ရွှမ်ချင်း တံခါးခေါက်ခြင်းနှင့် ရှန်းယီ နန်းတက်ခြင်း

နန်ဟုန်သားတော်ခုနှစ်ပါး၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း

အလင်းမျက်နှာပြင်အတွင်း၌ ထူးခြားဆန်းပြားသောဓားတောင်တန်းကြီး တည်ရှိနေပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားလက်နက်ပေါင်း များစွာ စိုက်ထူထားကြသည်။

လျူရှင်းရှန်းသည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေရင်း သူကိုင်ထားသော တာအိုချပ်ပြားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်၏။

တစ်စုံတစ်ရာသော သဘောတူညီချက် ရရှိသွားသည့်အလား ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အခြားပုံရိပ်အနည်းငယ်နှင့်အတူ သူတို့အားလုံး လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"မိုးနဲ့မြေအတွက်။" လျူရှင်းရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်တော့မည့် နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်တွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေခဲ့ရခြင်းက သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များကို ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

"ငါတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် တာအိုလမ်းစဉ်အတွက်" ခပ်တိုးတိုးအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ လျူရှင်းရှန်းနှင့် ကျန်ရှိသောသူများသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို မော့လိုက်ကြသည်။

သူတို့တစ်ငုံချင်း သောက်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံ သူတို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"နန်ယန် ရွှမ်ချင်း၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ဤတည်ငြိမ်အေးဆေးသော စကားတစ်ခွန်းသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် အဆုံးမရှိ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့၏။

လျူရှင်းရှန်း၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး လက်ချောင်းကြားရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ မတော်တဆလွတ်ကျသွားကာ ဓားတောင်တန်းပေါ်တွင် ဂွမ်းခနဲ မြည်အောင် ကျကွဲသွား၏။ သူသည် အလင်းမျက်နှာပြင်၏ အပြင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွင်းရှိ တပည့်များစွာမှာလည်း မည်သူက သူတို့ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်ကနေ စိန်ခေါ်ရဲသလဲဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

၎င်းအပြင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိုက်ရိုက်တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုရဲသည်လော။

သို့သော် ထိုနာမည်ကို သိရှိသောသူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးလိုက်သလို ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်သို့ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ဂိုဏ်းအပြင်ဘက်ရှိ ထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်ဓားရုပ်ကြွပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်တပည့်များ အပါအဝင် လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်းစုဝေးလာကြပြီး အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တစ်နေရာတည်းသော နေရာလွတ်တွင် ရင်ဘတ်တွင်အက်ကြောင်းပါသော သစ်သားရုပ်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် လီရွှမ်ချင်းသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ တုံ့ပြန်မှုကိုထိုပုံစံအတိုင်းပင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အလင်းမျက်နှာပြင်အတွင်းမှ ပုံရိပ်ရှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်အထိပင်။

ကျောက်စိမ်းဖြူမြို့တော်မှ အကြီးအကဲ ရှစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

လျူရှင်းရှန်း အပါအဝင် လေးဦးမှာ မကောင်းသောမျက်နှာအမူအရာများဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။ "အကြီးအကဲ ရွှမ်ချင်း၊ ဘယ်အကြောင်းကိစ္စကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

အကြီးအကဲ ရှစ်ဦး၏ မေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လီရွှမ်ချင်းမှာ မတုန်လှုပ်ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို အသိအမှတ်ပင် မပြုချေ။

သူသည် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး စိတ်ထဲမှ အသက်ရှူအကြိမ် သုံးဆယ်အထိ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သစ်သားမျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ တိုက်ရိုက်တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများမှာ အလွန်မနှစ်မြို့ဖွယ်ကောင်းသော အတိတ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံရသည်။

အမှန်ပင်၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သစ်သားရုပ်၏ ပါးစပ်မှထွက်လာသော စကားများက သူတို့၏ မျက်နှာကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

လီရွှမ်ချင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး သူ၏အရှိန်အဝါမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတင်းရိုင်းစိုင်းကာ လူမိုက်ဆန်သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

"ဦးလေး လင်း၊ ကျွန်တော် မျက်နှာပေးတုန်း အရှက်မဲ့သလိုမလုပ်ပါနဲ့။ ရွှမ်ချင်း ပြင်ထားပေးတဲ့စင်ပေါ်ကနေ အချိန်ရှိတုန်း အေးအေးဆေးဆေး ဆင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။"

"မင်း..." လျူရှင်းရှန်းသည် အတွင်းစိတ်၌ ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသော်လည်း ဘေးကလူတစ်ယောက်က ဆွဲထားလိုက်၏။ အခြားသူများမှာလည်း ဒေါသကြောင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ဓားရုပ်ကြွပေါ်တွင် အတင်းအကျပ် ကပ်ထားကြရသည်။

"..."

လျူရှင်းရှန်းသည် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စွမ်းအင်များထိန်းချုပ်ခံထားရသလို ခံစားရပြီး သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ကောင်းကင်ယံကို နာကျည်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် အဆုံးတွင် ဒေါသနှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ ရောပြွမ်းလျက် ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

လီရွှမ်ချင်းသည် အဆင့်နိမ့်ကျသွားပြီး ကြီးမားသောအမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် သူ့ကို မည်သူမျှအပြစ်မပေးခဲ့ခြင်းမှာ ကြင်နာမှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နန်ဟုန်သား‌တော်ခုနစ်ပါးအင်အားစုအားလုံး ပူးပေါင်းခြင်းမပြုပါက သူ၏ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဤနှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းပတ်လုံး သူသည် မိမိကိုယ်ကိုသာ အပြစ်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်ပင်၊ သူ၏ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ဖြစ်ပေ၏။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်လျှောက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများသည် အကျိုးစီးပွားများပေါ်တွင် ပို၍ မူတည်သွားတတ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦး၏ ခွန်အားနှင့် နယ်ပယ် ကျဆင်းသွားပြီး ယခင်ကလို အကျိုးအမြတ် မပေးနိုင်တော့လျှင် ရင်းနှီးသောပတ်သက်မှုများပင် နှစ်ရှည်လများလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားတတ်သည်။

သို့သော် ရွှမ်ချင်းမှာ ခြွင်းချက်ဖြစ်သည်။

သူ ပေးစွမ်းသည်မှာ... စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တန်ဖိုး ပင်။ ဟုန်ကျယ်တွင် လူအုပ်စုကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤကွန်ရက်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကထက်ပင် ပို၍ ခိုင်မာလာခဲ့သည်။ သူတို့မှာ အိုမင်းသွားကြသော်လည်း မသေသေးပေ။

"မင်း ဒီနှစ်တွေမှာ နည်းနည်းများပြောင်းလဲသွားမလားလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။"

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွင်းမှ နက်ရှိုင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ မိုးမြေ၏တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ ဆန်းကြယ်သော အသံမျိုးဖြစ်သည်။

"တော်စမ်းပါ၊ခင်ဗျားရဲ့ စကားများတာတွေကို ရပ်လိုက်တော့။ ခင်ဗျားရဲ့ပေါက်ကရတွေ ပြောတာကို အရင်ကတည်းက ကျုပ်နားမထောင်ချင်ဘူး။" လီရွှမ်ချင်းက စကားပြောနေသူကို လက်ကာပြကာ ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ကျုပ်လာတာက ခင်ဗျားတို့ကို အသိပေးဖို့ပဲ။ ရှန်းယီက ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ဆက်ခံပြီး နန်ယန်ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်တော့မယ်။ သုံးရက်အတွင်းမှာ ကျုပ်တို့နဲ့ ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်ပေးလိုက်ပါ။"

တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်မနေဘဲ လီရွှမ်ချင်းသည် ကောင်းကင်သို့ပျံတက်သွားပြီး မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းတစ်ခုသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

"နန်ယန် ရွှမ်ချင်း၊ တုနှိုင်းမဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"နန်ယန် ရွှမ်ချင်း၊ လင်းယွဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ်။"

"နန်ယန် ရွှမ်ချင်း၊ လင်းယွင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို လာရောက်ဂါရဝပြုပါတယ်။"

တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော ဤခေါ်သံများသည် နန်ဟုန်သားတော်ခုနှစ်ပါးကြားတွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားစေသည်။ ဂိုဏ်းများ၏ ရတနာနယ်မြေများအတွင်းမှ ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာမှာ ထိုသစ်သားရုပ်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် အလုအယက် ထွက်လာကြ၏။

လီရွှမ်ချင်းသည် အကြွေးတောင်းသည့် အတော်ဆုံး လူမိုက်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။ တစ်အိမ်တက်ဆင်း ကြွေးမြီများကို လိုက်လံတောင်းခံနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ ရုပ်ကြွပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာ၏။ သူ ရောက်လာမည်ကို ကြားထားကြသော တပည့်များစွာမှာ ဂိုဏ်းဝင်ပေါက်တွင် ရိုသေစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒေါ်လေး ကျိ၊ ရွှမ်ချင်း လာတွေ့ပါတယ်။"

လီရွှမ်ချင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သစ်သားစတစ်ခုကို ချိုးယူကာ လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် စာသားအချို့ ထွင်းထုလိုက်သည်။ ၎င်းကိုလည်ပတ်ခြင်းကတ်ပြားအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော ဖြူစင်သည့်ပိတ်ပါးစဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၏ လရောင်သည် လူ့လောကကို လင်းထိန်စေသော်လည်း မြူဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ကာ လက်လှမ်းမမှီနိုင်သော အရာအဖြစ် ရှိနေသေးသည်။

"မင်းကတော့ လူငယ်လေးပီပီတကယ့်ကို အလုပ်ကိုပြီးရင် ပြီးရော လုပ်တာပဲ။" ပိတ်ပါးစအတွင်းမှ နွေးထွေးသော အမျိုးသမီးအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုကတ်ပြားကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်ခံလိုက်သည်။

"ယဉ်ကျေးမှုက ယဉ်ကျေးမှုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် အကြွေးရှိရင်တော့ ပြန်ဆပ်ရမှာပဲလေ။" လီရွှမ်ချင်းက လက်ယှက်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

နန်ဟုန်သားတော်ခုနှစ်ပါး၊ နန်ယန် မသေမျိုးဂိုဏ်းသည် ဟုန်ကျယ်တွင် အသစ်တဖန်ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာရန်အတွက် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်မှာ သူတို့၏အမာခံ ထောက်ခံသူများ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ပြန်လည်ရယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒါတွေက ငါတို့ဆီမှာခေတ္တထိန်းသိမ်းထားပေးတာပဲ ရှိတာပါ။" ထိုအမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။