အခန်း (၁၈၉-၁၉၀)

အခန်း (၁၈၉)

ရက်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရက်နှစ်ဆယ် ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် က ခြံဝင်းထဲရှိ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးများကို တစ်ဝက်မှိတ်လျက် လှဲလျောင်းနေသည်။

ဟေးစန်း က ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ နေကြာစေ့ ပန်းကန်တစ်ခုဖြင့် ရုန်းကန်နေရသည်။

ထိုဝက်ဝံလက်ဝါး များဖြင့် နေကြာစေ့များကို ကိုင်တွယ်ရသဖြင့် အစေ့တစ်ခုကို ခွာရန် အခြားသူများထက် အချိန် သုံးဆခန့် ပိုကြာနေလေသည်။

"အဲဒါတွေကို မစားခင် လူသားပုံစံ ပြောင်းလို့ မရဘူးလား။"

ဟုန်ဖုန်း က အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံကို မှီကာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အထင်သေးမှုများ အပြည့်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"မင်း ဘာသိလို့လဲ။"

ဟေးစန်း က နေကြာစေ့ အဆန်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ "ဒါကို ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝဆီကို ပြန်သွားတာ လို့ ခေါ်တယ်။"

"ကိုယ့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝဆီကို ပြန်သွားတာ ဟုတ်လား။"

ဟုန်ဖုန်း တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က မူလအခြေအနေဆီကို ပြန်ရောက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။"

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။"

"တုံးအလိုက်တာ။"

စစ်ချန် က သူတို့၏ ငြင်းခုံသံများကို နားထောင်ရင်း ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေသည်။

တတိယဦးလေး က မကြာခင် အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မည်။

ဧည့်သည်စာရင်းကို တွေးမိသောအခါ တတိယဦးလေး အနေဖြင့် ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော် ဖို့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် သွားချင်လောက်မည်ဟု စစ်ချန် ခံစားမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အစေခံမလေး တစ်ဦးက ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ သခင်လေး ရှဲ့ချန်ရှင်း ရောက်ရှိနေပါတယ်။"

စစ်ချန် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့ပါ။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က အရင်တိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြည်းခဲရောင် ကို ဆွဲခေါ်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်ဝင်လာသည်။

စစ်ချန် ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်ရန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုစစ်။"

"အစ်ကိုရှဲ့။"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြိုဆိုရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး အပြုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ယဉ်ကျေးသော စကားများဖြင့် အချိန်မဖြုန်းကြပေ။

ဟေးစန်း က မြည်းကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဟုန်ဖုန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီ မြည်းက... ဝလာတာလား။"

မြည်းခဲရောင် ၏ နားရွက်များ ထောင်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ဟေးစန်း ကို ကျယ်လောင်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က တည်ငြိမ်စွာ ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။ "သူက ပြောတယ်... မင်းက လုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်း ဝက်ဝံကောင်ပဲ၊ ဘယ်သူ့ကို လာပြီး ဝတယ်လို့ ပြောနေတာလဲ တဲ့။"

ဟေးစန်း... "..."

ဟုန်ဖုန်း ဝမ်းသာသွားသည်။ "ခံလိုက်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ကျောက်စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ဘာသာသူ ထိုင်လိုက်ကာ သစ်သီးပန်းကန်ထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး မြည်းခဲရောင် ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်လို လုံးဝ မပြုမူပေ။

"ခရီးစဉ် ချောမွေ့ရဲ့လား။" စစ်ချန် က သူ့ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"တော်တော် ကောင်းပါတယ်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။ "မင်းတို့အိမ်ရဲ့ ဝင်ပေါက်က တော်တော်လေး ပျောက်နေတာပဲ။"

"ငါ့ကို ခေါ်လာတဲ့ သက်တော်စောင့်တွေက အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ပတ်ပြီးမှ ဝီ ခနဲ အသံနဲ့ ဖြတ်သွားတာ။ အဲဒီတော့မှ အဲဒါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှန်း ငါ သိလိုက်ရတာ... အထင်ကြီးစရာပဲ။"

သူက ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ အသံက အနည်းငယ် ကျယ်လောင်နေပြီး တစ်ခုခုက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အခြားတစ်ခုခုကို ဝင်တိုက်မိသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် သက်တော်စောင့် တစ်ဦး၏ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေသော ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သခင်လေး၊ ထျန်းကျိနန်းတော်က သခင်လေး ကျိုးယန် ရောက်ရှိနေပါတယ်။"

စကားလုံးများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုံရိပ်တစ်ခုက အထဲသို့ လွင့်မျော ဝင်လာတော့သည်။

တကယ်ကို လွင့်မျောဝင်လာခြင်းပင်။

ကျိုးယန် ၏ ခြေလှမ်းများ ယိမ်းယိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ကွင်းညိုများ ရှိနေကာ မျက်နှာမှာ စက္ကူတစ်ရွက်လို ဖြူလျော့နေသည်။ သူက လုံးဝ စုပ်ယူခံထားရသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုးကြီးကျိုး၊ မင်း... အမျိုးသမီး တစ္ဆေ တစ်ကောင်ရဲ့ ယန်ချီ စုပ်ယူတာကို ခံလိုက်ရတာလား။"

ကျိုးယန် က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက မြင်ကွင်းကို တိုက်ရိုက် စူးစမ်းရှာဖွေရင်း တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ပဲနီလေး ရော ဘယ်မှာလဲ။"

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံမှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက အဝေးမှ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဆင်းသက်လာကာ ပဲနီလေး ၏ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

အကောင်ပေါက်လေးက အပြင်ဘက်မှာ ကစားပြီး ပြန်လာခါစပုံ ရပြီး ၎င်း၏ အမွေးများပေါ်တွင် တောက်ပသော ဆီးနှင်းစက် အချို့ တွဲခိုနေဆဲပင်။

ပဲနီလေး ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယန် ၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခါးက မအားနည်းတော့ဘဲ ခြေလှမ်းများလည်း မယိမ်းယိုင်တော့ပေ။

သူက ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်သွားပြီး အဖော်ရွေဆုံးဟု သူ ထင်ရသော အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ပဲနီလေး။ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း။ ငါ ငှက်စကား သင်ထားတယ်လေ။ ကျီ-ကျီ။ ကျွိ-ကျွိ။"

ခြံဝင်းမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ပဲနီလေး က ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ တောက်ပသော အနက်ရောင် မျက်လုံးများဖြင့် အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန် နှင့် ရှဲ့ချန်ရှင်း တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

တာအိုမိတ်ဆွေ ကျိုး ရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေက ပိုဆိုးလာပုံရတယ်။

ဟုန်ဖုန်း ၏ ပါးစပ်များ တုန်လှုပ်သွားပြီး ဆက်မကြည့်နိုင်တော့သဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ကျိုးယန် က လုံးဝ အရှက်မရဘဲ ပဲနီလေး ကို ဝိုင်းပတ်ကာ အမျိုးမျိုးသော "ကျွိ-ကျွိ" များနှင့် "ကျီ-ကျီ" များဖြင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ထပ် ဧည့်သည် ရောက်လာခဲ့သည်။

တံခါးပြင်ပမှ ကြေညာသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ "သခင်လေး၊ ရွှမ်ကျိနန်းတော် က နတ်မိမယ် လော့ချင်းရင် ရောက်ရှိနေပါတယ်။"

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။

လော့ချင်းရင် က ယနေ့တွင် ရေပြာရောင် လွင့်မျောနေသော အမတဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ဆံပင်များက ရေတံခွန်တစ်ခုလို ကျဆင်းနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပနေသည်။

သူမ ဝင်လာသည်နှင့် အဆက်မပြတ် "ကျွိ-ကျွိ" မြည်နေသော ကျိုးယန် ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ပါးစပ် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော ယဉ်ကျေးမှုဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ စစ်ချန်၊ တာအိုမိတ်ဆွေ ရှဲ့ချန်ရှင်း။"

သူမက ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံက နူးညံ့နေသည်။

စစ်ချန် က လော့ချင်းရင် ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ လော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။"

သူက လူတိုင်းအတွက် ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ကျောက်စားပွဲ ပတ်လည်တွင် ထိုင်နေကြစဉ် စစ်ချန် က လော့ချင်းရင် ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရရင်တော့၊ ငါ အဲဒါကို တကယ်ပဲ နည်းနည်း လွမ်းနေမိတယ်။"

လော့ချင်းရင် က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန် က အလွန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေ လော့ စောင်းတီးတာကို မကြားရတာ အတော်ကြာပြီနော်။"

"ဖူး—"

လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ခါစ ဖြစ်သော ကျိုးယန် မှာ အားလုံး ပက်ထုတ်မိသွားတော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ၏ အမူအရာမှာလည်း ထူးဆန်းနေသည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယခုလေးတင် ကောက်ကိုင်ထားသော လော့ချင်းရင် ၏ လက်များ မသိမသာ တုန်ရီသွားသည်။

သူမက မျက်လွှာကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက မျက်လုံးထဲမှ အရှက်ရမှုနှင့် ပြိုလဲမှု အရိပ်အယောင်များကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည်။

ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့။

အဲဒီ အမှောင်သမိုင်း ကို လေနဲ့အတူ လွင့်မျောသွားခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားထိန်းထားလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ် က နောက်ပြောင်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ သူမ စစ်မိသားစု တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ စောင်းကို... ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ ထုတ်ပြမှာ မဟုတ်ဘူးဟု သန္နိဋ္ဌာန် ချထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဟေးစန်း က ဘေးမှနေ၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နတ်မိမယ် လော့ က အရမ်း နှိမ့်ချနေတာပဲ။ မဟာယင် မှာ နတ်မိမယ် တီးခတ်ခဲ့တဲ့ သီချင်းက တကယ်ကို ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင်ပဲ။ ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အခုထိ လတ်ဆတ်နေတုန်းပဲ။"

"အဲဒါကို တွေးမိတိုင်း ဒီဂျူနီယာ ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အခုထိ လှိုင်းထန်နေဆဲပဲ။"

လော့ချင်းရင်... "..."

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းများ တိတ်တဆိတ် တင်းကျပ်သွားတော့သည်။

ဒီဝက်ဝံတုတ်ကြီး။ မင်း စကားမပြောလည်း မင်းကို ဆွံ့အ နေတယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ပါဘူး။

သူမ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေပြီ။

ထိုအချိန်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါး အပြင်ဘက်မှ တမင်တကာ နှေးကွေးထားသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်က သူ့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားမှသာ ထိုသူက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာတော့သည်။

"အားလုံးကို စောင့်ခိုင်းထားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။"

"ငါ ဆုန်... နောက်ကျသွားတယ်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။ "တော်လောက်ပြီ။ ဒီထက် ပိုနောက်ကျရင် ငါတို့ ညစာတောင် စားနေရတော့မယ်။"

ကျိုးယန် မျက်လုံးလန်ပြလိုက်ပြီး "ကျွိ-ကျွိ" အသံများဖြင့် ပဲနီလေး ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေတော့သည်။

လော့ချင်းရင် က မမြင်ယောင်ဆောင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေလိုက်သည်။

ဆုန်ချီ က လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အခု ငါ ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ မြင်ကွင်းက ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ဆိုသည့် အရှိန်အဝါဖြင့် ခြံဝင်းထဲသို့ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ဝင်လာသည်။

သူက လွတ်နေသော ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စစ်ချန် ကမ်းပေးသော လက်ဖက်ရည်ကို ယူလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်၊ မင်းရဲ့ ဒီနေရာက တကယ်ကို ရှာရခက်တာပဲ။ ငါ့ကို လမ်းပြပေးတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေသာ ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ မဟုတ်ရင် တစ်သက်လုံး ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း က စကားကို ဆက်ယူလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ၊ လွတ်လပ်တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုဆိုတာ တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပဲ။"

ကျိုးယန် ကလည်း အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ အပြင်ဘက်က တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေက အားလုံး ပုံရိပ်ယောင် တွေ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား။"

သူတို့အားလုံးက အရှေ့ပိုင်းဒေသ ၏ ဤမျိုးဆက်တွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အသိပညာကလည်း မတိမ်ကောလှပေ။

သို့သော် စစ်မိသားစု တွင် ပြီးပြည့်စုံသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခု ရှိနေခြင်းဆိုသည့် ဤအုတ်မြစ်က သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် လျှာတောက်ခေါက်မိစေဆဲပင်။

ကြည်လင်သော လက်ဖက်ရည် အနည်းငယ်၊ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ဝိုင်း။

ခြံဝင်းမှာ မကြာမီ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ယဉ်ကျေးမှုများ မပါဝင်ဘဲ လူတိုင်းက ဝူရင်တောင်ကြား နှင့် မဟာယင် ၏ သွေးနှင့် မီးတောက်များမှတစ်ဆင့် ဖန်တီးထားသော သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ကို မျှဝေခံစားကြသဖြင့် သူတို့က ဝေးကွာနေမည် မဟုတ်ပေ။

လက်ဖက်ရည် နှစ်ပတ်ခန့် သောက်ပြီးနောက် စကားဝိုင်းက တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လင်းလာတော့သည်။

သူတို့၏ လတ်တလော အခြေအနေများအကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုကြသည်။

ဆုန်ချီ က သူ ချန်ဖုန်းတောင် သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူ၏ ဆရာဦးလေး က အရူးဧကရာဇ် ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ မိုးကြိုးကို ဆွဲယူခြင်း ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရန် မည်သို့ ဆွဲခေါ်သွားကြောင်းကို အသက်ဝင်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို နာကျင်စွာဖြင့် ဘယ်လို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့လဲဆိုတာကိုပေါ့။ "ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က ဖြောင့်မတ်ရမယ်၊ ဒီလို ဟန်ရေးပြတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်" တဲ့လေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က လတ်တလော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း မှ အကြီးအကဲအိုကြီး အချို့၏ တုန်လှုပ်ဖွယ် တုံ့ပြန်မှုများအကြောင်း ပြောပြသည်။

ကျိုးယန် က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ ဘယ်လို ဝိညာဉ်လွတ်နေခဲ့လဲဆိုတာကို ညည်းညူခဲ့သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် အကြောင်းအရာက မကြာမီတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အဓိက ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ သဘာဝကျစွာ ဦးတည်သွားတော့သည်။

"အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေကြသည်။

သူတို့အားလုံး ယခုအခါ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး အရှေ့ပိုင်းဒေသ ရှိ လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရပ်တည်နေကြသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ၏ အထက်တွင် ပျက်ပြယ်မှုသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၊ ရုပ်ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်၊ မဟာယာနအဆင့်... နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကပ်ဘေးဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် နှင့် အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း တို့ ရှိနေသေးသည်။

လမ်းခရီးက ရှည်လျားနေဆဲပင်။

သို့သော် ထို့ကြောင့်ပင် ၎င်းက ပို၍ လိုလားတောင့်တဖွယ် ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပြည့်နှက်နေသည်။ "အထက်ပိုင်းနယ်ပယ်... ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ ဆိုတာ ငါ သိချင်လိုက်တာ။"

"အောက်ပိုင်းနယ်ပယ် ထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းမှာပဲ။"

ကျိုးယန် ကလည်း သူ၏ နောက်ပြောင်တတ်သော အမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး လေးနက်လာသည်။ "ဂိုဏ်း ရဲ့ ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းတွေကို ငါ လှန်ကြည့်ဖူးတယ်၊ အဲဒီမှာ အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တာအို ဥပဒေသတွေနဲ့ ရှင်းလင်းတဲ့ ဥပဒေသတွေ ရှိတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်က အောက်ပိုင်းနယ်ပယ် နဲ့ ယှဉ်လို့မရအောင် မြန်ဆန်တယ်တဲ့။"

လော့ချင်းရင် ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း လှိုင်းထသွားသည်။ "ထာဝရရှင်သန်သူ နယ်မြေတွေနဲ့ နတ်ဘုရား မြေနေရာတွေ အကြောင်း ကောလာဟလတွေ ရှိတယ်၊ အဲဒီမှာ လူမျိုးနွယ်ပေါင်း သောင်းချီပြီး ရပ်တည်နေကြပြီး၊ ဒီနယ်ပယ်မှာ ငါတို့ လုံးဝ စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ ရှုခင်းတွေနဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိတယ်တဲ့။"

ဆုန်ချီ က ပို၍ပင် တိုက်ရိုက်ကျသည်။ သူက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်လောင်နေသည်။ "ပိုမြင့်တဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့ တာအိုတွေ၊ ပိုသန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ နဲ့ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ ကမ္ဘာကြီး။ အဲဒါကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် မျှော်လင့်ချင်စရာ ကောင်းနေပြီ။"

စစ်ချန် က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသူငယ်ချင်း အနည်းငယ်စလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဤအခိုက်အတန့်၌ အလင်းရောင်များ တောက်ပနေကြသည်။

၎င်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ် တစ်ခုနှင့် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုအတွက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ လိုလားတောင့်တမှု ပင်ဖြစ်သည်။

သူ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ချိန်က ယှဉ်တွဲ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသော မတူညီသည့် စိတ်နေသဘောထားများ ရှိကြသည့် ဤသူငယ်ချင်းများအပေါ် သူ၏ အကြည့်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့ရဲ့ တတိယဦးလေးက ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိမ့်မယ်။"

"မကြာခင် အနာဂတ်မှာ ငါတို့လည်း အတူတူ သွားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူတို့ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားကြသည်။

"အတူတူ သွားမယ် ဟုတ်လား။"

"အထက်ဘုံကိုတက်... အတူတူ လား။"

ဆုန်ချီ ၏ ခေါင်းထဲသို့ ပူနွေးသော သွေးများ ရုတ်တရက် ဆူပွက်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တမင်တကာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုများ အားလုံး ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သူ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်များ မြင့်တက်လာတော့သည်။

"အစ်ကိုစစ် ရဲ့ စကားတွေက ငါ တွေးနေတာနဲ့ အတိအကျပဲ။"

"ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းက ရှည်လျားတယ်။ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်ရတာ အထီးကျန်စရာ မကောင်းဘူးလား။"

"တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ ကောင်းကင်တံခါး ကို ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် ရဲ့ လေပြေနဲ့ တိမ်တိုက်တွေကို အပေါ်စီးကနေ ကြည့်နိုင်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား။ ငါတို့ ဝေဒနာကင်းစွာ သောက်သုံးသင့်တယ်။"

စကားပြောနေစဉ် သူက တကယ်ပင် လက်ဖက်ရည်ကို အရက်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ ခေါင်းကို မော့ပြီး တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်တော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း က ပြုံးပြီး သူ၏ ခွက်ကိုလည်း မြှောက်လိုက်သည်။ "ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်လိုက်ပါ။"

ကျိုးယန် ကလည်း ယပ်တောင်ကို ခေါက်ကာ သူ၏ ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ "ဒီလို ကြီးကျယ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးမှာ ငါ ကျိုးယန် ဘယ်လိုလုပ် လွတ်သွားလို့ ဖြစ်မှာလဲ။"

လော့ချင်းရင် က ရုတ်တရက် စိတ်အားထက်သန်လာကြသော ဤအမျိုးသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုလည်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သူတို့ မျိုးဆက်၏ ထိပ်တန်းများ ယှဉ်တွဲ လျှောက်လှမ်းကြမည်။ ထိုသို့သော အနာဂတ်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထန်လာတော့သည်။

"အဲဒီလိုနေ့မျိုး တကယ် ရှိလာမယ်ဆိုရင်တော့... အချည်းနှီး ကျင့်ကြံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလို့ မှတ်ယူလို့ ရပြီပေါ့။"

နွေးထွေးသော လေထုကို မြင်သောအခါ ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့ကလည်း ပါဝင်လာပြီး သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။ "ဒီဂျူနီယာ/ငါ့ကိုလည်း ထည့်တွက်လိုက်ပါ။"

စစ်ချန် က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံး ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"ဒါဆိုရင်..."

"ဒါက ကတိတစ်ခုပဲ။"

"တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ အတူတူ အထက်ဘုံကိုတက် ကြမယ်။"

သူတို့ အနည်းငယ်က အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များက ညင်သာစွာ ထိခတ်သွားကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်:

"အတူတူ အထက်ဘုံကိုတက် ကြမယ်။"

လေပြေတစ်ချက် ခြံဝင်းကို ဖြတ်သိုက်သွားပြီး အပင်များ၏ ရနံ့ကို သယ်ဆောင်လာသည်။

ယခုအချိန်အတွက်တော့ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ပြီးတော့ မျှော်လင့်စောင့်စားရမယ့် အနာဂတ်တစ်ခု။

သို့သော် သူတို့မသိခဲ့သည်က သူတို့ထဲမှ လူစုံတက်စုံ သက်ရှိထင်ရှားစွာဖြင့်တက်နိုင်မည်မဟုတ်ခြင်းကိုပင်ဖြစ်၏။ အနာဂတ်က သူတို့လူငယ်လေးများအပေါ်၌ ကြမ်းတမ်းတော့မည်လေ။

အခန်း (၁၉၀)

မိသားစု စားပွဲသောက်ပွဲ နေ့တွင်။

စစ်မိသားစု က သူတို့၏ မျိုးနွယ်စု နယ်မြေ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ ထာဝရရှင်သန်သူ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရေတံခွန်တစ်ခု ဘေးတွင် စားပွဲသောက်ပွဲကို အထူး ပြင်ဆင်ထားသည်။

နေရာက ကျယ်ဝန်းပြီး အရပ်လေးမျက်နှာလုံး ပွင့်လင်းနေကာ အဝေးတွင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများနှင့် အနီးတွင် စီးဆင်းနေသော ရေများ ရှိသဖြင့် ကျယ်ပြန့်သော မြင်ကွင်းကို ပေးစွမ်းသည်။

ရှည်လျားသော စားပွဲများကို ခင်းကျင်းထားပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှသော ဝိညာဉ်သစ်သီး များ၊ အရသာရှိသော အရက်များနှင့် ရှားပါးအစားအစာ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ နှင့် လော့ချင်းရင် တို့ အားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီး စစ်ချန် ၏ ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။

ဟေးစန်း နှင့် ဟုန်ဖုန်း တို့က သူတို့၏ အောက်ဘက်တွင် ထိုင်နေကြပြီး ပဲနီလေး က စစ်ချန် ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် နားခိုကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

စစ်မိသားစု ဘက်တွင်မူ သူ၏ ဖခင် စစ်ခိုင်၊ စစ်မင်လေးကို ပွေ့ချီထားသော ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်၊ တတိယအဘိုး နှင့် အခြား အကြီးအကဲများ အားလုံးက ပင်မစားပွဲတွင် ရှိနေကြသည်။

မျိုးနွယ်စု၏ ထင်ရှားသော အိမ်တော်ထိန်းများနှင့် အရာရှိအချို့လည်း သူတို့၏ နေရာများတွင် ထိုင်နေကြသည်။

လူတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ လေထုက သိပ်ပြီး တက်ကြွမှု မရှိလှပေ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... လာသင့်တဲ့သူတွေက မလာကြလို့ပဲ။

တတိယဦးလေး က တတိယအဘိုး ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး စားပွဲသောက်ပွဲ မစတင်ခင်ကတည်းက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးများက အဆက်မပြတ် ချွေးပြန်နေသည်။

စားပွဲသောက်ပွဲ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဘေးရှိ အရာရှိကို တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "အင်း... တကယ်ပဲ ဘယ်သူမှ မလာကြဘူးလား။"

အရာရှိက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "တတိယသခင်၊ စာရင်းထဲက အထူးဧည့်သည်တွေထဲမှာ သခင်လေးရှဲ့ နဲ့ သူ့အဖော်တွေကလွဲရင် ကျန်တဲ့သူတွေက... တကယ်ကို ရောက်မလာသေးပါဘူး။"

တတိယဦးလေး ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာမှုများ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော တိတ်ဆိတ်မှု တစ်ခုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူက သူ့ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

၎င်းက ပြင်းထန်သော အရက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။

သူ မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ခွက်အောက်ခြေရှိ ကျန်ရစ်သော အရက်များကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

စားပွဲသောက်ပွဲတွင် လူတိုင်းက အချင်းချင်း အရက်ခွက်ချင်း တိုက်ကာ၊ စကားစမြည်ပြောရင်း ရယ်မောနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် တတိယဦးလေး က တတိယအဘိုး ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ဒူးကွေးကာ တည့်တည့် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

တစ်ကွင်းလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော တတိယအဘိုး က သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော တူဖြစ်သူကို ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးဖြူများ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ စကားမပြောပေ။

"တတိယအဘိုး။"

တတိယဦးလေး က ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

"ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ကျွန်တော် အဘိုးကို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးခဲ့မိတယ်။"

"အဘိုးရဲ့ တူက မလိမ္မာခဲ့ဘူး၊ အမြဲတမ်း အဘိုးကို သက်တမ်း ကုန်အောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်။"

"ဒီခွက်က အဘိုးအတွက် ကျွန်တော် ဆက်သတာပါ။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့ကာ ခွက်ထဲရှိ အရက်များကို အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

တတိယအဘိုး က သူ့ကို ကြည့်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အနီးနားရှိ အစေခံမလေး တစ်ဦး ကမ်းပေးသော အရက်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ စကားတွေ ဘာမှ မပြောဘဲ အလွန် ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ထတော့။"

တတိယဦးလေး မတ်တပ်ရပ်ပြီး စစ်ခိုင် ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး။"

သူ ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုက ဒီမိသားစုအတွက် အများကြီး ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်။"

"အနာဂတ်မှာလည်း... အစ်ကို ဆက်ပြီး ပင်ပန်းရဦးမယ် ထင်တယ်။"

စစ်ခိုင် က ထိုစကားများကြောင့် တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တတိယဦးလေး ၏ ခွက်နှင့် ထိခတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံး အကုန်သောက်ချလိုက်ကြသည်။

"မင်း အထက်ကို တက်သွားပြီးရင် ဂရုစိုက်ပါ။" စစ်ခိုင် က ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။"

တတိယဦးလေး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ ဒုတိယဦးလေး ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဒုတိယအစ်ကို။"

သူ တစ်ဖန် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ကလေးဘဝတုန်းက ငါက ပြဿနာရှာရတာ သိပ်ကြိုက်တာ၊ ပြီးတော့ မင်းကို အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။"

"ငါဝန်ခံတယ်၊ ငါတို့တွေ အသက် ရှစ်နှစ်တုန်းက မင်းရဲ့ အိပ်ရာထဲကနေ အဖေ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကာမရာဂ ပုံပြင်စာအုပ်... အဲဒါကို အဲဒီမှာ ထားခဲ့တာ ငါပဲ..."

စစ်မင် လေးကို ပွေ့ချီထားသော ဒုတိယဦးလေး ၏ လက်များ တုန်ရီသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ "သေလိုက်ပါတော့၊ ဒီတစ်လျှောက်လုံး အဲဒါ မင်းဖြစ်နေတာလား။"

"ငါ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်တုန်းက တောင်ပိုင်းနယ်စပ် မှာ မင်းအယောင်ဆောင်ပြီး... မင်းက ယောက်ျားလေးတွေကို သဘောကျတယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ နေရာအနှံ့ ဖြန့်ခဲ့တဲ့သူကလည်း... ငါပဲ။"

"ငါ အသက် သုံးဆယ်တုန်းက..."

တတိယဦးလေး ပြောလိုက်သော စကားတစ်ခွန်းစီတိုင်းတွင် ဒုတိယဦးလေး ၏ မျက်နှာမှာ တစ်စထက်တစ်စ ပိုမို မှောင်မည်းလာတော့သည်။

သူ ပြောပြီးသွားချိန်တွင် ဒုတိယဦးလေး ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အိုးမည်းသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေတော့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကို" ဟု တတိယဦးလေး က ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဒုတိယဦးလေး က လက်တစ်ဖက်ကို လွတ်အောင်လုပ်ပြီး အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းလိုကောင်... အထက်ရောက်လို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ပြတ်လပ်နေရင် ငါ့ကို အိပ်မက်ထဲမှာ လာပြောဖို့ မမေ့နဲ့၊ မိသားစုက မင်းအတွက် နည်းနည်း မီးရှို့ပေးလိုက်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ ညီဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ အရက်များကို အကုန်သောက်ချလိုက်သည်။

"မင်း အထက်ကို တက်သွားပြီးရင်... ဂရုစိုက်ပါ။"

"ဆက်ပြီး... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မလုပ်နဲ့တော့။"

"ငါ သိပါတယ်။"

တတိယဦးလေး က ပြုံးလျက် အရက်များကို အကုန်သောက်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ စစ်ခိုင် နှင့် ဒုတိယဦးလေး တို့၏ ပုခုံးများကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို၊ ငါတို့ အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ၏ စားပွဲတွင် လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။

ဆုန်ချီ က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာလို့... အသက်ရှင်နေတဲ့သူနဲ့ သေသွားတဲ့သူကြားက နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပွဲ လို ခံစားနေရတာလဲ။"

ကျိုးယန် က သူ၏ ယပ်တောင်ဖြင့် လက်ဖဝါးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ဆိုတာ ဘဝမှာ ခွဲခွာရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပွဲ ဆိုတာကတော့... အထက်ပိုင်းနယ်ပယ် က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲလေ။"

... နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် စစ်မိသားစု ၏ ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က စတင် ထွက်ခွာတော့သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ကြီးက ဧရာမ အရွယ်အစား ရှိသည်။ ၎င်းက စစ်မိသားစု က လူများကို အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း သို့ ပို့ဆောင်ရန်အတွက် မျိုးဆက် အဆက်ဆက် အသုံးပြုခဲ့သော သင်္ဘောဖြစ်ပြီး ကြယ်တံခွန်ဖြတ်ကျော် သင်္ဘော ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

လူတိုင်းက မျိုးနွယ်စု လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အတားအဆီးကို ဖြတ်သန်းကာ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော တတိယဦးလေး က အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။

သူ့ကို ဘယ်သူကမှ မနှောင့်ယှက်ကြပေ။ သူက လက်ရန်းနားတွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က အလွန် မြန်ဆန်ပြီး တစ်ညတည်းနှင့် မိုင်သောင်းချီ ခရီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက်နေ့ နံနက်စောစော အရုဏ်တက်ချိန်တွင်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ၏ ရှေ့တွင် ဆက်တိုက် တည်ရှိနေသော တောင်တန်း တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သင်္ဘောက တောင်တန်းများပေါ်မှ ပျံသန်းသွားတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် ရှေ့ရှိ တိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် ကွဲဟသွားသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည်။

မင်ရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေတံခွန်တစ်ခုလို ဆံပင်များနှင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပင်ဖြစ်သည်။

သူမက လက်ထဲတွင် အရက်အိုး တစ်အိုးကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာတွင် လွင့်မျောနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ညမိုးစွေမျှော်စင်၏ သခင်မ၊ မုချန်ချန်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

တတိယဦးလေး က သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ အမျိုးသမီးကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

မုချန်ချန် လည်း စကားမပြောပေ။ သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ အရက်အိုးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တတိယဦးလေး ဖမ်းလိုက်သည်။

အိုးပေါ်ရှိ ရွှံ့တံဆိပ်မှာ ကွဲအက်နေပြီဖြစ်ပြီး အရက်ရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည် ၎င်းက သူတို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က သောက်ခဲ့သော အမျိုးအစား အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။

မုချန်ချန် က သူ့ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားစလိုက်သည်။

"ဒီအရက်အိုးကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ နှစ်ငါးရာ ရှိပြီ။"

"မူလက ရှင် ကျွန်မကို လာတောင်းရမ်းတဲ့အခါ ဖွင့်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ။"

"အခုတော့... မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်အတွက် နှုတ်ဆက်လက်ဆောင် လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

တတိယဦးလေး က အရက်အိုးကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ အနိုင်နိုင် ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

မုချန်ချန် က သူ့ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"အခု ထွက်သွားတော့။"

"ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ သူမက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိမ်တိုက်များ၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ဆက်လက် ရှေ့တိုးသွားသည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် ရှေ့၌ ပန်းပင်လယ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်စု က ပန်းပင်လယ် ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေသည်။

သူမက ထိုကျက်သရေရှိသော ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ယခုလေးတင် ခူးထားသော ကဏန်းပန်းပွင့် တစ်ပွင့်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ရပ်တန့်သွားသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်စု က သင်္ဘောဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ကဏန်းပန်း ပွင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"စစ်ရွှေ။"

သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် အခြား တစ်ခုခု ရှိနေသည်။

"ရှင်က ကြယ်ပင်လယ်ကြီး ကို သွားကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

"အခု ရှင် တကယ် သွားရတော့မယ်။"

"ဒီ ကဏန်းပန်းပွင့်က ကျွန်မခြံဝင်းထဲမှာ ပွင့်နေတဲ့ အလှဆုံး ပန်းပွင့်ပဲ။"

"အဲဒါကို ရှင်နဲ့အတူ ယူသွားပါ။"

"ရှင်ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်မလည်းလိုက်ပါနေပြီး မြင်ကွင်းတွေကို အတူတူကြည့်နေတယ်လို့မှတ်ယူပေးပါ။"

တတိယဦးလေး က နှင်းစက်များ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်သော ကဏန်းပန်း ပွင့်ကို ယူလိုက်သည်။

သူ စကားပြောချင်သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်စုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည့်ကာ နောက်ကို မကြည့်ဘဲ ပန်းပင်လယ် ထဲသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားပြန်သည်။

ထို့နောက် တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်... တိမ်ပင်လယ် ထဲတွင်၊ တောင်ထွတ်များပေါ်တွင်၊ မြစ်ကမ်းပါးများတွင်။

အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

အချို့က ဆေးလုံး ပုလင်း တစ်ပုလင်း ယူလာကြသည်၊ အချို့က ကာကွယ်ရေး မှော်ရတနာ တစ်ခု ပေးကြသည်၊ အချို့ကတော့ အဝေးမှာ ရပ်ပြီး ခဏလောက် ကြည့်ကာ၊ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။

အချို့က သူ့ကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဆဲဆိုကြသည်။

"နှလုံးသားကို ခွဲတဲ့ကောင်။"

"လူယုတ်မာ။"

"ရှင် အထက်ကို တက်သွားပြီးရင် တခြားလူတွေရဲ့ ဘဝကို ထပ်ပြီး မဖျက်ဆီးနဲ့တော့။"

ဆဲဆိုပြီးနောက် သူတို့က တစ်ခုခုကို ပစ်ပေးလေ့ရှိသည်—ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခု၊ လက်ကောက်တကွင်း၊ဆွဲကြိုး ဒါမှမဟုတ် ဆံပင်တစ်ထုံး ပေါ့။

အချို့က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မြူခိုးများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားရန် လှည့်ထွက်သွားကြသည်။

တတိယဦးလေး က တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူက လက်ဆောင်တိုင်းကို လက်ခံပြီး သေချာစွာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ဆဲဆိုမှု တိုင်းအတွက် သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဆုတ်ခွာသွားသော ပုံရိပ်တိုင်းကို သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဟေးစန်း မှာ အစပိုင်းတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေရာမှ တဖြည်းဖြည်း ပြုံးမရတော့ပေ။

သူက သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီကာ သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အရေအတွက်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။

ဟုန်ဖုန်း က ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို မှတ်သားရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ မှ ထွက်ခွာသွားပြီး အဆုံးမဲ့ပင်လယ် ၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဟုန်ဖုန်း က ဂဏန်းတစ်ခုကို ကြေညာလိုက်သည်။

"ရှစ်ဆယ့်သုံး။"

"အဲဒါက မျက်နှာမပြဘဲ အဝေးကနေ ကြည့်နေတဲ့သူတွေကို မပါသေးဘူးနော်။"

သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းက သင်္ဘောဦးပိုင်းရှိ အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေကြသည်။

ဆုန်ချီ ၏ ပါးစပ်မှာ အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်။ "...စီနီယာ ရွှေ က တကယ်ကို နတ်ဘုရား တစ်ပါးပဲ။"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ အထင်ကြီးသွားပြီ။"

ကျိုးယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါက..."

လူတိုင်းက တတိယဦးလေး ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များမှာ သနားစိတ်မှသည် ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်များပြားတဲ့ အချစ်ကြွေးတွေကို တင်ဖို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်လိုက်မလဲ။

ပြီးတော့ လူဒီလောက် အများကြီးက... သူ့ကို လာနှုတ်ဆက်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြတာ...

လဝက် ကြာပြီးနောက် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော က နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့ပင်လယ် သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ပင်လယ်ကြီးက အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်နေပြီး လှိုင်းလုံးများက တည်ငြိမ်နေသည်။

ကောင်းကင်ကြီးက ခမ်းနားလှပသော ခရမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်နေပြီး တိမ်တိုက်များက နိမ့်ကျကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ဖိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အခြား ကြည့်ရှုသူများလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း၊ ထျန်းကျိနန်းတော်၊ ချန်ဖုန်းတောင်၊ ရွှမ်ကျိနန်းတော်... အဓိက ဂိုဏ်း အားလုံးက ကိုယ်စားလှယ်များ စေလွှတ်ထားကြပြီး တစ်ခုချင်းစီက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် သီးသန့် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော များဖြင့် ရောက်ရှိနေကြသည်။

ကြယ်တံခွန်ဖြတ်ကျော် သင်္ဘော ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အားလုံး အရိုအသေပေးရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

တတိယဦးလေး က သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

တိမ်ပင်လယ် ကြီးက ကျယ်ပြောပြီး ဝေဝါးနေကာ သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းကို မမြင်ရတော့ပေ။

သူ လှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ပူဇော်ရာ စင်မြင့် ကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။

အထက်ဘုံကိုတက်ခြင်း ကပ်ဘေး က စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပျံသန်းသည့် သင်္ဘော ပေါ်တွင် စစ်ချန် က "ဟင်" ဟု တိုးညင်းစွာ အသံပြုလိုက်သည်။

သူက ကောင်းကင်ကိုးထပ် ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီမှာ သေမျိုး တွေ မခံစားနိုင်တဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်... ခံစားချက် တစ်ခုပေါ့။

အဲဒါက... ဝမ်းသာနေတာလား။

ဟင်။

ဘာကို ဝမ်းသာနေတာလဲ။

အထက်ဘုံက ဘာလို့ဝမ်းသာနေတာလဲ….

စစ်ချန် ကောင်းကင်ကိုထွင်းဖောက်လုမတက်ကြည့်နေမိ၏။