အခန်း (၂၀၄)

ပုဆိန်သည် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းသွားရာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ငိုကြွေးသံအလား စူးရှသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေပြီး လေထုကိုပင် နှစ်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သယောင် ရှိသည်။

ဝဲဘက်နှင့် ယာဘက်တို့တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော အဖြူရောင် လေဖိအားလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြက်ရိုင်းများမှာ လွင့်စင်လဲကျကုန်ကြပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လေပွေအလား လည်ပတ်နေကာ ကျောက်စရစ်ခဲများမှာလည်း မနားတမ်း လိမ့်ထွက်သွားကြတော့သည်။

လင်းကျုံးပြောင်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်ထားလျက် တိုက်ခိုက်နေရာမှ ခုခံသည့်အနေအထားသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲကာ ပုဆိန်၏လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ရန် သူ၏လှံကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဂျိန်း…

အလွန်ထူးခြားလှသော သံနက်လှံမှာ ပေါင် ၆၅,၀၀၀ ရှိသော လူသားမဆန်သည့် ခွန်အားအောက်တွင် နှစ်ပိုင်းပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ ပုဆိန်မှာမူ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လင်းကျုံးပြောင်းသည် သေအံ့ဆဲဆဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ရရှာသည်။

ဗျစ်…

ထို့နောက်တွင်မူ သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားသော ဆံပင်ဖြူအနည်းငယ်စွက်နေသည့် ခေါင်းကြီးတစ်လုံးသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ လွင့်စင်တက်သွားတော့သည်။ သိုင်းလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ထိုင်မြို့၏ ဒုတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော လင်းကျုံးပြောင်းသည် လုံယီ၏ ပုဆိန်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုံယီသည် မည်သည့် ယုတ်မာသော အကွက်မျိုးကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ စစ်မှန်သော ခွန်အားဖြင့် အသာစီးယူကာ ဧရာမ စွမ်းအားကြီးဖြင့် ဖိနှိပ်၍ ရက်စက်

ကြမ်းကြုတ်သော အင်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

“အခု ခင်ဗျားအလှည့်ပဲ”

လင်းကျုံးပြောင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လုံယီ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါလာပြီး မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးအသွင် ဖြစ်လာတော့သည်။ အဘိုးကြီးရွှီသည် ထိုင်မြို့၏ စစ်မှန်သော ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရှိန်အဝါစွမ်းအင်၏ တည်ရှိမှုကိုလည်း သိရှိနားလည်ထားသူဖြစ်ရာ ထိုကဲ့သို့သောသူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် အထူးပင် သတိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် လုံယီကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ အဘိုးကြီးရွှီသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးသွားခြင်းပင်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် လှိုင်းစီးခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ သူ၏ပုံရိပ်မှာ အဝေးတွင် သေးငယ်သွားပြီး တစ်ကွက်မျှပင် ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုစိတ် မရှိတော့ချေ။

ထိုင်မြို့ရဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်ကြီးက အရှက်တကွဲနဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာလား။

“ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ”

လုံယီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် အဘိုးကြီးရွှီနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေစဉ်မှာပင် ခေါင်းဆောင်ဖန်းထံမှ မြို့စားမင်း ပေးအပ်ခဲ့သော သံချပ်အင်္ကျီကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆွဲချွတ်ယူလိုက်တော့သည်။

သေဆုံးနေသော ဝံပုလွေမိစ္ဆာ အလောင်းအချို့ကို ကျော်ဖြတ်လာစဉ် လုံယီသည် စွမ်းအင်အမှတ် ၄၀ ကျော်ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက ပါရမီအသစ်တစ်ခုကိုပါ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှာ ထိုအရာကို စစ်ဆေးရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။ ဆရာကြီးရွှီကဲ့သို့ ရက်စက်တတ်သူမျိုးကို မြို့ထဲသို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလွှတ်နိုင်ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက လုံယီတစ်ယောက် ညဘက်တွင် ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

'ရှူး... ရှူး... ရှူး'

သူသည် လောက်လေးဂွကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်ခဲများဖြင့် ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဆက်မပြတ် ဟန့်တားလိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်သို့ မတက်နိုင်အောင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လျင်မြန်ခြင်းပါရမီကို ပြတ်သားစွာ အသက်သွင်းလိုက်ရာ ခြေလှမ်းတစ်ရာကျော်စာ အကွာအဝေးကို တစ်ဟုန်ထိုး ခုန်ကျော်သွားပြီး ဆရာကြီးရွှီ၏ အရှိန်နောက်သို့ မလျှော့တမ်း လိုက်လံဖိအားပေးတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးရွှီမှာ မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက်မဝင်နိုင်ဘဲ မြို့ရိုးနှင့် ဝေးရာအရပ်သို့ အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဝှီး…ဝှီးးးး

လေထဲတွင် ဆရာကြီးရွှီသည် လေကို နင်း၍ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေကာ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ပြေပြစ်လှပေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာမူ ဖြူလျော်ကာ ကြည့်မကောင်းလှချေ။ သူ၏ ညာဘက်ပုခုံးမှာ သွေးချင်းချင်းနီကာ အသားများ စုတ်ပြတ်နေပြီး လက်မောင်းမှာလည်း ဘေးသို့ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ဤသည်မှာ လုံယီကို ပြန်လည်ရင်မဆိုင်ရဲသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းပင်။ လက်ရှိတွင် သူ၏ ခွန်အားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်မနေပေ။ သူ၏ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာပင် လင်းကျုံးပြောင်းကဲ့သို့ ဝါရင့်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဆရာကြီးရွှီသည် မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်လည် ခံစားလိုက်ရပြီး လုံယီကို ရင်ဆိုင်ရန် စိတ်ကူး လုံးဝမရှိတော့ဘဲ အသက်ရှင်ရုံသာ မျှော်လင့်ကာ ထွက်ပြေးနေတော့သည်။ သို့သော် လုံယီက အနောက်မှ ကပ်လိုက်နေသဖြင့် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ရန် အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ ထိုသူသာ ကူညီမည်ဆိုပါက...

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဆရာကြီးရွှီ၏ ရင်ထဲတွင် တက်ကြွမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်သိုင်း အရှိန်ကိုပင် အနည်းငယ် ထပ်မံ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ မြို့ပြင်တွင် လုံယီ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုများကို အဆက်မပြတ် ရှောင်တိမ်းရင်း နောက်ဆုံးတွင် လူသူဝေးသော နေရာတစ်ခုမှတစ်ဆင့် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ရွှီမိသားစုအိမ်တော်ရှိရာသို့ အသည်းအသန် ဦးတည်ပြေးတော့သည်။

"အဖိုးကြီးစုတ်... ဘယ်ကို ပြေးမလို့လဲ"

လုံယီက အနောက်မှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လုံယီ၏ ပေါက်ကွဲအားမှာ ထူးခြားလှသော်လည်း ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို မတတ်ကျွမ်းသည့် အားနည်းချက်ကြောင့် ဆရာကြီးရွှီကို မြို့ထဲသို့ လွတ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် လုံယီသည် ယနေ့တွင် သူ့ကို အပြတ်ရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် လာရောက်တားဆီးလျှင်ပင် ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝှီးး..ဝှီးး..ဝှီးး

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း

ဆရာကြီးရွှီနှင့် လုံယီတို့၏ အခြေအနေမှာ တခြားစီပင်။

တစ်ဦးက လေထဲတွင် ကိုယ်ဟန်သိုင်းကို အဆက်မပြတ် အသုံးပြုနေပြီး ဝတ်ရုံများ တလူလူလွင့်လျက် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ပြေပြစ်လှပနေသည်။ အခြားတစ်ဦးမှာမူ မြေပြင်ကို ရမ်းရမ်းကားကား ဆောင့်နင်းကာ အဆက်မပြတ် ခုန်ပျံလိုက်ပါလာပြီး သူဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော ခြေရာကွက်ကြီးများ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလှသော အင်အားကို ပြသနေသည်။

သူတို့ဖန်တီးလိုက်သော ဆူညံသံများမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် အိမ်ထဲ၌ ပုန်းကွယ်နေကြသော မြို့သူမြို့သားများပင် ထွက်ကြည့်မိကြတော့သည်။

“ဟိုမှာကြည့်စမ်း... ဟိုလူက ကောင်းကင်မှာ ဘယ်လိုလုပ် ပျံနေတာလဲ”

“ဒါ သတင်းတွေထဲက သိုင်းပညာရှင်ပဲနေမှာပေါ့ သိုင်းပညာရှင်တွေက လေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား”

“ဝါး... သိုင်းပညာရှင်တွေက သိပ်တော်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ တစ်ယောက်က အလိုက်ခံနေရတာလဲမသိဘူး”

လူအများ၏ ပြောစကားများမှာ ဆရာကြီးရွှီ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာရာ ဒေါသကြောင့် သွေးပင်အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။ ရွှီဖန်းလင်အနေဖြင့် ကျန်းမြို့တွင် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်လာခဲ့ရာ မည်သည့်အချိန်တွင်မှ ယခုကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် မကြုံခဲ့ဖူးချေ။

ရောက်တော့မယ်... ရောက်တော့မယ်။

မိသားစု၏ မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ အရိပ်မည်းကြီးကို တွေးမိသည်နှင့် ဆရာကြီးရွှီ၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာသည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာလျှင် ဟိုမောက်မာလှသော သူခိုးကောင်လေး ဘယ်လိုသေမလဲဆိုတာ သူ စောင့်ကြည့်ပေဦးမည်။

ဘုန်း…

ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ရွှီမိသားစု၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မြေအောက်ခန်းကို ပိတ်ထားသော ကျောက်ပြားကြီးဆီသို့ လေထဲမှနေ၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒိုင်း…

ကျောက်ပြားကြီးမှာ လေဖိအားလှိုင်းကြောင့် ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး အတွင်းဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော မြေအောက်ခန်းဝကြီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ဆရာကြီးရွှီသည် ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အထဲသို့ ခုန်ဝင်သွားလေသည်။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်မှာပင် လုံယီသည်လည်း ဘုန်းခနဲ မြေအောက်ခန်းဝ အနီးသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အထဲသို့ ချက်ချင်းမဝင်သေးဘဲ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆရာကြီးရွှီ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်သည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း

ဖောက်…

မြေအောက်ခန်းအတွင်းရှိ သံနက်လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခံရသော ကြောင်ဖြူလေးမှာ ရုတ်တရက် အားတစ်ခု၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ဆရာကြီးရွှီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး တစီစီမြည်သွားကာ ဆွံ့အလျက် မှင်သက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ကျန်းမြို့မြို့ရိုးအောက်ရှိ မိုင်ပေါင်းရာချီဝေးသော နေရာတစ်ခု၌ ဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်းလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေတတ်သည့် တောင်ပံပါးကျားကြီးသည် ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ ၎င်းသည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ လှည့်ကာ ထိုင်မြို့ရှိရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများတွင် အတိုင်းအဆမဲ့သော အမုန်းတရားနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝင်းလက်နေတော့သည်။

“ဝေါင်း...”

ကျားကြီး၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုင်မြို့ရှိရာသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

တောင်ပံပါကျားကြီး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းမြို့ကို ဝိုင်းရံထားသော သားရဲလှိုင်းတပ်မတော်ကြီးသည်လည်း လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ထိုင်မြို့ရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

“သားရဲလှိုင်းတွေ ဆုတ်ကုန်ပြီ”

“ဟို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျားဖြူကြီးလည်း နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီဟေ့”

“ဟားဟား... ငါတို့ အသက်ချမ်းသာရာ ရပြီဟေ့ ပျော်စရာကြီး”

ကျန်းမြို့ မြို့ရိုးထက်တွင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်သံများ ဆူညံသွားတော့သည်။ ကျန်းမြို့စားမင်း၏ အနားတွင်ရှိနေသော မုန့်ခုန့်ဟွားကမူ တွေးတောနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီပဲ...”

ထိုင်မြို့၊ ရွှီမိသားစု အိမ်တော်

ဆရာကြီးရွှီသည် အသားစအစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားသော ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာပြီး မှင်သက်နေမိသည်။

မြေအောက်ခန်းအဝတွင်မူ အခြေအနေကို အကဲခတ်နေသော လုံယီသည် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ ဆရာကြီးရွှီ၏ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ကျောပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သေစမ်း”

လုံယီသည် နှစ်ခါပြန်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ အနောက်ဘက်မှနေ၍ အားကုန်လွှဲပိုင်းလိုက်သည်။

ချွမ်းးး

ဆရာကြီးရွှီသည် အချိန်ကိုက် လှည့်ကာ ဓားဖြင့် တိကျစွာ ခုခံလိုက်သဖြင့် ပုဆိန်နှင့် ဓား ထိမိပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားကာ နှစ်ဦးစလုံး နောက်သို့ တစ်လှမ်းစီ ဆုတ်သွားကြသည်။

“ညီလေး... ခုနက ကိစ္စတွေက အထင်မှားတာပါ”

ဆရာကြီးရွှီက နေရခက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရန်ငြိုးကို အသစ်မဖွဲ့ဘဲ အဟောင်းကို ဖြေဖျောက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဒီနေ့ ရန်ငြိုးတွေကိုသာ ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ရွှီမိသားစုက မင်းကို အဖိုးတန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးပါ့မယ်။ ငွေတစ်သန်းဖြစ်ဖြစ် မြေယာ အေကရ သောင်းချီဖြစ်ဖြစ်... အားလုံး ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်”

ရွှီမိသားစုသည် တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝလှပြီး ငွေတစ်သန်းကိုပင် ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်းရှိကြောင်း လုံယီ တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာထားမှာမူ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် တည်ငြိမ်နေဆဲပင် “ခင်ဗျားကို သတ်လိုက်ရင်လည်း အဲဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ဥစ္စာ ဖြစ်လာမှာပဲလေ”