မိစ္ဆာ မြွေနက်ကြီး

လန်ရှုအာ၏ အိမ်သည် ကျောက်ရင်း၏ အိမ်နှင့် နီးကပ်ပြီး လမ်းကြားတစ်ခုသာ ခြားလေသည်။

သူမ၏ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ လက်မှုပညာသည်များ ဖြစ်ကြပြီး မိသားစုအားလုံး တစ်အိမ်တည်းတွင် အတူနေထိုင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် လူကြီးများမှာ လင်းကျင်း၏ အချိန်မတော် ရောက်ရှိလာမှုကို သိပ်ပြီး သဘောမကျကြပေ။

ညဉ့်မှာလည်း အတော်ပင် နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ အိမ်မက်အကြောင်းကို သိထားသော်လည်း သူမက အပိုတွေ လုပ်နေသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။

အိမ်မက်ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း မက်တတ်သည်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ဒါကို အတည်ပေါက်ကြီး လုပ်နေကြသည်မှာ သူတို့အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

“ဟူး... ငါတို့ကလေးက ငယ်သေးလို့ နားမလည်တာပါ။ မင်းတို့ကပါ ဘာလို့ လိုက်လုပ်ပေးနေရတာလဲ”

လန်ရှုအာ၏ ဖခင်က တံခါးဖွင့်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

လန်ရှုအာမှာ ရှက်တတ်သော မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူမ၏ အင်္ကျီစကိုသာ ဆွဲနေမိသည်။

သူမ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ကျောက်ရင်းမှာ စိတ်တိုသွားသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

အစား သူမသည် လန်ရှုအာကို အစ်မကြီး တစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ ဖေးမနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါက သိပ်မကြာပါဘူး”

လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် လန်ရှုအာ၏ ဖခင်ကို ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းကျင်းကို အလေးအမြတ် ပြုလိုက်၏။

“ဪ... ဒီလိုကိုး။ ဒါဆိုရင်တော့ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ပါ။ ကျွန်တော် သူမအမေနဲ့ တခြားအခန်းမှာ ရှိနေပါ့မယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။

ကျောက်ရင်းမှာ ဒါကို မြင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လင်းကျင်းက ဘာပြောလိုက်သဖြင့် ထိုလူကြီး ချက်ချင်း အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်ကို သူမ သိချင်နေမိသည်။

“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါလည်း သူတွေးသလိုပဲ ဒါက အိမ်မက်တစ်ခုလို့ ထင်ကြောင်း ပြောလိုက်တာပါ။ ငါက ဒီအတိုင်း ဟန်ပြလာကြည့်ပေးတာလို့ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့သမီး စိုးရိမ်တာတွေ ပျောက်သွားရင် အားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားမှာပါလို့ ပြောလိုက်တာ။ သူက ငါ့ကို သူ့ဘက်တော်သားလို့ ထင်သွားလို့ အမူအရာ ပြောင်းသွားတာပေါ့”

လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျောက်ရင်းကတော့ လင်းကျင်း၏ နည်းလမ်းကို အထင်ကြီးစွာဖြင့် နားထောင်နေပေသည်။

သို့သော် လန်ရှုအာမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဒါ... ဒါက အိမ်မက် မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ် ဖြစ်နေတာပါ”

“ငါ သိတယ်”

လင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားပြီး သူမ၏ အခန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းလည်း စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်သော်လည်း သူ၏ အာရုံထဲတွင် သိနေသည်။

သူသည် အခန်းကို အပြင်ဘက်မှ လှည့်ပတ် စစ်ဆေးသော်လည်း ထူးခြားမှုကို မတွေ့ရပေ။

“လာ... အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်”

လင်းကျင်းက ပြောရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ဒါက လန်ရှုအာ၏ သီးသန့် အိပ်ခန်းလေး ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး နံရံများကို လက်ဖြင့် လိုက်ထိကြည့်သည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် လန်ရှုအာတို့မှာ သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို မမေးရဲဘဲ ဘေးမှသာ ကြည့်နေကြသည်။

“ကျောက်ရင်း... ရှုအာကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်။ ဒီညတော့ မင်းဆီမှာပဲ ပေးသိပ်လိုက်တော့”

လင်းကျင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ရင်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။

“ဆရာလင်း... ဆရာကရော”

“ငါလား...”

လင်းကျင်းက ပြုံးပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“ငါကတော့ ဒီည ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်”

သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်ကို အမှန်တရားကို ပြောပြ၍ မရသေးပေ။

လန်ရှုအာ ကြုံတွေ့နေရသည့် ပြဿနာမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

ဒါက လင်းကျင်း၏ စကား မဟုတ်ဘဲ သားရဲပြတိုက်က ပြသနေသည့် သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။

ဒါက သတိပေးချက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းလည်း ရှိနေသည်။

လက်ရှိ လင်းကျင်းမှာလည်း အားနည်းသူ မဟုတ်သဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူ ဘာလို့ ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်သလဲဆိုလျှင် ပထမအချက်မှာ ကျောက်ရင်းက တောင်းဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ သူကိုယ်တိုင်၏ ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် သားရဲပြတိုက်ထဲတွင် ပထမဆုံးသော ‘မိစ္ဆာ’ အမျိုးအစား သားရဲကို မှတ်တမ်းတင်ချင်နေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းကျင်းမှာ ယခုအချိန်တွင် လက်ရည်စမ်းချင်စိတ်များ ထကြွနေပေသည်။

ကျောက်ရင်းမှာ ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် အပိုမေးခွန်းများ မမေးတော့ပေ။

သူမသည် လန်ရှုအာကို တိုးတိုးလေး တစ်ခုခု ပြောပြီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

ယခုအခါ အခန်းထဲတွင် လင်းကျင်းနှင့် ရှောင်ဟော့တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းကျင်းမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မျက်စိမှိတ် အနားယူနေသည်။

ရှောင်ဟော့ကတော့ သူ့ဘေးမှာပင် ရှိနေ၏။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာပြီး ညဉ့်မှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

လူတိုင်းမှာ အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေသော်လည်း လရောင် အနည်းငယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။

သစ်ပင်မှ သစ်ရွက်များမှာ လေအေးထဲတွင် လှုပ်ခတ်နေကြ၏။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သစ်ကိုင်းများ၏ ယိမ်းထိုးနေသော အရိပ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လင်းကျင်းမှာ အခန်းထဲတွင် အိပ်ပျော်နေပုံရသည်။

ဒီနေ့မှာ ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သဖြင့် သူ အတော်ပင် ပင်ပန်းနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ရှောင်ဟော့၏ နားရွက်များမှာ ထောင်ထလာပြီး သူ၏ အစွယ်များကို ထုတ်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မှောင်မည်းသော အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။

၎င်းမှာ မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။

ရှောင်ဟော့မှာ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး လင်းကျင်းမှာလည်း မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

သူသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခြင်း မဟုတ်သဖြင့် သေးငယ်သော အသံမှာပင် သူ့ကို နိုးလာစေရန် လုံလောက်လှသည်။

“ရောက်လာပြီလား”

လင်းကျင်းက သမ်းဝေရင်း ပြောလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေသေချာချာ ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားပြီး ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သိသွားပုံရပြီး ပြန်လည် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်သည်။

“ရှောင်ဟော့... သူ့ကို ဖမ်းစမ်း”

လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့ကို ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလာပြီး အကြောဆန့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်ဟော့မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထိုသတ္တဝါမှာ ရေပုံးတစ်ပုံးခန့် တုတ်ခိုင်သော မြွေနက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှောင်မည်းသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုနှင့် ဒေါသများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

၎င်းမှာ သာမန်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် မတူပေ။

ရှောင်ဟော့၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြိုင်ဘက်ထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေပေသည်။

ဒါက မြွေနက်ကြီးကို သတိထားလာစေသည်။

မြွေနက်၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ပါးစပ်မှ အငွေ့အမည်းများကို မှုတ်ထုတ်ကာ ခြံထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်သည်။

ရှောင်ဟော့မှာ အမြီးကို တစ်ချက် ခါလိုက်ရုံဖြင့် အငွေ့အမည်းများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မြွေနက်ကြီး နောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

လင်းကျင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် ရှိနေသည်။

ရှောင်ဟော့ ရှိနေသဖြင့် သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ဒါက အဆင့်မြင့် သားရဲတစ်ကောင် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ၏ ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှောင်ဟော့သာ အဆင့် ၃ မဖြစ်ခဲ့လျှင် လင်းကျင်းမှာ ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး သွေးကတိကဝတ် အာရုံခံစားမှုဖြင့် ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင် နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။

လမ်းကြား အတော်များများကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် မေပယ်မြို့၏ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒါက အရင်က နတ်စင်တစ်ခု ရှိခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သော်လည်း မီးလောင်ပြီးနောက်တွင် ပျက်စီးနေသော မြေရိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

နေ့ဘက်တွင်ပင် လူသူသိပ်မရှိသဖြင့် ညဘက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်လှပေသည်။

လင်းကျင်းမှာ ရှောင်ဟော့ အနားတွင် ရှိနေသည်ကို သိနေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ဒီလိုမှန်း သိလျှင် ရွှေဝါလေးကိုပါ ခေါ်လာမိမှာ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ သားရဲ နှစ်ကောင်ဆိုလျှင် ပို၍ စိတ်ချရမှာ ဖြစ်ပေသည်။

ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။

ရှောင်ဟော့၏ ခွန်အားမှာ ယခုအခါ ကြောက်စရာကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အခုအထိတော့ ရှောင်ဟော့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရမည့် ပြိုင်ဘက်မျိုး မတွေ့ဖူးသေးပေ။

အဆင့်တက်ပြီးသွားသော ရွှေဝါလေးမှလွဲ၍ပေါ့။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းမှာ အတော်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေသည်။

မိစ္ဆာဖြစ်နေရင်ရော ဘာဖြစ်သလဲ။

၎င်း၏ အဆင့်မှာ ရှောင်ဟော့ထက် နိမ့်နေလျှင်တော့ အရှုံးပေးရန်မှအပ အခြားမရှိပေ။

ပျက်စီးနေသော နတ်စင်ကြီး၏ ပင်မခန်းမမှာ အုတ်ပုံများသာ ကျန်တော့သည်။

ထိုနေရာသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စာတန်၏ ခန်းမသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပြိုလဲနေသော ရုပ်တုကြီးများမှာလည်း မှောင်မည်းကာ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

လင်းကျင်းမှာ အသံကြားရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ရှောင်ဟော့၏ မီးတောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။

အနားသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ဟော့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားအောင် လုပ်ထားပြီး မြွေနက်ကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

မြွေနက်ကြီးမှာလည်း အတော်ပင် စွမ်းအားကြီးလှသည်။

၎င်းသည် အငွေ့အမည်းများကို သုံးနိုင်ရုံသာမက ရေကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လင်းကျင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

ဒီရေတွေက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ။

သူသည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် ဆန့်ကြည့်လိုက်ရာ သစ်ပင်ကြီး ရှေ့တွင် ရေတွင်းတစ်တွင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီရေတွင်းမှာ ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရေတွေက ဒီနေရာကနေ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်မှာ ဖြစ်သည်။

မြွေနက်ကြီးမှာ ရှောင်ဟော့ကို အခုအထိ ခံစစ်ကစားနိုင်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒါက မြွေနက်၏ နယ်မြေဖြစ်နေသောကြောင့် အသာစီး ရနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို လင်းကျင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်ခြင်းမန္တန်ကို ရွတ်လိုက်၏။

သားရဲတစ်ကောင်နှင့် သွေးကတိကဝတ် ပြုထားခြင်းမှာ သားရဲကိုချည်း အားကိုးနေရန် မဟုတ်ပေ။

တချို့အချိန်များတွင် သားရဲမှာ ပိုင်ရှင်၏ မန္တန်အကူအညီများကို လိုအပ်သည်။

ရူးသွပ်ခြင်းမန္တန် ရလိုက်သည့်အခါ ရှောင်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ကြီးမားလာပြီး ခွန်အားမှာလည်း ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးလာလေသည်။