အထူးဆုလာဘ်နှင့် သွေးကြောရှာဖွေခြင်းအတတ်

လင်းကျင်းက ဓားမြီးမြွေပါလေး၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် သားရဲပိုင်ရှင်မှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားပြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းတော့သည်။

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”

နှလုံးသားဆိုသည်မှာ လူမှာရော သားရဲမှာပါ အရေးအကြီးဆုံး အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာပြင်းထန်နေတဲ့ မြွေပါလေးရဲ့ နှလုံးကို အပ်နဲ့ထိုးလိုက်ရင် အခုနက မသေသေးရင်တောင် အခုတော့ သေမှာ သေချာသွားပြီဟု လူတိုင်း ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။

မြွေပါလေး၏ ပိုင်ရှင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားကာ လင်းကျင်းကို တားဆီးရန် ပြေးလာသော်လည်း ရှောင်ဟော့က လမ်းခုလတ်တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

လင်းကျင်းက မည်သည့်ရှင်းပြချက်မျှ မပေးပေ။ သူသည် ဆန်စေ့အရွယ်သာရှိသော မိုးကြိုးကျောက်ကို အသုံးပြုကာ သားရဲပြတိုက်ထဲရှိ ‘လျှပ်စစ်ဆွဲငင်ခြင်းအတတ်’ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် မိုးကြိုးကျောက်လေးဆီမှ ဝါကျင်ကျင် လျှပ်စစ်စပတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နားကပ်ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော အမျိုးသမီးအလုပ်သင်လေးမှာ ထိုလျှပ်စစ်စပတ်များကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ မိုးကြိုးကျောက်မှာ အလွန်သေးငယ်သဖြင့် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် သုံးမရသလို၊ သားရဲများ စုပ်ယူရန် သို့မဟုတ် မန္တန်များတွင် သုံးရန်လည်း မတန်ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူမက နားကပ်အဖြစ် လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကဲဖြတ်မှူးလင်းသည် ထိုကျောက်လေးကို အသုံးပြုကာ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ကို မည်သို့ ဖန်တီးလိုက်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ဒါက ဘယ်လို အတတ်ပညာမျိုးလဲ။

သူမသာမက ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းမှာလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။ ‘မိုးကြိုးကျောက်’ ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း အလွန်ရှားပါးသော တွင်းထွက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ အရောင်အသွေး လှပသဖြင့် လက်ဝတ်ရတနာများတွင်သာ အသုံးများကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့်မူ ၎င်းကို သားရဲများ သန်မာစေရန်၊ ဆေးဖော်ရန်နှင့် မှော်ပစ္စည်းများတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ်အား မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုကြသည်။

ဆေးကုသမှု လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် လျှပ်စစ်ဓာတ် ဖန်တီးရန် အသုံးပြုသည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။

လင်းကျင်းသည် လျှပ်စစ်ဓာတ်များ တောက်လောင်နေသော မိုးကြိုးကျောက်ကို အပ်ဖျားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့သော ဓားမြီးမြွေပါလေးမှာ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပွင့်လာတော့သည်။

“ပြီးပြီ။ သူ အန္တရာယ်ကနေ ကျော်လွန်သွားပြီ။ အိမ်ပြန်ခေါ်သွားပြီး သေချာ ပြုစုပေးလိုက်ပါ”

ပြောပြီးနောက် လင်းကျင်းက နားကပ်ကို အမျိုးသမီးအလုပ်သင်လေးထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

“စိတ်မရှိပါနဲ့။ သွေးတွေ နည်းနည်း ပေသွားလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ဆေးလိုက်ပါဦး”

လင်းကျင်း၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သွေးများ ပေကျံနေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင်လည်း သွေးကွက်အချို့ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးဆေးနေသည်။

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ အံ့အားသင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူက စတင်လိုက်သည်မသိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

အလုပ်သင်တိုင်းက လက်ခုပ်မတီးဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။ အမျိုးသမီးအလုပ်သင်အချို့ဆိုလျှင် လင်းကျင်း၏ အရည်အချင်းကို အလွန် လေးစားသွားကြပြီး တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေကြတော့သည်။

သေလုနီးပါး အခြေအနေကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်း လက်ရာပင် ဖြစ်သည်။

“အဆင့် ၁ အကဲဖြတ်မှူး ဆိုတာ တကယ်ပဲ မဆိုးဘူးပဲ”

“ငါတို့ အရေးပေါ်ဌာနကတော့ ရတနာတစ်ပါး ရလိုက်ပြီဟေ့”

နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် အရေးပေါ်ဌာနရှိ ဝန်ထမ်းအားလုံး၏ လင်းကျင်းအပေါ် ထားရှိသော အမြင်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ကျွန်တော် ခဏ နားလိုက်ဦးမယ်။ ခင်ဗျားတို့ပဲ ဆက်လုပ်ကြပါ”

လင်းကျင်းက ပြောပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ရဲတော့ပေ။

အရေးပေါ်ဌာနတွင် အရည်အချင်းရှိသူကသာ အာဏာရှိသည်။ လင်းကျင်းက သူ၏ အရည်အချင်းကို သက်သေပြပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မဖီဆန်ရဲကြတော့ပေ။

လင်းကျင်း နားနေခြင်းမှာ ပင်ပန်း၍ မဟုတ်ပေ။ သူသည် သားရဲပြတိုက်မှ ရရှိသော ‘ဆုလာဘ်’ ကို စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ပြတိုက်က သူ့ကို ဆုလာဘ်အသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လင်းကျင်းသည် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရနေသော သားရဲပေါင်း ၂၀ ကျော်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် မည်မျှကယ်တင်ခဲ့သည်ကို မမှတ်မိသော်လည်း အရေအတွက် များပြားသွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။

ဤဆုလာဘ်မှာ အခြားဆုလာဘ်များနှင့် မတူပေ။ ၎င်းမှာ သားရဲခြောက်လှန်နိုင်စွမ်းလည်း မဟုတ်၊ သားရဲကျင့်စဉ်လည်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ အပ်စိုက်အတတ်ပညာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သွေးကြောရှာဖွေခြင်းအတတ်....

သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးအနေဖြင့် အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် ကုသခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် အပ်စိုက်ခြင်းကို အသုံးပြုရန်မှာ မလွဲမသွေ လိုအပ်သည်။ ၎င်းမှာ အလုပ်သင်များ သင်ယူရမည့် အခြေခံပညာရပ်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သင်ကြားပေးသည့် နည်းစနစ်ချင်း တူသော်လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ လက်စွမ်းမှာ ကွာခြားလှသည်။ ကျွမ်းကျင်ရန်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ လေ့ကျင့်ရသည်။

ပြတိုက်မှ ပေးအပ်သော ဤ ‘သွေးကြောရှာဖွေခြင်းအတတ်’ မှာမူ သာမန်အတတ်ပညာများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည်။ ဤအတတ်ပညာသည် သားရဲတစ်ကောင်၏ ဓာတ်သဘာဝများကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သလို၊ သားရဲ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် နိုးထစေပြီး ‘သောင်းကျန်းခြင်း (Berserk)’ အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင်လည်း လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤအတတ်ပညာကို ရန်သူများအပေါ်တွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုသော် လင်းကျင်းသည် ၎င်းကို တိုက်ခိုက်ရေးပညာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည်။

လင်းကျင်းသည် ဤအတတ်ပညာကို ဖတ်ရှုရင်း အာရုံစိုက်နေမိသဖြင့် ငိုင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အခြားသူများကမူ သူ ကုသပေးရင်း ပင်ပန်းသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာ လင်းကျင်း အရေးပေါ်ဌာနသို့ ပို့ခံလိုက်ရသည်ကို ကြားသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။

သူ၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ထိုသတင်းကို ကြားချိန်တွင် သူတို့မှာ အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသည်။

လူတစ်ယောက်ကို နှိပ်ကွပ်ရာတွင်လည်း အကန့်အသတ် ရှိသင့်သည်။ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး တစ်ယောက်ကို အခန်းပိတ်သိမ်းရုံတင်မကဘဲ အရေးပေါ်ဌာနသို့ ပို့လိုက်ခြင်းမှာ မည်သူမျှ သည်းခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

သို့သော် အကဲဖြတ်မှူးလင်းကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပေးအပ်ထားသော တာဝန်ကိုသာ အကောင်းဆုံး ထမ်းဆောင်နေသည်။

လုရှောင်ယုမှာ ဝမ်ကျိဆီ သွားပြီး ရန်တွေ့ချင်သော်လည်း ကျောက်ရင်းနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့က တားထားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာ ပို၍ တည်ငြိမ်ကြသည်။ သူတို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ယခုအချိန်တွင် သွားရောက် ရန်ဖြစ်ခြင်းမှာ အကျိုးမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်ခံရရုံသာ ရှိမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ လင်းကျင်း၏ တပည့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဆရာ့ကို ဒုက္ခပိုမပေးသင့်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် အရေးပေါ်ဌာနတွင် လာရောက် ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ရောက်လာသောအခါ ဌာနရှိ ဝန်ထမ်းများက လင်းကျင်း မြွေပါလေးကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် အံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည် ပြောပြကြသည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်းက တကယ်ကို တော်တဲ့သူပါ။ ငါတို့အားလုံး လေးစားသွားကြပြီ။ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ဦး၊ သူ ပင်ပန်းနေလို့ ခဏ နားပါစေ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တပည့်သုံးဦးစလုံးမှာ ဘာမှမပြောဘဲ လက်စွပ်တင်ကာ အလုပ်များကို ကူလုပ်ပေးကြတော့သည်။

လင်းကျင်းသည် သူတို့၏ ‘ဆရာ’ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း ဘယ်နေရာသွားသွား သူတို့ကလည်း အတူတူ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဟားဟား... ဒီလင်းကျင်းက အသင်းချုပ်မှာ ဆက်နေဖို့ မျက်နှာရှိသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ တုန်းဟယ်သည် အလွန် ကျေနပ်နေသည်။ အဖွဲ့လိုက် အကဲဖြတ်မှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အကဲဖြတ်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထောက်ပံ့ရေးဌာနမှာလောက် ဝင်ငွေမကောင်းသော်လည်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ယခင်ကထက် မြင့်မားလှသည်။

ယခုအခါ သူသည် ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ခန်းရှိသော အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

အသင်းချုပ်အတွင်းတွင် တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးများမှလွဲ၍ ကျားချန်းနှင့် ကျန်းဟယ် ကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် အလုပ်သင် အနည်းငယ်သာ ကိုယ်ပိုင် အကဲဖြတ်ခန်း ရရှိကြသည်။ အကဲဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးခြင်းမှာ အတွေ့အကြုံ စုဆောင်းရန် အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသော အခန်းကို ကြည့်ကာ တုန်းဟယ်မှာ အရာရာကို သူ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

“ကိုယ်ပိုင် အခန်းထဲမှာ ထိုင်ရတဲ့ အရသာက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ”

တုန်းဟယ်က လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ရင်း အောင်မြင်မှုကို ခံစားနေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် သားရဲ ၁၀ ကောင်ထက်မနည်းကို အကဲဖြတ်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရိုးရှင်းသော အခြေအနေများ ဖြစ်သဖြင့် တုန်းဟယ်မှာ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထောက်က ဝင်လာပြီး သတင်းပို့သည်။

“အကဲဖြတ်မှူးတုန်း... အရေးပေါ် လူနာတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ အကဲဖြတ်မှူးဂေါင်က အလုပ်များနေလို့ ခင်ဗျားဆီ လွှဲလိုက်တာပါ။ မေပယ်မြို့ ကုန်သည်ကြီးများ အသင်းက လူတစ်ယောက်ပါ”

ထိုစကားမှာ လူနာသည် အဆက်အသွယ်ဖြင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်က လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခေါ်လာခဲ့ပါ... ငါ ကြည့်ပေးမယ်”

မကြာမီမှာပင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဝင်လာသည်။ သူတို့သည် ထမ်းစင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ထိုထမ်းစင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ‘သံကဏန်း’ ကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။