယံရှိ ရွှေရောင် စိတ်ဆန္ဒစွမ်းအား ကို ကြည့်လိုက်သည်... ဒါက ပြည်သူတွေဆီကနေ လာတာဆိုတော့၊ ပြည်သူတွေဆီကိုပဲ ပြန်ပေးလိုက်တာပေါ့။

ထိုအတွေးဖြင့် စစ်ချန် က ညင်သာစွာ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဤရွှေရောင် နိုင်ငံတော်ကံကြမ္မာ က အလင်းစက်လေးများ ထောင်သောင်းချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းမရှည်ကြီးပေါ်သို့ မိုးဖွဲလေးများကဲ့သို့ ရွာကျလာကာ မော့ကြည့်နေသူတိုင်း၏ အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

အလင်းစက်လေးများက သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသည်။

အဘိုးအို တစ်ဦးက သူ၏ ခါး မနာတော့ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကလေးငယ် တစ်ဦးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ ယခင်ကထက် ပိုမို တောက်ပလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်တန့်နေခဲ့သော ပိတ်ဆို့မှု တစ်ခုက အမှန်တကယ် ပြေလျော့သွားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားတော့သည်။

"ဒါ၊ ဒါက..."

"ဒါ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ရဲ့ ကောင်းချီးပဲ။"

"ဒါ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပဲ။"

လူအုပ်ကြီး စတင် လှုပ်ရှားလာတော့သည်၊ အချို့က ဒူးထောက်ကြပြီး အချို့က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်ကြကာ ပို၍များပြားသော လူများက ရွှေရောင် အလင်းမိုးကို မော့ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။

"အားလုံးပဲ။"

လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စစ်ချန် က အလင်းမိုး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး သာမန်ပြည်သူပြည်သားများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို သွားတော့မယ်၊ ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲဆိုတာ မသေချာဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေပါစေ၊ မဟာယင် မှာ ဒီလို အချိန်အခါမျိုး ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ မှတ်မိနေမှာပါ။"

သူက ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ၏ အသံ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ဒီမြို့တော်ကြီး ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းပါစေ။"

"မင်းတို့အားလုံး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပူပန်မှုတွေ ကင်းဝေးကြပါစေ။"

သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လမ်းတစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် အင်ပါယာလမ်းမပေါ်ရှိ အရာရှိများနှင့် ဧကရာဇ်သက်တော်စောင့်များ အားလုံး၊ အဝေးမှ မြင်တွေ့နိုင်သော သာမန်ပြည်သူပြည်သားများနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

အသံက တောင်တန်းများ ဟိန်းဟောက်သံ သို့မဟုတ် ဆူနာမီ လှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မြေကြီးကိုပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်..."

အသံလှိုင်းများက အင်ပါယာမြို့တော် အထက်တွင် တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ယဲ့ဖူး က အင်ပါယာနန်းတော် ၏ အထက်တည့်တည့်တွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ့ကို အဝေးမှ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စစ်ချန် လည်း လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ အဆုံးအစမဲ့သော ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ထွက်ခွာမယ်။"

အခန်း (၁၈၆)

အရှေ့ပိုင်းဒေသ သို့ ပြန်လာသော လမ်းတွင် စစ်ချန် ၏ ခရီးသွားနှုန်းမှာ သူ လာစဉ်ကထက် များစွာ နှေးကွေးနေသည်။

အခမ်းအနားနှင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုများမှာလည်း များစွာ ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေသည်။

လီတစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင် အကွာအဝေးတိုင်းတွင် မြို့တစ်မြို့ အမြဲ ရှိနေတတ်သည်။

မြို့တိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများမှာလည်း အများစု ဆင်တူကြသည်။

မြို့စား သို့မဟုတ် တာဝန်ခံ အရာရှိများက လူများကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ကြိုဆိုကြပြီး သူတို့၏ သဘောထားများမှာ အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှု ရှိကြသည်။

သူတို့၏ စကားများထဲတွင် "မင်းသား က ဒီနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားတာက တကယ်ကို ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှပါတယ်" နှင့် "မင်းသား ကသာ ဒါကို ခွင့်မပြုရင်၊ ဒီအရာရှိငယ် က ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ရှင်းပြဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ပါဘူး" စသည့် စကားလုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့နောက် သူတို့က အစပြု၍ ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော တစ်စီးကို လွှတ်ကာ ခရီးတစ်ထောက် လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးကြသည်။

စစ်ချန် ကလည်း စကားပြောရ လွယ်ကူသူဖြစ်ပြီး သူတို့က ယဉ်ကျေးနေသရွေ့ သူက သူတို့ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေပေ။ "အလုပ်ရှုပ်သွားပြီနော်" ဟု ပြောပြီး ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် စောင့်ရှောက်ပေးသော အဖွဲ့ကြီးမှာ လိမ့်ဆင်းလာသော နှင်းလုံးကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ ပိုမို ကြီးမားလာတော့သည်။

မဟာယင် နယ်စပ်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူ၏ နောက်၌ ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော အစီးနှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဧရာမ နဂါးကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တန်းစီနေကြသည်။

ဒါက တကယ်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရဲ့ ခရီးစဉ် နဲ့ တူနေတော့သည်။

ဟေးစန်း က ဤခံစားချက်ကို အတော်လေး နှစ်သက်နေသည်။

သူတို့ မြို့တစ်မြို့ကို ဖြတ်သွားတိုင်း သူက ရှေ့ထွက်ရပ်ကာ စစ်ချန် ၏ ကိုယ်စား "မြို့စားကြီးက အလွန် စေတနာကောင်းတာပဲ" သို့မဟုတ် "စစ်သည်တွေ ပင်ပန်းသွားပြီ" စသည့် ယဉ်ကျေးသော စကားအနည်းငယ်ကို ဟန်ပါပါဖြင့် ပြောဆိုတတ်သည်။

ထိုစောင့်ကြပ်နေသော စစ်သူကြီးများကလည်း ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားကြပြီး "သခင်ကြီး ဟေးစန်း" ဟု အမြဲတမ်း ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ပေါ်တွင် ဟေးစန်း က လက်နောက်ပစ်ကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေပြီး ဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင် က ဂုဏ်ကျက်သရေတွေနဲ့ အိမ်ပြန်လာတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။"

ဟုန်ဖုန်း က သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီကာ သူ့ကို စွေကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီ ဝက်ဝံရုပ်ကြီးနဲ့များ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေနဲ့ ပြန်လာတာ ဟုတ်လား။"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။"

ဟေးစန်း က ဟန်မပျက်စေရန် အထူး ဝတ်ဆင်ထားသော အစိမ်းရောင် စာပေပညာရှင် ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။

"လူတွေက ငါ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး သခင်ကြီး လို့ ခေါ်တာက သူတို့ စည်းမျဉ်းတွေကို သိလို့လေ။"

"ငါတို့က ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလေး အနည်းငယ်နဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်တာက ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတာပေါ့။"

သူက ဟုန်ဖုန်း ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းလို အရိုင်းအစိုင်း ကောင်က ဘာသိမှာလဲ။"

ဟုန်ဖုန်း က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ကာ လေမှုတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒါကို သိတယ်။"

မိစ္ဆာ နှစ်ကောင် ထပ်မံ သတ်ပုတ်ကြပြန်သည်။

စစ်ချန် က ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် လှဲလျောင်းနေပြီး သူတို့ကို အာရုံစိုက်ရန် ပျင်းရိနေသည်။

ပဲနီလေး က သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားခိုနေပြီး အားပေးနေသည့်အလား ရံဖန်ရံခါ အသံပြုနေသည်။

သူတို့က ဤသို့ အေးအေးလူလူဖြင့် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ခန့် ပျံသန်းလာခဲ့ကြသည်။

ရှေ့ရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် ကြီးမားမြင့်မားသော တံခါးစောင့်မြို့ကြီး တစ်မြို့ ပေါ်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလက သူတို့ ဤနေရာမှနေ၍ မဟာယင် သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က အနားသို့ပင် မရောက်သေးခင်မှာ ဘုရင် ကို ကြိုဆိုမည့် အလံများကို တံခါးစောင့်မြို့ အထက်တွင် လွှင့်ထူထားပြီး ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သူကြီး တစ်စုက သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော တစ်စီးဖြင့် တက်လာကြပြီး သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ယခင်တစ်ခေါက်က စစ်သူကြီး ကျောက်ဝူ ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒီလက်အောက်ငယ်သား ကျောက်ဝူ က မင်းသား ကို ရိုသေစွာ ကြိုဆိုပါတယ်။"

ကျောက်ဝူ က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ရှိ စစ်သည်များကလည်း ပြီးပြည့်စုံသော စည်းချက်ညီမှုဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လိုက်လံ အရိုအသေပေးကြသည်။

စစ်ချန် က ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စစ်သူကြီး ကျောက် ပင်ပန်းသွားပြီ။"

"မပင်ပန်းပါဘူး။"

ကျောက်ဝူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာ အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလက ဤလူသည် ချင်းရွှမ်အဆင့် ၏ ထိပ်ဆုံးက စစ်ချန် မျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သုံးလ ကြာပြီးနောက် သူ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်တော့ မဟာယင် ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ဆိုသော ဘွဲ့အမည်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လောကကြီးရဲ့ အပြောင်းအလဲက အရမ်း မြန်လွန်းလို့ တစ်ခါတလေကျရင် တုံ့ပြန်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘူး...

စစ်ချန် ၏ ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က တံခါးစောင့်မြို့ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

မဟာယင် ၏ မြို့အသီးသီးမှ သူ့ကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်လာခဲ့သော ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော အစီးနှစ်ဆယ်ကျော်က သူ၏ နောက်တွင် တန်းစီနေကြရာ အတော်လေး ခမ်းနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဝူ က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ "မင်းသား၊ တံခါးစောင့်မြို့ အတွင်းမှာ ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားပြီးပါပြီ..."

"မလိုပါဘူး။"

စစ်ချန် က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ သင်္ဘောဦးပိုင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့က သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် လိုက်ပါသွားကြသည်။

"မင်းတို့ အားလုံး ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြတော့။"

စစ်ချန် က သူတို့ဘက်သို့ လက်သီးဆုပ်ကာ နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီခရီးစဉ်မှာ မင်းတို့ အားလုံးကို အလုပ်ရှုပ်စေခဲ့ပြီ။"

ထိုအရာရှိများက မရှုပ်ပါဘူး ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောကြသည်။ "မင်းသား ကို အလုပ်အကျွေးပြုခွင့် ရတာက ဒီအရာရှိငယ် တွေရဲ့ ကံကောင်းမှုပါ။"

"ဂရုစိုက်ပါ မင်းသား။"

"မင်းသား ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ယဉ်ကျေးသော စကားများ အပြန်အလှန် ပြောဆိုပြီးနောက် စစ်ချန် လှည့်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်ကြာမြင့်ခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ၏ ခရီးစဉ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် စတင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော များက တစ်စီးပြီးတစ်စီး လှည့်ကာ မဟာယင် ၏ နယ်မြေများအသီးသီးဆီသို့ ပြန်သွားကြတော့သည်...

အရှေ့ပိုင်းဒေသ။

တောင်တန်းများက အနိမ့်အမြင့် ရှိနေပြီး ထူထပ်သော သစ်တောများက အဆုံးအစမဲ့ ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသည်။

အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ထွက်ပြေးသည့် နည်းစနစ်များမှ အလင်းတန်းများက ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သည်၊ အချို့က မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားကြပြီး အချို့က ရုတ်တရက် ကွေ့ကောက်သွားကြသည်။

အလင်းတန်း နှစ်ခု ဝင်တိုက်မိပြီး လေထဲတွင် မီးလုံးကြီး တစ်လုံးအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားကာ ဆဲဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုပင် တွေ့ရသေးသည်။

ဒါက မဟာယင်ဘက်နဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုပဲ။

ဟေးစန်း က သိသိသာသာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားပြီး အောက်ဘက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"တောင်တန်းတွေက မြင့်မားပြီး ရေတွေက ကျယ်ပြန့်တယ်၊ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေက စိမ်းလန်းစိုပြေနေတယ်... အာ၊ ဒီ ရင်းနှီးနေတဲ့ ရနံ့လေး..."

သူ၏ ပန်းတိုင်များသော စကားများ မဆုံးခင်မှာပင် အဝေးမှ ဆူညံသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အောက်ဘက် အနိမ့်ပိုင်းတွင် လူနှစ်စု ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပွန်းပဲ့ဖူးယောင်နေကာ အဝတ်အစားများမှာလည်း နေရာအနှံ့ စုတ်ပြဲနေသည်။

သူက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း စောင့်နေလိုက်။ မင်းကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့ ဆရာ ကို ငါ သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"

ခဏအကြာတွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်မှ ရောက်ရှိလာပြီး သူ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူက ငါ့ တပည့် ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ။"

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ က မျက်ရည်များဖြင့် တိုင်ကြားရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားသည်။

ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် အလယ်အလတ်အရွယ် ကျင့်ကြံသူ ၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် ကျင့်ကြံသူ ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် စတင် တိုက်ခိုက်ကြရာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ကျောက်ကမ်းပါး တစ်ဝက်ခန့် ပြိုကျသွားတော့သည်။

ဆူညံသံက အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ မကြာခင်မှာ အဝေးမှ ပိုမို အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို တစ်ဦးက ဒေါသကြောင့် မီးခိုးများ ထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ "မင်းတို့ ဂျူနီယာ နှစ်ယောက်က ငါ့ မြေး ကို ပူးပေါင်းပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့လေ။"

မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ပိုမို သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။

လူအချို့က ဖရိုဖရဲ တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲတွင် ရောထွေးနေကြပြီး မှော်ရတနာ များ နေရာအနှံ့ ပျံသန်းနေကာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်း များ လွင့်စင်နေသည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ပေါ်တွင် ဟေးစန်း က စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေပြီး ခေါင်းကိုပင် ယိမ်းနွဲ့ကာ ဝေဖန်နေသေးသည်။ "ကိုယ့်မျိုးဆက်အပေါ် ထားရှိတဲ့ တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတဲ့ အချစ်ပဲ။ ဒါက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ တစ်လျှောက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ အစဉ်အလာကောင်း တစ်ခုပါပဲ..."

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလန်ပြလိုက်သည်။ "အငယ်လေး အရိုက်ခံရရင် အကြီးက လာတယ် လို့ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါလား၊ ပြီးတာပဲလေ။"

စစ်ချန် က အောက်ဘက်ရှိ ဖရိုဖရဲ တိုက်ပွဲကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရင်းနှီးနေတဲ့ အရသာလေး ပါပဲ။"

...

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ဆက်လက် ရှေ့တိုးသွားသည်။

နောက်ထပ် လီနှစ်ရာခန့် ပျံသန်းပြီး နက်ရှိုင်းသော တောင်ကြားတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ဟုန်ဖုန်း က ရုတ်တရက် အံ့သြသံ တစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။

စစ်ချန် က သူ လက်ညှိုးထိုးပြရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ကြားထဲတွင် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်က လူတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။

ဝိုင်းရံခံထားရသူမှာ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်လုံးကို အသေအလဲ ကာကွယ်ထားသည်။

တိုက်ခိုက်သူများအထဲမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျင့်ကြံသူ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ရတနာတွေက သီလရှိတဲ့သူတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာကွ။ မင်းရဲ့ သီလက မလုံလောက်ဘူး၊ အဲဒါကို ပေးလိုက်ရင် မင်းအသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်။"

"မင်းအမေ သီလ။"

"အိုး။ မင်းက ပြန်ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။"

ထို့နောက် ဓားနှင့် ဓားမ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နတ်စွမ်းအားများ ရူးသွပ်စွာ ပျံသန်းသွားကာ တောင်ကြားထဲရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များကို ထိမှန်ပြီး ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားစေသည်။

အဖွဲ့သားများက ကြည့်ရှုနေစဉ် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်မျောနေသည်။

ဟုန်ဖုန်း က အောက်ဘက်တွင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသော ထိုလူများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သီလ ဆိုတဲ့ ဒီစကားလုံးက များသောအားဖြင့် လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်သီး အရွယ်အစားနဲ့ တိုက်ရိုက် အချိုးကျတယ်။"

စစ်ချန် က အတော်လေး သဘောတူသည်။ "ရင်းနှီးနေတဲ့ ဖော်မြူလာ ပါပဲ။"

...

တကယ်တော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ စစ်ချန် က သူ၏ မိခင်၏ နှလုံးသား အစောင့်အရှောက် လက်ကောက်မှတစ်ဆင့် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သွားနိုင်သည်။

သို့သော် သူက နည်းနည်း ထပ်စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ယခုမှ ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်အတောအတွင်း အရှေ့ပိုင်းဒေသ မှာ ဘာအပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူ ကြည့်ချင်သေးသည်။

ပြီးတော့ ဒီ တက်ကြွတဲ့ စွမ်းအင်ကိုလည်း နည်းနည်း ထပ်ခံစားချင်သေးတယ်လေ။

မဟာယင် မှာ လပေါင်းများစွာ နေခဲ့ရတာက စည်းကမ်းတကျ ရှိပေမဲ့ တစ်ခုခု လိုနေသလို သူ အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရတယ်။

ဒီကနဲ့ မတူဘူး။

လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ရင်၊ ရိုက်လိုက်တာပဲ။ ခိုးရင် ခိုးတာပဲ။ တစ်ခုခု လိုချင်ရင်၊ လုပ်လိုက်ရုံပဲ။ မနိုင်ရင်၊ အကူအညီ ခေါ်မယ်။ ခေါ်လာတဲ့လူတွေက မနိုင်ရင်၊ အရှုံးပေးလိုက်မယ်။

ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျတယ်။

ရိုင်းစိုင်းပေမဲ့ အဲဒါက အစစ်အမှန်ပဲ...

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က နောက်တစ်ထောက် ထပ်မံ ပျံသန်းသွားသည်။

ရှေ့တွင် တောင်ထွတ်များကြားတွင် တိမ်များနှင့် မြူများ လှည့်ပတ်နေသော ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသည့် တောင်တန်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ လူသတ်ပြီး ပစ္စည်းလုရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်၊ သူတို့ တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အောက်ဘက်မှ ပုံရိပ် တစ်ဒါဇင်ကျော် ခုန်ထွက်လာကြသည်။

တစ်ယောက်ချင်းစီက အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံး တပ်ထားကာ စွမ်းအားကြီးမားသော အရှိန်အဝါများ ရှိကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပင် ရှိလေသည်။

လူတစ်ဒါဇင်ကျော်က ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လျက် တန်းစီ ရပ်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကျင့်ကြံသူ က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ သူ လေ့ကျင့်ထားသော စကားများကို ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့က တာအိုမိတ်ဆွေ တို့၊ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ ဒီတောင်ကို ငါ ဖွင့်ခဲ့တာ၊ ဒီသစ်ပင်ကို ငါ စိုက်ခဲ့တာ။ ဒီကနေ ဖြတ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်..."

သူ၏ စကားတစ်ဝက်တွင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ အခြေအနေကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

သရေစာများကို ဝါးစားနေသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်။

ပြဿနာ သွားရှာဖို့ မသင့်တော်တဲ့ပုံ ပေါက်နေတဲ့ ကျားတစ်ကောင်။

မျက်နှာဖုံးစွပ် ကျင့်ကြံသူ မှာ အသက်ရှူတစ်ကြိမ်စာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက အလွန် သဘာဝကျစွာဖြင့် လေသံပြောင်းသွားတော့သည်။

"...ဒီကနေ ဖြတ်သွားချင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့က ကြိုဆိုဖို့ ရောက်လာတာပါ။"

"စီနီယာ တို့ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လက်ဝေ့ယမ်းကာ သူ၏ နောက်ရှိ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းသစ်တောထဲသို့ "ဝှီး" ခနဲ ပြန်ဆင်းသွားကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးက ရေစီးကြောင်းလို ချောမွေ့နေသည်။ လမ်းပိတ်ဆို့ခြင်းမှသည် စကားပြောင်းခြင်း၊ ထွက်ပြေးခြင်းအထိ အနည်းငယ်မျှ တုန့်ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဆက်တည်း လုပ်ဆောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟေးစန်း က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ ဒီအတိုင်းပဲ... ထွက်သွားကြတာလား။"

ဟုန်ဖုန်း က လျှာတောက်ခေါက်လိုက်သည်။ "အရှေ့ပိုင်းဒေသ က တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တွေရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စွမ်းရည်တွေက တစ်စထက်တစ်စ ပိုပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာတာပဲ။"

စစ်ချန် က သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ထုံးစံ တွေက အရင်လိုပဲ ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ် ရှိနေတုန်းပဲ။"

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလားတူ မြင်ကွင်းများက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်အပင် တစ်ပင်တည်းအတွက် သတ်ပုတ်နေကြသူများ ရှိသည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဆိုသည့် ရိုးရှင်းသော စကားလေး တစ်ခွန်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော သွေးထွက်သံယို အဖြစ်အပျက်များ ရှိသည်။

လမ်းမလယ်ကောင်မှာတင် ရှင်းလင်းနေကြသော ဂိုဏ်းအချင်းချင်း ရန်ငြိုးများလည်း ရှိသည်။

ရံဖန်ရံခါ လမ်းဘေးတွင် ဆိုင်ခန်းဖွင့်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကိုပင် တွေ့ရသေးသည်။ သူတို့၏ ဆိုင်းဘုတ်များတွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်:

"နတ်ဘုရားသားရဲ ပေါက်လေးများ ကြိုတင်မှာယူနိုင်သည်၊ စရန်ငွေ ပြန်အမ်းမည် မဟုတ်။"

"ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရတနာမြေပုံ၊ ကလေးရော လူကြီးပါ လိမ်လည်ခြင်း မရှိ။"

"ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ် အပိုင်းအစများ၊ ကံပါလာသူများအတွက်။"

စစ်ချန် က သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီကာ အောက်ဘက်ရှိ ဤရင်းနှီးနေသော နယ်မြေကို ကြည့်နေသည်။

တောင်တန်းတွေက အဲဒီ တောင်တန်းတွေပဲ၊ ရေကလည်း အဲဒီ ရေပဲ၊ လူတွေကလည်း... အဲဒီ စရိုက်တွေပဲ။

စစ်ချန် မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

တကယ်ပဲ... အရှေ့ပိုင်းဒေသ ဖြစ်မှ ရမယ်။

တကယ်ကို ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကောင်းချီးရထားတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ...

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် စစ်ချန် က တော်လောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့ထံသို့ တစ်ခုစီ ပေးပို့လိုက်သည်။

အကြောင်းအရာက အားလုံး အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကို ပြန်ရောက်နေပါပြီ၊ မင်းတို့အားလုံးကို ငါ့အိမ်မှာ စုဝေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စစ်မိသားစု ဝင်တွေက ဂိုဏ်းအသီးသီးကို လာပြီး ကြိုဆိုပါလိမ့်မယ်။ စိတ်မပူကြပါနဲ့။"

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက နောက်ထပ် ကျောက်စိမ်းအဆောင် နှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တစ်ခုကို ဟေဟွမ်းဂိုဏ်း သို့ ပေးပို့ပြီး အခြားတစ်ခုကို ညမိုးစွေမျှော်စင် သို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

ဤ အဒေါ် နှစ်ယောက်က ယခင်က သူ့ကို အကူအညီများစွာ ပေးခဲ့ဖူးပြီး စစ်ချန် က သူတို့အပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင် ရှိခဲ့သည်။

အခု တတိယဦးလေးက မြာပွေလွန်းပြီး အထက်ဘုံကိုထွက်ပြေးတော့မှာဆိုတော့၊ သူတို့ကို အသိပေးတာက သင့်တော်ပြီး မှန်ကန်တာပေါ့။

ဤအရာများ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စစ်ချန် က လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ အစိမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။

"နှလုံးသား အစောင့်အရှောက်၊ ငါ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပေး။"

နွေးထွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု စီးဆင်းလာပြီး တည်ငြိမ်သော ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ပွင့်လာသည်။

တံခါး၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် စစ်မိသားစု နယ်မြေများ၏ ရင်းနှီးသော ရနံ့ ရှိနေသည်။

သူ အထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားလိုက်သည်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့က အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြပြီး ပဲနီလေး ကလည်း အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စစ်ချန် ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တည်နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းတံခါး ပေါက်က သူတို့၏ နောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားတော့သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ၏ ကောင်းကင်အောက်တွင်၊ အဝေးရှိ တောင်တန်းများမှ သဲ့သဲ့မျှ ထွက်ပေါ်နေသော တိုက်ခိုက်သံများနှင့် ဆိုင်ရှင်တစ်ယောက်၏ အာခေါင်ခြစ် အော်ဟစ်သံများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဖြတ်သွားရင် လက်လွတ်မခံနဲ့နော်။ ရှေးဟောင်း—"

အသံက လေထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားတော့သည်။