အခန်း (၁၈၇-၁၈၈)

အခန်း (၁၈၇)

စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းရနံ့များက ဟင်းလင်းပြင် လိုဏ်ခေါင်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ပျံ့လွင့်လာသည်။

စစ်ချန် က အလင်းတံခါးပေါက်မှ ထွက်လာရာ သူ၏ ခြေအောက်တွင် ရင်းနှီးနေသော လမ်းလေး ရှိနေသည်။

ဟေးစန်း က သူ့နောက်မှ လိုက်ထွက်လာပြီး သူ၏ ဝက်ဝံနှာခေါင်းဖြင့် အားရပါးရ အနံ့ခံလိုက်သည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဝက်ဝံမျက်နှာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လှည့်ကာ တတိယအဘိုး ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

"ဒီဂျူနီယာ က တတိယအဘိုး ကို သွားရောက် ဂါရဝပြုပါတော့မယ်..."

ဝက်ဝံ၏ ပုံရိပ်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဟုန်ဖုန်း က အလင်းတံခါးပေါက်မှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ဟေးစန်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ဦးတည်ချက်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်။

"အဲဒီ ဝက်ဝံကောင်..."

ပဲနီလေး ကလည်း သူမ၏ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ပျံတက်သွားပြီး အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အတွင်းဆောင် အစေခံမလေးများ မကြာခဏ စုဝေးလေ့ရှိသော ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေနဲ့ သရေစာတွေကို အမြဲ ပြင်ဆင်ထားလေ့ရှိတယ် ဆိုတာကို အဲဒီ အကောင်ပေါက်လေးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတယ်လေ။

ဟုန်ဖုန်း က အကြောဆန့်လိုက်ရာ သူ၏ အရိုးများ တကျွတ်ကျွတ် မြည်သွားသည်။

"ငါ နေရာဟောင်းမှာ သွားနားလိုက်ဦးမယ်။"

သူက ပြောပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ဝါးတောဆီသို့ သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားတော့သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် စစ်မိသားစု ဆီကို သူလာတုန်းက၊ နေပူဆာလှုံဖို့ အထူး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ အစိမ်းရောင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို သူ အဲဒီမှာ တွေ့ခဲ့တယ်လေ။

စစ်ချန် က သူတို့ လူစုကွဲသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

သူက လမ်းလေးအတိုင်း ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စစ်မိသားစု ၏ နယ်မြေများမှာ အရင်လိုပင် ဖြစ်သည်။

ရံဖန်ရံခါ လမ်းဘေးတွင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသော အစေခံ အချို့ကို တွေ့ရပြီး၊ သူ့ကို မြင်သောအခါ အားလုံး ရပ်တန့်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။

"သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ။"

ကင်းလှည့်နေသော သက်တော်စောင့် တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြတ်သွားပြီး၊ သူ့ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း ဦးညွှတ်ကာ ရိုသေစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

"သခင်လေး။"

အရာအားလုံးက သူ ထွက်သွားစဉ်က အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသလိုလည်း ထင်ရသည်။

သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသော အကြည့်များက ပို၍ စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိပြီး ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေကြောင်း စစ်ချန် ခံစားရသည်။

မဟာယင် မှာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီကို ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ...

စစ်ခိုင် က စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

စစ်ချန် က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူက ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေပြီး ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

အသံကြားသောအခါ စစ်ခိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သားအဖ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စစ်ခိုင် က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အလွန် သာမန်ပင် ဖြစ်သည်။ "မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား။"

"ဟုတ်။"

စစ်ချန် က စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးကာ သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ "အမေကတော့ နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ မဟာယင် မှာ ရှိနေသေးတယ်၊ ရက်အနည်းငယ် နေရင် ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

စစ်ခိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်း ကို ချကာ ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်းအမေ အဲဒီအကြောင်း သတင်းပို့ထားပါတယ်။"

သူက သားဖြစ်သူကို ခဏမျှ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးသဲ့သဲ့လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ "ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ဟုတ်လား။"

စစ်ချန် ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ဘွဲ့အမည် တစ်ခု သက်သက်ပါ။"

စစ်ခိုင် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းအမေက ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြထားပါတယ်။ ပုံရိပ်ယောင်နဂါး၊ နှစ်တစ်သောင်းကြာ လိမ်လည်မှု... မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့ပါတယ်။"

စစ်ချန် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဖေက... သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံပဲနော်။"

"ဘာကို ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။"

စစ်ခိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "မဟာယင် အင်ပါယာ ကြီးကိုလား။"

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဧရာမ မြေပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

မြေပုံပေါ်တွင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ၊ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ်၊ မြောက်ပိုင်းတောရိုင်း၊ အနောက်ပိုင်းဒေသ... နှင့် အဆုံးမဲ့ပင်လယ် တို့ကို အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။

"ချန်အာ။"

စစ်ခိုင် က မြေပုံကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးက ဘယ်လောက် ကျယ်ဝန်းလဲ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ။"

"မဟာယင် ဆိုတာက အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ရဲ့ အဓိက အင်ပါယာ သုံးခုထဲက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်။"

"အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် ကလည်း ဒေသကြီး ငါးခုထဲက တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့..."

စစ်ခိုင် ၏ လက်ချောင်းက မြေပုံပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်ရာ ဒေသကြီး ငါးခု တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

"ဒီလောကကြီးက အရမ်းလည်း သေးငယ်ပါတယ်။"

သူ လှည့်လိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

"ရေကန်လေး တစ်ခုလိုမျိုး... သေးငယ်ပါတယ်။"

စစ်ချန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ရေကန်လေး တစ်ခု ဟုတ်လား။

"အဖေ ဆိုလိုချင်တာက..."

"အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း။"

စစ်ခိုင် က စကားကို ဆက်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲနောက်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်း ဒါကို မေးချင်နေတာ မဟုတ်လား။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စစ်ခိုင် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ကို ဖြတ်သန်းတော့မယ့် အကြောင်းကို မင်း သိပြီးပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စစ်မိသားစု ရဲ့ အရင် မျိုးဆက်မှာ ဘယ်သူက အထက်ဘုံကိုတက် သွားလဲဆိုတာကို မင်း သိလား။"

စစ်ချန် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းရဲ့ အဘိုး ပဲ။"

စစ်ခိုင် က ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန် မှင်သက်သွားသည်။

အဘိုး ဟုတ်လား။

သူ ကြီးပြင်းလာတဲ့ တစ်လျှောက်လုံး အဘိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သလို ဘယ်သူကမှလည်း သူ့အကြောင်းကို အတိအကျ ပြောတာ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

အဘိုး က ကွယ်လွန်သွားတာ ကြာပြီလို့ပဲ သူ ထင်ထားခဲ့တာ၊ အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး။

"မင်း မမွေးခင် နှစ်အနည်းငယ် အလိုမှာပဲ အဘိုးကြီးက ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး ကောင်းကင်တံခါး ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တာ။"

"ဒါကြောင့် မင်း သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တာပေါ့။"

စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန် က ဤသတင်းကို ချေဖျက်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက စကားစလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ စစ်မိသားစု က..."

စစ်ခိုင် ပြုံးလိုက်သည်။ "မျိုးဆက်တိုင်းမှာ အထက်ဘုံကိုတက် သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်တော့ အမြဲတမ်း ရှိတယ်။"

"အခု မင်း နားလည်ပြီလား။"

"ဘာဖြစ်လို့ စစ်မိသားစု လိုမျိုး မိသားစုကြီး တစ်ခုမှာ မိသားစုတွင်း ပဋိပက္ခ ဆိုတာ နီးပါး မရှိရတာလဲ။"

"ဘာဖြစ်လို့ မင်းမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိဘူး လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ မင်းကို ဘယ်သူကမှ နှိမ့်ချမဆက်ဆံဘဲ အားလုံးက မင်းအမေကို အစွမ်းကုန် နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာလဲ။"

သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သားဖြစ်သူကို ကျောခိုင်းထားလိုက်သည်။

"အဲဒါက သူတို့ရဲ့ စရိုက်က အရမ်း မြင့်မြတ်နေလို့ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲဒီအစား..."

"စစ်မိသားစု အတွက်တော့ အထက်ဘုံကို မတက်နိုင်တာနဲ့ ကျင့်ကြံ လို့ မရတာက အခြေခံအားဖြင့် ဘာမှ မကွာခြားလို့ပဲ..."

"နှစ်ခုလုံးက အောက်ဘုံ မှာပဲ နေရတာလေ။"

"ရေကန်က ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး၊ ရေကန်က ရေကန်ပဲလေ။"

"ရေကန်ထဲမှာ အကြီးဆုံး ငါးဖြစ်ဖို့အတွက် ဘယ်သူက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေမှာလဲ။"

စစ်ချန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နားလည်သွားတော့သည်။

ဘာဖြစ်လို့ မိသားစု အကြီးအကဲတွေက သူ့အပေါ် ဒီလောက် သက်ညှာခဲ့ကြတာလဲ။

ဘာဖြစ်လို့ လွတ်လပ်စွာ ကြီးပြင်းခွင့်ပြုခြင်း က မိသားစု အစဉ်အလာ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာလဲ။

အဲဒီတုန်းက သူ ထင်ခဲ့တာက မိသားစုထဲက လေထုက ကောင်းလို့ပဲပေါ့။

အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့...

စစ်ခိုင် က သူ၏ အတွေးများကို မြင်သွားပုံ ရသည်။ "ငါတို့ စစ်မိသားစု နဲ့ အခြား သာမန် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေ ကြားမှာ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်က ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အခြား မိသားစုတွေက အကျိုးအမြတ်၊ ဂုဏ်ကျက်သရေ နဲ့ ဒေသတစ်ခုကို စိုးမိုးဖို့ ဆိုတာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြတယ်။"

"ဒီအရာတွေအတွက် ညီအစ်ကိုတွေ တိုက်ခိုက်ကြတယ်၊ သားအဖတွေ ရန်သူဖြစ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ အကြံအစည်တွေ၊ ဖိနှိပ်မှုတွေ မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာကြတယ်... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို မင်း အများကြီး မြင်ခဲ့ရမှာပဲ။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စစ်မိသားစု ကတော့ မဟုတ်ဘူး။"

စစ်ခိုင် ဆက်ပြောသည်။ "စစ်မိသားစု ကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ နေ့ကတည်းက ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိခဲ့တယ်... အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း။"

"လူတစ်ယောက်တည်း အထက်ဘုံကိုတက် တာ မဟုတ်ဘူး။"

"အထက်ဘုံကိုတက် နိုင်တဲ့သူတိုင်း တက်ကြတယ်။"

"အထက်ဘုံကို မတက်နိုင်တဲ့သူတွေက အောက်ပိုင်းနယ်ပယ် မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြရင်း မိသားစု ကို ထိန်းသိမ်းပြီး နောက်လာမယ့်သူတွေအတွက် လမ်းခင်းပေးကြတယ်။"

ဖခင်ဖြစ်သူ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို စစ်ချန် သတိရသွားသည်။

"စစ်မိသားစု က ရန်ငြိုးမထားဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရန်ငြိုးရှိလာရင် များသောအားဖြင့် နေရာမှာတင် ရှင်းပစ်လိုက်လို့ပဲ။"

အဲဒီတုန်းက သူ့အဖေက အာဏာရှင်ဆန်တယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ။

အခု သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီ။

အဲဒါက အာဏာရှင်ဆန်တာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒါက... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး တစ်ဖက်လူကို တူညီတဲ့ အဆင့်အတန်းမှာ မထားတာပဲ။

ရေကန်ထဲက ငါးတစ်ကောင်က မင်းကို ပူဖောင်းတစ်လုံး မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင် မင်း ဂရုစိုက်မလား။

မစိုက်ဘူးလေ။

မင်းက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်လို့ပဲ ထင်ပြီး ရိုက်ထုတ်လိုက်မှာပေါ့။

ပြီးတော့ မင်း အဲဒါကို မေ့သွားမှာပဲ။

စစ်ချန် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်က နွေးထွေးနေပြီး ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခု ကျန်ရစ်စေသည်။

"အဖေ။"

သူက ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ "အဖေကရော။"

စစ်ခိုင် ပြုံးလိုက်သည်။

သူက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ ကျိုင်းကောင်အို ပင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါလား။"

"ငါက ဒီမျိုးဆက်အတွက် မိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ၊ ဒီအိမ်ကို ငါ စောင့်ရှောက်ရမယ်။"

"မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး အထက်ဘုံကိုတက် သွားပြီး၊ မင်းအမေ မဟာယင် ကနေ ပြန်ရောက်လာပြီး၊ မင်းတို့ ဂျူနီယာ တွေ အားလုံး ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာတွေ့သွားတဲ့အခါ..."

သူ လှည့်လာရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အကြည့်ကို စစ်ချန် ကောင်းကောင်း ဖတ်မရနိုင်ပေ။

"ဖြစ်နိုင်တာက၊ ငါလည်း စတင် ပြင်ဆင်သင့်ပြီထင်တယ်။"

...

စစ်ချန် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ အချိန်က စောနေသေးသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားများက သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။

ရေကန်။

အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း။

အထက်ပိုင်းနယ်ပယ်... အဲဒါက နောက်ထပ် ရေကန်တစ်ခုလား။

ဒါမှမဟုတ် စစ်မှန်တဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုလား။

အဲဒီမှာရော နေမင်း တစ်စင်း ရှိနေမလား။

အရေးအကြီးဆုံးက၊ အဲဒါက သူ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့တဲ့နေရာ နဲ့ ပိုနီးစပ်မလား။

အချိန်စီးဆင်းမှုက ပြင်ပနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေတဲ့ ဝူရင်တောင်ကြား ထဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အကြောင်းကို သူ တွေးမိသွားသည်။

အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် ကရော။

အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် နဲ့ အောက်ပိုင်းနယ်ပယ် ရဲ့ အချိန်တွေကရော ကွဲပြားနေမလား။

စစ်ချန် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

သူ၏ တတိယဦးလေး ကို သွားကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နယ်ပယ် ကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီလူက လက်ရှိမှာ ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိနေမလဲ။

တတိယဦးလေး ၏ ခြံဝင်းက မိသားစု နယ်မြေများ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်း ဝါးတောတစ်ခုဘေးတွင် ရှိသည်။

စစ်ချန် အနားသို့ပင် မရောက်သေးခင်မှာ အထဲမှ သီချင်းညည်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တေးသွားက အလွန် ထူးဆန်းပြီး ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေကာ ချက်ချင်း ဖန်တီးထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ဟီးဟီးဟီး~ ဟားဟား!"

"ပုရွက်ဆိတ်လေး~ အိမ်ပြောင်းမယ်~ ကောင်းကင်ဘုံကို ပြောင်းမယ် အိမ်ကို မလွမ်းနဲ့~"

"အိုး၊ နောက်တစ်ကြောင်းက ဘာလဲ..."

"မိန်းမငယ်လေး~ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်~ သွယ်လျတဲ့ ခါးလေးနဲ့ ခြေတံရှည်ရှည်လေး~"

စစ်ချန်... "..."

ဒါက နယ်ပယ် ကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့လို့ အချိန်မရွေး အထက်ဘုံကိုတက် နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ လူနဲ့ တူနေလို့လား။

သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။

တတိယဦးလေး က ခြေသံကို ကြားသော်လည်း နောက်ကို မကြည့်ပေ။ "ဘယ်သူလဲ။"

"တတိယဦးလေး။"

စစ်ချန် က သူ့ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ ငေးမောစွာ ထိုးဆွနေသော ပုရွက်ဆိတ်အုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အလုပ်ရှုပ်နေတာလား။"

"အိုး၊ ငါ့ရဲ့ တူကြီး ပြန်ရောက်နေပြီလား။"

"မဟာယင် မှာ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင် ဟုတ်လား။ ကျွတ် ကျွတ်၊ အဲဒီ ဘွဲ့အမည်က အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး ရဲ့ ဘွဲ့ထက် အများကြီး ပိုပြီး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတာပဲ။"

စစ်ချန် က ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ "အဖေက ဦးလေး အထက်ဘုံကိုတက် တော့မယ်လို့ ပြောတယ်။"

"အင်းဟင်း။"

တတိယဦးလေး က ပုရွက်ဆိတ်များကို ထပ်မံ ထိုးဆွလိုက်သည်။ "အဲဒါက တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်နေပြီ။"

"ဦးလေးရဲ့ နယ်ပယ် ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး လို့လည်း အဖေ ပြောတယ်။"

"ဟုတ်တယ်။"

တတိယဦးလေး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တုတ်ကို လွှင့်ပစ်ကာ လက်ခုပ်တီးပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဟူး၊ ဒီ နယ်ပယ် ကို ဖိနှိပ်ထားရတာ ဘယ်လောက်တောင် နေရခက်လဲဆိုတာ မင်း မသိပါဘူး။"

"အဲဒါက ဘာနဲ့တူလဲဆိုတော့... ဟင်း၊ ဆီးတွေ အများကြီး အောင့်ထားရသလိုမျိုး၊ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျတော့မလို ဖြစ်နေပေမဲ့ အတင်းအကျပ် ဆက်အောင့်ထားရသလိုမျိုးပဲ။"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တတိယဦးလေး က သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။ "...အဲဒါက ဘယ်လို အကြည့်မျိုးလဲ။"

"ဘယ်လိုလဲ။ တူလို့လား။"

"သိပ်မတူဘူး။"

စစ်ချန် က ပုရွက်ဆိတ်အုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ အားနေလို့ ပျော်စရာအတွက် ပုရွက်ဆိတ်တွေကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူတယ်။"

တတိယဦးလေး မှာ စကားမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူက ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက လွင့်မျောလာသည်။ "အင်း... အထက်ဘုံကိုတက် တာ မလုပ်ခင် စိတ်ကို အနားပေးတာကလည်း အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်လေ။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မပြန်လာခင်၊ အဒေါ်မု နဲ့ အဒေါ်စု နှစ်ယောက်လုံးဆီကို ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းမှတ်တမ်း တွေ ပို့ခဲ့တယ်။"

"တတိယဦးလေး အထက်ဘုံကိုတက် တော့မယ်၊ အချိန်က တစ်နှစ်လောက် လိုသေးတယ်လို့ သူတို့ကို ပြောပြခဲ့တယ်။"

တတိယဦးလေး ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာမှာတင် အေးခဲသွားသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ စစ်ချန် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"ဘယ်သူ... ဘယ်သူ့ဆီ ပို့လိုက်တာလဲ။"

"မုချန်ချန်၊ အဒေါ်မု။"

စစ်ချန် က လေးနက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ဟေဟွမ်းဂိုဏ်း က အဒေါ်စု လေ။"

"တတိယဦးလေး ရဲ့ နယ်ပယ် ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး၊ နောက်တစ်နှစ်နေရင် အထက်ဘုံကိုတက် တော့မယ်လို့ ပြောပြီး၊ သူတို့ အချိန်ရရင် အခမ်းအနားကို လာကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တယ်။"

တတိယဦးလေး ၏ မျက်နှာမှာ မြင်သာသော နှုန်းဖြင့် ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

ထို့နောက် စိမ်းသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခရမ်းရောင် ပြောင်းသွားတော့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တစ်ခုခု ပြောချင်သကဲ့သို့ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ရီသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ထွက်မလာပေ။

သူ ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် စတင် လျှောက်တော့သည်။

တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ်၊ သုံးပတ်... သူ၏ ခြေလှမ်းများက ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာသည်။

"တစ်နှစ်... တစ်နှစ်..."

သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ ခြေကို အားပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး။"

"အဲဒါ အရမ်းကြာတယ်။"

သူက စစ်ချန် ၏ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ သူ၏ ပုခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အရင်ကထက် ပို၍ လေးနက်နေသည်။

"ချန်အာ၊ မင်းရဲ့ တတိယဦးလေး စကားကို နားထောင်။"

"အခု ငါ့ရဲ့ နယ်ပယ် က အလွန် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေတယ်လို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။"

"ငါ ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ တကယ်ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။"

သူက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နေရာမှာတင် တစ်ပတ်လှည့်ကာ၊ ငါ သွားရတော့မယ် ဆိုသည့် အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ခံစားရတယ်... အများဆုံး နာရီဝက်ပဲ။"

"မဟုတ်ဘူး။ လဝက်ပဲ။"

"လဝက်အတွင်းမှာ၊ ငါ သေချာပေါက် အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို ဖြတ်သန်းတော့မှာ။"

သူက စစ်ချန် ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက တောင်းဆိုနေသည်။ "ချန်အာ၊ မြန်မြန်၊ သူတို့ဆီ နောက်ထပ် သတင်းစကား တစ်ခု အမြန် ပို့လိုက်၊ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ အထက်ဘုံကိုတက် တာက အချိန်စောသွားပြီလို့ ပြောလိုက်။ သူတို့ကို ပြောလိုက်... မလာခဲ့ကြနဲ့လို့ ပြောလိုက်။"

စစ်ချန် က သူ့ကို ကြည့်နေပြီး စကားမပြောပေ။

တတိယဦးလေး စိုးရိမ်လာသည်။ "ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း။ ဒီ အရှိန်အဝါ။ ဒီ လှုပ်ခတ်မှု။ ငါ အထက်ဘုံကိုတက် တော့မယ့်ပုံ မပေါက်ဘူးလား။"

စစ်ချန် က သူ့ကို အတန်ကြာအောင် ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရိုးရိုးသားသားပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သိပ်မတူဘူး။"

"အကြွေးရှင်တွေ အိမ်တံခါးဝ လာခေါက်လို့ ထွက်ပြေးမယ့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူတယ်။"

တတိယဦးလေး... "..."

သူ ပြန်ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ရှာမတွေ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ခြေဆောင့်ကာ၊ သူ၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"ဘာလို့များ ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ..."

အခန်း (၁၈၈)

ခြံဝင်းထဲတွင် တတိယဦးလေး ၏ ငိုကြွေးသံ ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲမှာပင်၊ တံခါးဝမှ အခြား အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံက သူ၏ အသံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေသေးသည်။

"မင်းက ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။"

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ် က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖူးဖူးလုံးလုံး ကလေးငယ် တစ်ဦးကို ပွေ့ချီထားသည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ စစ်ချန် ၏ ညီဝမ်းကွဲလေး၊ စစ်မင် ပင်ဖြစ်ပြီး အသက် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။

စစ်ရွှေ လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအစ်ကို။ အစ်ကို လမ်းလျှောက်တာ ဘာလို့ ခြေသံမကြားရတာလဲ။"

"ငါ လမ်းလျှောက်တာ အသံမြည်ရင်၊ ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကြားရမှာလဲ။"

ဒုတိယဦးလေး က ကလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း တတိယဦးလေး ကို အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

"ဘုံပြန်တက်ခြင်း ကပ်ဘေး က မင်းရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် လား။ မင်းက စောစောဖြစ်မယ်ဆိုရင် စောစောဖြစ်ရတာလား။ မင်း ဒီည ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော် ပြီး မနက်ဖြန် မနက် အထက်ကို တက်သွားမယ်လို့ပဲ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါလား။"

"မင်းပုံစံကို ကြည့်ဦး၊ ဟမ်။"

စကားပြောနေစဉ် သူက ရင်ခွင်ထဲရှိ စစ်မင် လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သူ၏ တတိယညီကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အရွယ်ရောက်နေတဲ့ ယောက်ျားကြီး တစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် အချိုးမကျဖြစ်နေသေးတယ်။"

"ယဉ်ကျေးမှု ဆိုတာ ဘယ်ရောက်နေလဲ။"

ကျယ်လောင်သော အသံကြောင့် လန့်သွားသဖြင့် စစ်မင် လေးက နောက်ဆုံးတွင် "ဝါး" ဟု ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

တတိယဦးလေး က ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်..."

"ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ။"

ထိုအချိန်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါးဝမှ ခြေသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

စစ်ခိုင် က လက်နောက်ပစ်လျက် ဝင်လာသည်။

သူက အရင်ဆုံး စစ်ချန် ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်က ဒုတိယဦးလေး ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ စစ်မင် ပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် တတိယဦးလေး ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူက တတိယဦးလေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်က အထက်ဘုံကိုတက် တော့မှာကို အခုထိ ကလေးဆန်နေတုန်းပဲ။"

ထို့နောက် သူက ဒုတိယဦးလေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ယောက်က ကလေးကို ချီထားပြီးတော့ အော်ဟစ်နေတုန်းပဲ။"

သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စကားလုံး သုံးလုံးကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးမှု ဘယ်ရောက်နေလဲ။"

ဒုတိယဦးလေး... "..."

တတိယဦးလေး... "..."

ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူကမျှ ပြန်မပြောရဲကြပေ။

စစ်ခိုင် က စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... "ဟွန်း။"

ခြံဝင်းတံခါး အပြင်ဘက်မှ နောက်ထပ် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

သူတို့ လေးယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တတိယအဘိုး က တောက်ပနေသော သစ်မွှေးကြိမ်ကောက် ကို မှီကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်လာသည်။

သူ့နောက်တွင် ဟေးစန်း လိုက်ပါလာသည်။

ထိုဝက်ဝံမှာ ယခုအခါ အစေခံကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့် တူနေပြီး၊ တစ်နေရာရာမှ လုယူလာသော လေးထောင့်ဦးထုပ်ငယ် တစ်လုံးကို ခေါင်းတွင် ဆောင်းထားသည်။

သူက လက်ဖက်ရည်ဗန်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး ဟန်ဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလေသည်။

တတိယအဘိုး က အရင်ဆုံး ခြံဝင်းထဲရှိ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ကြိမ်ကောက် ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ဘန်း။

သူက အရင်ဆုံး စစ်ခိုင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မိသားစု ခေါင်းဆောင်။"

စစ်ခိုင် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဒုတိယဦးလေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒုတိယကောင်။"

ကလေးကို ချီထားသော ဒုတိယဦးလေး လည်း ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်က တတိယဦးလေး ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ "တတိယကောင်။"

တတိယဦးလေး က ချက်ချင်း ခါးကို မတ်လိုက်သည်။ "တူတော် ဒီမှာ ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။"

တတိယအဘိုး က ကြိမ်ကောက် ဖြင့် သူတို့သုံးယောက်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်က မိသားစု ခေါင်းဆောင်။"

"တစ်ယောက်က အကြီးအကဲ။"

"ပြီးတော့ နောက်တစ်ယောက်က အချိန်မရွေး အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် ကို သွားတော့မယ့်သူ။"

"ဒါက ကလေးနှစ်ယောက် ရှေ့မှာ မင်းတို့ ပြသတဲ့ စံနမူနာလား။"

"ညီအစ်ကိုတွေ ရန်ဖြစ်တယ်၊ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ သုံးတယ်၊ အချိုးမကျ ပြုမူတယ်..."

သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကြိမ်ကောက် ဖြင့် မြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးမှု ဘယ်ရောက်နေလဲ။"

စစ်ခိုင်... "..."

ဒုတိယဦးလေး... "..."

တတိယဦးလေး... "..."

မျိုးဆက် သုံးခု၊ ပါးစပ် သုံးခု၊ တူညီသော စကားတစ်ခွန်းတည်းကို သုံးကြိမ်တိတိ ပြောခဲ့ကြသည်။

ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ကျိုင်းကောင်အို ပင်ကြီးပေါ်မှ ငှက်အချို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ဤမြင်ကွင်းကို အလွန်တရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ထင်သွားကြပုံရသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စစ်ချန် က နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

အကြီးအကဲတွေ ဆူပူခံရတဲ့အခါ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားတာကိုး။

ဤရယ်မောသံက အတားအဆီး တစ်ခုခုကို ချိုးဖျက်လိုက်ပုံရသည်။

တတိယအဘိုး က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းခါကာ ကြိမ်ကောက် ကို မှီလျက် အနီးနားရှိ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။

ဟေးစန်း က အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ထိုင်ခုံကို သုတ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် ကျွမ်းကျင်လွန်းသဖြင့် စစ်ချန် ပင်လျှင် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်မိသွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အားလုံး ထိုင်ကြ။"

တတိယအဘိုး ၏ စကားကြောင့် ညီအစ်ကို သုံးယောက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပြီး ထိုင်ရန် နေရာများ ရှာလိုက်ကြသည်။

ဒုတိယဦးလေး က စစ်မင် လေးကို ပွေ့ချီလျက် ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး၊ စစ်ခိုင် က တတိယအဘိုး ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ၊ တတိယဦးလေး ကတော့... တတိယဦးလေး က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်ချန် ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ပြောစမ်း။"

တတိယအဘိုး က တတိယဦးလေး ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘုံပြန်တက်ခြင်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က တိတိကျကျ ဘာလဲ။"

တတိယဦးလေး က ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒါက... နယ်ပယ် ကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့လို့ပါ။"

"အမှန်တိုင်း ပြောစမ်း။" တတိယအဘိုး ၏ ကြိမ်ကောက် က မြေကြီးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ဖိနှိပ်ထားနိုင်သေးလဲ။"

စစ်ခိုင် နှင့် ဒုတိယဦးလေး တို့ နှစ်ဦးလုံးက တတိယဦးလေး ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်လုံး သုံးစုံ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် တတိယဦးလေး ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စတင် ပြန်လာတော့သည်။

သူက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက လွင့်မျောနေသည်။ "အဲဒါက... တကယ်တော့... သိပ်ပြီး အရေးမကြီးပါဘူး..."

"သိပ်ပြီး အရေးမကြီးဘူး ဆိုတာ ဘယ်လောက်ကြာတာလဲ။" တတိယအဘိုး က ဖိအားပေးလိုက်သည်။

တတိယဦးလေး ခဏမျှ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

"သုံးနှစ်လား။"

ဒုတိယဦးလေး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သုံးနှစ်ဆိုတာ သိပ်မကြာပါဘူး၊ သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ရပါသေးတယ်..."

"မဟုတ်ဘူး..." တတိယဦးလေး ၏ အသံက ခြင်သံလေးလို သေးငယ်နေသည်။

"သုံးလလား။" စစ်ခိုင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဒါလည်း... ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး..." တတိယဦးလေး ၏ ခေါင်းက ပို၍ပင် ငုံ့ကျသွားသည်။

တတိယအဘိုး ၏ ကြိမ်ကောက် က မြေကြီးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ "ဒါဆို တိတိကျကျ ဘယ်လောက်ကြာလဲ။"

တတိယဦးလေး က အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ "...အင်း... အနှစ်သုံးဆယ်လောက်လား။"

ခြံဝင်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

စစ်ခိုင် မှာ စကားမထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားပုံရသည်။

ဒုတိယဦးလေး မှာ လက်ဖက်ရည်များကို ပက်ထုတ်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

တတိယအဘိုး က တတိယဦးလေး ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က လူမိုက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

တတိယဦးလေး က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။ "ဖြစ်နိုင်တာက၊ ဖြစ်နိုင်တာက... နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်လား။ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်လား။ ဒီကိစ္စက... အတက်အကျ ရှိတယ်လေ..."

"အတက်အကျ ရှိတယ် ဟုတ်လား။"

တတိယအဘိုး က ထိုစကားများကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ သိပ်ကို ကောင်းတဲ့ အတက်အကျပဲ။"

သူ၏ မျက်ခုံးဖြူများ တုန်ရီသွားသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းက နယ်ပယ် ကို ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး ဆိုပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဒီမှာ လာအော်နေတာပေါ့..."

စကားပြောနေစဉ် သူက ကြိမ်ကောက် ဖြင့် မြေကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်သည်။

"မင်းက ငါတို့ကို အရူးလုပ်နေတာလား။"

တတိယဦးလေး လည်ပင်းပုသွားပြီး သူ၏ အသံက ပို၍ပင် သေးငယ်သွားသည်။ "အဲ၊ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး... နည်းနည်းလေး... ရှေ့တိုးသွားတာပါ..."

"နည်းနည်းလေး ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။"

"မင်းက ဒီလောက်တောင် ထွက်သွားချင်နေမှတော့..."

တတိယအဘိုး က ကြိမ်ကောက် ကို အားပြု၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း ဆက်မဖိနှိပ်ထားနဲ့တော့။"

"ဟင်။" တတိယဦးလေး မှင်သက်သွားသည်။

"ငါ ဆိုလိုတာက..."

တတိယအဘိုး က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ဖိပြောလိုက်သည်။ "စောစောလေး သွားသေလိုက်တော့။"

"..."

ထို့ကြောင့် တတိယဦးလေး စစ်ရွှေ ၏ ဘုံပြန်တက်ခြင်း ကပ်ဘေး ကို သုံးလအကြာတွင် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

တည်နေရာ: အဆုံးမဲ့ပင်လယ်။

စစ်မိသားစု ၏ မျိုးဆက် အဆက်ဆက်မှ အထက်ဘုံကိုတက် သွားသူများ အားလုံး ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ ကပ်ဘေးများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်...

နောက်ရက်များတွင် စစ်မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ အဓိက ဖြစ်ရပ်ကြီး နှစ်ခုကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေတော့သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ သုံးလအကြာ အဆုံးမဲ့ပင်လယ် တွင် ပြုလုပ်မည့် တတိယသခင် စစ်ရွှေ ၏ အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ မိသားစု ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများကို မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်ပေ။

အဆုံးမဲ့ပင်လယ် ရှိ နေရာကို ကြိုတင် စီစဉ်ပြီး စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သလို၊ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးအတွက် ကာကွယ်မှု၊ ကြိုဆိုလက်ခံမှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များကို သေချာစွာ စီစဉ်ရန် လိုအပ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ တစ်လအကြာတွင် မိသားစုအတွင်း ကျင်းပမည့်မိသားစု စားပွဲသောက်ပွဲပင်ဖြစ်သည်။

ဤ စားပွဲသောက်ပွဲ က စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

စစ်ချန် ဖိတ်ကြားထားသော သူငယ်ချင်းများဖြစ်သည့် ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့အပြင်

တတိယအဘိုး ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူကာ ဧည့်သည်စာရင်းကို... အဆပေါင်းများစွာ တိုးချဲ့လိုက်သည်။

"ရွှေလေး ထွက်သွားတော့မယ်၊ သူ စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ ထွက်သွားနိုင်အောင် ငါတို့ လုပ်ပေးရမယ်။"

တတိယအဘိုး က ဤစကားကို ပြောသောအခါ သူ၏ အမူအရာက အထူးသဖြင့် ကြင်နာယုယနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်က စစ်ချန် အဲဒီမှာ ရှိနေပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် တတိယအဘိုး ကစိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ ထွက်သွားနိုင်အောင်ဟု ပြောသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ အရောင်က စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ...

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း တတိယဦးလေး ၏ ညှိုးငယ်မှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် စစ်ချန် ၏ ဘက်မှာ များစွာ ပိုမို အေးချမ်းလှသည်။

သူက ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးကို သယ်လာပြီး သူ၏ ခြံဝင်းထဲရှိ ကျိုင်းကောင်အို ပင်ကြီးအောက်တွင် ချထားလိုက်သည်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့က သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး တစ်ကောင်က ဝိညာဉ်နေကြာစေ့များကို ခွာစားနေကာ အခြားတစ်ကောင်က ငိုက်မျဉ်းနေသည်။

ပဲနီလေး က စစ်ချန် ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ခေါင်းလေးကလည်း ငိုက်မျဉ်းနေကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါး အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မန်နေဂျာ တစ်ဦးက စာအုပ်အထူကြီး တစ်လိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်။

စစ်ချန် ကို မြင်သောအခါ မန်နေဂျာ က ရပ်တန့်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။

"ဒါက ဘာလဲ။"

မန်နေဂျာ က စာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "သခင်လေးကို ပြန်လည်ဖြေကြားရမယ်ဆိုရင်၊ ဒါက တတိယသခင် ရဲ့ အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း စောင့်ကြည့်လေ့လာရေး အတွက် ဧည့်သည်စာရင်းပါ။ အခုလေးတင် ရေးဆွဲပြီးစီးလို့ မိသားစု ခေါင်းဆောင် ရဲ့ စစ်ဆေးမှုအတွက် ပို့ပေးဖို့ သွားမလို့ပါ။"

စစ်ချန် က စာအုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမစာမျက်နှာတွင် အဓိက ဂိုဏ်း များနှင့် ထင်ရှားသော မိသားစုများကို စာရင်းပြုစုထားသည်။

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း၊ ထျန်းကျိ နန်းတော်၊ ချန်ဖုန်းတောင်၊ ရွှမ်ကျိနန်းတော်... ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့၏ အမည်များ အားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

ထပ်လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ဟေဟွမ်းဂိုဏ်း၊ ညမိုးစွေမျှော်စင်... ဂိုဏ်းချုပ်စု၊ မုချန်ချန် တို့ ပါဝင်သည်။

သူ ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

လျူရူယန်၊ ရှန်ယိုချူး၊ ပိုင်နင်းပင်း၊ စုချင်း... စာမျက်နှာ တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု... စစ်ချန် က တိတ်ဆိတ်စွာ လှန်ကြည့်နေသည်။

ပဉ္စမ စာမျက်နှာ။

သတ္တမ စာမျက်နှာ။

နဝမ စာမျက်နှာ... သူ၏ လှန်ကြည့်သော အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာသည်။

စစ်ချန် က စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာမှစ၍ ချွင်းချက်မရှိ အမျိုးသမီးများ၏ အမည်များသာ ထူထပ်စွာ ပြည့်နှက်နေသောကြောင့်ပင်။

ဒါက နှုတ်ဆက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး။

ဒါက ဈာပန အခမ်းအနား လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောရင်တောင် ယုံလောက်တယ်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့ကလည်း ဝင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က သိပ်မတွေးခဲ့ကြသော်လည်း ဆက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

"ဒါတွေ... ဒါတွေ အားလုံးက တတိယသခင် ရဲ့..." ဟေးစန်း က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်သည်။

စစ်ချန် က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မန်နေဂျာ ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ကျရောက်လာတော့သည်။

ဟေးစန်း က စာရင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ ဝက်ဝံပါးစပ်မှာ တုန်လှုပ်နေသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် အောင့်ထားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူက စကားတစ်ခွန်းကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်:

"တတိယသခင် ရွှေ က... အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။"

သူက တတိယဦးလေး ၏ ခြံဝင်းရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စာတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်:

"သူ အသက်ရှိနေသေးတဲ့ အချိန်လေးမှာပေါ့..."

စစ်ချန် က ထိုဦးတည်ချက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ သဘောတူလျက် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်တော့သည်။